Έχουν περάσει 6 μήνες από τότε που η δραχμή ξαναήρθε στη ζωή μας και δεν μπορώ ακόμη να τη συνηθίσω. Πρώτα από όλα γιατί είναι αρκετά κακομούτσουνη, σε σχέση με τα ωραία παλ χρώματα που είχαμε συνηθίσει με το παλιό νόμισμα. Τουτή η περίοδος Μου θυμίζει το αντίστοιχο εξάμηνο πριν από περίπου 11 χρόνια, όταν βάλαμε το παλιό νόμισμα στη ζωή μας και ήταν για όλους μας δύσκολο να υπολογίζουμε με αυτό, οπότε κάναμε πάντα πρώτα την αναγωγή στη δραχμή για να δούμε αν κάτι είναι φτηνό ή όχι!  Από ένα διάστημα και μετά αυτή η αναγωγή δεν είχε κανένα νόημα, παρά μόνο να σε κάνει να μελαγχολήσεις. Γιατί ενώ άφησες τον καφέ στις 600 δραχμές με το ευρώ τον βρήκες στις 1300 και η αναγωγή στο υπενθύμιζε. Και σε μελαγχολούσε. Τις πολυαγαπημένες πίτες με σουβλάκι από 250 δραχμές τις είδες να φτάνουν στις 680. Που να πάρει ο διάολος, αϊ εμ ε χιούμαν μπίινγκ, έχω και εγώ δικαίωμα στην πίτα με σουβλάκι! Τώρα περνάμε το ακριβώς αντίθετο.. προσπαθούμε να συνηθίσουμε τη δραχμούλα! Άσε που η αρχική ισοτιμία ορίστηκε στις 512 δραχμές το ευρώ και μέσα στο εξάμηνο η τακτική υποτίμησης την έχει εκτοξεύσει στις 754.  

Πολλά λοιπόν άλλαξαν από τότε που εισγωρήσαμε (sic) στη δραχμή! Ήμανε από τους άτυχους που δεν πρόλαβαν να αγοράσουν ένα δυνατό desktop που να τους βγάλει για μεγάλο διάστημα και τώρα με τη δραχμή ένα πραγματικά καλό desktop κοστίζει γύρω στο ένα εκατομμύριο τη στιγμή που τα μηνιάτικα είναι στις 150000. Έτσι αυτό είναι ένα από τα τελευταία blog που σας γράφω, όσο ακόμη αντέχει η παλιοσακαράκα  μου και δεν παίρνω όρκο ότι θα  προλάβω να το τελειώσω και αυτό! Μαζί με αυτό, ξεχάστε και τα κάθε είδους γκάτζετς, κινητά, ταμπλέτες κλπ κλπ.

Η Ελλάδα που λέτε, είναι ακόμη πολύ πίσω ενεργειακά και τα καύσιμα από το εξωτερικό είναι πανάκριβα. Μια βόλτα από το σπίτι μου ως το εξοχικό μου κοστίζει πιο πολλά από όσα θα ξόδευα για τρεις μερίδες πατέ χήνας με συνοδεία κου λι χαβιάρι (το έχω δει σε εκπομπές μαγειρικής αυτό το “κου λι” ή μήπως “κουλή”;)  οπότε εδώ στη Χίο το έχουμε ρίξει όλοι στο ποδήλατο και αυτό έκανε την πόλη μας πολύ πιο όμορφη. Δεν συμβαίνει το ίδιο για το 50% του ελληνικού πληθυσμού της Ελλάδας που βρίσκεται στην Αθήνα και στριμώχνεται πλέον καθημερινά σε Μέσα Μαζικής Μεταφοράς που δεν επαρκούν ούτε για το 50% των αναγκών. Τα λεωφορεία είναι γεμάτα, κόσμος κρέμεται στα παράθυρα, ενώ οι πιο απελπισμένοι ανεβαίνουν στην οροφή τους, προκειμένου να φτάσουν κάπως έγκαιρα στον προορισμό τους.  Πριν από 2 μήνες βγήκε μια είδηση ότι μια καινοτόμα ελληνική εταιρεία έφτιαξε ένα δοκιμαστικό ηλιακό αμάξι και ότι μέσα στα επόμενα δύο χρόνια θα κυκλοφορήσει. Ως τότε, να είναι καλά το αγαπημένο μου ποδηλατάκι. Άλλωστε μέσα σε δύο χρόνια στην Αθήνα θα μείνει περίπου το 60% του πληθυσμού σε σχέση με την πΔ (προ Δραχμής) εποχή!

Εκεί πέρα η ζωή είναι πλέον ελαφρώς τραγική. Το αποκούμπι της εργασίας σε μπαρ, καφέ, εστιατόρια κλπ κλπ δεν υπάρχει πλέον, γιατί ο κόσμος φοβάται να ξοδέψει χρήματα για περιττές απολαύσεις, οπότε οι παροχείς αυτών των υπηρεσιών κατάλαβαν ότι δεν έχει μέλλον το λειτούργημα τους και το παράτησαν. Το 25% των εταιρειών της πρωτεύουσας έβαλε λουκέτο πριν τον ερχομό της δραχμής γιατί πολύ απλά δεν παρήγαγαν κάτι. Το πρώτο εξάμηνο της δραχμής ένα έξτρα 20% έκλεισε και οι νέοι πλέον μπορούν πιο εύκολα να βρουν 20ευρω στο δρόμο από ότι δουλειά. Αυτό τους έστειλε από κει που ήρθανε και τους έκανε παραγωγικούς. Μπήκε ένα τέλος στην ασύστολη παροχή υπηρεσιών περιορισμένης χρησιμότητας και επιτέλους άρχισαν να παράγονται αγαθά. Αγγούρια, φασόλια, μπιζέλια, γκουαρανά κοκ. Η νέα κυβέρνηση μοίρασε γη στους μη έχοντες και πλέον ο καθένας μπορεί να παράγει τα ζαρζαβατικά του και αυτό είναι η πρώτη πραγματική κίνηση κοινωνικής πολιτικής την τελευταία 10ετία. Οκ, μπορεί να έχω να φάω το αγαπημένο μου μπρι περίπου κανένα 8μηνο, αλλά καλό είναι και το κατσικοτύρι, ειδικά αν συνδυαστεί με λίγα πιπέρια.

Ποιός να μου το έλεγε ότι θα ξεχνούσα τις γκοφρέτες Loacker (αυτό πόνεσε πολύ), τα caprice, την κόκακόλα (ζήτω οι ελληνικές κόλες) χωρίς να πάθω κατάθλιψη. Αλλαντικά και τυρία που πολύ τα αγαπούσα, καθότι λιχούδης, ξεχάστε τα.  Μόλις άρχισα να εκτιμώ κάποια κρασιά κοπήκανε και αυτά και η καλύτερη μπύρα που μπορώ να πιω είναι η Fix Weisse, πράγμα όχι πολύ καλό. Άμα θες βέβαια πίνεις και Erdinger, αλλά αυτή κοστίζει 5000, οπότε αν πιεις από μια την ημέρα, έχεις βρει τρόπο να επενδύσεις το μηνιάτικό σου. Τέρμα τα ριζότα με καπνιστή πάπια και πέρλες πεπονιού στο Γκαρσόν (πάει έκλεισε και αυτό), τέρμα η μερέντα (κάτι ελληνικές που φτιάχνονται δεν επαρκούν ούτε για το 15% της ζήτησης). Μεγάλη έλλειψη παρατηρείται και στις πατάτες, διότι η ελληνική παραγωγή πρέπει να τριπλασιαστεί για να καλύψει τη ζήτηση, οπότε όπως καταλαβαίνετε, η πατάτα είναι το brand new caviar.

Αρχικά μου ήταν δύσκολο να χωνέψω το κλείσιμο όλων των τηλεοπτικών σταθμών (που χρήματα για διαφήμιση;) – τώρα πως θα βλέπω το Κάστρο του Τακέσι; –  αλλά οκ, όλα μια συνήθεια είναι. Στις στάχτες της θρυλική ΕΡΤ χτίστηκε ο ΚΣΤΡΕ (Κρατικός Σταθμός Τηλεόρασης και Ραδιοφώνου της Ελλάδος), ένας τηλεοπτικός σταθμός λίγο λιγότερο ενδιαφέρον από τα τούρκικα κανάλια που πιάνουμε εδώ στη Χίο. Τέρμα τα ριάλιτι, τέρμα οι μεταδόσεις τσου λου (champions league) και τέρμα η τηλεόραση γενικότερα, κάτι που έκανε τους Έλληνες πιο ευτυχισμένους. Είναι ωραία που μιλάμε πολύ στο σπίτι και κανείς δεν μας φοβίζει τα αυτιά.

Όσο για την καθημερινή μου ζωή, τι να λέμε, το έχω ρίξει στην άθληση, στο διάβασμα και στη μουσική. Και δώστου μουσική, γράψε μουσική, άκουσε μουσική (ευτυχώς το νετ είναι πάμφθηνο και δεν έπαθε τπτς με όλο αυτό το σούσουρο) και δώστου τένις στο δημοτικό γηπεδάκι, δώστου ποδόσφαιρο. Βιβλία κατεβάζω από το νετ και μετά τα εκτυπώνω αλλά μάλλον θα περιοριστώ στην ανάγνωση από την οθόνη, γιατί το μελάνι είναι πΕ (προϊόν εξωτερικού) και άρα πανάκριβο. Το δίχως άλλο, μετά το αρχικό μούδιασμα και άγχος,  θαρρώ ότι είμαι κοντά στην κατάκτηση του ζεν, κοντεύω να γίνω ένας βούδας. Ένας βούδας που τρώει τομάτες από τον κήπο του πατέρα και πίνει γάλα από το γαλατά της γειτονιάς. Τα είχα δοκιμάσει όλα, έκανα διαλογισμό, έγραφα στην παλάμη μου Be Cool, αλλά μάταια! Η λύση βρισκόταν πίσω από μια δραχμή!

YΓ: Για να δούμε θα ρανκάρω για τη δραχμή;; (πιο εύκολα θα έβρισκα δουλειά, αν έψαχνα)

YΓ2: Ουδέν κακό αμπιγέζ καλού

ΥΓ3: Συζήτηση τριαντάρηδων μετά από αγώνα 5χ5.

- Πόσα είναι ο καθένας;

-5.5 εκατομύρια δραχμές

- Α, το ρίξανε, επιτέλους

-Ε ναι! Ρε χτυπάει το τηλέφωνό σου.

- Ωπ ναι, η γυναίκα είναι… Έλα γυναίκα!

-Ερχόμενος σπίτι μπορείς να φέρεις και μια πίτσα?

-Κρατάω μόνο 8 δις μαζί μου, δεν φτάνουν

ΥΓ3: Σχετικό Τραγουδάκι:

ΥΓ4: Καινούριο κολληματάκι:

YΓ5: Αυτό το ποστ γράφτηκε χτες το βράδυ, εμπνευσμένο από τον πανικό των γονέων σε σχετική συζήτηση για το μέλλον με τη δραχμή. Σήμερα το πρωί τα κανάλια έχουν βουήξει, το facebook έχει βουήξει και από ότι φαίνεται οι εξελίξεις μπορεί να είναι πολύ πιο γρήγορες από ότι κάποιος θα μπορούσε να φανταστεί. Πολιτικούληδες βγάζουν ηρωικούς λόγους για εθνικές σωτηρίες, ο μιστερ Γιούνκερ λέει ότι το ευρώ είναι έτοιμο για να αντιμετωπίσει την αποχώρηση της Ελλάδας και ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα.

To Barney’s Version εδώ και πολλούς μήνες μου ξεγλιστρούσε σαν χέλι! 3 φορές είπα ότι θα το δω στο σινεμά, αλλά όλο το ακύρωνα, από την άλλη  δεν μπορούσα να το βρω στα μπιλοβντ τορεντ-ο-σάιτς και το κακό χρόνισε! Πέρασε κάνα 6μηνο από την κυκλοφορία του και επιτέλους έφτασε το πλήρωμα του χρόνου. Καθίσαμε αναπαυτικά στον κυριακάτικο σαπισμένο καναπέ μας, αραδιάσαμε μερικά τυριά, ντοματίνια, γαλοπούλες, έτσι για το φερειπείν της υπόθεσης και πατήσαμε το σταρτ.

Ο Barney Panowski γύρω στα 60 του διαπιστώνει ότι το Αλζχάιμερ παραμονεύει να του κάψει τις μνήμες και όσο ακόμη προλαβαίνει κάνει μια αναδρομή στην υπέροχη ζωή του, τις περιπέτειές του, τους αποτυχημένους γάμους του και την ιστορία του έρωτα της ζωής του!

Νοσταλγικό πέρασμα από άλλες εποχές, γλυκόπικρες ιστορίες, εύθυμες πινελιές και ένα φινάλε ελαφρώς  στενάχωρο, αλλά η αίσθηση ήταν όμορφη. Ο Πολ Τζαμάτι ήταν πάντα ένα υπολογίσιμο μέγεθος και εδώ πέρα δίνει μια αξιοσημείωτη παράσταση, όντας στο πετσί του πληθωρικού κυρίου Barney. Η γλυκύτατη Rosamund Pike ήταν αξιαγάπητη ως Μύριαμ και ο Ντάστιν Χόφμαν δεν θα μπορούσε να υστερεί. Εμφανίζεται και ο γιος του Jake, ενώ τον Boogie, τον φίλο του Barney, ενσαρκώνει ο Scott Speedman (αρκετά πιο ώριμος σε σχέση με προηγούμενους ρόλους του)! Και όταν πρόκειται για ιστορίες που μπλέκεται το κωλοαλζχάιμερ δεν μπορώ να μην συγκινηθώ. Πάντως δεν ήταν ένα δακρύβρεχτο δράμα το δίχως άλλο. Με το φινάλε του, εγώ ήμανε με ένα χαμόγελο στο στόμα και με μια γλυκιά αίσθηση στα μέσα μου. 8αράκι!

Μετά από όλο αυτό σκέφτηκα (δεν ξέρω γιατί) ότι το σινεμά είναι πολύ φτηνό μέσο σε αντίθεση με το θέατρο, το οποίο μάλιστα απευθύνεται σε πιο ψαγμένους τύπους, οπότε θα έπρεπε να πάω και εγώ καθότι ψαγμένος. Τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο ελκυστικά όταν πρόκειται για δωρεάν θέατρο αλλά μάλλον την ίδια σκέψη έκαναν και μπόλικοι άλλοι. Έχουν έρθει στο νησί πολλοί θίασοι για ένα θεατρικό φεστιβάλ και δίνουν δωρεάν παραστάσεις. Όταν μάθαμε ότι στο Ομήρειο θα παιχτεί θεατρική διασκευή του Das Experiment, είπαμε να πάμε και μεις, όπως και εκατοντάδες άλλοι. Κατάμεστο το Ομήρειο (για τους μη Χιώτες, το Ομήρειο είναι ένα κτίριο που λαμβάνουν διάφορα πολιτισμικά ιβέντς). Στριμωχτήκαμε στις καρεκλίτσες μας (γμτι, τι πιάσιμο ήταν αυτό) και είδαμε λοιπόν μια θεατρική διασκευή του αριστουργηματικού Das Experiment! Ε λοιπόν, η θεατρική εκδοχή κάθε άλλο παρά αριστουργηματική ήταν! Το πιο ενδιαφέρον της βραδιάς ήταν το φυλλαδιάκι που μας μοίραζαν κατά την είσοδο και αναφερόταν στα πραγματικά γεγονότα που ενέπνευσαν για την ταινία. Κατά τα άλλα, ούτε την ψυχοβγαλτική κλιμάκωση της ταινίας ένιωσα, ούτε οι ερμηνείες μου άρεσαν, ούτε κατάφερε τίποτα να με βγάλει από την απάθειά μου. Ίσως φταίει και το ξενέρωμα που παθαίνω από το υπέρμετρο/υπερβολικό των θεατρικών ερμηνειών. Δεν είμαι εγώ για θέατρα, ας το δεχτώ ώστε να μπορέσω να προχωρήσω! Σιτ τώρα νιώθω λίγο άσχημα, γιατί διαβάζω εγκωμιαστικές κριτικές για την συγκεκριμένη παράσταση! Κάτι παραπάνω θα ξέρουν οι κριτικοί!

Όχι ότι πτοήθηκα καθόλου, μόνο εκείνο το πιάσιμο από τις καρέκλες ήταν αρκετά ενοχλητικό. Κατά τα άλλα ήταν κάτι διαφορετικό και εδώ πέρα τα διαφορετικά είναι πάντα καλοδεχούμενα!

Άσχετο 1:  Το Timeline, το καινούριο utility του facebook ακούγεται πολύ διαφορετικό και αρκετά πιο κουτσομπόλικο από την παρούσα μορφή. Ο Ζούκεμπεργκ είναι μόλις 27 και είναι σίγουρο ότι μετά από 40 χρόνια θα γραφτούν πολλές ταινίες που ο πρωταγωνιστής θα κάνει ταξίδι στο χρόνο προκειμένου να σκοτώσει τον Μαρκ και να αλλάξει το ρου της ιστορίας που έχει καταλήξει σε ένα Matrix άνευ προηγουμένου.

Άσχετο 2: Με τον θάνατο του Steve Jobbs, γέμισε ο τόπος με έμπειρα μηνύματα/ανακοινώσεις/μονόλογους/σοφίες τύπου “τι θα έκανα σήμερα αν ήταν η τελευταία μέρα της ζωής μου”. Κάτι τέτοιο ήταν ό,τι πιο συγκινητικό μπορούσε να ειπωθεί για τον Jobs, για μια δήλωσή του από το 2005. Είπε τότε ο Σταύρος το εξής συμπαθητικό:

«Όταν ήμουν 17, διάβασα ένα απόσπασμα που έλεγε: «αν ζεις κάθε μέρα τη ζωή σου σα να είναι η τελευταία, κάποια μέρα τελικά θα επιβεβαιωθείς». Μου έκανε τρομερή εντύπωση και από τότε και για τα τελευταία 33 χρόνια κοιτάζομαι στον καθρέφτη και αναρωτιέμαι: «αν αυτή είναι η τελευταία μέρα της ζωής μου, θέλω να κάνω αυτό που ετοιμάζομαι να κάνω;» και αν η απάντηση είναι «όχι» για πολλές μέρες στη σειρά, ξέρω ότι πρέπει κάτι να αλλάξω!

Γίναμε όλοι μικροί Job-ηδες!

Να μην ξεχάσω και τα επίσης έμπειρα λογοπαίγνια για τον Jobs και την ανεργία στην Ελλάδα! Τζιιζ !

Άσχετο 3: Το τραγούδι της ημέρας, το άκουσα και το ερωτεύτηκα αμέσως απευθείας από την πιο αγαπημένη σκηνή του The Big lebowski.. που να με δείτε να το χορεύω α λα βαγγέλης σειληνός στο “Μια ελληνίδα στο χαρέμι”

Τα κρέντιτς για την ανακάλυψη αυτού του πρότζεκτ ανήκουν στο κασκαρίνο που από όσο θυμάμαι είχε κάνει και σχετικό ποστ κάποτε! Μετά ήρθε το Lose Your soul, μετά το Blue Valentine , μετά το In the room where you sleep. Πριν από λίγο τελείωσα το Lars and his real girl. Όλα τούτα έχουν κοινό παρανομαστή τον Ryan Gosling. Περνάω μέρες μεγάλης λατρείας προς το άτομό του και όχι αδίκως. Δείτε βίντεάκι:

YΓ: Και ακόμη δεν είδα το Driver!

ΥΓ: Τα δύο τραγούδια τα στάμπαρε ο μπρο! Κρέντιτς και σε αυτόν!

Λοιπόν, το κυριακάτικο απόγευμά μου θα μπορούσε να αξιοποιηθεί είτε επενδύοντάς το στο τένις είτε μπλογκάροντας. Ο Μήτσης δεν το είχε δυστυχώς, γιατί ένιωθε κάποια φουσκώματα το χρυσό μου. Έτσι έμεινε η δεύτερη λύση. Έπειτα από 15 μέρες μπλογκικής ανομβρίας επανέρχομαι για να φωτίσω τον λαό μου. Μιλώντας για όσο αντέχω σοβαρά, σας προτρέπω να μην πάρετε και πολύ σοβαρά τα λεγόμενά μου, δεν έχω καμία σχέση με διατροφή, ούτε γνώσεις, ούτε τίποτα.

Αλλά θέλω να σας περιγράψω το παρακάτω παράδοξο. Φυσικά θα γίνει μια εισαγωγή που μας γυρνάει 3 χρόνια πίσω. Πριν 3 χρόνια λοιπόν, είδα με τρόμο τη ζυγαριά να φτάνει στα 77 κιλά. Ντζέμ, σκέφτηκα, μάλλον πεθαίνω όπου να’ναι. Θα κάνω δίαιτα. Πέρασα μια μαρτυρική βδομάδα πείνας μέχρι να συνηθίσω να τρώω μισές ποσότητες το μεσημέρι, σχεδόν καθόλου το βράδυ κοκ.. Μετά που το συνήθισα δεν ζοριζόμουν να τρώω λίγο, αλλά έπρεπε να είμαι μονίμως στην τσίτα σε σχέση με το φαγητό και να ξεχάσω την αγαπημένη συνήθεια “βλέπω ντιβιντί και τρώω παράλληλα” και πολλές άλλες αγαπημένες συνήθειες (Πέτρο, Αιμίλιο, Έτση, Γκαρσόν κλπ κλπ). Τεράστιες σαλάτες μπήκαν στην δίαιτα μου (δεν λέω, καλό κάνουν), περιόρισα τα κρεατικά, τα απέξω φαγητά σε 2 γεύματα τη βδομάδα κοκ.

Αυτό το πράγμα κατέβασε τα κιλά μου στα 71. Ωραία ως εδώ. Αυτό το πέτυχα μέσα σε δυόμιση μήνες. Από τότε και τα επόμενα σχεδόν 2.5  χρόνια βολόδερνα μεταξύ 70.5 και 72.5 προσέχοντας πάαααντα, τρώγοντας περιορισμένες ποσότητες φαγητού, όντας μέσα σε ένα καταπιεστικό αυτοπεριορισμό. Παράλληλα, γινόταν πολλά τένις (εκτός από το 4μηνο που απείχα λόγω του προβλήματός μου στο γόνατο), κάμποσα ποδόσφαιρα και ποδηλατάδες τους καλοκαιρινούς μήνες, κοιλιακοί και ασκήσεις σπιτιού κοκ. Όλα αυτά τα χρόνια έβλεπα τον πρώην συγκάτοικο νίκο να γυμνάζεται γυμναστηριακώς, να τρώει προκλητικά  σαν γαϊδουράκι του τύπου:

-ρε συ σήμερα βράδυ έφαγα 2 χάμπουργκερ από τα γκούντις

-καλά ρε πως τα καταβροχθίζεις όοοολα αυτάαα και γιατί μένεις αδύνατος;

-εε μη φανταστείς ότι κάθε βράδυ τρώω έτσι, συνήθως τρώω περισσότερο..!

…και εννοείται μου ανέβαινε το αίμα στο κεφάλι! Από την άλλη ο Μιμέτος (mimiz.gr) έτρωγε βράδυ παρά βράδυ τουλάχιστον το πιτόνι του και είχε αναπτύξει τη θεωρία του σπίρτου σύμφωνα με την οποία όσο τρως σουβλακοπίτες, τόσο πιο πολύ χάνεις βάρος γιατί αυτές λειτουργούν σαν σπίρτο που βάζει φωτιά και καίει τα λίπη σου.. Ο Μίμηζ δεν γυμνάζεται σχεδόν καθόλου, που λέτε, όμως παραμένει 67 κιλά τρώγοντας το καταπέτασμα. Αχώνευτοι τύποι!

Κάτι δεν έκανα καλά προφανώς!

Για να έρθει ο φετινός Μάης οπότε και ξανάρχισα συστηματικά γυμναστήριο έπειτα από πολλά χρόνια, έκανα μετρήσεις βάρους, λίπους, μεταβολισμού, μυικής μάζας κλπ κλπ. Τώρα που μιλάμε βρίσκομαι στον 4ο μήνα εντατικής γυμναστικής. Τα κιλά μου έχουν παραμείνει περίπου στάσιμα (τελευταίο ζύγισμα στα 71.5, μια χαράαα), ο μεταβολισμός μου πριν 2 μήνες είχε αυξηθεί κατά 300 θερμίδες και τώρα υπολογίζω ότι θα είναι ακόμη μεγαλύτερος, η μυική μου μάζα αυξήθηκε ραγδαία και προφανώς το λίπος ελαττώθηκε εξίσου ραγδαία (εξ’ου και το ότι το βάρος μου παρέμεινε σταθερό). Σε αυτό το διάστημα αποφάσισα να εγκαταλείψω της δίαιτες της πείνας και να τρώω σαν τους άλλους ανθρώπους που συναναστρέφομαι. Το βραδινό φαγητό ξαναμπήκε σε  καθημερινή βάση στο πρόγραμμά μου, η κοιλίτσα μου συμμαζεύτηκε σε σημείο να διακρίνονται 2.5 +2.5 κοιλιακοί επί μονίμου βάσεως, τα μπρατσάκια μου καραφούσκωσαν (καλό αυτό),  δυστυχώς φούσκωσαν λίγο και τα στήθη μου και χρειάζομαι στηθόδεσμο (κακό αυτό), ξαναθυμήθηκα πως είναι να τρως σούβλακους και γυρόνια μετά από ένα ξενύχτι με έντονες αλκοολοποσίες κλπ κλπ.

Η αλλαγή στη διατροφή μου υφίσταται τους τελευταίους 3 μήνες, οπότε είμαι βέβαιος ότι τα έξτρα γεύματα, με μπόλικη πρωτεϊνη (κρέας, γαλακτοκομικά, τόνος) δεν πρόκειται να ανεβάσουν τη ζυγαριά, αντίθετα μάλλον κάνουν καλό ενεργοποιώντας συνέχεια το μεταβολισμό μου ο οποίος αυξάνεται συνεχώς (σε συνδυασμό με την εντατική άσκηση). Επίσης μπορώ να τρώω ότι θέλω, να κάνω τις παρεκτροπές μου χωρίς τύψεις, γιατί τα τελευταία χρόνια, κάθε φορά που έτρωγα κάτι παραπάνω λιπαρό δυσκολευόμουν να το απολαύσω λόγω τύψεως . Δεν ήταν ζωή αυτή μάστορες, σας το λέω. Για τους απανταχούς φοβικούς με τη διατροφή, που καταπιέζουν τον εαυτό τους να τρώει με το σταγονόμετρο, δείτε και αυτή τη οπτική του πράγματος και ρωτήστε ειδικούς που θα έχουν να σας πουν μια πιο υπεύθυνη γνώμη!

Πάντως ο συνδυασμός μπόλικων τακτικών γευμάτων και γυμναστικής έχει δουλέψει σε 3/3 περιπτώσεις γνωστών μου, οπότε το δείγμα είναι μεγαλύτερο! Από κει και πέρα, τι να σας πω.. κάνετε ό,τι καταλαβαίνετε, εγώ το καθήκον μου το έκανα!

ΥΓ: Πάρτε και τραγουδάκι εξαιρετικό, προπομπό των καινούριων Kasabian:

Νομίζετε ότι έχω χαθεί και αναρωτιέστε πως θα αντέξετε τώρα χωρίς τον πολυαγαπημένο σας κόμφι? Ε όχι! Δηλώνω βροντερό παρών που θα γίνει βροντερότερο μετά την 1η αυγούστου μια και περνάμε δύσκολους καιρούς. Αλλεπάλληλες μετακομίσεις, Θεσσαλονίκη-Θεσσαλονίκη, Θεσσαλονίκη-Χίος, Χίος πόλη-Χίος Χαλκείος, Χίος Χαλκειός- Χίος Πόλη, Θεσσαλονίκη-Χίος. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ.. Τούτο τον καιρό, πέρα από τις ώρες της δουλειάς που κυριολεκτικά ματώνω για να βγάλω το ψωμάκι μου (στο βάθος ακούστηκαν θρήνοι, κλαυθμοί και οδυρμοί και στεναγμός και λύπη) δεν έχω καμία άλλη πρόσβαση στο ίντερνετ διότι μένω στο οφλάιν εξοχικό και τα πράγματα είναι δύσκολα. Οποιαδήποτε σκέψη για μπλόγκιν εν ώρα δουλειάς είναι απαγορευτική (όπως τώρα ας πούμε). Οπότε προσδοκώ την οριστική μ μετακόμιση στον περιλάλητο Κοφινά, για να μπορέσω να έχω πρόσβαση στο νετ και τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας και να μπορώ και πάλι να σας περιγράφω τις φοβερές εμπειρίες ζωής, από αυτές που εσείς οι αναγνώστες διαβάζετε και μένετε με το στόμα ανοιχτό.

Ωστόσο θα σας πω επιγραμματικά μερικά σημαντικά νιουζ:

• Οι Coldplay επανέρχονται με σούπερ σινγκλ (major minus), που μου δίνει πολλές ελπίδες μετά την απογοητευσάρα του τελευταίου Radiohead.
• Είδαμε Αλκίνοο Ιωαννίδη στο Citrus της Χίου. Αυτός και η κιθάρα του. Εν ολίγοις, ο Αλκίνοος  ή γιατί όχι και Άλκης, Αλκούλης, Κούλης, (πλέον έχω το δικαίωμα, όπως κάθε εντεχναντζής που σέβεται τον εαυτό του, να τον φωνάζω με τον μικρό του όνομα, του τύπου είμαστε κολλητάρια από το στρατό) είναι με διαφορά από τον δεύτερο, ο πιο συμπαθητικός τραγοδοποιός που έχω συναντήσει. Ήθελα να του ζουπήξω τα μαγούλια και να του πω ότι μου έφτιαξε την διάθεση σε υπερθετικό βαθμό εκείνο το βράδυ. Τέτοιο πηγαίο χιούμορ, γαλήνη, πάθος, ευχάριστες κιθαριές, τέτοια επικοινωνία με τον λαουτζίκο, πρώτη φορά έβλεπα. Πολύ ειλικρινές το βλέμμα του εν πάσει περιπτώσει και πολύ ζωντανό το χαμόγελό του. Βοήθησε και το Σίτρους, που είναι ένας καταπληκτικός χώρος για τέτοιου είδους γκιγκς.
• Φεύγω αθήνες για The Wall Live. Κάντε μια ευχή να κάνει και μια γκεστ εμφάνιση και ο Gilmour και δεν θέλω τίποτα άλλο από τη ζωούλα μου. Ελπίζω να έχω ανταπόκριση από το λάιβ σύντομα. Πάντως πρόκειται για όνειρο που γίνεται πραγματικότητα, έστω και χωρίς όλους τους Floyd επί σκηνής.
• Έχω να δω ταινία της ωφελιάς (χιωτιά τρελή) εδώ και μήνες. Είδα αυτό το Hana που 3 τυποι από τσίρκο κυνηγούσαν την Χάνα και έπεφτε ξύλο. Τρελή μιζέρια στην εικόνα, κανένα νόημα, ένα 3άρι και πολύ ήταν!
• Έχω κάνει 8 μπάνια, προσπαθώ να ξαναβρώ τη φόρμα μου στο ποδόσφαιρο, περιμένω τον μπασίστα μίμη να μάθει 4 τραγούδια για να κάνουμε πρόβα, γυμναστηριάζομαι 3 4 φορές τη βδομάδα, ψάχνω να βρω έπιπλα, να βάλω ρεύμα και νερό στο σπίτι και πάω απάλευτά ποτά στην απάλευτη Φαίδρα! Κάπως έτσι είναι η ιουλιάτικη εμπειρία στην εξωτική Χίο.

και ο θεός βοηθός!

UPDATE 09-07:

Ήμουν και εγώ εκεί και ήταν συγκλονιστική εμπειρία!

UPDATE 21-05:
Και τρίτη ημερομηνία προστέθηκε στα σόου που θα γίνουν στην Ελλάδα. Πρόκειται για την Τρίτη 12 Ιουλίου! Χαμός. Πήρα τικετά βιπ, για 8 Ιουλίου, από το ticketpro και όλα κύλησαν καλά. Λέει ότι αυτά τα τικέτα απλά θα βρίσκονται στην “επίσημα” του γηπέδου. Θα ήθελα να έχω και μια κάμερα εκεί πέρα, αλλά μάλλον δεν θα το ρισκάρω, μετά από την πανωλεθρία στους Interpol (για όσους δεν το διαβάσατε, παίζει πολύ αυστηρή απαγόρευση για κάμερες, φωτογραφικές κλπ, γιατί το σόου θα βιντεοσκοπηθεί, υποθέτω για να γίνει στη συνέχεια ντιβιντί και προφανώς δεν θέλουν να διαρρεύσουν άλλες εικόνες από οπουδήποτε). Επίσης, λέει, τα εισιτήρια για τις δύο πρώτες μέρες πωλούνται με τρελούς ρυθμούς και μάλιστα για την πρώτη, η φίλη όλιβ είπε ότι εξαντλήθηκαν τα φτηνά. Τα τικέτα για το τρίτο λάιβ θα αρχίσουν να πωλούνται την τρίτη 24/05!

UPDATE  13-05:
Ο David Gilmour εμφανίζεται στο live της 12ης Μαϊου στην 02 Arena στο Λονδίνο.. Αν κάπου έπρεπε να παραβρεθεί ο Ντέιβιντ είναι στο λάιβ που θα βιντεοσκοπηθεί. Λέτε να ελπίζουμε;; Ακολουθεί σχετικό βίντεο (η τρίχα κάγκελο):

UPDATE 10-05:
Πήρα τηλέφωνο στα γραφεία της Didi και από ότι μου είπαν ούτε οι VIP θέσεις είναι αριθμημένες, ούτε του κάτω διαζώματος. Απλά οι VIP θέσεις είναι οι VIP θέσεις του γηπέδου (αναπαυτικές κλπ κλπ). Επίσης, για να αγοράσεις τα τικέτα μέσω ίντερνετ το κόστος αυξάνει θεαματικά (πχ στα VIP κατά 14 ευρώ). Για αποστολή στην υπόλοιπη ελλάδα προσθέστε και ένα κόστος 8 έουρος. Ε ρε γλέντια!!

Τέλος, λόγω θεαματικής προπώλησης (έτσι λένε οι ντίντιδες) θα προστεθεί και νέα ημερομηνία (9 Ιουλίου, Σάββατο)! Αυτά τα νέα!

UPDATE 03-05:
To live θα διοργανωθεί από την Big Star Touring και θα γίνει στις 8 Ιουλίου στο ΟΑΚΑ! Όσο και αν με ανησυχεί το ότι τη διοργάνωση θα γίνει από τους συνήθεις ύποπτους, χαίρομαι πολύ. Ορίστε και περισσότερες πληροφορίες που έλαβα στο email μου:

Η προπώληση των εισιτηρίων για τη συναυλία “THE WALL LIVE” ξεκινά την Τρίτη 10 Μαΐου! Συγκεκριμένα, οι online αγορές θα ξεκινήσουν στις 10.30 π.μ. από τα www.ticketpro.gr & www.tickethouse.gr, ενώ οι αγορές στα εκδοτήρια του Ticket House, σε Αθήνα & Θεσσαλονίκη, επίσης στις 10:30 π.μ..

Για την πρώτη μέρα της προπώλησης, Τρίτη 10 Μαϊου, θα υπάρξει όριο αγοράς, 6 εισιτήρια ανά άτομο.

Οι τιμές των εισιτηρίων διαμορφώνονται ως εξής:

PL1 (Ανω διάζωμα): 55 ευρώ

PL2 (Αρένα): 65 ευρώ

PL3 (Κάτω διάζωμα): 88 ευρώ

PL4 (V.I.P.): 145 ευρώ

Σημεία προπώλησης και ώρες λειτουργίας:

Αθήνα
TICKET HOUSE
Πανεπιστημίου 42 (εντός της στοάς).
Τηλέφωνο Επικοινωνίας: 210 3608 366
Ωράριο Λειτουργίας
Δευτέρα – Παρασκευή: 10:30 – 21:00
Σάββατο: 10:30 – 16:00

Θεσσαλονίκη
MUSIC LAND
Μητροπόλεως 102
Τηλέφωνο Επικοινωνίας: 2310 264 880
Ωράριο Λειτουργίας
Δευτέρα με Παρασκευή (πρωί): 10:30 – 14:30 &
Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή (απόγευμα): 17:30 – 20:30
Σάββατο: 10:30 – 15:00

Online Sales:
Για αγορές μέσω διαδικτύου με πιστωτική κάρτα, 24 ώρες/ωρο:

www.ticketpro.gr | www.tickethouse.gr

Για περισσότερες πληροφορίες και πλήρη δημοσιογραφική ενημέρωση απευθυνθείτε στο Marketing – Promo Department:
– marketing@didimusic.gr – 210 8820426

Η είδηση 22-05:

Είναι πλέον επίσημο! Σύμφωνα με ανακοίνωση του επίσημου σάιτ του Roger Waters (rogerwaters.com) στις 6 και 7 Ιουλίου θα γίνει ένα διπλό λάιβ στην Αθήνα, στο ΟΑΚΑ στα πλαίσια της περιοδείας του για το The Wall! Σημαντικό και το γεγονός ότι το event στην Αθήνα θα γίνει φιλμ, οπότε καταλαβαίνετε ότι θα είναι όσο πιο εντυπωσιακό γίνεται! Γι’ αυτό το λόγο άλλαξαν οι ημερομηνίες των live που θα λάμβαναν χώρα στο Μιλάνο στις 3 και 4 Ιουλίου (αντί 6 και 7) – κάτι που επιβεβαιώνει ότι όντως τα λάιβ στην Ελλάδα θα γίνουν! Τρέλααα!

Στα 2 live ο Waters και η μπάντα θα παρουσιάζουν το αριστουργηματικό The Wall και μπορείτε να φανταστείτε πόσων ανθρώπων όνειρο ήταν να έχουν την ευκαιρία για κάτι τέτοιο, μια φορά στη ζωή τους! Θα ακολουθήσουν ποστάκια για τα άλμπουμ τους και αναμένεται δίμηνη Pink-Floyd-ίαση μέχρι την περίοδο των live!

The child is grown
the dream is gone
and I’ve become
Comfortably Numb

Έπειτα από σχεδόν 4 χρόνια οι Radiohead επιτέεελους ξαναχτυπούν! Το In Rainbows ήταν μάλλον ο πιο αγαπημένος δίσκος της τελευταίας 4ετίας και οι ελπίδες από το The King of Limbs είναι τεράστιες. Ο τίτλος  αναφέρεται σε μια βελανιδιά στο Wiltshire’s Savernake Forest, που υποτίθεται ότι ζει εδώ και 1000 χρόνια. O τίτλος αναφέρεται και στο 23ο κεφάλαιο του Κορανίου! Οι Radiohead σήμερα ανακοίνωσαν ότι o δίσκος θα κυκλοφορήσει στις 19 Φεβρουαρίου μέσω του διαδικτύου και από τις 9 Μαϊου σε κανονική μορφή. Μπορείτε να το προ-παραγγείλετε εδώ: The king of limbs. Το κόστος για την mp3 μορφή του δίσκου είναι στα 7 έουρος.

Και δεν είναι μόνο ο καινούριος δίσκος.. καινούριος δίσκος σημαίνει νέα παγκόσμια περιοδεία κοκ! Πωω ρε λέμε, θα ζήσουμε μεγάλες στιγμές πάλι!

UPDATE: Ο Ed ανακοίνωσε σήμερα αντί για αύριο την έναρξη της ηλεκτρονικής πώλησης του δίσκου.

It’s Friday… It’s almost the weekend…It’s a full moon….
You can download ‘The King of Limbs’ now if you so wish!
Thank you good people for waiting … Have a great weekend wherever you are…

Πρώτο single από τον νέο δίσκο – To τραγούδι λέγεται Lotus Flower και μάλλον το αγαπάμε:

UPDATE: Οι εντυπώσεις από τα πρώτα ακούσματα του δίσκου: Radiohead – The King Of Limbs  Review

Τον κύριο Αμελί Πουλαίν τον θυμάστε; Τον Yann Tiersen ντε! Ε λοιπόν σήμερα είχα την ευτυχία να κατεβάσω το  τελευταίο του πόνημα, το Dust Lane. Και ο τύπος έκανε σαφές  ότι εκτός από τον να γράφει τρυφερές μελωδίες που συντροφεύουν ιδανικά ένα περιπάτο στις όχθες του Σηκουάνα, μπορεί και να ροκάρει φανταστικά!

Ο Tiersen, με την αρωγή διαφόρων τραγουδιστάδων, ακροβατεί μεταξύ ambient, post punk και rock! Αλλά όχι, δεν κλείνεται σε στεγανά.. τα μαντολίνα, τα ξυλόφωνα και τα ακορντεόν μας θυμίζουν τον συνθέτη του Goodbye Lenin και της Amelie. Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα, οι αλά Interpol κιθάρες με κάνουν να τρίβω τα μάτια! Και έχουμε και συνέχεια! Arcade Fire πινελιές, Mogwai μυστικισμός, πολυοργανικά ξεσπάσματα, και οι ευχάριστες στιγμές δεν έχουν σταματημό!!! Τι περίπτωση, στ’ αλήθεια, αυτός ο δίσκος! Πρώτη φορά ακούω στη ζωή μου κάτι τέτοιο!

Από τις πανέμορφες post rock κιθάρες του Amy, τους μελαγχολικού ψίθυρους του ομώνυμου, τις νότες του ακορντεόν στο ξεκίνημα του Dark Stuff ο δίσκος δεν σταματάει ούτε στιγμή να είναι μια έκπληξη! Από τα 8 τραγούδια τα 5 τουλάχιστον είναι μικρά ή μεγαλύτερα διαμαντάκια!

Κορυφαία στιγμή του άλμπουμ το ομώνυμο Dust Lane, το πρώτο άκουσμα του οποίου ήταν ανέλπιστα απολαυστικότατη εμπειρία! Η μελαγχολική εισαγωγή με τις ακουστικές κιθάρες και τους σεμνούς ψίθυρους κλιμακώνεται σταδιακά σε ένα αξιομνημόνευτο πολυφωνικό όργιο διανθισμένο με τις κιθάρες εκείνες που δεν χορταίνω να ακούω. Από κοντά και το Dark Stuff, που από τη μέση και μετά απλά δεν περιγράφεται, γιατί αν περιγραφεί, θα αδικηθεί κατάφορα!

Κάπως έτσι η ποστ ροκ κέρδισε ένα καινούριο μέλος, στο πρόσωπο του Tiersen! Και εγώ ένα δίσκο προς λιώσιμο! Ούτε εγώ, ούτε η ποστ ροκ σκηνή το περιμέναμε!

Λειτουργώντας με την ουμανιστική νοοτροπία που με διακρίνει εν γένει και έχοντας συλλάβει το μέγεθος της ανυπομονησίας του κοινού για το τρέιλερ της υπερπαραγωγής “Ο ΦΕΛΛΟΣ” αποφάσισα να το αφήσω να διαρρεύσει σε παγκόσμια πρώτη, μέσα από το μπλόγκι μου, σήμερα την 14η Ιανουαρίου! Θα είναι η μέρα που στο μέλλον θα μείνει στην ιστορία ως “η μέρα που άλλαξε τη βιομηχανία του κινηματογράφου“, γιατί από σήμερα και μετά, μέσα από τα εκατομμύρια “likes” στο Youtube και στο Facebook, αλλά και τα χιλιάδες σχόλια ενθουσιασμού στο προφίλ μου, θα φανεί ξεκάθαρα ότι το διαδίκτυο είναι το μέλλον του κινηματογράφου!

Ας είναι, δεν φταίω εγώ, δεν μπορώ να κάνω τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο για να το αποτρέψω όλο αυτό.. είναι πάνω από τις δυνάμεις μου! Τα λόγια περιττεύουν! Ας μιλήσει η εικόνα και ο ήχος…:

ΥΓ: Σάββατο Αθήνα στο κινηματογράφο Αβόρα (ή κάπως έτσι) με 3 ευρώ, η παγκόσμια πρεμιέρα του ZeitGeist 3! Δευτέρα στη Θεσσαλονίκη, 19.30, στο Αριστοτέλειο κινηματογράφο, δωρεάν! Και θα γίνει προβολή και στην Αλεξανδρούπολη!

Ok, ok, το ξέρω, είναι πολύ πιθανό να έχετε δει πολλά βίδεα με τύπους που φτιάχνουν μόνοι τους όλη τη μουσική και διαπράττουν ένα ουαν μαν σόου εντυπωσιακό. Ο Αυστραλός Dub FX  διαφέρει από τους παραπάνω σόουμεν, διότι παράγει μουσική που μου αρέσει μουσική (και αυτό αρκεί για να τον θεωρήσω ξεχωριστό), χρησιμοποιώντας τη φωνή του, ένα effects-loop μηχάνημα της Roland και αυτό είναι όλο. Τα κρέντιτς πάνε πάλι στο Σοφάκι που τον ανακάλυψε.

Ακούστε το Flow (συνδράμει και ο σαξοφωνίστας Woodnote) και κουνήστε λίγο τους κώλους σας: