Αυτό το θέμα με τα κινηματογραφικά νέα πολύ με έχει ταλανίσει τον τελευταίο καιρό.. Δεν μπορώ να γράφω στο μπλογκ μου (με τη μορφή που είναι) σε ξεχωριστό ποστ για κάθε ταινία που βλέπω. Θα γινόταν κουραστικό. Και τότε ήρθε η θεία φώτιση:  ένα ποστ ανά βδομάδα με περιγραφή των πιο σημαντικών ταινιών που είδα στη διάρκεια της! Πως σας φαίνεται; Αν δεν σας αρέσει,  άι ντον’τ γκιβ ε σιτ, αν σας αρέσει, χαίρουμι

E, τούτη τη βδομάδα, αποφάσισα να δω την καινούρια ταινία του ιδιαίτερα ελπιδοφόρου Jason Reitman. Θα αναρωτηθείτε, γιατί ελπιδοφόρος περικαλώ; Θα σας απαντήσω φέρνοντας το Juno ως επιχείρημα. Ε, όπως και να το κάνουμε, ήταν μια ταινία, ιδιαίτερη, φρέσκια, ευχάριστη, που άφησε το στίγμα της. Και μετά μαθαίνω ότι η καινούρια του ταινία τιτλοφορείται “Ραντεβού στον Αέρα” (αγγλιστί Up in the air) και σκέφτομαι, μα τι στο καλό, ελληνικό μιούζικαλ με την Βλαχοπούλου θα δούμε; Το παραπάνω, σε συνδυασμό με την παρουσία του Κλούνεϊ που – αν εξαιρέσουμε το Michael Clayton, όπου και ήταν καθηλωτικός – κάποιος θα πει και για το Syriana ή το Goodbye and Good Luck – έχει αναλωθεί περισσότερο σε ταινίες που δεν αγάπησα ιδιαίτερα, δεν με ιντρίγκαρε να δω την ταινία. Στη συνέχεια μαθαίνω ότι  το Up in the air θα διεκδικήσει το όσκαρ καλύτερης ταινίας και σκέφτομαι ότι κάποιος λόγος θα υπάρχει γι’αυτό.

…και μετα, και μετα;;