Και μετά από εμπνευσμένες, ατμοσφαιρικές δημιουργίες, ο θαυματουργός Ντέιβιντ Φίντσερ το έριξε στην βιογραφία. Αποφάσισε να μας διηγηθεί πως δημιουργήθηκε η μεγαλύτερη ιντερνετική μανία των τελευταίων χρόνων.. το facebook. Κάθισε λοιπόν και έστησε το πορτραίτο του απόλυτα επιτυχημένου nerd τεχνοκράτη, Μαρκ Ζούκεμπεργκ (για όσους δεν γνωρίζετε, ο ιδρυτής του Facebook). Κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι ο μίστερ Φίντσερ χαραμίζεται σε ένα τόσο επίπεδο και επιφανειακό σεναριακό θέμα. Μάλλον δεν θα διαφωνήσω επ’ αυτού, ωστόσο και σε αυτό το είδος τα κατάφερε άψογα.

Έτσι κατάφερε να στήσει μια πολύ συνεκτική, ευχάριστη ταινία, με γρήγορο ρυθμό, χιούμορ και ένταση, που αν ήταν 20 λεπτά μικρότερη θα χτυπούσε ένα 8αράκι εύκολα. Και δεν αρκείται στην περιγραφή γεγονότων. Διεισδύει στους χαρακτήρες, εξερευνεί τους βασικούς πρωταγωνιστές και σκιαγραφεί τη ψυχοσύνθεσή τους. Ο Τζες Αϊσενμπεργκ (Ζομπιλαντ) στον πιο σοβαρό ρόλο της ως τώρα καριέρας του, πείθει απόλυτα ως Ζούκεμπεργκ, ενσαρκώνοντας τον απόλυτο νερντ-ιδιοφυϊα, με περιορισμένη εως ανύπαρκτη προσωπική ζωή και προβλήματα στην έκφραση του εαυτού του.

Καθότι γουεμπμάστερ και ιδιοκτήτης/διαχειριστής μικρών/αποτυχημένων κοινωνικών δικτύων (:P rockarolla.gr διαμάντι μεν, κατέντησε μαύρο χάλι δε, mycorner.gr μαύρο χάλι ξεκίνησε και έτσι συνέχισε), περιττό να πω ότι το συγκεκριμένο θέμα με αφορούσε ιδιαίτερα καθώς και ότι έσκασα από τη ζήλια μου για την προσήλωση του Ζούκεμπεργκ στο στόχο του και  σε αυθεντικές, ευφάνταστες ή μη ιδέες (γίνονται πολλές αναφορές σε μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά κολπάκια του FB, όπως ο τοίχος, το status κλπ κλπ), που μετακίνησαν το ίντερνετ αρκετά βήματα (τώρα μπροστά, πίσω;; θα σας γελάσω).

Εν πάσει περιπτώσει, είναι ιντριγκαδόρικο και ενδιαφέρον να έχεις μπροστά σου τον ιδρυτή του facebook και αυτός να σου εκμυστηριεύεται ότι η μεγαλύτερη επιτυχία της σύγχρονης ιστορίας του ίντερνετ θεμελιώθηκε στη βασική ιδέα της ροπής των αρσενικών να γονιμοποιήσουν κοριτσάκια (και των κοριτσακιών να γονιμοποιηθούν), αρκεί αυτή η ανάγκη να καλύπτεται με τακτ. Προσθέστε στη συνταγή και την σύλληψη του αιώνα, ότι είναι πολύ πιο ενδιαφέρον να κάνεις cyber dating με γνωστούς σου, παρά με τον άγνωστο aragorn1984 και έχουμε αποκωδικοποιήσει την πολύτιμη φόρμουλα του φατσοβιβλίου.

Πρώτη φορά το Χόλιγουντ έχει το ίντερνετ και μάλιστα μια συγκεκριμένη του σελίδα ως βασικό θέμα του. Μια καινούρια κατηγορία πρωταγωνιστών/ηρώων, που αξίζουν κινηματογραφικής αναφοράς, γεννιέται. Οι επιχειρηματίες του ίντερνετ είναι εδώ και στο μέλλον θα μας απασχολούν πολύ πιο συχνά.

ΥΓ: Ο Γούντι Άλεν επανήλθε δριμύτερος με το “Θα συναντήσεις ένα ψηλό μελαγχρινό άνδρα”, αλλά όσο Γουντιαλεν-ική και αν είναι η ατμόσφαιρα της ταινίας (και άρα ιδιαίτερα ευχάριστη), το σενάριό της δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος, κατά την ταπεινή μου γνώμη. Ευχάριστό αλλά ως εκεί!!

Μόλις είδα για δεύτερη φορά την Περίεργη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον!  Έχω να πω ότι η ταινία είναι παραγνωρισμένη αποκλειστικά και μόνο εξαιτίας της λάμψης της. Αν ο Μπέντζαμιν δεν είχε όλο αυτό τo χάιπ και το γκλάμουρ να τον συνοδεύει πριν ακόμη βγει στις αίθουσες, μάλλον θα ήταν στο τοπ 5 μου!

Ο Ντέιβιντ Φίντσερ (ο σκηνοθέτης, που έχει φτιάξει το Seven, το Fight Club, το Zodiac – μεγάλο κεφάλαιο ο τύπος) πραγματεύεται τους πιο δυνατούς φόβους και ερωτήματα της ανθρώπινης ψυχής! O χρόνος που περνάει! Πόσοι από μας θα μπορέσουμε να συμφιλιωθούμε στα αλήθεια μαζί του; Πόσοι θα αρκεστούμε σε μια ζωή που μπορεί να μας χαρίσει πολλές στιγμές ευτυχίας, αν γνωρίζουμε ότι ακολουθεί ένα απόλυτο κενό που δύσκολα αντέχεται.  Πόσοι θα ζήσουμε τον χρόνο μας μέχρι αυτός να τελειώσει, χωρίς τον τρόμο του φινάλε, που πλησιάζει κάθε μέρα. Πόσοι θα απολαύσουμε το ανκόρ μας;

O φόβος του να μείνουμε μόνοι!  Μερικοί από εμάς ζούμε μια ζωή κοντά στους ανθρώπους που αγαπάμε! Άλλοι επιλέγουν να φύγουν. Όλοι όμως θα επιδιώξουν να αγαπιούνται, γιατί ακόμη και η φαινομενικά ειδυλλιακή ανεξαρτησία του σήμερα είναι η αβάσταχτη μοναξιά του αύριο. Και ένα αύριο μοναχικό είναι το χειρότερο σενάριο για τον επίλογό μας.

Το χάος (συγκλονιστική η περιγραφή του, της θεωρίας του χάους, μέσα από το ατύχημα της Ντέιζι) που επιλέγει μονοπάτια για να ζήσουμε. Αλυσίδες που οι κρίκοι τους είναι όλοι απαραίτητοι για να ζήσουμε την κάθε μας στιγμή. Και το ερώτημα, τι θα συνέβαινε, αν άλλαζε ένος απλός κρίκος;  Στο Μεξικό πεθαίνει μια πεταλούδα και εγώ μόλις έγινα φοιτητής στο τμήμα βιολογίας της θεσσαλονίκης.

Ο Φίντσερ δεν προσπαθούσε, ελπίζω, να εντυπωσιάσει με τα τέλεια εφέ του, το απίστευτο μακιγιάζ και τα τρανταχτά ονόματα. Ήθελε όλα αυτά, να τα κάνει όχημα για να μιλήσει για τον φόβο του ανθρώπου, για την μοναξιά του. Και αν και η ταινία ξεκινάει σχεδόν με χιουμοριστική διάθεση καταλήγει να είναι το πιο μελαγχολικό αριστούργημα του.

8.5, για τους λόγους που σας προανέφερα!

Ο Μπέντζαμιν Μπάτον δεν ήταν μια συνηθισμένη περίπτωση ανθρώπου! Για να είμαι ειλικρινής ήταν μια ιδιαίτερα περίεργη περίπτωση! Ακολούθησε απόλυτα αντίστροφη πορεία ζωής (γεννήθηκε στα δεσμά ενός γηρασμένου κορμιού και πέθανε όντας βρέφος) κάτι που τον έκανε να φαίνεται εξαιρετικά αλλόκοτος! Το γιατί του συνέβησε αυτό, δεν μας αφορά! Μας αφορά το ότι αυτός ο άνθρωπος δεν μπόρεσε ποτέ να ζήσει στ’ αλήθεια τη ζωή του! Μπορούσε μόνο να παρατηρεί την ζωή των υπολοίπων ανθρώπων, που βίωναν την “φυσιολογική” πορεία προς το γήρας! Οι μοναδικές στιγμές που κατάφερε να ζήσει αληθινά ήταν όταν η πραγματική του ηλικία ταυτίστηκε με την ηλικία του σώματός του! Τις υπόλοιπες, ήταν καταραμένος να φεύγει σαν κυνηγημένος! Μέχρι να πεθάνει και αυτός μόνος του!

Αυτό το παραμύθι, πήρε την γενναία απόφαση να μας διηγηθεί ο αξιότιμος Ντέιβιντ Φίντσερ! Και ανακάτεψε την μελαγχολία, με λυτρωτικά ψήγματα χιούμορ, προσθέτοντας πολλούς συμβολισμούς και αλληγορίες για τους φόβους του ανθρώπου (ο φόβος του να είσαι διαφορετικός, ο φόβος του γήρατος, ο φόβος του θανάτου), αφήνοντας όμως ένα φωτεινό παραθυράκι, ενός τέλους που μπορεί να είναι πλήρες, σχεδόν ευτυχισμένο. Φανταστείτε τα παραμύθια του Μπάρτον, με μια έντονη πινελιά μελαγχολίας – θυμηθείτε το Μπιγκ Φις -, θυμηθείτε τις περιπέτειες του Φόρεστ Γκαμπ και έχετε μια εικόνα του τι είναι αυτή η περίεργη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον.

Ο Πίτ φτάνει στα επίπεδα του Seven και του Fight Club, όντας καθηλωτικός (μόνο την ερμηνεία του στην “Δολοφονία του Τζέσε Τζέιμς” δεν μπόρεσε να ξεπεράσει), η Μπλάνσετ για μια ακόμη φορά έδωσε το δικό της ρεσιτάλ.. το μακιγιάζ και τα ειδικά εφέ, αψεγάδιαστα, υπηρέτησαν μια σεναριακή ιδέα, ούτως ή άλλως εμπνευσμένη. Και όλα αυτά υπό την σκηνοθετική αιγίδα του Φίντσερ, που δώδεκα χρόνια τώρα δεν σταματάει να μας προσφέρει αριστουργήματα!

Μάλλον η αγαπημένη μου για τούτη τη χρονιά, όπως το περίμενα!