Τον βετεράνο Τέρενς Μάλικ τον εκτίμησα από το The Thin Red Line και με σύγχισε λίγο με το (λέγε με και Ποκαχόντας) The New World. Οι προσδοκίες όμως από το The Tree of Life ήταν πολύ μεγαλύτερες, λόγω καστ (Μπραντ Πιτ, Σον Πεν – μου κάνεις πλάκα;;) και θεματολογίας. Χωρίς να είμαι μυημένος στον κινηματογράφο του Κιούμπρικ μπορώ να καταλάβω γιατί το επικολυρικό The Tree of Life του δίνει τον τίτλος “O Νέος Κιούμπρικ”. Η όλη ατμόσφαιρα, οι σκηνές από τη γένεση της ζωής και διάφορα σκηνοθετικά τρικ μου έφεραν πολύ έντονα στο νου την Οδύσσεια του Διαστήματος. …και μετα, και μετα;;
Ο Μπέντζαμιν Μπάτον δεν ήταν μια συνηθισμένη περίπτωση ανθρώπου! Για να είμαι ειλικρινής ήταν μια ιδιαίτερα περίεργη περίπτωση! Ακολούθησε απόλυτα αντίστροφη πορεία ζωής (γεννήθηκε στα δεσμά ενός γηρασμένου κορμιού και πέθανε όντας βρέφος) κάτι που τον έκανε να φαίνεται εξαιρετικά αλλόκοτος! Το γιατί του συνέβησε αυτό, δεν μας αφορά! Μας αφορά το ότι αυτός ο άνθρωπος δεν μπόρεσε ποτέ να ζήσει στ’ αλήθεια τη ζωή του! Μπορούσε μόνο να παρατηρεί την ζωή των υπολοίπων ανθρώπων, που βίωναν την “φυσιολογική” πορεία προς το γήρας! Οι μοναδικές στιγμές που κατάφερε να ζήσει αληθινά ήταν όταν η πραγματική του ηλικία ταυτίστηκε με την ηλικία του σώματός του! Τις υπόλοιπες, ήταν καταραμένος να φεύγει σαν κυνηγημένος! Μέχρι να πεθάνει και αυτός μόνος του! 
