Είναι η 4η φορά που τους βλέπω,  και με σιγουριά μπορώ να πω ότι ότι δεν θέλω να τους ξαναδώ λάιβ! Δεν είναι ότι η χτεσινή συναυλία ήταν κακή!  Μάλλον σε καλή φόρμα ήταν η μπάντα! Δεν είναι ότι η μουσική τους δεν με συγκινεί πλέον. Κάθε άλλο, μπορώ με μεγάλη ευχαρίστηση να ακούω στον πλέιερ μου τον τελευταίο τους δίσκο και ας τον έχω ακούσει τόσες φορές στο παρελθόν. Είναι ότι κατέληξα σε κάποια συμπεράσματα, τα οποία δεν νομίζω να αλλάξουν ποτέ!

Στο λάιβ τους οι Archive προσπαθούν να είναι κάτι διαφορετικό από ότι αγαπώ σε αυτούς. Τους αγάπησα για την πολυπλοκότητα των συνθέσεων τους, για μικρές πινελιές στον ήχο τους, που τον έκαναν πάντα πολύ ελκυστικό και αυτό δεν συμβαίνει (τουλάχιστον όχι πλέον) στα λάιβ τους.

Στο Πρίνσιπαλ οι Archive για άλλη μια φορά ήταν σχεδόν σολντ άουτ (να σημειωθεί ότι το εισιτήριο κόστιζε 25 ευρώ ενώ πέρσι αν δεν κάνω λάθος 30)! Έπαιξαν όλα τους τα αγαπημένα τραγούδια! Είχαν την Maria Q μαζί τους. Τους έβλεπα από πολύ καλή θέση. Κι όμως, όλα αυτά δεν έφταναν. Γιατί όσο παίζουν τραγούδια που απομακρύνονται από τις δισκογραφικές δουλειές της τωρινής σύνθεσης, τόσο πιο λίγοι ακούγονται. Γιατί όσο καλοί και αν είναι οι Pen και Berrier  εγώ θέλω να ακούω το Finding it so Hard από τον ξανθομπάμπουρα. Γιατί το Again έχει 100+1 στιγμές για να ανατριχιάσω και εγώ απλά στεκόμουν και άκουγα! Γιατί στο Londinium  τραγουδάει κοπέλα. Γιατί η Maria Q τραγουδάει στο κουπλέ του You make me feel την χαμηλή δεύτερη φωνή και αυτό ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ευγενικό.

Οπότε ο αποχαιρετισμός μου (βρε λες να λέω μεγάλα λόγια;) στους συναυλιακούς Archive θα γίνει με δύο καλές στιγμές της χτεσινής συναυλίας:

…You’re killin me again…

Η 3η φορά έμελε να είναι η χειρότερη! Χωρίς να μπορώ να πω ότι δεν το απόλαυσα – κάθε  άλλο -, οι Archive δεν μου πρόσφεραν την εμπειρία που είχα ζήσει τις προηγούμενες δύο φορές. Με ένα δίσκο, που μάλλον είναι ο καλύτερος τους μετά το You all look the same to me, οι Archive με είχαν βάλει σε πολύ έντονο τρυπάκι.. οπότε η ανυπομονεσία και οι προσδοκίες ήταν μεγάλες.. άσε που είχα χάσει την προηγούμενη περιοδεία τους (λόγω στρατού) οπότε είχα πάνω από 3 χρόνια να τους δω.

Και μετά ήρθε το Σάββατο της 12ης Σεπτεμβρίου. Να σημειωθεί ότι ήταν το πρώτο ροκ λάιβ της Βασούλας και της Αλεξάνδρας (οι γνωστές και ως Σκοδραίες), όπως και ότι ήρθαν από χίο ο κασκαρίνο και ο μπρο αλλά και από την Ξάνθη ο μίμιζ! Δλδ είχε γίνει μεγάλη συγκέντρωση για χάρη τους!

Φτάσαμε νωρίς και οι θέσεις ήταν πολύ καλές, κεντρικά και ψηλά, ώστε να τους απολαύσουμε χωρίς πρόβλημα. Η αναμονή κράτησε περίπου 2 ώρες και ο χώρος γέμισε ασφυκτικά.  Μια ακόμη απόδειξη ότι οι Archive στην Ελλάδα απολαμβάνουν εκτίμηση πολύ μεγαλύτερη από ότι οπουδήποτε αλλού στον κόσμο.

Και ξεκινάει μια περιπέτεια 2 ωρών! Ξεκίνησε, μάλιστα, πολύ δυναμικά, με το εναρκτήριο του ομώνυμου δίσκου, Controlling Crowds. Βέβαια, τα πολλά samples, δεν έλειπαν, όπως ποτέ δεν έλειψαν. Αλλά ο ήχος ήταν όσο γεμάτος έπρεπε και οι Archive φαίνονταν έτοιμοι να δώσουν μια υπέροχη παράσταση.. Το ίδιο συναίσθημα εξακολούθησε να υπάρχει και στο  hit τους Bullets, με το κιθαριστικό ξέσπασμα στο δεύτερο μέρος του τραγουδιού να με αναστατώνει.

Η συνέχεια δυστυχώς δεν ήταν ανάλογη. Ήταν στιγμές που ακουγόταν ένας πολύ πολύπλοκος ήχος και μπορούσες να παρατηρήσεις τον Keeler (ο ένας πληκτράς) να παίζει 1 πλήκτρο και τον Griffiths να μην παίζει τπτ, ενώ παράλληλα ο drummer στεκόταν ακίνητος και οι κιθαρίστες ή ο μπασίστας απλά ρέμβαζαν. Οκ, δεν γίνεται να παρουσιάσουν το έργο τους χωρίς προηχογραφημένα! Αλλά ένα μέτρο βρε αδερφέ!

H πρώτη μεγάλη απογοήτευση όμως ήρθε με το (καλύτερο ίσως τραγούδι του άλμπουμ) Collapse/Collide, όπου διαπιστώσαμε ότι η Maria Q δεν ήταν μαζί με το γκρουπ, οπότε η επιλογή τους ήταν να προβάλλουν ένα βίντεο στο οποίο έχει βιντεοσκοπηθεί να τραγουδάει..

.. Η δεύτερη απογοήτευση ήρθε με την σετλιστ. Οκ, λογικό να παίξουν τον τελευταίο δίσκο.. αλλά περίμενα ότι θα έπαιζαν κάτι πολύ καλό από το Lights, το οποίο κιόλας δεν είχα ακούσει ποτέ live.. ή ότι δεν θα άφηναν έξω το Finding it so Hard! Για το Bridge Scene ή το You make me feel ούτε καν λόγος! Επίσης το Noise σνομπαρίστηκε πλήρως!

Αλλά είχε και τα καλά της η βραδιά.. πρώτη φορά στη ζωούλα μου άκουσα live το Londinium (μέσα στο Top 5 των Archive-o-τράγουδων) αν και πάλι η γεύση ήταν γλυκόπικρη.. αντί να τραγουδάει το Μαριώ (η Q) το τραγούδησε ο Berrier (o  βασικός τραγουδιστής, ας πούμε). H άλλη πολύ όμορφη στιγμή ήταν η στιγμή του Again.. τελευταίο τραγούδι, συγκίνηση, όλο το Principal τραγουδάει μαζί με τον Dave Penny (ή BirdPen, ο “δεύτερος” τραγουδιστής). Η φυσαρμόνικα της εισαγωγής (όποιος το έχει ακούσει δεν μπορεί να μην την έχει προσέξει) ήταν πάλι απούσα. Και μερικά samples έλειπαν. Αλλά η στιγμή πριν το τελευταίο ξέσπασμα, δεν παίζει να πάψει ποτέ να αναστατώνει όλα τα μέσα μου. Ο BirdPen ήταν υπέροχος, υπέροχος! Εύγε παλικάρι μου!

YΓ1: Αυτός ο Berrier κέρδισε την καρδιά των κοριτσιών της παρέας (χουάτ δε φακ, τι του βρίσκουν;)

ΥΓ2: Ε Χαρά, βρες μου επόμενη συναυλία να πάμε!!

ΥΓ3: Μίμιζ, Βασούλα, Αλεξάνδρα έβαλαν 8αράκι! Εγώ πάντως ένα 6.5 με 7 έβαλα, λόγω υψηλών προσδοκιών!

ΥΓ4: Μια δεύτερη άποψη για τη συναυλία από τον Kaskarino

ΥΓ5: Ο Danny Griffiths έγραψε για τα σόου στην ελλάδα στο blog της μπάντας

YΓ6: Μερικοί κάφροι, πόσο κάφροι μπορούν να είναι.. στην πιο όμορφη στιγμή της συναυλίας, εκεί πριν ξεσπάσει το φινάλε του again, να τους να φωνάζουν και να ωρύονται “Fuck me Fuck me Fuck you Fuck you“! Θέλανε πάση θυσία το Fuck you.. και το θυμήθηκαν εκείνη τη στιγμή.. ήμαρτον!

ΥΓ7: Συνέντευξη του Pollard Berrier πριν το live στην Πάτρα

ΥΓ8: Το πολύ καλό βιντεάκι είναι από τη συναυλία στην Πάτρα, δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω κάτι καλό από τη συναυλία τους στη Θεσσαλονίκη! Χίλια ευχαριστώ στον Sirios1973

.. είναι μια πολύ περίεργη περίπτωση αναμφίβολα. “Όπα ρε Κουρνίκοβα που έχεις κάνει την έξαλλη βραδινή ζωή και αποφάσισες ότι η βραδινή Σαλόνικα είναι πολύ περίεργη περίπτωση“. Εντάξει ρε παιδιά μη βαράτε. Μια κουβέντα είπα!
Μόλις γύρισα από βραδινή βόλτα με εκλεκτή παρέα (Αντώνης και Νίκος, φίλος Αντώνη). Θυμήθηκα, για άλλη μια φορά, γιατί μου αρέσει να γυρνάω το βράδυ στη Θεσσαλονίκη. Οκ, και το αλκοόλ είχε τον ξεχωριστό του ρόλο στον καθορισμό της μοίρας της συγκεκριμένης βραδιάς. Από την άλλη στη Θεσσαλονίκη, το βράδυ, μπορώ να κάνω βραδινές βόλτες και να νιώθω ότι βρίσκομαι στην αυλή του σπιτιού μου (αν υπήρχε τέτοια αυλή, εν πάσει περιπτώσει).

Το ομολογώ, δεν ήταν έτσι πάντα! Τον πρώτο καιρό όταν γυρνούσα μόνος σπίτι, χτυπούσα δυνατά τα μποτάκια μου στο δρόμο ώστε να τρομάζω όσους περίεργους είχαν πρόθεση να με παρενοχλήσουν!

Μετά από 12 χρόνια στην πόλη, και όχι ιδιαίτερες επιδόσεις στο ξενύχτι, μόνο δύο φορές είχα πρόβλημα. Δλδ, δεν είχα πρόβλημα εγώ, αλλά η παρέα μου. Ήτανε πρώτο έτος, πριν της διακοπές των χριστουγέννων, που 5 πρωτοετείς, βρέθηκαν, καθότι ήθελαν να κάνουν “μπαρότσαρκα”, σε σκοτεινά σοκάκια κοντά στα λαδάδικα.  Και όχι μόνο αυτό.. αλλά όταν συνάντησαν δύο μεθυσμένους τύπους (35άρηδες, ο πρώτος ήταν ο αρχηγός και ο δεύτερος το τσιράκι), δεν άντεξαν να μην απαντήσουν στις προκλήσεις τους, με αποτέλεσμα, να υπάρξουν απειλές, ψιλές και εμφάνιση μαχαιριών, από τους 2 35άρηδες. Το περίεργο είναι ότι με όλους ασχολήθηκαν, εκτός από τον μίστερ κομφάκια! Κάτι που μου φαίνεται πολύ αστείο, γιατί ήμουν φυσικά ο πιο μικροκαμωμένος. Σκεφτείτε όμως κατάντια, 30+ άνθρωποι να προσπαθούν να πουλήσουν τσαμπουκά σε παιδάκια 18 χρονών! Ααα και μια άλλη φορά που ένας νεαρός που αγαπούσε τους ομόφυλούς τους, θέλησε να με χαϊδέψει.

Από τότε, μόνο όμορφες αναμνήσεις έχω από την βραδινή Θεσσαλονίκη: Γυρισμός στο σπίτι κάνοντας τη μισή διαδρομή τζόκιν, γιατί το κρύο ήταν έντονο και λεφτά για ταξί δεν υπήρχαν. Στοπ στο 157 για γυρόνι, με τον συγκάτοικο και περίπατος μέχρι το σπίτι, μοναχική βόλτα στην εγνατία, με τα γουόκμαν, πάρτυ στα γρασίδιαα, στα πανεπιστήμια, ρακόμελα και ρετσίνες στο μπιτ μπαζάρ,  ροκάρισμα στον παπαγάλο και στο φάνκι, Αγ. Παύλος-Υπουργείο Μακ. Θράκης για συνοδεία αντικειμένου του πόθου που ποτέ δεν ενέδωσε κλπ κλπ κλπ

Και φτάνουμε στο σήμερα.. Η βραδιά ήταν υπέροχη.. Η μουσική άψογη και τα ποτά + σφηνάκια έκαναν την δουλειά τους. Στο τιούμπ η γκαρσόνα παίρνει 9άρι (παλιόπαιδα μην πάει ο νους σας στην εμφάνισή της, απλά ήταν άψογη) ενώ στον Τρυποκάρυδο την τιμητική του είχε το ροκαμπίλυ. Ε λοιπόν, το πόσο απολαμβάνω να χαζεύω ανθρώπους να πηγαινοέρχονται, να χορεύουν να φλερτάρουν, να προσπαθούν να γίνουν ελκυστικοί, δεν περιγράφεται. Τα 3 ζευγαράκια που χόρευαν το ροκαμπίλυ σήμερα, δημιούργησαν ένα μόνιμο χαμόγελο στο στόμα μου!

Καληνύχτα Σαλόνικα!!

ΥΓ1: Και πάνω που πίστευα ότι είμαι έτοιμος να κατακτήσω τον κόσμο και να τον αλλάξω συνάμα, μπαίνω στο διαδίκτυο και από παντού μιζέρια. Ένα από τα σάιτ μας, το mycorner.gr,  το οποίο ξεκινήσαμε πριν 2.5 χρόνια, αλλά τους τελευταίους 4-5 μήνες το έχουμε παρατήσει, (εξαιτίας απογοήτευσης που προέκυψε από αρκετούς παράγοντες – και όχι οικονομικούς)  έχει .. αντίπαλο. Βασικά κατά καιρούς πολλοί έγιναν αντίπαλοί του.. αλλά έχουμε να κάνουμε με  κατάσταση του τύπου : “δεν μαλώνω εγώ, αυτοί μαλώνουν μόνοι τους”. Ο τελευταίος αντίπαλος αποφάσισε ότι θα μας καταστρέψει (όπως τουλάχιστον 3 προηγουμένως) (ανεξάρτητα αν εγώ δεεεν ασχολούμαι με το σάιτ πλέον) . Και δώστου απειλές και δώστου μιζέρια. Μα είναι δυνατόν να σχεδιάζουν βραδινή επίθεση στο σάιτ για “κλοπή μελών” την στιγμή που εγώ δεν με νοιάζει να μαλώσω μαζί τους, να μείνω ξάγρυπνος για να ελέγχω τις επιθέσεις τους, γενικώς να ασχοληθώ μαζί τους;; Ναι, είναι! Ας είναι!

ΥΓ2: Ο 5ος ράμπος έρχεται! Ίλεος λέμε

ΥΓ3: Ο μάι γκαντ, πάλι εκλογές… θα κάνω νέο ποστ, πάει και τελείωσε για να είμαι μες στην επικαιρότητα

ΥΓ4: Πλησιάζουν Οι αρκάιβ! Και ακολούθησε πανηγυρισμός!

ΥΓ5: Οι καινούριοι Φιλμ και ο Μόμπις μετράνε!

Αριβεντέρτσι! Ήταν μια ωραία βραδιά η σημερινή!

Blog’s OST: Donnie Darko

Επιτέλους κατέφθασε, μετά από 3 χρόνια αναμονής (έπειτα από το πανέμορφο lights)! To 6o ablum των Archive είναι εδώ.  Οκ, δεν είναι μια μπάντα που έχει κάνει παγκόσμιο πάταγο με την μουσική της. Ποτέ δεν κατάφεραν (ή δεν ενδιαφέρθηκαν) να γίνουν ένας μουσικός κουμπαράς που θα βγάζει χρήματα. Αλλά 13 χρόνια τώρα να μαγνητίζουν τα πλήθη (controlling crowds) με τις μελωδίες τους. Για να φτάσουμε στο 2009..

.. Το περίμενε κανείς ότι εν έτει 2009 οι Archive θα έκαναν ένα άλμα πίσω στο ένδοξο 1996 για να δανειστούν σχήματα και πινελιές που πρωτοχρησιμοποίησαν τότε. Περιμένατε ότι, μετά από 3 άλμπουμ χωρίς ραπ φωνητικά, θα το ξαναεπιχειρούσαν? Και όλα αυτά χωρίς να χάσουν ούτε σταγόνα από την υπέροχη ηλεκτρονική τους αύρα, που έκτιζαν τόσα χρόνια. Οπότε, μοιραία, το αποτέλεσμα είναι το πιο ιδιαίτερο και ολοκληρωμένο από τις εποχές του magnum opus τους, You all look the same to me.

Λέτε ό,τι θέλετε, για μένα είναι μια μπάντα που επηρέασε πολύ αυτό που λέμε trip hop. Είναι μια μπάντα που επηρέασε πολύ αυτό που λέμε ηλεκτρονική μουσική! Και πάντα θα περιμένω με ανυπομονεσία το επόμενο βήμα. Οι ενορχηστρώσεις τους, ξεκινώντας από λιτά μοτίβα, πάλι καταλήγουν σε πολύπλοκα ηλεκτρονικά ξεσπάσματα.  Πάλι φλερτάρουν με τις ελάσσωνες μελαγχολικές κλίμακες και πάλι καταφέρνουν να φτιάξουν μελωδικές μπαλάντες, αλλά να δώσουν και hits όπως το (λιωμένο εδώ και 3 μέρες) Bullets. Eπίσης είναι ένας δίσκος “χορταστικός”, διάρκειας 82 (!) λεπτών. Και όλα τα κομμάτια διάρκειας μεγαλύτερης των 7 λεπτών, δύσκολα θα τα προσπεράσετε.

Η όλη ιστορία και πάλι αρχίζει και τελειώνει με το φοβερό δίδυμο Darius Keeler, Danny Griffiths!  Ο rapper Johnny Rosco επανήλθε για να αναλάβει τo y0 y0 κομμάτι του άλμπουμ! Η Maria Q είναι  εδώ και συνεχίζει να μας δίνει λόγους να την αγαπάμε – ακούστε το Collapse/Collide-! Το ευχάριστο είναι ότι όποτε οι Archive φτιάχνουν καινούριο δίσκο, μας τιμούν με συναυλίες! Λογικά, θα μας έρθουν και φέτος, ίσως το καλοκαίρι! Έχασα τη συναυλία του εξαιρετικού Lights (λόγω στρατού).. αυτή δεεεν θα την χάσω!

Ακόμη δεν έχω μπορέσει να εμπεδώσω όπως πρέπει τη μουσική του νέου δίσκου, αλλά ο ενθουσιασμός είναι μεγάλος! Ορίστε και το video clip του πρώτου single: