Καθόμαστε ο Παντελής, ο Γιώργος και εγώ αναπαυτικά στον καναπέ παρακολουθώντας μια ταινία με ζόμπι! Έχουμε απορροφηθεί όταν ξαφνικά αντιλαμβάνομαι την παρουσία ενός ακόμη ατόμου στο δωμάτιο. Γυρνάω το κεφάλι μου και βλέπω ένα γιατρό (βγαλμένο από ταινίες του Τέρυ Γκίλιαμ, δλδ όχι και το πιο κλασσικό δείγμα ντόκτορος) να ξεκινάει μια εγχείρηση στο κεφάλι του Γιώργου. Συνεχίζω την παρακολούθηση της ταινίας, απτόητος. Ωστόσο, όσο περνάει η ώρα, αρχίζω να ανησυχώ γι’ αυτό που συμβαίνει στο Γιώργο. Φοβάμαι να κοιτάξω! …και μετα, και μετα;;

Είναι απόλυτο σκοτάδι. Ανοίγω τα μάτια, διότι νιώθω άγχος. Είμαι στο κρεβάτι μου! Σηκώνομαι στα τυφλά, βγαίνω από το δωμάτιο, φτάνω στο διάδρομο, καταφέρνω να βρω το διακόπτη για το φως του μπάνιου! Ανοίγω… αλλά το φως ανοιγοσβήνει συνεχώς! Αυτό είναι κάτι που με αγχώνει ακόμη παραπάνω, αλλά προσπαθώ να μην το σκέφτομαι! Προχωράω αργά προς την κουζίνα.. ανοίγω και εκείνο το φως αλλά και αυτό αναβοσβήνει.. το σκοτάδι διακόπτεται από ριπές φωτός.. αγχώνομαι τόσο που φωνάζω “μαμά, μπαμπά!” …και μετα, και μετα;;

Χτες το ξημέρωμα κατά τις 6, την ώρα που αρχίζει να βγαίνει το πρώτο φως υπνοβάτησα. Πήγα για πιπί, τελείωσε το πιπί, και αντί να πάρω το δρόμο για το δωμάτιο μου, πήρα την αντίθετη κατεύθυνση προς το δωμάτιο των γονιών. …και μετα, και μετα;;

Είπα ότι δεν θα ξαναέγραφα μέχρι να τελειώσω την πτυχιακή μου, αλλά παραήταν όμορφο για να το αφήσω έτσι.

Πέφτω για ύπνο. Ο φίλος μου ο Χαρίλαος με ξυπνάει και μου λέει ότι βρήκε τρόπο να πετάξει.. Συγκεντρώνεται και έκπληκτος βλέπω τα πόδια του να κάνουν άλματα στον αέρα χωρίς να προσγειώνονται στη γη. Βάζω και εγώ όλη τη δύναμη του μυαλού μου. Τα πρώτα πηδηματάκια με βρίσκουν πίσω στη γη αλλά να που τα υπόλοιπα σταματούν 5 εκατοστά πάνω από αυτή. …και μετα, και μετα;;