Είμαστε η ποδοσφαιρική ομάδα της Μπαρτσελόνα. Ο μίμιζ, ο μήτσος, εγώ και περιμένουμε ράθυμοι σε κάτι σκαλιά σε μια εκκλησία στον Μέγα Λημνιώνα (παραλία στη Χίο), μέσα στη ζέστη, για να παίξουμε το καθιερωμένο 6×6 στην άμμο . Είμαι αρκετά νυσταγμένος. Ξαφνικά ο μήτσος με πλησιάζει.
- Τι έχεις ρε τζι..
Μέσα στον ύπνο μου του απαντώ:
- Ρε συ διάβασα ότι ο Μέσι είναι πολύ κοντά στο να πάρει μεταγραφή, ίσως στη Μίλαν και δεν ξέρω αν θα παίξει σήμερα. …και μετα, και μετα;;
Τον τελευταίο καιρό πάλι υπάρχει έξαρση μεταμεσονύκτιων κοιμισμένων εμπειριών (γνωστές και ως Μ.Κ.Ε):
Βρίσκομαι με κάμποσους ακόμη σε ένα δωμάτιο, σχεδόν αιχμαλωτισμένοι, αλλά για κάποιο διάστημα δεν θέλαμε να πιστέψουμε ότι αυτό είναι αλήθεια. Δεν χρειάστηκε λόγια. Ξαφνικά καταλάβαμε τι επρόκειτο να μας κάνουν και μου βγήκε μεγάλη μελαγχολία. Είμαστε σε ένα υπόγειο κτίριο, που άνηκε στην Μπαρτσελόνα και θα μας σκοτώσουν έναν έναν! Ήμουν τυχερός γιατί διάλεξαν πρώτο κάποιον άλλον! …και μετα, και μετα;;
Bρίσκομαι σε ένα ξενοδοχείο, είναι βράδυ, έχει κόσμο, αρκετά φώτα.. εγώ βγαίνω από το δωμάτιό μου, και έπειτα από κάποια ώρα προσπαθώ να επιστρέψω σε αυτό. Μπαίνω μέσα σε ένα δωμάτιο, διαπιστώνω ότι στη μέση του δωματίου υπάρχουν κάτι παπούτσια που μοιάζουν με τα δικά μου αλλά είναι λίγο πιο ροζ. Βγαίνω αγχωμένος και τρέχω στο διπλανό δωμάτιο, που μάλλον τελικά αυτό ήταν το δικό μου.. αλλά στην πόρτα του είναι ο θανάσης Τσιλίμης (μαθητής στο σχολείο που πήγαινα και εγώ, καμία σχέση δεν είχαμε) και εγώ πάνω στη βιασύνη μου πέφτω πάνω του, του ζητάω συγνώμη, αυτός κάνει ένα συγκαταβατικό χαμόγελο και επιτέλους μπαίνω στο δωμάτιό μου.
Ήμανε πάλι κάπου στο παλιό μας εξοχικό, στον Καρφά, και πάλι μας την έπεσαν οι Γερμανοί (ήταν βλέπεις περίοδος κατοχής – αυτό έχει συμβεί 2, 3 φορές τελευταία)! Από παντού ξεφύτρωναν γερμαναράδες, ο κλοιός στένευε και τι να κάνω, αναγκάζομαι να χρησιμοποιήσω τα μεγάλα μέσα… παίρνω την μαγική ιπτάμενη μου σκούπα, τρέχω στην ταράτσα και πριν προλάβουν να με πιάσουν πετάγομαι στο κενό.. η σκούπα κάνει την δουλειά της πολύ καλά, εγώ ίπταμαι προς τον ουρανό, νιώθω τον παγωμένο αέρα να μου χτυπάει τα μάγουλα και να μου κόβει την ανάσα, αλλά χαίρομαι τόσο που πετάω και μου αρέσει που κρυώνω. …και μετα, και μετα;;
Εγώ και ο μπρο είμαστε φημισμένοι εξορκιστές! Εγώ είμαι κάτι σαν βοηθός (Jason Miller), βεβαίως.. Βρισκόμαστε σε ένα χώρο εξορκισμού και ο προς εξορκισμό βρίσκεται πάνω σε ένα τραπέζι! Μετά πετάγεται όρθιος, του πετάμε άγιο νερό (aka αγιασμό) και καίγεται και αυτό τον απωθεί! Μας αγριοκοιτάζει και λέει κάτι ακατάληπτα! Ξαφνικά αρχίζει το κυνήγι μου, γύρω από το τραπέζι και εγώ μέσα από ένα μπουκαλάκι του ρίχνω λίγο από το άγιο νερό τη στιγμή που αγγίζει το χέρι μου, κάτι που με αγχώνει πάρα πολύ, γιατί φοβάμαι μην κολλήσω! …και μετα, και μετα;;
Τι ήταν αυτό το πράγμα τον Σεπτέμβρη ρε μάστορες;; Κάθε βράδυ σχεδόν, η ίδια κατάσταση;; Να βλέπω ζόρικο όνειρο, να ξυπνάω από την ταραχή μου στις 4 το πρωί, να πηγαίνω στο ημερολόγιό μου, να το καταγράφω, να ξανακοιμάμαι με τα χίλια ζόρια και στο καπάκι δεύτερο όνειρο;! Από που να αρχίσω και που να τελειώσω. Η Βεγόνα με αλτσχάιμερ, η Βεγόνα οδηγός ταξί προς Μονμάρτη-Ακρόπολη, μια συγγενής με αποστολή να γεννήσει το παιδί της νύφης της, μια παλιάααα πρώην (λες και έχω και καινούριες πρώην) να με συναντά στο δρόμο και το πρώτο πράγμα που μου ανακοινώνει είναι “Γιώργο χώρισα με τον επί χρόνια γκόμενό μου”! Χέστηκα βρε κόρη μου! …και μετα, και μετα;;
O Σεπτέμβρης ήταν πάντα ένας μήνας δύσκολος. Θυμάμαι πολλά άθλια περιστατικά να συμβαίνουν τον Σεπτέμβρη και η συχνότητά τους ήταν στατιστικά αξιοσημείωτη. Όχι ότι έχει τίποτα άσχημο ο Σεπτέμβρης από μόνος του, σαν μήνας. Αλλά Σεπτέμβρη μου συνέβησε το μεγαλύτερο πρόβλημα υγείας μου, Σεπτέμβρη λήστεψαν το σπίτι μας, και πολλές άλλες αναποδιές οι περισσότερες από τις οποίες, βεβαίως, ήταν ασήμαντες. …και μετα, και μετα;;
Ήταν βράδυ και έπεσα να κοιμηθώ, αλλά αυτό δεν είναι ασυνήθιστο! Ξαφνικά βρίσκομαι στον σπίτι στον Καρφά και με το που ανοίγω την πόρτα βλέπω δύο κοριτσάκια με αίμα να τρέχει από τα μάτια, και χλωμό δερματακι να γυρνούν το πρόσωπό τους αργά προς το μέρος μου! Σιτ, σκέφτομαι, γουι αρ κομπλίτλι φακντ απ! Καταλαβαίνω ότι τούτα τα παιδάκια δεν θέλουν το καλό μου όποτε τα αρχίζω στις γρήγορες πριν η κατάσταση ξεφύγει από τον έλεγχο! Κουντρουβαλώ τις σκάλες αλλά στον γύρω χώρο διαπιστώνω ότι η κατάσταση δεν είναι καλύτερη! Κόσμος τρέχει στους δρόμους, διάφοροι κυνηγούν διάφορους! …και μετα, και μετα;;
Η κατάσταση παραπάει! Είναι το 6ο όνειρο που θυμάμαι τον τελευταίο χρόνο, στο οποίο, λέει, πρέπει να ξαναπάω στρατό.. αυτή η κατάσταση με έχει κουράσει.. ένα βάρος, ένα άγχος κάθε φορά και η ίδια ανακούφιση μόλις ξυπνάω! Και να πεις ότι πέρασα άσχημα, να το δικαιολογήσεις.. αλλά εγώ πέρασα σκανδαλωδώς χαλαρά (και με αξιοπρέπεια)! …και μετα, και μετα;;
Καθόμαστε ο Παντελής, ο Γιώργος και εγώ αναπαυτικά στον καναπέ παρακολουθώντας μια ταινία με ζόμπι! Έχουμε απορροφηθεί όταν ξαφνικά αντιλαμβάνομαι την παρουσία ενός ακόμη ατόμου στο δωμάτιο. Γυρνάω το κεφάλι μου και βλέπω ένα γιατρό (βγαλμένο από ταινίες του Τέρυ Γκίλιαμ, δλδ όχι και το πιο κλασσικό δείγμα ντόκτορος) να ξεκινάει μια εγχείρηση στο κεφάλι του Γιώργου. Συνεχίζω την παρακολούθηση της ταινίας, απτόητος. Ωστόσο, όσο περνάει η ώρα, αρχίζω να ανησυχώ γι’ αυτό που συμβαίνει στο Γιώργο. Φοβάμαι να κοιτάξω! …και μετα, και μετα;;
