Δύσκολα τα πράγματα στις αποκριές. Αυτό ήταν γνωστό, χρόνια τώρα. Δεν φτάνει που ήταν γνωστό, αποφάσισα να το κάνω πιο δύσκολο.

- Γιώωωργο, είμαι στο μαγαζί με τις περούκες, τι να σου πάρω;; βλέπω μια γυναικεία περούκα με κοτσίδαα

- Ε όχιι και γυναίκα.. βρε λες;; καλά πάρτην αυτήνα!

Τι στο καλό σκεφτόμουν όταν είπα ότι είναι καλή ιδέα να ντυθώ γυναίκα;

Το ντύσιμο περιλάμβανε φόρεμα 80ς, με βάτες και αποκαλυπτικό μπούστο,  κάλτσες που φτάνανε 10 πόντους κάτω από το γόνατο, αθλητικό παπουτσάκι, μια ελιά ζωγραφισμένη στη μύτη και περουκίνι με πλεξουδωτή μονή κοτσίδα! Μαζευτήκαμε στου Κασκαρίνου. Έκτακτοι ο Μίμιζ και ο Πάντζος ως γκέι 80ς, ο ένας πιο αμερικανοθρεμμένος, ο άλλος πιο βλαχοκατάσταση! Ο κασκαρίνο ως μεξικάνος ήταν συναρπαστικός κυρίως λόγω μουστακιού που δεν καλοστεκόταν και όταν γελούσε ή έπινε, έπρεπε να το κρατάει.

Όσο για τη Μαριγκουέλα, ήταν λίγο ντεφορμέ λόγω ασθένειας, αλλά έβαλε ένα διακριτικό πράσινο μαλλάκι + κέρατα κόκκινα για να κάνει αντίθεση. Μετά όλοι συμφώνησαν ότι κοτζάμ νταρντάνα σαν εμένανε θα πρεπε να έχει ένα πιο φουσκωτό μπούστο.. ψάξαμε στα πράγματα του κασκαρίνου και βρήκα πλαστικά μπομπόνια (αργκό για το στήθος). Έξαφνα έγινα πολύ ζουμερούλι γκομινάκι 80ς, με σαφείς επιρροές από γκόλφω (ελέω πλεξουδωτής περούκας). Το θέμα είναι ότι δεν το είχα ούτε ως χωριατοπούλα ούτε ως 80ς θυληκή πάρτι άνιμαλ!

Στο πάρτι υπήρξε μεγάλος χαμός. Τόσο που μόνο στην πόρτα μπορούσαμε να βρούμε και μεις μια γωνίτσα για να ξεδιπλώσουμε τις σπάνιες χορευτικές μας ικανότητες. Παρέλασε η σάρα η μάρα και το κακο συναπάντημα. Είχαμε γυναίκα των σπηλαίων (μου έκανεε γκρρρ γκρρρ και μετά ανασήκωνε απειλητικά το ρόπαλο την στιγμή που έγω έτριβα με ικανοποίηση τα μπομπόνια μου), μπόλικες γάτες, σκουλ γκερλς, μούμια (αντιπαθητική), έναν μαυρόασπρο μεταλά (λίγο τρομακτικός, αλλά όποτε περνούσαμε κάναμε το ιλ κορνούτο και τις στριγγλιές μας για να γουστάρουμε), κοτόπουλα, χριστουγεννιάτικα δένδρα κα.

Είχα τις κατακτήσεις μου δεν λέω: ένας μυστήριος, απροσδιόριστος μου πε “χμμμμ είσαι πολυυύ όμορφο κορίτσι”, η γυναίκα των σπηλαίων αναμέσα στα μουγκρητά ξεστόμισε κάτι του στυλ “καλέεε αυτά είναι πολύυ σκληρά”. Οι 2 γκέι βεβαίως έκαναν τρελή θραύση. Ειδικά ο ΜίμΟς, ήταν συγκλονιστικός μέσα στα κολανάκια του, αν και συχνά με χούφτωνε και εγώ πάλι ερεθιζόμουν και ξαναματαέτριβα τα μπομπόνια μου!!

Όσο μπορούσα, προσπάθησα να είμαι στο κλίμα! Ως και τρενάκι κάναμε ανάμεσα στους στριμωγμένους καρναβαλιστές – να ξεκαθαρίσω ότι στο τρενάκι πρωτοστάτησε ο κασκαρίνος! Ε, μετά κουράστηκα και αφαίρεσα τα μπομπόνια γιατί με κόβανε! Μετά ξύρισα και την περούκα η οποία εντωμεταξύ είχε αρχίσει να φουσκώνει.. η δε κοτσίδα είχε εξελιχθεί σε σκουπάκι! Ο κόσμος συνέχιζε σε έξαλλη κατάσταση! Ε λοιπόν, από κείνη τη στιγμή και μετά βγήκα τελείως εκτός κλίματος. Ξαφνικά με έπιασε τέτοια απελπισία για τις στιλιστικές μου επιλογές και έφυγα αμέσως σπίτι για να τα ξεφορτωθώ όλα και να επανέλθω (ατυχώς ξέχασα να αφαιρέσω την ελίτσα).

Λοιπόν, το φήλινγκ του τύπου που είναι ο ξενέρωτος της βραδιάς, είναι αξιοσημείωτα ξενέρωτο! Όλοι χαίρονται και διασκεδάζουν και το βλέμμα της απορίας που διαγράφεται στο πρόσωπό σου, σε συνδυασμό με την απόλυτη αδυναμία να συμμετάσχεις και εσύ είναι πιο δυσάρεστο και από το να τρως φακές  ξυδάτες.

Αλλά δεν φταίω εγώ.. η καταραμένη αποκριά φταίει και αυτή η καταραμένη περούκα που φουσκώνει όσο περνάει η ώρα! Και όχι μόνο.. το πλαστικό στήθος που όλοι το αγάπησαν αλλά πάνω από όλα αυτή η σέξυ ελιά στο μυτόνιι μου (ιδίως όταν έβαλα τα κανονικά μου ρούχα) που έκανε τον φίλο Ματθαίο να αναρωτηθεί “Εσύ κάτι έχεις ντυθεί αλλά δεν μπορώ να εντοπίσω τι!”

UPDATE (θενξ εγκέν Κασκαρίνο για τα καρναβαλοβίντεό σου):

ΥΓ1:  Για τις φώτος τα κρέντιτς στον Κασκαρίνο!

Το πρώτο στοιχείο που πρέπει να λάβουμε υπόψιν είναι ότι οι ικανότητες μου, στον μεταβολισμό αλκοόλ, μετά το 2006 (εγχείρηση χοΛηΔόχου κύστης) έχουν περιοριστεί δραματικά. Το δεύτερο, είναι ότι, δεν πάμε για ακατάσχετο ροκάρισμα, τρώγοντας μόνο φρούτα πριν. Το τρίτο έχει να κάνει με τα μέτρα που πέρνουμε μετά την οινοποσία.

Εε, μη με περάσετε για απροσάρμοστο, τώρα που θα σας πω ότι, τόσα χρόνια στη σαλόνικα, την περασμένη Παρασκευή πήγα πρώτη φορά στη ΣυγΓρού! Λοιπόν, είχα γενέθλια και αν και δεν είχα σχεδιάσει κάτι συγκεκριμένο, βρέθηκα με κορυφαία παρέα σε αναζήτηση μιας ζεστής γωνιάς που θα μας προσέφερε αλκοόλ και χορευταράδικη μουσική.

Η Παπαρούνα μας προσέφερε απλόχερα ό,τι χρειαζόμασταν. Δύο χώροι μπαρ, ψηλά ταβάνια, και ένας πολύ μεγάλος διάδρομος με τραπεζάκια για τους καρεκλάτους.  Θα μπορούσε να ήταν μια λαϊκή αγορά, κλειστή από πάνω. Πέρα από το ότι ήταν άνετη, ο μίστερ ντιτζέι δεν μας άφησε στιγμή να ησυχάσουμε. Φανκ, σόουλ,  σουίνγκ, τζαζ ρυθμοί, ό,τι πρέπει για να ξεδιπλώσουμε τα ατελείωτα κορμιά μας.  Οκ, ο πρώτος που ξεκίνησε ήμουν εγώ, αλλά ακολούθησε όλη η κομπανία. Τελικά όλοι κρύβουμε ένα Τζον ή μια Ολίβια Νιούτον μέσα μας.. απλά κάποιοι δεν το γνωρίζουμε!

Τότε ήρθε η φωτεινή ιδέα των σφηνακιών. Απόλυτα γνώστης της τέχνης του σφηνακιού, δεν ήξερα τι να παραγγείλω. Το άφησα στην σερβιτόρα που μας έφερε καϊπιρίνια (μου φάνηκε ωραίο όνομα, οπότε το δέχτηκα).  Ήπιαμε 2! Δεν μας άρεσε, ήταν ξινό. Ρωτάω τον Τζαμπατζάκη αν γνωρίζει καλύτερα από μένα. Γνώριζε! Λέει “Θα παραγγείλεις Τία Μαρία με Κουαντρό“. Εε, για να το λέει, κάτι θα γνωρίζει. Πίνουμε δύο Τιες μαρίες με Κουαντρό όλοι μας. Ωραίες και γλυκιές. Ακολούθησαν άλλες 6, 7! Στην 8η, η γκαρσόνα μου λέει “Καπούτ, ήπιατε όλη την Τία Μαρία”. Ορθά σκεπτόμενος αποφάσισα να μην ζητήσω τρίτο διαφορετικό σφηνάκι οπότε κατέληξα πάλι στην ξενέρωτη Καϊπιρίνια. Στο ενδιάμεσο των σφηνακίων, βέβαια έπινα τα ουϊσκάκια μου.

Παρατήρησα ότι όλοι γελούσαν ή χαμογελούσαν. Και χόρευαν! Και γελούσαν! Και μετά χαμογελούσαν πάλι. Το κατούρημα, έγινε επιτακτικό. Πάω στην τουαλέτα, όπου ακολουθεί εξαιρετικός διάλογος την ώρα που πλύνω τα χεράκια μου:

Μια κοπέλα που επίσης πλύνει τα χέρια της -με τρεμάμενη φωνή-: Πείτε μου….. τα μαλλιά μου μωβίζουν ή κοκκινίζουν;;

Τύπος που περιμένει να μπει στην τουαλέτα, βάζει τη φάτσα του ακριβώς μπροστά στην φάτσα της κοπέλας και κοιτάζει τσιγγρώνοντας τα μάτια του:  Δεν είμαι σίγουρος αλλά είναι πολύ σούπερ!

Εγώ κοιτάζω με απορία!

Η Kοπέλα με φωνή γεμάτη πόνο και απόγνωση: Πήγα να τα βάψω και να το αποτέλεσμααα! Πείτε μου σας παρακαλώ!

Ο Τύπος απαντάει διπλωματικά, συνεχίζοντας να κοιτάζει την κοπέλα κολλημένος μπροστά της: Νομίζω αν τα δεις από μια οπτική γωνία, μωβίζουν, από μια άλλη πάλι, μάλλον πάνε προς το κόκκινο.

Η Κοπέλα απευθυνόμενη σε μένανε με πολύ πόνο:  Σε παρακαλώωωω… πες μου, μωβίζουν ή κοκκινίζουν τα μαλλιά μου;

Εγώ κοιτάζω με διερευνητικό βλέμμα σηκώνοντας και τα δύο φρύδια (ποτέ δεν μπορέσα να σηκώσω μόνο το ένα).

Κοπέλα με φωνή σχεδόν τρελαμένη: Ε πες μου, δεν αντέχω άλλο!

Προσπαθώ μέσα στην παραζάλη μου να διακρίνω το χρώμα.. σκέφτομαι να ακολουθήσω την εις άτοπο επαγωγή και να απαντήσω με αξιοπρέπεια, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση, με τόσο αλκοόλ στην κεφαλή μου, να μπορέσω να καταλάβω ποια απάντηση θα την κάνει να νιώσει καλύτερα. Το μωβ είναι κάπως μπερδεψιάρικο χρώμα, σκέφτομαι, αλλά σίγουρα αυτό το χρώμα δεν είναι κόκκινο, που το γνωρίζω πολύ καλύτερα από μωβ.. συνεπώς αποκλείω το κόκκινο και εφόσον η μόνη επιλογή που μου άφησε είναι το μωβ, ξεστομίζω με όσο κουράγιο μπορώ να συγκεντρώσω: Τι να σου πω εγώ για μΩβ τα βλέπω

Κοπέλα ξεσπάει: Aαααααααααα σε ΑΓΑΠΩΩΩΩ, σε αγαπώωωω, ναι, εγώ πήγα στο κομμωτήριο και ζήτησα να μου τα βάψουν μωβ, αλλά νομίζω ότι πήρε μια κοκκινίλα το μαλλί μουυυ, αααα σε ευχαριστώωω, σ’ αγαπάαωωωω!

Εγώ κοιτάζω με γουρλωμένα μάτια!

Η απόλυτη χορευτική εμπειρία μας  συνεχίστηκε με μεγάλη επιτυχία, μέχρι τις 4.15. Ο ά-πιοτος της παρέας μας, ο μητσάκος, πήρε τ’ αμάξι μου και μας πήγε όλους στα μέρη τους. Ο μίμηζ ( σεσημασμένη κρασοποτήρα) πρότεινε να σταματήσουμε σε ένα πατσατζίδικο να βάλουμε λίγο λίπος στο στομαχάκι μας. Εγώ όμως, με την καβάντζα των φρυγανιών, σπίτι μου, αρνήθηκα.. Περπάτησα (τρόπος του λέγειν), από το αμάξι ως στο σπίτι και ξαπλάρισα στον καναπέ, με ένα πακέτο φρυγανιές και μια κανάτα νερό. Το στομαχάκι μου δεν ήταν ακριβώς ήρεμο! Αλλά δεν πτοήθηκα. Άρχισα να τρώω τις φρυΓανιές, τη μια μετά την αλλη.. με κάποια ανεξήγητη δυσκολία. Μετά σκέφτηκα να πάρω και ένα πριμΠΕράν, να στρώσω τελείως το στομαχάκι μου.

Ξάπλωσα και το επόμενο πρωί, σε φάση κινηματογραφικού ξυπνήματος μετά από σούρωμα, διαπίστωσα ότι το πριμπεράν είχε λήξει το 2008 και οι φρυγανιές (ποτέ δεν τρώω φρυγανιές) στις αρχές του 2009. Ό,τι ληγμένο υπήρχε σε αυτό το σπίτι, το ετίμησα.  Δεν χρειάστηκε πλύση στομάχου, αλλά όσο αξέχαστο θα μου μείνει το Παρασκευόβραδο, άλλο τόσο αξέχαστο θα μου μείνει και ολόκληρο το Σάββατο (για τους ακριβώς αντίθετους λόγους).

Blog‘s OST: Something Wicked This Way Comes – Barry Adamson

Οκ, νομίζω ότι είναι ο ιδανικός τίτλος για την σημερινής ημέρα.  Έλαα, πατήστε το πλέι, μην μου χαλάτε το σκηνικό.. Lou Reed and The Velvet Underground – Perfect Day ..! Έτοιμοι; Πάμε!

Λοιπόν, σήμερα ήταν μια τέλεια ημέρα γιατί  ο φίλος τον οποίο θα ονομάσουμε Χ (για λόγους ευνόητους) παρουσίασε το διδακτορικό του. Λίγα λόγια για τον φίλο Χ: Ο Χ είναι ο πρώτος πραγματικός φίλος – συμφοιτητής που είχα ποτέ!  Ο Χ είναι καλόψυχος, πάντα χαμογελαστός και θέλει να βοηθαει τους άλλους!

Μετά από 6μιση χρόνια ο Χ τελείωσε το διδακτορικό του, χωρίς κανείς να μπορεί να του καταλογίσει ότι άργησε να το τελείωσει λόγω δικής του ευθύνης! Απίστευτη υπομονή, επιμονή και μεθοδικότητα. Από που μπορέσε να αντλήσει τόση δύναμη, θα είναι μια παντοτινή απορία μου!  Στην παρουσίαση της διατριβής του, όλοι είχαν να πουν ενα καλό λόγο γι’αυτόν (εκτός από έναν, που το αμέλησε, όντας απαράδεκτος). Όσοι συνεργάστηκαν μαζί του είπαν ότι δεν ξαναείχαν στο παρελθόν παράδειγμα τέτοιας συνεργασίας. Όλοι επαίνεσαν την παρουσίαση της πτυχιακής του. Άψογη, λιτή (αλλά όχι εκλαϊκευμένη), δομημένη τέλεια, βοήθησε ακόμη και έναν όχι ειδήμονα (όπως εγώ) να την παρακολουθήσει με άνεση! Η μέρα ήταν τέλεια γιατί ένιωσα την απόλυτη ικανοποίηση της δικαιοσύνης  του να επιβραβεύεται κάποιος που μόχθησε τόσο!

Ο Χ ευχαρίστησε τους πάντες (με πρώτο αυτόν που αμέλησε να πει μια καλή κουβέντα γι’εκείνον) και τελευταίους άφησε τους γονείς του: “Θέλω να ευχαριστήσω τους γονείς μου για την στήριξή τους και όσα μου προσέφεραν αυτά τα 6.5 χρόνια και ελπίζω να μπορέσω κάποτε να τους ανταποδώσω όλα όσα έκαναν για μένα”. Στο σημείο εκείνο και βλέποντας την μητέρα του να δακρύζει, πιστεύω ότι όλοι μπορούμε να αναφωνήσουμε όλοι ότι, ε ναι λοιπόν, ήταν μια τέλεια ημέρα!

Σήμερα ξαναθυμήθηκα πως είναι να είσαι φοιτητής και η αίσθηση δεν συγκρίνεται! Ξαναπάτησα στη σχολή που πέρασα 7 χρόνια, για πρώτη φορά μετά από πάρα πολύ καιρό και είδα πολλούς ανθρώπους που ήθελα να δω! Χάρηκα που δεν με ξέχασαν! Χάρηκα που τους μίλησα έπειτα από τόσο καιρό. Φουντώσανε και πάλι στο κεφάλι μου ιδέες για το μέλλον της σχολής ετούτης και πως θα μπορούσα να ξανασυνδεθώ μαζί της!

Η ημέρα ήταν τέλεια γιατί πήγα ένα καφέ που μπορεί να περηφανεύεται για την ευχάριστη αίσθηση που άφησε σε όλους τους παρόντες σε αυτόν! Το παρόν στο καφεδόνι αυτό, το τόσο φοιτητικό,  (πόσοι άνθρωποι που έχουν μπει στην ρουτίνα της δουλειάς μπορούν να περηφανευτούν ότι μπορούν με άνεση να πιουν ένα καφέ στις 3.30 το απογευματάκι χωρίς να τους νοιαζει;)  έδωσαν ο εκλεκτός πρώην συγκάτοικος και  η φίλη από τα πολύ παλιά Β.  η οποία μοιάζει μπόμπιρας, ενώ είναι στα 27 της, κάτι που με ενθουσιάζει και με κάνει χαρούμενο!

Η ημέρα ήταν τέλεια γιατί μπόρεσα στην πρόβα επιτέλους να δείξω κάποια από τα πράγματα που μπορώ να κάνω και να χορέψω παίζοντας την πρόσφατα κιθάρα ΜΟΥ!

Το βράδυ είχα μια έξοδο που αν και χαμηλών τόνων είχε την ιερότητα του αποχαιρετισμού ενός φίλου που γίνεται φαντάρος (ευτυχώς, θα τον βλέπω αρκετά συχνά στη χίο)! Για τον μίμηζ μιλάω  ντε! Ωωω γκιβ μι ε μπρέικ που δεν ξέρετε τον μίμη! Τα μισά μου θέματα, σε αυτό το μπλογκ έχουν θέμα τον Μίμη (γεγονός για το οποίο με κράζει ασύστολα, αλλά τον αγαπώ)! Ο Μίμιζ λοιπόν γίνεται φαντάρος και μπορεί, μέχρι την τελευταία στιγμή να διατηρεί την σαρκαστική του διάθεση ανέπαφη και να κλείνει το μάτι σε όσα έρχονται, ξέροντας ότι και τούτο το παιχνίδι το έχει κερδίσει πριν καν ακόμη αρχίσει!

Η μέρα ήταν τέλεια γιατί  ο γυρισμός στο σπίτι, στην μεταμεσονύχτια Θεσσαλονίκη, δεν έχει χάσει ούτε στο ελάχιστο κάτι από την γοητεία του, τα τελευταία 12 χρόνια! Γιατί, εν πάσει περιπτώσει, μόνο σε μια τέλεια ημέρα θα μπορούσαν να είχαν κολλήσει στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου μου ένα χαρτί που έγραφε:

“ΕΙΜΑΙ ΟΛΙΓΟΝ

ΒΟΔΙ

αλλά δεν πειράζει,

είμαι μικρός ακόμη”

Είναι η δεύτερη φορά που πάω Ξάνθη σε καρναβαλοπερίοδο! Φαντάζεστε χορούς, μασκαρέματα, αφρούς, σερπαντίνες, κονφετί κλπ κλπ? Ξε-φανταστείτε τα! Δεν έχετε ακόμη καταλάβει ότι έχετε να κάνετε με την επιτομή της ξενεροσύνης (sic);

Εντυπώσεις: H πρόσβασή στη μισή πόλη απαγορευόταν λόγω της κοσμοσυρροής. Η παρέλαση μας στέρησε την ευκαιρία να δούμε φίλους που μας έπτυσαν για χάρη της! Οι μασκαράδες δεν μου προκάλεσαν γέλια, δεν μου προκάλεσαν κλάμματα, δεν με εξέπληξαν! Κάποιοι τύποι σφύριζαν τις σφυρίχτρες τους και ήταν σκυθρωποί. Το φαινόμενο ήταν συχνό.. ο κόσμος έρχεται γιατί πρέπει να διασκεδάσει, σφυράει τις σφυρίχτρες, χορεύει, πίνει και το πρόσωπο του παραμένει σκυθρωπό. Πολύ σε ψυχαναγκασμό μου κάνει τούτο! Μα τιι στο καλό συμβαίνει;

Τέλος εντυπώσεων

Έτσι εμείς κάναμε σαν να μην υπήρχε καρναβάλι! Είδαμε το βράδυ του Σαββάτου το αριστουργηματικό “The Network“, ένα σχόλιο στην ματαιότητα και την αγριότητα των μίντια, κάτι που είναι εύστοχο ακόμη περισσότερο στα σήμερα αν και η ταινία γράφτηκε πριν 34 χρόνια! Μετά, ως οφείλαμε, είδαμε λίγο από μια 80ς ταινία με βρυκόλακες αρκούντως καλτ. Και κοιμηθήκαμε.. ούτε ατελείωτος χορός, ούτε ποτό, ούτε βόλτα στη γεμάτη κόσμο πόλη.. τι ωραίος ύπνος ήταν τούτος;

Την επομένη, τη μέρα της παρέλασης, εξακολουθήσαμε να αντιμετωπίζουμε τα γεγονότα από μακριά!  Καφεδάκι κοντά στην παλιά πόλη.. βόλτα μακριά από τον πολύ κόσμο κοκ! Να σημειώσουμε ότι τιμήσαμε τουάις τις ξανθιώτικες ταβέρνες που δίκαια πέρνουν έαν 8αράκι (πέρασμα και παλιά πόλη – τα ονόματα των δύο ταβέρνων).

Αξιοσημείωτη η περίπτωση της Δώρας, η οποία είναι ένα μικρό κορίτσι και φίλη μας που πάει στο γήπεδο της Ξάνθης, μόνη της, σε κάθε αγώνα, έχει κολλήσει στον τοίχο της ένα χαρτί με τα αποτελέσματα της Ξάνθης ως τώρα, έχει γεμίσει το σπίτι της με κόμικ και αφίσες + αγαλματάκια της Φοίνιξ! Τα παραπάνω δεν συνδέονται μεταξύ τους, αλλά δημιουργούν ένα ασυνήθιστο προφίλ! Ευχαριστούμε Δώρα για το καπουτσίιινο, ήταν πολύ καλό!

Ο δρόμος του γυρισμού ήταν δύσκολος αλλά σύντομος. Για όσους εν γνωρίζουν,  όλη η διαδρομή Θεσ/νικη – Ξάνθη γίνεται πλέον πάνω στην Εγνατία, κάτι που σημαίνει ότι μόνο 90 λεπτα αρκούν για να φτάσεις από το ένα μέρος στο άλλο! Αλλά η διαδρομή όταν διανύεται απόγευμα, με τον ήλιο να πέφτει πάνω στο πρόσωπο του οδηγού, δεν είναι εύκολη υπόθεση!

Pepecinoo Pepecinooo

Μπάι μπάι Ξάνθη!

Ευχαριστούμε Μίμιζ!