Οκ, νομίζω ότι είναι ο ιδανικός τίτλος για την σημερινής ημέρα.  Έλαα, πατήστε το πλέι, μην μου χαλάτε το σκηνικό.. Lou Reed and The Velvet Underground – Perfect Day ..! Έτοιμοι; Πάμε!

Λοιπόν, σήμερα ήταν μια τέλεια ημέρα γιατί  ο φίλος τον οποίο θα ονομάσουμε Χ (για λόγους ευνόητους) παρουσίασε το διδακτορικό του. Λίγα λόγια για τον φίλο Χ: Ο Χ είναι ο πρώτος πραγματικός φίλος – συμφοιτητής που είχα ποτέ!  Ο Χ είναι καλόψυχος, πάντα χαμογελαστός και θέλει να βοηθαει τους άλλους!

Μετά από 6μιση χρόνια ο Χ τελείωσε το διδακτορικό του, χωρίς κανείς να μπορεί να του καταλογίσει ότι άργησε να το τελείωσει λόγω δικής του ευθύνης! Απίστευτη υπομονή, επιμονή και μεθοδικότητα. Από που μπορέσε να αντλήσει τόση δύναμη, θα είναι μια παντοτινή απορία μου!  Στην παρουσίαση της διατριβής του, όλοι είχαν να πουν ενα καλό λόγο γι’αυτόν (εκτός από έναν, που το αμέλησε, όντας απαράδεκτος). Όσοι συνεργάστηκαν μαζί του είπαν ότι δεν ξαναείχαν στο παρελθόν παράδειγμα τέτοιας συνεργασίας. Όλοι επαίνεσαν την παρουσίαση της πτυχιακής του. Άψογη, λιτή (αλλά όχι εκλαϊκευμένη), δομημένη τέλεια, βοήθησε ακόμη και έναν όχι ειδήμονα (όπως εγώ) να την παρακολουθήσει με άνεση! Η μέρα ήταν τέλεια γιατί ένιωσα την απόλυτη ικανοποίηση της δικαιοσύνης  του να επιβραβεύεται κάποιος που μόχθησε τόσο!

Ο Χ ευχαρίστησε τους πάντες (με πρώτο αυτόν που αμέλησε να πει μια καλή κουβέντα γι’εκείνον) και τελευταίους άφησε τους γονείς του: “Θέλω να ευχαριστήσω τους γονείς μου για την στήριξή τους και όσα μου προσέφεραν αυτά τα 6.5 χρόνια και ελπίζω να μπορέσω κάποτε να τους ανταποδώσω όλα όσα έκαναν για μένα”. Στο σημείο εκείνο και βλέποντας την μητέρα του να δακρύζει, πιστεύω ότι όλοι μπορούμε να αναφωνήσουμε όλοι ότι, ε ναι λοιπόν, ήταν μια τέλεια ημέρα!

Σήμερα ξαναθυμήθηκα πως είναι να είσαι φοιτητής και η αίσθηση δεν συγκρίνεται! Ξαναπάτησα στη σχολή που πέρασα 7 χρόνια, για πρώτη φορά μετά από πάρα πολύ καιρό και είδα πολλούς ανθρώπους που ήθελα να δω! Χάρηκα που δεν με ξέχασαν! Χάρηκα που τους μίλησα έπειτα από τόσο καιρό. Φουντώσανε και πάλι στο κεφάλι μου ιδέες για το μέλλον της σχολής ετούτης και πως θα μπορούσα να ξανασυνδεθώ μαζί της!

Η ημέρα ήταν τέλεια γιατί πήγα ένα καφέ που μπορεί να περηφανεύεται για την ευχάριστη αίσθηση που άφησε σε όλους τους παρόντες σε αυτόν! Το παρόν στο καφεδόνι αυτό, το τόσο φοιτητικό,  (πόσοι άνθρωποι που έχουν μπει στην ρουτίνα της δουλειάς μπορούν να περηφανευτούν ότι μπορούν με άνεση να πιουν ένα καφέ στις 3.30 το απογευματάκι χωρίς να τους νοιαζει;)  έδωσαν ο εκλεκτός πρώην συγκάτοικος και  η φίλη από τα πολύ παλιά Β.  η οποία μοιάζει μπόμπιρας, ενώ είναι στα 27 της, κάτι που με ενθουσιάζει και με κάνει χαρούμενο!

Η ημέρα ήταν τέλεια γιατί μπόρεσα στην πρόβα επιτέλους να δείξω κάποια από τα πράγματα που μπορώ να κάνω και να χορέψω παίζοντας την πρόσφατα κιθάρα ΜΟΥ!

Το βράδυ είχα μια έξοδο που αν και χαμηλών τόνων είχε την ιερότητα του αποχαιρετισμού ενός φίλου που γίνεται φαντάρος (ευτυχώς, θα τον βλέπω αρκετά συχνά στη χίο)! Για τον μίμηζ μιλάω  ντε! Ωωω γκιβ μι ε μπρέικ που δεν ξέρετε τον μίμη! Τα μισά μου θέματα, σε αυτό το μπλογκ έχουν θέμα τον Μίμη (γεγονός για το οποίο με κράζει ασύστολα, αλλά τον αγαπώ)! Ο Μίμιζ λοιπόν γίνεται φαντάρος και μπορεί, μέχρι την τελευταία στιγμή να διατηρεί την σαρκαστική του διάθεση ανέπαφη και να κλείνει το μάτι σε όσα έρχονται, ξέροντας ότι και τούτο το παιχνίδι το έχει κερδίσει πριν καν ακόμη αρχίσει!

Η μέρα ήταν τέλεια γιατί  ο γυρισμός στο σπίτι, στην μεταμεσονύχτια Θεσσαλονίκη, δεν έχει χάσει ούτε στο ελάχιστο κάτι από την γοητεία του, τα τελευταία 12 χρόνια! Γιατί, εν πάσει περιπτώσει, μόνο σε μια τέλεια ημέρα θα μπορούσαν να είχαν κολλήσει στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου μου ένα χαρτί που έγραφε:

“ΕΙΜΑΙ ΟΛΙΓΟΝ

ΒΟΔΙ

αλλά δεν πειράζει,

είμαι μικρός ακόμη”

Κάποτε αποφασίσαμε να κάνουμε μια μπάντα. Είχαμε και πιο παλιά μπάντα, στην οποία περνούσαμε υπέροχα. Βέβαια είχαν φύγει δύο πολύ ωραίοι τύποι από αυτήν, οπότε μοιραία είχε τελειώσει εκείνη η ιστορία!

Το πρόβλημα για την μπάντα vol.II ήταν ένα: Ο drummer.  Στην αρχή ήρθε ένας drummer  ο οποίος δεν ερχόταν στις πρόβες. Δλδ είχαμε ντράμερ μεν, αλλά αυτός δεν μας τιμούσε με την παρουσία του. Βέβαια η αύρα του μας συντρόφευε και σε εκείνες τις πρόβες περνούσαμε τόσο καλά, που αρχίσαμε να σκεφτόμαστε ότι αρκεί η αύρα ενός ντράμερ και όχι αυτός καθεαυτός!

Μετά σκεφτήκαμε ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Πέρασε από το μυαλό μας η τρελή σκέψη ότι θέλουμε ένα ντράμερ ο οποίος να βρίσκεται στις πρόβες και να παίζει μαζί μας. Αποφασίσαμε να ψάξουμε για ντράμερ, λοιπόν. Ε, έτρεξα λιγάκι, ρώτησα από εδώ, ρώτησα από εκεί, πήγα σε ένα στούντιο , βρήκα τηλέφωνο ενός ντράμερ. Επικοινωνήσαμε, ο ντράμερ ήταν τουλάχιστον ενθουσιώδης, με μεγάλη πείρα (σπουδάζει το αντικείμενο). Σκέφτομαι “επιτέλους θα έχουμε πραγματικό ντράμερ”!

Πέρασαν 2.5 μήνες. Πέρασαν πάνω από 100 τηλεφωνήματα (από τις 8 το πρωί ως τις 3 το ξημέρωμα),  και πάνω από 100 μηνύματα, στα οποία έπρεπε να απαντάω ανά πάσα στιγμή, προσκλησεις για καφέ, για να πάω σπίτι του να του φτιάξω το πισί κλπ κλπ. Σήμερις, που επιτέλους αποφασίστηκε να κάνουμε την .. πρώτη μας πρόβα, μου έστειλε αυτό το email:

ΓΕΙΑΣΟΥ ΓΙΩΡΓΟ ΠΗΡΑ ΜΙΑ ΑΠΟΦΑΣΗ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΠΡΟΒΑ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΧΑΡΙΚΑ ΠΟΥ ΤΑ ΕΙΠΑΜΕ ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΣΤΕΙΛΕ ΚΑΙ ΜΗΝΙΜΑ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.ΜΗΝ ΡΩΤΑΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟ.ΚΑΙ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΗΝ ΜΕ ΞΑΝΑ ΕΝΩΧΛΕΙΣΕΙΣ

Ότι τώρα 2 μήνες, η απίστευτη επιμονή του να μου στέλνει μηνύματα κάθε ώρα και στιγμή ήταν ενΩχλΕΙση από μένα για κείνον. Ό,τι προσπαθούμε δύο μήνες τώρα να προσαρμόσουμε τις πρόβες μας στο δύσκολο πρόγραμμά του, είναι μια ενΩχλΕΙση για το άτομό του. Ότι μας άφησε τελευταία στιγμή πριν την πρόβα, είναι κάτι που τον ενΩχλΕΙσε πολύ!

Ακόμη αμφιβάλλω αν υπάρχει αυτή η προσωπικότητα, ή είναι αποκύημα της φαντασίας μου.. ποτέ δεν τον έχω δει, οπότε μπορεί να είναι μια γιαγιά που να πλέκει ή ένας σκατζόχοιρος που συνεννοείται μέσω κινητού.

Και έτσι τελείωσε αυτή η μπάντα που δεν άρχισε ποτέ.. και ζήσαμε εμείς καλά και κάποιοι άλλοι καλύτερα!