O εχθρός

Είναι κάτι που έπρεπε να έχει γίνει εδώ και καιρό!! Έπειτα από 5 χρόνια ψήσιμο την δεύτερα του Πάσχα, στο ίδιο μέρος, αλλάξαμε επιτελους ψησταριά. Η καινούρια είναι πιο μεγάλη και πιο γυαλιστερή, οπότε μετράει.  Aς πάμε όμως στην ουσία του ποστ. Είναι δύσκολο βέβαια να αγγίξω  ένα τόσο πολυδιάστατο θέμα, αλλά θα κάνω ότι μπορώ!

Ήταν πέρσι όταν πρωτοσυνέλαβα την ιδέα του θρυλικού παιχνιδιού (μαζί με τον φίλο μήτσο και αφήστε κάποιους τυχαίους να ισχυρίζονται ότι είναι δικη τους ιδέα) που ακούει στο όνομα Ροτέισον!. Το όνομα – εμπνευσμένο, ομολογώ- το βρήκε ο γνωστός και μη εξαιρεταίος Μίμιζ! Στο Ροτέισον αντίπαλος μας είναι μια.. τσουλήθρα. Η οποία τσουλήθρα πρέπει να σχηματίζει μια κουφάλα (υπάρχουν τέτοιες, δείτε τις φώτοζ).

Τσιμπήσαμε κάτι

Εμείς, οι αντίπαλοι της, στεκόμαστε παραταγμένοι σε ένα ημικύκλιο. Κάθε φορά ο κεντρικός παίχτης ξεκινάει το παιχνίδι ρίχνοντας πάσα ψηλή (δλδ όχι συρτή) σε κάποιον άλλον. Ο στόχος είναι μετά από κάποιες πάσες, να μπει η μπάλα στην κουφάλα, χωρίς να χτυπήσει δύο συνεχόμενες φορές κάτω! Κάθε φορά που είτε έμπαινε γκολ είτε χάναμε, όλοι κινούμασταν μια θέση κάουντερ κλοκ γουάις (οξφόρντιαν ινγκλις), εξ ου και το ΡΟΤΕΪΣΟΝ

Το τιμ

Η συγκεκριμένη τσουλήθρα ήταν πολύ σκληρός αντίπαλος. Κοινώς μας έκανε μαγκιές! Τη πρωτη φορά χάσαμε 20-15. Μετά ήρθαν παραπάνω άτομα και έτσι οι πραγματικά καλοί παίχτες γίνανε σε ποσοστό λιγότεροι (δλδ παίκτες όπως εγώ, ή εγώ, ήμασταν πλέον λίγοι – πόσο να καλύψουμε τις αδυναμίες των υπολοίπων) οπότε επήλθε η πανολεθρία. Στο τέλος πια, μας έκανε πλάκα.. Τραγική φιγούρα και περίγελος ο μπρο που ήταν πολύ κάτω από τα στάνταρ του.

Ακολουθούν σπάνια οπτικοακουστικά ντοκουμέντα.. και ναι, ένα νέο θρυλικό άθλημα γεννιέται!! Το Rotation πέρασε στην ιστορία!

Rotation

YΓ: Η παρέα ήταν :  Kaskarino, Μήτσουλας, Μίμιζ, Μπρο, Νίκος συγκάτοικος, Στέλλα  Άρης συγκάτοικος, αριάδνη (aka Πίσπι), μαριγκουέλα, σοφία, Ανδρέας (last but not least) και εγώ

YΓ2: Ψήθηκαν 40 σουβλάκια, 15 μπέικον, 15 λουκάνικα (τα οποία παίρνουν πολύ χαμηλή βαθμολογία), 40 πίτες, έπειτα από αρμονική συνεργασία, όπου πχ 6 άτομα έλεγε ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του για το πως πρέπει να ανάψουμε τη φωτιά κλπ κλπ. Ειρήσθω εν παρόδω, ήταν η πιο καλή  φωτιά που έχουμε ανάψει ποτέ.

YΓ3: Μόλις έμαθα ότι φουστάνι και φόρεμα ίδιο και το αυτό! Μα καλάα τι τσατσιά είναι αυτή!?!

YΓ4: Τώρα κάποιος μυστήριος θα πει ότι είναι δική του ιδέα αυτό το παιχνίδι.. αλλά εσείς φυσικά θα πιστέψετε εμένα!

ΥΓ5: Δεν αφήσαμε σκουπιδάκι ούτε για δείγμα

Oυφ ουφ, βαθιές ανάσες και άαντε πάμε πάλι! Κρατάς την αναπνοή για όσο μπορείς και ξεφυσάς να διώξεις την κακή ενέργεια. Κάποια στιγμή θα φύγει. Σήμερις πήγαμε στον Πειρασμό. Προς αποφυγήν  παρεξηγήσεων, να διευκρινίσω ότι δεν θα χρηματιστώ από τον Πειρασμό που θα πω ότι πήρε ένα ωραιότατο 9άρι (μισή μονάδα επειδή ο αρχηγός εκεί ήταν πολύ συμπαθητικός). Η παρέα ουανς μορ εκλεκτότατη, Τάκης – Μαρία (ζεύγος), Κaskarino και bro (ο οποίος έγραψε καινούριο μπλογκ από την εποχή που υπήρχαν εισπράκτωρες στα λεωφορεία).To καταπέτασμα είναι φτωχή λέξη για να περιγράψει κάποιος το τι ποσότητες φαγητού βρήκαν το δρόμο τους για τα, κατά τα άλλα, ευαίσθητα στομαχάκια μας. Ο Πειρασμός πήρε με το σπαθί του το βαθμό του.

Σήμερις αναλύθηκε σε όλο της το μεγαλείο η σχέση εργοδότη, εργαζόμενου, οι ανασφάλειες των μεν και των δε, η σύγκρουση, η πάλη των τάξεων. Συμπεραίνουμε με σχετική ασφάλεια ότι ο εργοδότης δεν μπορεί να ανεχτεί ότι ο υπάλληλός του θα  αμοίβεται με χ+1 και θα δουλεύει ψ-1 ώρες τη στιγμή που μπορεί να βρει άλλους 10 που να αμοίβονται χ και να δουλεύουν ψ ώρες.  Από την άλλη ο εργαζόμενος, ανεξάρτητα αν η δουλειά που κάνει, υφίσταται επειδή υπάρχει ο εργοδότης του, που του την δίνει, δεν μπορεί να καταπιεί εύκολα το ότι μπορεί να παράγει δουλειά που αποφέρει στον εργοδότη του 5χ και να πληρώνεται μόλις χ.

Και οι δύο δίκιο έχουν, λίγο όμως πιο πολύ δίκιο έχει ο εργαζόμενος, γιατί αυτός έχει και ανάγκη εκτός από δίκιο. Ο Τάκης κατέληξε λέγοντας το συναρπαστικό “Εγώ δεν φοβάμαι το θάνατο φοβάμαι το αεροπλάνο“  κάτι που μπορείς ίσως να συγκριθεί μόνο με  το αξιομνημόνευτο που είχε πει ο φίλος Μήτσουλας  και το οποίο ήταν το εξής:  “Κάθε αυτό και κάτι —-ακολουθεί μια παύση για να καταλήξει με νόημα—–  κάθε κάτι και κάτι άλλο“

Βαθιές ανάσες και συνεχίζουμε…