Μετά από σχεδόν 2 χρόνια, να ‘μαστε πάλι πίσω στα Λονδίνα! Αυτό το πράγμα που έχω, λίγο πριν το ταξίδι να το θεωρώ τόσοο μεγάλη αγγαρεία και στο τέλος της εκδρομής να σκέφτομαι πόσο πλήρης εμπειρία είναι αυτά τα ταξιδάκια-αστραπή, μου συνέβησε για άλλη μια φορά!
Εν πάσει περιπτώσει, χωρίς να είναι η πιο εντατική εκδρομή της ζωής μου, χτυπάει και πάλι ένα οχταράκι! Τούτη τη φορά θα ξεκινήσω ανάποδα με ένα φώτομπλόγκιον. Μπορεί να ακολουθήσει και βιντεομπλόγκιον, αλλά και διάφορα μπλογκς για τα στραβά που συνέβησαν και βγάλανε αρκετό γέλιο. …και μετα, και μετα;;
Η έκπληξη, για κάποιον που μπαίνει πρώτη φορά σε ένα τέτοιο χώρο, ξεκίνησε από την αρχή. Το μετρό μας έβγαλε έξω από το O2 και σε 3 λεπτά βρισκόμουν ήδη στην αριθμημένη θέση μου στο 3ο διάζωμα του τεράστιου συναυλιακού χώρου. Τέλειος εξαερισμός, ίχνος καπνού. 30000 άνθρωποι, ο καθένας στη ακριβή θέση του. Τέλεια θέα στη σκηνή, μεγάλα screens, από όπου μπορείς να παρακολουθήσεις το gig πολύ άνετα. Υπολογίζοντας πρόχειρα, πρέπει η χωρητικότητά του να φτάνει τις 30000. Η σκηνή προεκτεινόταν και ανάμεσα στο πλήθος, αριστερά και δεξιά από την κεντρική σκηνή.
