Άρτι αφιχθής από τα Βερολίνα, έπειτα από την τρίτη επίσκεψή μου εκεί, προσπαθούσα να σκεφτώ ποιο είναι το στοιχείο που διαφοροποίησε περισσότερο αυτη την εμπειρία από τις προηγούμενες. Ε λοιπόν, το δίχως άλλο, ήταν το Κρύο. Το Κρύο είναι ένα τέρας που σου επιτέθεται αρχικά στα κάθε λογής άκρα σου (μύτες αυτιά, χείλη, δάχτυλα.. σταμάατα βρε σάατυρεε) και αφού τα τσούξει/κάψει αρκετά, σου κόβει την ανάσα και σου πιέζει ασφυκτικά τον αυχένα.

Οι θερμοκρασίες κυμάνθηκαν από -8 εως 2 βαθμούς Κελσίου και το κρύο ήταν τσουχτερό. Το παραπάνω δεν ακούγεται πολύ τρομακτικό. Αντίθετα, τρομακτικό είναι το γεγονός ότι, τις 3 από τις 4 ημέρες κλείναμε 7-10 ώρες περπάτημα στην ύπαιθρο, με πολύωρα σταματήματα για να διαβάσουμε τις περιγραφές για κάθε είδους μνημείο/αξιοθέατο. Την πρώτη μέρα την πατήσαμε και δεν βάλαμε ότι ρούχα είχαμε και δεν είχαμε. Το πάθημα έγινε μάθημα: Φανέλα, πόλο, πουλοβεράκι, ζακέτα, μπουφάν χονδρό, διπλές κάλτσες, γάντια έμπειρα, σκουφάκι, κουκούλα του μπουφάν, κασκόλ που κάλυπτε ακόμη και την μύτη, συμπλήρωναν τον εξοπλισμό μας – ναι ναι καλά το ακούσατε δεν φορούσα ούτε παντελόνι, ούτε σώβρακο!  Ακόμα και έτσι το Βερολίνο δεν έχασε ούτε στο ελάχιστο την γοητεία του. Σε αντίθεση με το Βερολίνο, εγώ την έχασα όλη, θυμίζοντας πιο πολύ από ποτέ στη ζωή μου κρεμμύδι.

Στην Alexanderplatz, μύησα τους συνοδοιπόρους στα αμαρτωλά curry wurst (την επόμενη ανακαλύψαμε και τα bratwurst – σαφώς ανώτερα από τα προηγούμενα) και στην πρωτόγνωρη αίσθηση μιας ασυνήθιστης απλοχωριάς. Μια τεράστια πλατεία, σχεδόν άδεια από κόσμο και αμάξια, λόγω του Κρύου και του ότι βρισκόμαστε στο Βερολίνο

Κρόιτσμπεργκ εστεί η πιο “εναλλακτική” γειτονιά του Βερολίνου, στέκι των καλλιτεχνών της πόλης κλπ κλπ. Δυνατά σημεία η Τοπογραφία του Τρόμου (υπαίθριο φωτογραφικό μνημείο στο Ολοκαύτωμα) το οποίο αυτή την φορά μελέτησα πολύ προσεκτικά, παρόλο το τρέμουλο.  Τραγική -αν και ίσως υποβαθμίζει την βαρβαρότητα των γεγονότων-  σύνοψη των όσων διάβασα:  6 εκατομμύρια Εβραίοι δεν κατάφεραν να επιβίωσουν του Ολοκαυτώματος. Η εμπειρία συμπληρώθηκε με την επίσκεψη στο Εβραϊκό Μουσειο, με την περίεργη (άρα ευπρόσδεκτη) αρχιτεκτονική και τον “στενάχωρο” πρώτο όροφο με την καταγραφή της προσωπική ιστορίας πολλών εβραίων που βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη θηριωδία του ολοκαυτώματος -μέσα από γράμματα που αυτοί έστελναν στους δικούς τους-.

Ένα γράμμα από το Άουσβιτς

Στην ηλικία των 25 ο Hans-Peter Messerschmidt μεταφέρθηκε από το Βερολίνο στο Άουσβιτς! Εκεί, λίγο μετά, κατάφερε να στείλει ένα γράμμα σε ένα φίλο του, όπου περιγράφει τις συνθήκες εκεί. Ο Hans κατάφερε να επιζήσει:

“H καθημερινή ρουτίνα πηγαίνει ως εξής: Ξυπνάμε στις 4 το πρωί. Φτιάχνουμε τα κρεβάτια (στρώμα με δύο κουβέρτες). Ντυνόμαστε (Φανέλα, σορτς, ριγωτό παντελόνι, ριγωτό σακάκι, κάλτσες, μάλλινα υποδήματα) αλλά το ντύσιμο δεν αρκεί για να γλιτώσουμε το πάγωμα. Ακολουθεί πρωινό στην ύπαιθρο: Μισό καρβέλι ψωμί, ένα κομμάτι λουκάνικο, ή μαργαρίνη ή τυρί. Την βδομάδα τρώμε 200 γραμμάρια κρέας. Στις 6 το πρωί μας καλούν για να πάμε στους χώρους εργασίας μας, στο εργοτάξιο Buna Works”

Στο Τσεκ Ποιντ Τσάρλι (συνοριακή διάβαση μεταξύ ανατολικού και δυτικού Βερολίνου) θα νιώσεις περίεργα, όσες φορές και να το επισκεφθείς. Η γοητεία της διαιρεμένης πόλης, το περιλάλητο τείχος, οι φίλοι και σύγγενείς που σε μια νύχτα βρέθηκαν σε διαφορετικά στρατόπεδα, οι ψυχροπολεμικές δεκαετίες του 60 και του 70, είναι όλα εκεί σε αυτό το μικρό κομμάτι γης και σε αναγκάζουν να νιώσεις περίεργα, χωρίς να έχεις εντοπίσει ακριβώς τον λόγο. Το πανέμορφο καφέ Adler (δίπλα στο Check Point Charlie) πέθανε. Όσοι δεν προλάβατε να το επισκεφτείτε, χάσατε μια ευκαιρία να γευθείτε έναν kafe latte σε φόντο βγαλμένο από την δεκαετία του ’30.  Στη θέση του, το καινούριο, σαφώς λιγότερο ιδιαίτερο Cafe Einstein. Κρίμα..

To Κροατικό εστιατόρειο που πετύχαμε στον δρόμο μας μας φάνηκε καλή ιδέα.. και δικαιωθήκαμε.. Το Split είχε ένα σερβιτόρο μου έμοιαζε με τον Νίκολα Βουίσιτς και μεσόκοπες κυρίες, προφανώς κροάτισες, που ευθύμησαν και σηκώθηκαν για να χορέψουν και να τραγουδήσουν κροατικούς χορούς!

Σε πείσμα των όσων είχα διαβάσει για επερχόμενη κατεδάφισή της, η κατάληψη της οδού Oranienburger εξακολουθεί να στέκεται περήφανα στη θέση της. Το αναρχοαυτόνομο Zapata, στη βάση της, είναι από τα πιο ζωντανά βραδινά στέκια της πόλης. Ένα μίγμα από Ska p, Βαλκάνια παραληρήματα, Λάτιν και Ρέγκε έκανε τους θαμώνες να χορεύουν ασταμάτητα. Δυστυχώς η παρέα μου κάθε άλλο παρά χορευταράδικη ήταν οπότε αναλώθηκα να χαζεύω τα άπειρα που άξιζαν να χαζευτούν. Την παράσταση έκλεψε με άνεση αδύνατος τύπος, υπέρμετρα μελαγχρινός, με ελαφρώς σνομπ, υπερθετικά λάγνα μάτια και κόκκινο μπλουζάκι της φωτιάς – θα τον ονομάζουμε θεό από εδώ και πέρα. Ο θεός εστίασε σε ξανθιά νεαρή που χόρευε με την φίλη της. Την πλησίασε αλλά το “hello” του δεν είχε την ανταπόκριση που προσδοκούσε. Οι χορευτικές του κινήσεις με ανασηκωμένα τα χέρια, έτοιμα για ζεϊμπέκικο (“..πεεεφτεί φωτιάαα στη στραάατα μουυυ!!“), αν και αναμφίβολα εντυπωσιακές δεν έδεναν πολύ πετυχημένα με το ράθυμο υφάκι του Μπομπ Μάρλεϋ που τραγουδούσε πιο διπλα.

Η βόλτα τις πρώτες πρωινές ώρες (3.30-4.30) στο άδειο Βερολίνο, με τα αμαρτωλά κορίτσια  του (φαγωθήκανε να δώσουν πικάντικη γεύση στο, κατά τη γνώμη τους, βαρετό βράδυ μας), σε αναζήτηση metro απέβη άκαρπη και έτσι 12 έουρος αργότερα ήμασταν κάτω από τα σκεπάσματά μας!

.. η συνέχεια στο επόμενο!

ΥΓ: Aν θέλετε να ενημερώνεστε για νεότερα ποστ μου, μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ και να δώσετε το email σας, ώστε να σας έρχεται ένα μήνυμα, κάθε φορά που δημοσιεύω κάποιο καινούριο θέμα.

Εδώ και καιρό κάνει κρύο. Πολύ κρύο. Το 0 πλέον είναι οικείο. Δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη φάση που να είχε τόσο πολύ 0. Και για εσάς που θεωρείτε το 0 αστεία θερμοκρασία, σας έχω μια νέα πρόκληση. Δοκιμάστε να γυρίσετε την Εγνατία, μεταμεσονύχτιες ώρες, με τη μηχανάρα σας.

Την ίδια πρόκληση έβαλα και στον εαυτό μου:

- Γιώργο, αν δεν βρέχει καρεκλοπόδαρα, ανεξάρτητα θερμοκρασίας και ώρα της ημέρας, θα κυκλοφορείς με το τίμιο πριπρί σου;

- Υπάρχει λόγος να το κάνω αυτό;

- Ναι, ηλίθιε, υπάρχει! Και μη ρωτάς πολλά.

- Τι μη ρωτάω πολλά;

- Ρε μη λες πολλά μην έρθω από κει να σε ζμπάσω στο ξύλο, βλαμμένε

- Καλά αν είναι έτσι, είμαι μέσα. Να αγοράσω κανένα ειδικό μπουφάν για μηχανές, αυτά τα ποζεράδικα με τις μεγάλες βάτες τότε.

- Γιου μπερε νοτ μπάι σατς κάιντ οφ μπουλσιτ.

- Καλά ρε μάστορα!

Ο εξοπλισμός περιλαμβάνει συμβατικό μπουφάν, κασκόλ, γάντια έστω πλεκτά και κάλτσες κατά προτίμηση κανονικές (όχι μικρού μεγέθους) και φυσικά κράνος. Αλλά τι κράνος είναι αυτό! Από αυτά τα μισά κράνη που δεν έχουν κάλυμμα για το σαγόνι.

Με το κασκόλ τυλίγεις όσο μέρος του προσώπου ξεφεύγει από το κράνος. Με το λουράκι του κράνους σταθεροποιείς το κασκόλ. Ανεβάζεις τις κάλτσες ψηλά (όσο ψηλά πάνε). Βάζεις τα γάντια μέσα από το μπουφάν. Φροντίζεις να φοράς ρούχο που να μπαίνει μεσα στο παντελόνι (είτε ένα φανελάκι είτε κάποιο πουκάμισο). Η ώρα είναι 2 το ξημέρωμα και το θερμόμετρο δείχνει -2. Ο Βαρδάρης φυσάει με 6 μποφόρ.

Ανεβαίνεις  θαρραλέα στη μηχανή. Ξεκινάς.. αρχικά σφίγγεσαι! Συσφίγγεις όσους περισσότερους μυες μπορείς, γιατί ότι δεν σφίγγεται αρχίζει και τρέμει. Μετά από 2′ αυτό το κόλπο δεν πιάνει.. αρχίζεις να τρέμεις ολόκληρος. Από το στόμα βγαίνει ένα μμμμμ που εξελίσσεται σε μπργκουμφφ μπρρρρ γκρρρ μπρρ πφφφφ τσουπρ τσουπρ μμπρρρρ. Όσο προχωράει η ώρα αδυνατείς να ελέγξεις τις ηχητικές σου αντιδράσεις, οπότε ξεσπάς σε παραλήρημα μουγκρητών.

Τα γάντια νόμιζες ότι σε προστάτευαν. Σκατά σε προστάτευαν. Προς το τέλος της διαδρομής σκέφτεσαι ότι υπάρχει ο κίνδυνος να πας την υπόλοιπη διαδρομή με 3η, γιατί απλά το αριστερό σου χέρι δεν υπακούει στην εντολή να λυγίσει το αμπραγιάζ. Άσε που εκείνο το κατούρημα που ένιωθες πριν ξεκινήσεις εντείνεται με τρόπο εκθετικό μέχρι που να φτάσεις σπίτι.

Είσαι πια λίγα μέτρα από τον προορισμό σου. Φτάνεις, εν μέσω παραμιλητών και βρισιών.  Ξεπεζεύεις και τρέμοντας, προσπαθείς να φτάσεις στην πόρτα. Ω νοο, πρέπει να βγάλεις το κλειδί από την τσέπη για να ανοίξεις την πόρτα. Άθλος μέγιστος, αλλά και εδώ αποδεικνύεσαι αρκετά σκληρός. Τρέχεις σαν τρελός στην τουαλέτα για εκείνο το κατούρημα που λέγαμε (αυτή η υπόθεση με το κατούρημα τείνει να γίνει μείζον θέμα αυτού εδώ του μπλογκ) και διαπιστώνεις μια συρρίκνωση της τάξεως του 80% σε όργανο απαραίτητο για αναπαραγωγή και κατούρημα.

- Μπράβο, είμαι περήφανος για σένα. Αύριο πάλι!..

Blog’s OST: Parov Stelar – Hurt

Το παρακάτω ευφάνταστο κείμενο μου ήρθε στο email μου σήμερις:

Hello,

My name is Elena, I has 32 years and I apply to you from small Russian city. I work on in bibliotheca and I allowed to use computer afterward work when possible. Our position is terrible and I send you this letter in despair and hope.
I have little daughter, she is 8 years old, her father left us and we live with my mother.

As outcome of crisis recently my mother losed job (a shop  where she was worked is now ruined) and our situation became very difficult.

Gas and electricity price is very expensive in our province and we unable afford to use it for heating our home  any more.

Wintertime is coming and weather becom colder every day. We are disturbed and we do not know what to do.

The only possibility for us to heat our home is to use portable wood burning oven which supply with heating from burning wood. We have many wood in our town and this oven will provide heat for our domicile during all winter with minimal cost.

Unfortunately, we can not purchase this oven in our town because it cost 8140 roubles (equival. of 191 EUR) and we cannot to afford it because this amount is fortune for us.

If you have any old  portable wood burning oven and if you stoped to use it, we will be very happily if you can donation it for us and organize transport of this oven to our address (175 km from Moscow). That oven usually differ and weight about 100kg.

I hope that you write me back.

Elena with family.
Russia

Αν λοιπόν είχατε κανένα ξυλόφουρνο, τον οποίο πάψατε να χρησιμοποιείτε επειδή πήρατε κάποιο πιο εξελιγμένο μοντέλο, να της το στείλουμε της κοπέλας, μην πεθάνει και από το κρύο! Θα της έστελνα εγώ τον δικό μου ξυλόφουρνο, αλλά τον χρησιμοποιώ για να ψήνω το ψωμί της ημέρας.

Ω ρε τι άλλο θα σκεφτούν οι απανταχού spammers!

Kάποιοι άνθρωποι, γεννιούνται γκαφατζήδες. Ένας από αυτούς είμαι και εγώ. Ένας από κείνους τους μυστήριους τύπους, που αναρωτιέσαι, πως στο καλό τα καταφέρνουν και κάνουν κάτι τόσο στραβά, χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος!

Το περιστατικό: Έπειτα από πολύωρη περιπλάνηση στους δρόμους της Χίου προς εύρεση αξιόλογου σουβλακιού μετά πίτας, καταλήξαμε στον ΜΑΝΩΛΗ, όπου πήρα ένα περίφημο ΟΒΕΛΙΞ (τέσπα, κοτόπουλο γύρος, σε ψωμί, και περίεργη σάλτσα και πατατούλες κλπ). Που θα τα φάμε ρε παιδιά; Στο φαναράκι μωρέ, στο λιμάνι! Άντε πάμε στο λιμάνι.

Παρκάρουμε κοντά στο φαναράκι. Να μην τα φάμε όμως μέσα στο αμάξι, γιατί θα βρωμίσει. Βγαίνουμε έξω! Φαεινή η ιδέα μου! Κάνει τρελό κρύο. Φυσάει, μπρρρ! Καθόμαστε σε ένα παγκάκι και αρχίζουμε να τρώμε. Κάτι μου μυρίζει άσχημα εκεί πέρα!! Απομακρύνομαι σιγά σιγά. Μπρρ φυσάει πάαρα πολύ σου λέω! Σκέφτομαι να γυρίσω την πλάτη προς τον αέρα. Συνεχίζω να κρυώνω! Οι άλλοι εντωμεταξύ, όντας πιο γρήγοροι, έχουν φάει και έχουν μπει στο αμάξι, με τελευταίο τον Μίμη ο οποίος μου φωνάζει “γιατι απομακρύνεσαι τόσο από το αμάξι?”. “Προστατεύομαι από τον αέρα”! Κάνει τόσο κρύο, που κρίμα θα τον αφήσω το μισό ΟΒΕΛΙΞ, ωστόσο συνεχίζω να απομακρύνομαι από το αμάξι. Αφού λοιπόν τελειώνω το γεύμα, τρέχω προς το αμάξι με ταχύτητα! Μπαίνω μέσα και γκαζώνω το αμάξι.. διαπιστώνω ότι εξακολουθεί κάτι να μυρίζει άσχημα.. “ήντα διάαβολο” σκέφτομαι.. “παιδιά θα βγω λίγο έξω να δω αν έχω πατήσει τίποτα”. Φρενάρω απότομα, ανοίγω πόρτα, πετάγομαι έξω, κοιτάζω τα παπούτσια μου, τίποτα! Την στιγμή που ξαναμπαίνω μέσα, οι 3 φίλοι μου έχουν σκάσει στα γέλια, από πίσω το ζευγαράκι στο αμάξι που τόσην ώρα ήταν κοντά μας, έχουν ανοίξει το φως του αμαξιου και κοιτούν ανήσυχα προς τα πίσω και οι δικοί μου να φωνάζουν “α ρεε ματάκιαα”!

Εννοείται ότι η πρώτη στιγμή που τους αντιλήφθηκα ήταν όταν πια μπήκα οριστικά στο αμάξι για να φύγουμε! Τώρα καθίστε και σκεφτείτε την όλη ιστορία από την οπτική του ζευγαριού στο αμάξι τους, που ξαφνικά μέσα στο σκοτάδι βλέπουν ένα άνθρωπο τυλιγμένο σε κουκούλες να τους πλησιάζει τρεμάμενος, μετά να τρέχει στο αμάξι του, να γκαζώνει, να σταματάει ακριβώς μπροστά τους, να ανοίγει πόρτες και να βγαίνει έξω με ορμή!

Και να ήθελα να τους τρομάξω παραπάνω -αν υποθέσουμε ότι είχα πάρει είδηση ότι βρισκόταν άνθρωποι εκεί- δεν θα τα κατάφερνα καλύτερα!