Δύσκολα τα πράγματα στις αποκριές. Αυτό ήταν γνωστό, χρόνια τώρα. Δεν φτάνει που ήταν γνωστό, αποφάσισα να το κάνω πιο δύσκολο.

- Γιώωωργο, είμαι στο μαγαζί με τις περούκες, τι να σου πάρω;; βλέπω μια γυναικεία περούκα με κοτσίδαα

- Ε όχιι και γυναίκα.. βρε λες;; καλά πάρτην αυτήνα!

Τι στο καλό σκεφτόμουν όταν είπα ότι είναι καλή ιδέα να ντυθώ γυναίκα;

Το ντύσιμο περιλάμβανε φόρεμα 80ς, με βάτες και αποκαλυπτικό μπούστο,  κάλτσες που φτάνανε 10 πόντους κάτω από το γόνατο, αθλητικό παπουτσάκι, μια ελιά ζωγραφισμένη στη μύτη και περουκίνι με πλεξουδωτή μονή κοτσίδα! Μαζευτήκαμε στου Κασκαρίνου. Έκτακτοι ο Μίμιζ και ο Πάντζος ως γκέι 80ς, ο ένας πιο αμερικανοθρεμμένος, ο άλλος πιο βλαχοκατάσταση! Ο κασκαρίνο ως μεξικάνος ήταν συναρπαστικός κυρίως λόγω μουστακιού που δεν καλοστεκόταν και όταν γελούσε ή έπινε, έπρεπε να το κρατάει.

Όσο για τη Μαριγκουέλα, ήταν λίγο ντεφορμέ λόγω ασθένειας, αλλά έβαλε ένα διακριτικό πράσινο μαλλάκι + κέρατα κόκκινα για να κάνει αντίθεση. Μετά όλοι συμφώνησαν ότι κοτζάμ νταρντάνα σαν εμένανε θα πρεπε να έχει ένα πιο φουσκωτό μπούστο.. ψάξαμε στα πράγματα του κασκαρίνου και βρήκα πλαστικά μπομπόνια (αργκό για το στήθος). Έξαφνα έγινα πολύ ζουμερούλι γκομινάκι 80ς, με σαφείς επιρροές από γκόλφω (ελέω πλεξουδωτής περούκας). Το θέμα είναι ότι δεν το είχα ούτε ως χωριατοπούλα ούτε ως 80ς θυληκή πάρτι άνιμαλ!

Στο πάρτι υπήρξε μεγάλος χαμός. Τόσο που μόνο στην πόρτα μπορούσαμε να βρούμε και μεις μια γωνίτσα για να ξεδιπλώσουμε τις σπάνιες χορευτικές μας ικανότητες. Παρέλασε η σάρα η μάρα και το κακο συναπάντημα. Είχαμε γυναίκα των σπηλαίων (μου έκανεε γκρρρ γκρρρ και μετά ανασήκωνε απειλητικά το ρόπαλο την στιγμή που έγω έτριβα με ικανοποίηση τα μπομπόνια μου), μπόλικες γάτες, σκουλ γκερλς, μούμια (αντιπαθητική), έναν μαυρόασπρο μεταλά (λίγο τρομακτικός, αλλά όποτε περνούσαμε κάναμε το ιλ κορνούτο και τις στριγγλιές μας για να γουστάρουμε), κοτόπουλα, χριστουγεννιάτικα δένδρα κα.

Είχα τις κατακτήσεις μου δεν λέω: ένας μυστήριος, απροσδιόριστος μου πε “χμμμμ είσαι πολυυύ όμορφο κορίτσι”, η γυναίκα των σπηλαίων αναμέσα στα μουγκρητά ξεστόμισε κάτι του στυλ “καλέεε αυτά είναι πολύυ σκληρά”. Οι 2 γκέι βεβαίως έκαναν τρελή θραύση. Ειδικά ο ΜίμΟς, ήταν συγκλονιστικός μέσα στα κολανάκια του, αν και συχνά με χούφτωνε και εγώ πάλι ερεθιζόμουν και ξαναματαέτριβα τα μπομπόνια μου!!

Όσο μπορούσα, προσπάθησα να είμαι στο κλίμα! Ως και τρενάκι κάναμε ανάμεσα στους στριμωγμένους καρναβαλιστές – να ξεκαθαρίσω ότι στο τρενάκι πρωτοστάτησε ο κασκαρίνος! Ε, μετά κουράστηκα και αφαίρεσα τα μπομπόνια γιατί με κόβανε! Μετά ξύρισα και την περούκα η οποία εντωμεταξύ είχε αρχίσει να φουσκώνει.. η δε κοτσίδα είχε εξελιχθεί σε σκουπάκι! Ο κόσμος συνέχιζε σε έξαλλη κατάσταση! Ε λοιπόν, από κείνη τη στιγμή και μετά βγήκα τελείως εκτός κλίματος. Ξαφνικά με έπιασε τέτοια απελπισία για τις στιλιστικές μου επιλογές και έφυγα αμέσως σπίτι για να τα ξεφορτωθώ όλα και να επανέλθω (ατυχώς ξέχασα να αφαιρέσω την ελίτσα).

Λοιπόν, το φήλινγκ του τύπου που είναι ο ξενέρωτος της βραδιάς, είναι αξιοσημείωτα ξενέρωτο! Όλοι χαίρονται και διασκεδάζουν και το βλέμμα της απορίας που διαγράφεται στο πρόσωπό σου, σε συνδυασμό με την απόλυτη αδυναμία να συμμετάσχεις και εσύ είναι πιο δυσάρεστο και από το να τρως φακές  ξυδάτες.

Αλλά δεν φταίω εγώ.. η καταραμένη αποκριά φταίει και αυτή η καταραμένη περούκα που φουσκώνει όσο περνάει η ώρα! Και όχι μόνο.. το πλαστικό στήθος που όλοι το αγάπησαν αλλά πάνω από όλα αυτή η σέξυ ελιά στο μυτόνιι μου (ιδίως όταν έβαλα τα κανονικά μου ρούχα) που έκανε τον φίλο Ματθαίο να αναρωτηθεί “Εσύ κάτι έχεις ντυθεί αλλά δεν μπορώ να εντοπίσω τι!”

UPDATE (θενξ εγκέν Κασκαρίνο για τα καρναβαλοβίντεό σου):

ΥΓ1:  Για τις φώτος τα κρέντιτς στον Κασκαρίνο!

Είναι η δεύτερη φορά που πάω Ξάνθη σε καρναβαλοπερίοδο! Φαντάζεστε χορούς, μασκαρέματα, αφρούς, σερπαντίνες, κονφετί κλπ κλπ? Ξε-φανταστείτε τα! Δεν έχετε ακόμη καταλάβει ότι έχετε να κάνετε με την επιτομή της ξενεροσύνης (sic);

Εντυπώσεις: H πρόσβασή στη μισή πόλη απαγορευόταν λόγω της κοσμοσυρροής. Η παρέλαση μας στέρησε την ευκαιρία να δούμε φίλους που μας έπτυσαν για χάρη της! Οι μασκαράδες δεν μου προκάλεσαν γέλια, δεν μου προκάλεσαν κλάμματα, δεν με εξέπληξαν! Κάποιοι τύποι σφύριζαν τις σφυρίχτρες τους και ήταν σκυθρωποί. Το φαινόμενο ήταν συχνό.. ο κόσμος έρχεται γιατί πρέπει να διασκεδάσει, σφυράει τις σφυρίχτρες, χορεύει, πίνει και το πρόσωπο του παραμένει σκυθρωπό. Πολύ σε ψυχαναγκασμό μου κάνει τούτο! Μα τιι στο καλό συμβαίνει;

Τέλος εντυπώσεων

Έτσι εμείς κάναμε σαν να μην υπήρχε καρναβάλι! Είδαμε το βράδυ του Σαββάτου το αριστουργηματικό “The Network“, ένα σχόλιο στην ματαιότητα και την αγριότητα των μίντια, κάτι που είναι εύστοχο ακόμη περισσότερο στα σήμερα αν και η ταινία γράφτηκε πριν 34 χρόνια! Μετά, ως οφείλαμε, είδαμε λίγο από μια 80ς ταινία με βρυκόλακες αρκούντως καλτ. Και κοιμηθήκαμε.. ούτε ατελείωτος χορός, ούτε ποτό, ούτε βόλτα στη γεμάτη κόσμο πόλη.. τι ωραίος ύπνος ήταν τούτος;

Την επομένη, τη μέρα της παρέλασης, εξακολουθήσαμε να αντιμετωπίζουμε τα γεγονότα από μακριά!  Καφεδάκι κοντά στην παλιά πόλη.. βόλτα μακριά από τον πολύ κόσμο κοκ! Να σημειώσουμε ότι τιμήσαμε τουάις τις ξανθιώτικες ταβέρνες που δίκαια πέρνουν έαν 8αράκι (πέρασμα και παλιά πόλη – τα ονόματα των δύο ταβέρνων).

Αξιοσημείωτη η περίπτωση της Δώρας, η οποία είναι ένα μικρό κορίτσι και φίλη μας που πάει στο γήπεδο της Ξάνθης, μόνη της, σε κάθε αγώνα, έχει κολλήσει στον τοίχο της ένα χαρτί με τα αποτελέσματα της Ξάνθης ως τώρα, έχει γεμίσει το σπίτι της με κόμικ και αφίσες + αγαλματάκια της Φοίνιξ! Τα παραπάνω δεν συνδέονται μεταξύ τους, αλλά δημιουργούν ένα ασυνήθιστο προφίλ! Ευχαριστούμε Δώρα για το καπουτσίιινο, ήταν πολύ καλό!

Ο δρόμος του γυρισμού ήταν δύσκολος αλλά σύντομος. Για όσους εν γνωρίζουν,  όλη η διαδρομή Θεσ/νικη – Ξάνθη γίνεται πλέον πάνω στην Εγνατία, κάτι που σημαίνει ότι μόνο 90 λεπτα αρκούν για να φτάσεις από το ένα μέρος στο άλλο! Αλλά η διαδρομή όταν διανύεται απόγευμα, με τον ήλιο να πέφτει πάνω στο πρόσωπο του οδηγού, δεν είναι εύκολη υπόθεση!

Pepecinoo Pepecinooo

Μπάι μπάι Ξάνθη!

Ευχαριστούμε Μίμιζ!

Μυρτώ, γύρισα από Πάτρα.

Ήταν τέλεια. Τόσο τέλεια που κανείς δεν περνούσε καλά. Πόσο κόσμο είδα να κάθεται έξω και να κλαίει τη μοίρα του. Τέσπα.

Δεν πέρασα καλά. Ήταν και οι φίλοι Σαλόνικα. Αλλά έπρεπε να πάω. Τώρα γύρισα, και είμαι πολύ καλά. Άκουσα και μουσικούλα στην Εγνατία καθώς γυρνούσα σπίτι ποδαράτος. Τέλεια τέλεια.

Το τραγούδι που μου κόλλησε:

You do something to me – Paul Weller