Πέρασαν 40 μέρες από το θάνατο της γιαγιάς και υπήρξε μνημόσυνο. Και έγινε στο χωριό. Πολύς κόσμος εμαζεύτηκε (sic), από πολλά μέρη της χίου. Έγινε η δέηση για την γιαγιά (που κράτησε 3 λεπτά) και μετά πήγαμε στην αίθουσα του χωριού (ο χώρος που γίνονται διάφορες τέτοιες εκδηλώσεις). Η αίθουσα ήταν σχεδόν γεμάτη κόσμο, τραπέζια και καρέκλες. …και μετα, και μετα;;

Το 1996 ήταν μια χρονιά όπου έγραφα ημερολόγιο κάθε βράδυ! Τότε ήμανε πρώτη λυκείου και να χαίρεστε που δεν έγραφα από τότε μπλογκ (θα καταλάβετε σύντομα το γιατί) :p Είδου τι έγραψε ο μικρός Γιωργάκης το βράδυ της 14ης Απριλίου 1996: …και μετα, και μετα;;

Η Βεγόνα έφτιαχνε τα πιο νόστιμα κεφτεδάκια που έχω γευτεί ποτέ. Και ποτέ δεν αποκάλυψε το μυστικό της στις κόρες της! Η Βεγόνα αγαπούσε πολύ τα εγγόνια της και τους έλεγε παραμύθια, όταν ακόμη ήταν ακμαία. Τους έλεγε όλους τους μύθους του Αισώπου. Μεγάλωσε τον Γιώργο και τον Παντελή, μόνη της, αφού η μάνα των παιδιών δούλευε τα πρωινά. Στις γιορτινές μέρες, η Βεγόνα μας καλούσε στο σπίτι στο χωριό και εμάς και την οικογένεια της θείας. Έφτιαχνε πάντα κοκκινιστό κρέας με πατάτες, κεφτέδες και ντολμαδάκια. Εμείς, οι μικροί, καθόμασταν σε ένα μικρό τραπεζάκι δίπλα σε αυτό που καθόταν οι μεγάλοι! …και μετα, και μετα;;

Βεγονάκι

Ο ερχομός μου στο νησί για 3 μέρες σε καμία περίπτωση δεν σηματοδοτεί μια λαμπρή περίοδο γέλιου, χαράς και ευτυχίας.

Συνοψίζοντας:

• Η Βεγόνα δεν είναι καθόλου καλά και όπως όλοι ξέρουμε, γουί λαβ Βεγόνα
• Ο Ανδρέας υποφέρει, γιατί ένα πετραδάκι έχει σταθεί στα νεφρά του και δεν λέει να φύγει
• Ο Τάκης χάνει και 200 εουρός στο στοίχημα, και το χειρότερο, δεν έχει καμία λογική στο παιχνίδι του. Έφτασε στο σημείο να παίζει το αντίθετο από αυτό που θα έπαιζε αν ήταν εκείνος (το πιάσατε?)
• Το (δικό μου) φαγητό στο Λα στράντα, δεν τρωγόταν  όσο και αν προσπάθησα. Για την περίπτωση που κάποιος από το λα στράντα το σκέφτεται να μου κάνει μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση, να ξεκαθαρίσω ότι μπορεί όλων των άλλων ανθρώπων οι μερίδες να άγγιζαν το τέλειο -δεν το γνωρίζω-, πάντως η δική μου ήταν μια απερίγραπτη κατάσταση. Παρήγγειλα Σνίτσελ με σάλτσα τυριών και μου έφεραν λίπος με σάλτσα λίπος. Έφαγα 2 μπουκιές και μετά από 12 ώρες ακόμη η κοιλιά μου είναι φουσκωμένη. …και μετα, και μετα;;

Μου έλειψε το μπλογκ μου εκείνο, το βραδινό, το μεταμεσονύχτιο, όπου όλο το στρες έχει φύγει και απλά απολαμβάνεις τη μουσική. Και δημιουργείς ένα μπλογκ που είναι σαν μουσική!

Αυτά τα μπλογκ λατρεύω, και μου έχουν λείψει! Αλλά σε δύο μήνες πια, θα έχω την πολυτέλεια της μεταμεσονύχτιας κρεπάλης! …και μετα, και μετα;;