Πρέπει να ήμανε περίπου 8! Ξαφνικά πίστεψα ότι αν δεν προσπαθήσω πολύ δεν θα μπορώ να αναπνεύσω! Για να αναπνεύσω λοιπόν έπρεπε να ανοίγω διάπλατα το στόμα μου, για να πάρω όσο αέρα μου χρειάζεται, και να κάνω πολλές κινήσεις με το σώμα μου για να αναπνεύσω σωστά!  Aπελπισμένοι οι γονείς, όταν αυτό το πράγμα συνεχίστηκε για 2 βδομάδες με πήγαν στο γιατρό! Εκείνος απευφάνθη ότι δεν έχω τπτ. Ήταν μια ψυχοσωματική αντίδραση. Εγώ πίστευα ότι έχω δύσπνοια και το πίστευα βαθιά! Με τον καιρό το ξέχασα!

Τον Σεπτέμβρη του τετάρτου έτους της σχολής υπήρχε μια πολύ κρίσιμη εξεταστική – όχι στ’ αλήθεια κρίσιμη, αλλά στο μυαλό μου οπωσδήποτε φάνταζε  ζήτημα ζωής και θανάτου-! Το σύμπτωμα ξεκίνησε όταν τα πρώτα 10ωρα διαβάσματος ξεκίνησαν, γιατί διαπιστώθηκε ότι τα πράγματα είναι στριμόκωλα, σε σχέση με τις φανταστικές μου προσδοκίες. Το άγχος να προλάβω και πάλι μετατράπηκε σε άγχος για να πάρω ανάσα! Αρχίσανε οι δύσπνοιες, νευρικοί βήχες! Δεν μου έκοψε, και άρχισα να πέρνω Aerolyn, ντεπόν, απογχρεμπτικά κλπ κλπ! Οι μόνες στιγμές που ηρεμούσα,  ήταν όταν σταματούσα για λίγο το διάβασμα και έβαζα μουσική και ξάπλωνα στο κρεβατάκι μου! Ένα τραγούδι Πινκ Φλόυντ αρκούσε για να φύγει η κακή ενέργεια! Η εξεταστική πήγε άψογα -κατάφερα να τελειώσω όλα τα μαθήματα στα 4 χρόνια, όπως έπρεπε, αλλά ούτως η άλλως υπήρχε η παρουσίαση της πτυχιακής που θα έκανε αδύνατο το να ορκιστώ σε εκείνη την ορκομωσία – οπότε όλο ο κακός χαμός, για το τίποτα! Μαζί με την εξεταστική, όλα τα συμπτώματα έφυγαν ως δια μαγείας.

Διάφορα συνέβησαν από τότε ως τώρα. Για να φτάσουμε στο αντιπροχτές. Είναι η εκατοστή φορά που πίνω καφέ σε καφετέρια και μέχρι να πάω σπίτι μου, με πιάνει απίστευτη ανάγκη για πιπί! Μέχρι να φτάσω σπίτι και να πάω προς ανάγκης μου πέρασα μεγάλες αγωνίες! Μετά ανακούφιση, αλλά και ένας κάποιος, μικρός, αμεληταίος πόνος,  στην περιοχή  κοντα στην ένωση ποδιού και κορμού! Αμ δε που ήταν αμεληταίος! Στο μυαλό μου η ενόχληση έγινε τουλάχιστον ύποπτη! Mετά έγινε, πιθανή προστατίτιδα, πέτρα στο νεφρό, όγκος στο έντεροο και πάει λέγοντας! Μούδιασμα, ελαφρύς πόνος και φυσικά κακοδιαθεσία, κλπ κλπ! Μέχρι που ήρθε το “σήμερα το πρωί” και παρατήρησα ότι την ώρα που ξύπνησα, δεν ένιωθα τπτ. Βεβαίως στην διάρκεια  των τριών ημερών σκεφτόμουν ότι μπορεί να είναι ένα ακόμη.. ψυχοσωματικό.. αλλά μετά την πρωινή απόδειξη, και συνειδητοποίηση, η ενόχληση έφυγε και δεν ξαναεμφανίστηκε ποτέ!

ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ: Για τους τύπους εκείνους που τους αρέσει να βασανίζουν τους εαυτούς τους – που δεν ξέρω αν είναι λίγοι… εγώ μπορώ να σκεφτώ γρήγορα γρήγορα πάνω από 5 τέτοιους -, το μυαλό μας μπορεί να δημιουργήσει όποια πάθηση επιθυμούμε! Αν θέλω να έχω λουμπάγκο, το μυαλό μου μπορεί να εκπληρώσει την επιθυμία μου, αν δύσπνοια επιθυμώ.. πολύ ευχαρίστως!! Και ούτω καθεξής! Ε λοιπόν, ο τρόπος μου για να το αντιμετωπίσω είναι να χρησιμοποιήσω την λογική μου! Σήμερις είμαι ενθουσιασμένος με τον εαυτό μου, που τα κατάφερα να το τιθασεύσω και δεν άφησα την αυκαταστροφική μου κακοδιαθεσία να καταστρέφει και άλλες μέρες της μικρής, ούτως ή άλλως, ζωούλας μου!

Είναι απόλυτο σκοτάδι. Ανοίγω τα μάτια, διότι νιώθω άγχος. Είμαι στο κρεβάτι μου! Σηκώνομαι στα τυφλά, βγαίνω από το δωμάτιο, φτάνω στο διάδρομο, καταφέρνω να βρω το διακόπτη για το φως του μπάνιου! Ανοίγω… αλλά το φως ανοιγοσβήνει συνεχώς! Αυτό είναι κάτι που με αγχώνει ακόμη παραπάνω, αλλά προσπαθώ να μην το σκέφτομαι! Προχωράω αργά προς την κουζίνα.. ανοίγω και εκείνο το φως αλλά και αυτό αναβοσβήνει.. το σκοτάδι διακόπτεται από ριπές φωτός.. αγχώνομαι τόσο που φωνάζω “μαμά, μπαμπά!”

Την ίδια στιγμή γυρνώ τα μάτια μου προς την κουζίνα και τα φώτα είναι ανοικτά, ο πατέρας βρίσκεται στο κρεβάτι τους, η μητέρα έχει σκύψει κάτω από το κρεβάτι μου και με ψάχνει (προφανώς το πρόβλημα στη μέση έχει εξαφανιστεί). Στρέφω τα μάτια μου προς άλλη κατεύθυνση και ξυπνάω! Βρίσκομαι στο κρεβάτι μου και είναι απόλυτο σκοτάδι!

Αλλά δεν έχω ξυπνήσει γιατί τώρα ξανανοίγω τα μάτια μου.. και ξυπνάω – και είναι απόλυτο σκοτάδι.

ΥΓ: Ταχυκαρδία, ανησυχία και αφόρητη ζέστη δεν με άφησαν να κοιμηθώ για κανένα δίωρο μετά το όνειρο.
ΥΓ2: Το όνειρο μου ήρθε στο μυαλό 10 μέρες αργότερα.. σήμερις το πρωί!

Tο σωτήριο έτος 1996 o Comfios πήρε το πρώτο του πριπρί. Ήταν ένα ασημί Τζιλέρα ράνερ , αρκούντως διαστημικό και γυαλιστερό, γιατί τότε ήμουν και λίγοο διαστημικός τύπος.

Έπειτα από πολλές χιλιάδες χιλιόμετραα και 12 χρόνια, ήρθε η ώρα για ένα καινούριο πριπρι. Το καινούριο πριπρί όμως ήταν παπί! όχι αυτόματο! Μεγάλο βάσανο το παπί..

Ε λοιπόν, η πρώτη εμπειρία είναι τραυματική. Αφού δυσκολεύτηκα να το βάλω μπρος, προχωρήσαμε, δειλά δειλά, με τον αδερφό από πισω. Το πρώτο πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούσα να πετύχω τα πετάλια για την αλλαγή της ταχύτητας. Tέσπα κουτσά στραβά και με απότομα πετάγματα, προχωρήσαμε, ώσπου έφτασα στο πρώτο φανάρι.. σκέφτομαι αφού είμαι με μηχανάκι να εκμεταλλευτώ τα πλεονεκτήματα του. Πάω μπροστά από την ουρά με τα αμάξια, και περιμένω να ανοίξει το πράσινο. Ανοίγει το πράσινο, πάω να γκαζώσω. Σβήνει. Και είχα και ταχύτητα. Δεν μπορούσα να πάω ούτε μπρος ούτε πίσω και από πίσω είχα αμάξια. Δεν σφυρίζουν!
Αυτό είναι περίεργο (το ξέρετε το ανέκδοτο που λέει “ποιο είναι το μικρότερο χρονικό διάστημα; το διάστημα από την στιγμή που θα ανάψει το πράσινο μέχρι τη στιγμή που θα σου σφυρίξουν οι από πίσω”).

Τέσπα, ξαναβάζω μπρος το πριπρί. Στο επόμενο φανάρι… με περισσότερη αυτοπεποίθηση και παθαίνω τα ίδια. Ε ρε γμτι. Τρελό αάγχος! Στο τρίτο φανάρι λέω, “έτσι είσαι;;” . Αρχίζω να γκαζώνω και μόλις ανοίγει το φανάρι, τα δίνω όλα, και βρουυυυυυυυυυυυμ κάνω μια σούζα από τις λίγες (πρώτη φορά στη ζωή μ έκανα σούζα). Λολ. Το τι γέλιο και τι άγχος έριξα, δεν περιγράφεται.

Θεσσαλονίκη τρέμε, ο τρελός παπάκιας κυκλοφορεί ελεύθερος

YΓ: δεν βρήκα φώτο με άντρα συνοδηγό.