Πρέπει να ήμανε περίπου 8! Ξαφνικά πίστεψα ότι αν δεν προσπαθήσω πολύ δεν θα μπορώ να αναπνεύσω! Για να αναπνεύσω λοιπόν έπρεπε να ανοίγω διάπλατα το στόμα μου, για να πάρω όσο αέρα μου χρειάζεται, και να κάνω πολλές κινήσεις με το σώμα μου για να αναπνεύσω σωστά!  Aπελπισμένοι οι γονείς, όταν αυτό το πράγμα συνεχίστηκε για 2 βδομάδες με πήγαν στο γιατρό! Εκείνος απευφάνθη ότι δεν έχω τπτ. Ήταν μια ψυχοσωματική αντίδραση. Εγώ πίστευα ότι έχω δύσπνοια και το πίστευα βαθιά! Με τον καιρό το ξέχασα! …και μετα, και μετα;;

Είναι απόλυτο σκοτάδι. Ανοίγω τα μάτια, διότι νιώθω άγχος. Είμαι στο κρεβάτι μου! Σηκώνομαι στα τυφλά, βγαίνω από το δωμάτιο, φτάνω στο διάδρομο, καταφέρνω να βρω το διακόπτη για το φως του μπάνιου! Ανοίγω… αλλά το φως ανοιγοσβήνει συνεχώς! Αυτό είναι κάτι που με αγχώνει ακόμη παραπάνω, αλλά προσπαθώ να μην το σκέφτομαι! Προχωράω αργά προς την κουζίνα.. ανοίγω και εκείνο το φως αλλά και αυτό αναβοσβήνει.. το σκοτάδι διακόπτεται από ριπές φωτός.. αγχώνομαι τόσο που φωνάζω “μαμά, μπαμπά!” …και μετα, και μετα;;