Κατά τα άλλα ελπίζω (η ελπίδα πεθαίνει μετά από τους υπόλοιπους) Tree of Life και Malick να πάρουν τα Καλύτερης ταινίας (έχω μια επιφύλαξη για το The Descedants, που δεν το έχω δει) και Σκηνοθεσίας! H Streep ήταν απολαυστική στο Iron Lady (οκ, καλή η Μισέλ Γουίλιαμς ως Μέριλυν, αλλά η Στρηπ την έφαγε στις βιογραφίες) οπότε δεν θα με χαλούσε αν κέρδιζε! O Brad Pitt είναι υποψήφιος για λάθος ταινία για όσκαρ Α’ Ανδρικού (χάθηκε να ήταν υποψήφιος για B’ Ανδρικού στο Tree of Life;) οπότε λογικά δεν έχει τύχει! Άσε που τώρα που το σκέφτομαι ούτε καν το μουσικό σκορ του Drive δεν κέρδισε το ενδιαφέρον της Ακαδημίας! Άτιμη κενωνία που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους ρίχνεις στα τάρταρα!! Τέλος ωραιότατοι οι Branagh και Plummer και αν κάποιος από αυτούς κέρδιζε το Β’ Ανδρικό δεν θα στεναχωριόμουν!

Αφού εγκρίνιαξα αρκούντως για άλλη μια φορά ας σας παραθέσω τις ενδιαφέρουσες για μένα υποψηφιότητες

Υποψηφιότητες Όσκαρ 2012

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ
The Artist
The Descendants
Extremely Loud & Incredibly Close
The Help
Hugo
Midnight in Paris
Moneyball
The Tree of Life
War Horse

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ
The Artist – Michel Hazanavicius
The Descendants – Alexander Payne
Hugo – Martin Scorsese
Midnight in Paris – Woody Allen
The Tree of Life – Terrence Malick

ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗ ΤΑΙΝΙΑ
Bullhead – Belgium
Footnote – Israel
In Darkness – Poland
Monsieur Lazhar – Canada
A Separation – Iran

Α’ ΑΝΔΡΙΚΟΣ
Demián Bichir – A Better Life
George Clooney – The Descendants
Jean Dujardin – The Artist
Gary Oldman – Tinker Tailor Soldier Spy
Brad Pitt -Moneyball

Β’ ΑΝΔΡΙΚΟΣ
Kenneth Branagh – My Week with Marilyn
Jonah Hill – Moneyball
Nick Nolte – Warrior
Christopher Plummer – Beginners
Max von Sydow – Extremely Loud & Incredibly Close

Α’ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ
Glenn Close – Albert Nobbs
Viola Davis – The Help
Rooney Mara – The Girl with the Dragon Tattoo
Meryl Streep – The Iron Lady
Michelle Williams – My Week with Marilyn

Β’ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ
Bérénice Bejo – The Artist
Jessica Chastain – The Help
Melissa McCarthy – Bridesmaids
Janet McTeer – Albert Nobbs
Octavia Spencer – The Help

Μετά από όλα αυτά και μια και δεν έχω για την ώρα κάποια ιδιαίτερη καψούρα με κάποια από τις ταινίες που διεκδικούν πράγματα, πέρα από το The Tree of life, αράζω αναπαυτικά στον καναπέ μου, φοράω την πιο σνομπ μου διάθεση και περιμένω τα μαντάτα!!

Γκοου του χελ Όσκαρ 2012!

O τύπος πρέπει να έχει κάνει διδακτορικό στο συγκεκριμένο θέμα, αν κρίνουμε από το παρελθόν του:

YΓ: Όλα τα λεφτά το delay στις αντιδράσεις του.. πέφτει, ανασηκώνεται, κοιτάζει αριστερά, κοιτάζει δεξιά, περιμένει λίγο, ξεκινάει να πονάει από το πρόσωπο όπου πρωτοπαρουσιάζονται τα συμπτώματα του αβάστακτου πόνου και στη συνέχεια αρχίζει το breakdance! Τελικά ως και φορείο του φέρανε!

Iron Lady

Πρόκειται για τη βιογραφία της Σιδηράς Κυρίας, της μακροβιότερης Βρετανής πρωθυπουργού, της Μάργκαρετ Θάτσερ ντε, από τα εφηβικά της χρόνια όταν ο πατέρας της -πολιτικός και ο ίδιος- τις μετέδιδε τις αξίες του, μέχρι λίγο πριν το φινάλε και αφού αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική δράση. Ο τρόπος που διάλεξε η σκηνοθέτιδα Phyllida Loyd (σκηνοθέτησε το συγκλονιστικό -ζντοιν- Mamma Mia) είναι το ανελέητο φλας μπακ έχοντας σημείο αναφοράς τις εποχές της μεγάλης μοναξιάς μετά τον θάνατο του στηρίγματός της, του άνδρα της. Ε λοιπόν η Φυλίδα (ελληνιστί) μια χαρά τα πήγε. Βέβαια αν έχεις να σκηνοθετήσεις κοτζάμ Στριπ αυτό σου λύνει τα χέρια, θαρρώ. Η πλοκή, παρόλα τα μπρος πίσω παραμένει  συνεκτική, η ατμόσφαιρα είναι αρκετά βαριά (όπως θα έπρεπε να συμβεί αν πρόκειται να διηγηθούμε την ιστορία μιας γυναίκας που πέρασε από την απόλυτη δόξα στην απόλυτη μοναξιά), η απεικόνιση των εποχών στις οποίες εξελίσσονται τα γεγονότα  είναι εύστοχη.

Τα υπόλοιπα είναι υπόθεση της Meryl Streep η οποία ζωντανεύει την περίοδο της μεγάλης δόξας της Θάτσερ όσο και την περίοδο της παρακμής της. Καταφέρνει να αναπαραστήσει τον ενθουσιασμό και την ακόρεστη φιλοδοξία της ακόμη νεαρής Θάτσερ (καλή δουλειά έγινε και στο μακιγιάζ), την μεταμόρφωσή της στην Iron Lady που όλοι αγαπήσαμε, αλλά και την απελπίσια που κυριεύει την γερασμένη ηρωίδα, όσο η άνοια την φλέρταρε όλο και πιο έντονα. Τα πολλά λόγια είναι φτώχια, τα 105 λεπτά κύλησαν σαν νεράκι, έμαθα πράγματα που δεν γνώριζα και στο τέλος σχεδόν το συμπάθησα το παλιοκόριτσο (τη μάρτζι), αν και δεν γνωρίζω πόσο ακριβής και αξιόπιστη ήταν η διήγηση των γεγονότων. Ένα 7.5 νομίζω το αξίζει (γιατί 6.2 στο imdb;)

J.Edgar

Με είχε πιάσει κάτι αυτό το διήμερο με τις βιογραφίες ιστορικών προσώπων, δεν εξηγείται αλλιώς. Μια μέρα πριν την Μάργκαρετ έμαθα τα πάντα για τον J. Edgar Hoover. Ως την Παρασκεύη τον είχα ακουστά, αλλά δεν ήξερα πολλά. Μετά την Παρασκευή έμαθα τα πάντα. Για σχεδόν 2.5 ώρες ο (αξιολογότατος σκηνοθέτης) Clint Eastwood μας βομβάρδισε με πληροφορίες για τον βίο του εντιμότατου κύριου Hoover, ο οποίος μεταξύ μας δεν ήταν και πολύ στα καλά του. Ούτε και πολύ έντιμος ήταν. Ο άνθρωπος, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Clint, απλά είχε μια καταπιεστική μάνα που δεν του επέτρεψε ποτέ να εκδηλώσει τις ομοφυλοφιλικές τάσεις του και να το αποτέλεσμα. Έφτιαξε το FBI και δεν έκανε άλλη δουλειά από το να προσπαθεί να κερδίσει δόξα. Εμ με τόσα συμπλέγματα κάπου έπρεπε να στραφεί και αυτό το αγόρι. Στην πορεία, αν μπορεί κάποιος να υποθέσει ότι οι αρχικές του προθέσεις ήταν αγνές (;) το έχασε τελείως το παιχνίδι. Όποιος του την έδινε, του έριχνε μια παρακολούθηση και μετά τον εκβίαζε. Προσπάθησε να φακελώσει τον κόσμο ολόκληρο με το πρόσχημα της πάταξης του εγκλήματος.  Οι πρακτικές του μου θύμισαν πολύ το παιχνίδι των Αμερικάνων για την πάταξη της τρομοκρατίας.  Τέσπα, γενικά δεν ήταν ένας πολύ συμπαθητικός άνθρωπος!

Αλλά δεν ήταν το ζητούμενο να παρακολουθήσουμε την ιστορία ενός συμπάθητικού ανθρώπου. Ο Eastwood, αν και για τα γούστα μου πλατίασε λιγάκι, κατάφερε να αναπαραστήσει με επιτυχία μια περίοδο σχεδόν 50 χρόνων από το 1920 ως το 1972 χρησιμοποιώντας και αυτός ένα ασύστολο φλασ μπακ και ξεγύμνωσε τον ήρωα μπροστά στον θεατή. Στιβαρή σκηνοθεσία, χωρίς χαζοϋπερβολές, με μερικές στιγμές/σκηνές αρκετά σοκαριστικές.  Τούτη τη φορά ο Leonardo Di Caprio έμελε να ενσαρκώσει τον κεντρικό ήρωα και αμέσως κάνει εντύπωση πόσο παρελθόν αποτελεί ο μπέιμπι φέις Di Caprio που είχαμε συνηθίσει. Πλέον δεν χρειάζεται καθόλου να προσπαθήσει για να παίξει χαρακτήρες σκληρούς, αδίστακτους, μοχθηρούς. Πρέπει και ο πιο φανατικός πολέμιός του να παραδεχτεί ότι ο Λίο είναι ένας αξιοπρεπέστατος ηθοποιός με ευρεία γκάμα. Σε τούτη την ταινία δεν ξέρω αν απογείωσε τον ρόλο του, αλλά σίγουρα τα κατάφερε μια χαρά. Στο πλάι του η Naomi Watts κατάφερε και κείνη να αποδώσει την έμπιστη γραμματέα του J. Edgar, Helen Gandy, για την περίοδο αυτή των 50 χρόνων.

Τελικά, μετά από 140 λεπτά, είχα μια αναλυτικά σκιαγραφημένη εικόνα του διαβόητου J. Edgar, αλλά είχα κουραστεί αρκετά. Η εγχείρηση πέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε (7αράκι)

Προσπαθώ να απαντώ σε όλες, εκτός από εκείνες που είναι τελείως  χρόνια-πολλά-stop! Μέσα στον πανζουρλισμό μου βλέπω το msn μου να αναβοσβήνει. Ήταν η βάσω η φίλη εκ Τρικάλων!

Ο χρήστης Vaso #$@#$@@#$ λέει

http://www.youtube.com/watch?v=P-SMJtcTBqU

Την ίδια ώρα χτυπάει το τηλέφωνο. Το σηκώνω, λέω “ευχαριστώ”  (για το βίντεο) και το κλείνω. Δεν μπορεί, θα ήταν η βάσω στο τηλέφωνο και θα με πήρε για να την ευχαριστήσω για την βιντεοευχή!

Παρόλα αυτά κατορθώσαμε εν μέσω μεγάλων δυσκολιών να κανονίσουμε μια τελική πρόβα με τα 17 τραγούδια που είχαμε προβάρει ως την στιγμή που γράφονται αυτές οι κουβέντες! Η αγωνία ήταν μεγάλη, αλλά για να λέμε την αλήθεια όχι και τόσο μεγάλη, γιατί με αποχή 2.5 βδομάδων από πρόβες, τι πιθανότητες είχαμε να ήμαστε καλοί; Θα σας απαντήσω εγώ: ανύπαρκτες πιθανότητες!

Παρένθεση (που θα κλείσει χωρίς πολύ ανάλυση, σας το υπόσχομαι): Είχε γίνει σχετική συζήτηση για το ανέβασμα βίδεων από την μπάντα στο ίντερνετ και οι μίμιζ και μπρο ήταν κάθετοι ότι κάτι τέτοιο δεν πρέπει επ ουδενί να συμβεί. Εγώ νόμιζα ότι δεν ήθελαν επειδή δεν ήταν καλή η απόδοσή τους. Τελικώς δεν ήθελαν επειδή τους την σπάει να υπάρχουν οι φάτσες τους στο ίντερνετ σε μόνιμη βάση. Ή εν πάσει περιπτώσει δεν ήθελαν επειδή έτσι γουστάρουν. Εγώ αφού τους εξήγησα ότι η φάση της μπάντας (και ιδίως της λάιβ μπάντας) είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το ότι είμαστε ψωνάρες του κερατά, που στην πραγματικότητα θέλουμε να εκτεθούμε στο κοινό, οπότε λογικά δεν θα ήταν κακό να υπήρχαν αυτά τα βίδεα στο ίντερνετ, αποδέχτηκα την επιθυμία τους! Σε ποιο συμπέρασμα καταλήγουμε;; Ότι απαγορεύεται να υπάρχουν βίδεα ανεβασμένα με τις φάτσες τους μέσα. Α, επίσης ούτε βίντεα με τη φωνή τους. Κάπου εδώ κλείνει η παρένθεση.

Λοιπόν από αυτή την πρόβα λογικά θα ανέβαζα πολλά σόνγκια, αλλά μετά από όσα ανέφερα στην παρένθεση, οι επιλογές  μου περιοριζόταν στο ελάχιστο. Έπρεπε να τραγουδάω εγώ (ή η αγγελική), αλλά ταυτόχρονα να μην  φαίνεται η φάτσα των παιδιών. Είδα και απόειδα και αναγκάστηκα να ζητήσω από την καμεραγούμαν Κύρα (και κατά τις δηλώσεις της σκηνοθέτιδα-θεά) να τραβήξει αποκλειστικά εμένα στο Feeling Good (διασκευασμένο από muse, το οποίο διασκευάσαμε στη συνέχεια εμείς) να τραγουδάω και να μη στρέψει για κανένα λόγο την κάμερα στους άλλους δύο. Η Κύρα παραφοβήθηκε μάλλον και δεν έστρεψε την κάμερα ούτε προς την Αγγελική (πλήκτρα) και τον ντράμερ (Χρήστο), αλλά την πάτησε γιατί στις αντανακλάσεις των τζαμιών φαινόταν οι φάτσες τους. Δυστυχώς εγώ ήμανε κρυωμένος, με λαιμό κλειστό και η ερμηνεία μου δεν διεκδικεί γκράμι (δυστυχώς καμία σχέση με την απόπειρά μου να το τραγουδήσω στην προηγούμενη πρόβα, που με ενθουσίασε). Ας είναι, θα τ’αντέξω και τούτο. Ιδού το αποτέλεσμα:

Και αφού απολαύσατε αυτή τη μοναδική στιγμή, πάμε για μια ασύγκριτα μοναδικότερη, μια στιγμή-διαμάντι που κάνει όλες τις άλλες στιγμές να μην έχουν την παραμικρή σημασία. Παίζεις το Creep, που  -ρε αδερφάκι μου- δεν είναι και η κορυφαία στιγμή στην ιστορία της μουσικής (από κοντά πέρασε) και το παίζεις καλά! Όλοι δηλαδή μια χαρά τα πάνε! Φτάνεις και στο δεύτερο ρεφρέν, αρχίζει και η αγγελική τα ψιλά φωνητικά, η κιθάρα δυναμώνει και πάει, φτάνουμε στην τελική ευθεία για την κορύφωση, έχεις καταφέρει το σουρεάλ ακοτόρθωτο να σε πορώσει το.. creep(;;) και δέκατα του δευτερολέπτου πριν τη στιγμή της μεγάλης έντασης τα πάντα καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος. Σαν παλάτι στην άμμο. Σαν κάστρο φτιαγμένο από τραπουλόχαρτα. Σαν τουβλόπυργος του zenga όταν πάω να παίξω εγώ. Και τότε τι έρχεται; Θα σας πω εγώ τι έρχεται: Η ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ έρχεται. Δεν είναι τσατίλα, δεν είναι θυμός, δεν είναι νεύρα, δεν είναι ενόχληση. Όχι αγαπητοί μου. Είναι απλά βαθιά απογοήτευση, ανείπωτη στεναχώρια, πόοονος αβάσταχτος μαζί με πίκρα! Ας μιλήσει όμως το βίντεο, γιατί τα λόγια περιττεύουν:

ΥΓ: ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο drummer μας είναι ένας ικανότατος drummer και καθόλου αντιπροσωπευτική της αξίας του δεν είναι η συγκεκριμένη στιγμή. Όλα κι όλα! Απλά η συγκεκριμένη στιγμή και η γκριμάτσα μου εκείνη την ώρα, όποτε την βλέπω  με κάνει να πεθαίνω στα γέλια. Αν δεις μάλιστα και το screenshot στην αρχή του ποστ θα μπορέσεις να συλλάβεις και την Αγγελική σε αντίστοιχη ψυχολογική κατάσταση!

Και καταμιάς και τα τεχνικά προβλήματα λύθηκαν και  άρχιζα να καταλήγω σε μια μορφή,  ξαφνικά διαπιστώνω ότι όταν επισκεπτόμουν κάποιο ποστ, μου αράδιαζε όλα τα ποστ στην ιστορία του blog. Πανικός και άγχος. Οι από μηχανής θεοί έβαλαν και πάλι το χέρι τους και μετά από 10 μέρες επιτέλους το blog άρχισε να λειτουργεί κανονικά. Επιπλέον 7 μέρες πειραματισμών με καινούρια γραφικά, banners, μπλιμπλίκια (aka plugins) και μόνο σήμερα, μετά από 5-6 ακόμη ώρες είμαι επιτέλους ok με το αποτέλεσμα. Aλα ούνα αλα ντούε αλα τρε: ιδού το comfis.gr vol.3.

Αλλά ας σας κατατοπίσω λιγάκι:

• Στα δεξιά του αμφισβητούμενης αισθητικής και νοήματος logo (αν έχετε προτάσεις για αλλαγή, να τις ακούσω), μπορείτε να βρείτε εικονάκια για τα account μου σε διάφορα δημοφιλή social networks (facebook, myspace, twitter, youtube κλπ). Κάνοντας κλικ σε αυτά μπορείτε να επισκεφτείτε τα account μου και να συνδεθείτε μαζί μου (like, follow, friends κλπ). Λίγο πιο δεξιά υπάρχει το κουτί της αναζήτησης όπου μπορείτε να αναζητήσετε μια συγκεκριμένη φράση, στο blog μου (πχ “radiohead”).
• Κάτω από το logo μπορείτε να δείτε ένα slider με 14 αγαπημένα ποστ από το παρελθόν. Κάθε εικονάκι αντιστοιχεί και σε ένα από αυτά τα ποστ, οπότε μπορείτε να κλικάρετε πάνω του για να το διαβάσετε.
• Στην δεξιά στήλη μπορείτε να βρείτε εκτός των άλλων ένα κουτί όπου μπορείτε να κάνετε like την σελίδα του blog στο facebook και να ενημερώνεστε εκεί για τα νέα μου θέματα. Στο κουτί με τίτλο χρήσιμα υπάρχουν τρεις επιλογές. Οι οδηγίες οδηγούν σε αυτή τη σελίδα, η εγγραφή οδηγεί στη σελίδα όπου μπορείτε να αφήσετε το email σας, ώστε να σας στέλνω ένα email κάθε φορά που ποστάρω κάτι καινούριο, ενώ το αρχείο σας οδηγεί στη σελίδα όπου μπορείτε να διαβάσετε όλα τα ποστ του comfis.gr σε χρονολογημένη σειρά.  Ακόμη πιο χαμηλά στη δεξιά στήλη θα μπορέσετε να βρείτε στο broadcasting.., δηλαδή τα τελευταία 5 μουσικά video που έχω βάλει στη λίστα των αγαπημένων μου στο youtube account μου (και τα οποία θα ανανεώνονται τακτικά).
• Στην αριστερή στήλη, μπορείτε να επιλέξετε κάποια από τις κατηγορίες στις οποίες έχω ταξινομήσει τα ποστ μου ή να δειτε τα φωτογραφικά άλμπουμ που έχω ανεβάσει στο comfis.gr!
• Στο footer (κάτω μέρος του blog) μπορείτε να βρείτε στην δεύτερη στήλη το πεδίο έγγραφή (όπου μπορείτε να συμπληρώσετε το πραγματικό email σας ώστε να σας ενημερώνω εκεί για νέα μου ποστ) Στην τρίτη στήλη μπορείτε να βρείτε τις ετικέτες κάτω από τις οποίες συγκεντρώνονται post με κοινό θέμα (όπως για παράδειγμα τα ποστ μου για 14 ευφάνταστα όνειρα που έχω δει)!
• Αν από την αρχική σελίδα επισκεφθείτε ένα συγκεκριμένο post μου, για να το διαβάσετε ολόκληρο, θα βρείτε πάνω από αυτό ένα banner όπου κάνοντας κλικ πάνω του θα οδηγηθείτε στο twitter του blog μου, όπου κάνοντας follow, θα μπορείτε να ενημερώνεστε για νέα ποστ μου στο twitter σας. Αν θέλετε να αφήσετε κάποιο σχόλιο σε κάποιο ποστ, πρέπει να μεταφερθείτε στο τέλος του blog, όπου πρέπει να πληκτρολογήσετε το nickname σας και το email σας καθώς και το σχόλιό σας. Αν θέλετε να λαμβάνετε ενημέρωση στο email σας, για νέα σχόλια, μετά το δικό σας, τότε πρέπει να κάνετε tick στο Ενημέρωσε με για επόμενα σχόλια μέσω email. Τέλος πατώντας στο κουμπί ΠΕΣ ΤΟ, ΠΕΣ ΤΟ, το σχόλιό σας δημοσιεύεται.

Κάπου εδώ φτάνει στο τέλος ο αμφίβολης χρησιμότητας κατατοπισμός (sic) για το καινούριο μου blog (τι με νοιάζουν ρε μάστορα εμένα τα νέα features του blog σου;;) και αν τυχών έχετε να κάνετε κάποιες προτάσεις για βελτίωση θα ήμανε πρόθυμος να τις ακούσω.

Σας παραθέτω και screenshots των comfis vol.1 (12-2009 εως 12-2010) και comfis vol.2 (12-2010 ως 01-2012) και κάπου εδώ είμαι πια έτοιμος να επανέλθω στη συνηθισμένη blog-ική μου δράση!

Comfis.gr vol.1 Pixeled

Comfis vol.2 Irresistable

Αριβεντέρτσι!!

Αλλά ας τα πάρω από την αρχή. Τα Χριστούγεννα ξεκίνησαν στις 22-12 με την τελευταία μέρα δουλειάς που συνδυάστηκε με το καθιερωμένο ούζο με αγαπημένους ξαδέρφους και αμπελοφιλοσόφηση για τα πάντα. Στις 23-12 ετοίμασα την μικρή μου τσαντοβαλιτσούλα και πήρα το αεροπλάνο για θεσσαλονίκες. Εκεί θα έπαιρνα το αμάξι του πρώην συγκατοίκου (θηρίο 4.5 μέτρα, εγώ που έχω συνηθίσει στα 3.10). Το πιο ζόρικο ήταν ότι είχα ταξίδι μπροστά μου. Θεσ/νικη Γρεβενά, με παγωμένη Εγνατία, θερμοκρασία από 3 ως -7. Σε κάποια σημεία ο μισός δρόμος ήταν γεμάτος χιόνι. Για να μην τα πολυλογώ χρειάστηκα 2.5 ώρες για ένα δρόμο που κάνω περίπου 1 ώρα και 15 λεπτά. Αφού όμως όλα πήγανε καλά, ήταν εμπειρία. Πολύ μοναξιά στο δρόμο, γοητευτική μοναξιά, και παντού γύρω απόλυτο χιόνι.

Στην Κνίδη Γρεβενών έμεινα 3 βράδια και ήταν καλά. Το χωριό ήταν βουτηγμένο στο χιόνι (δες και φώτο), η συνήθη γαλήνη του ήταν τώρα ακόμη πιο έντονη και αν συνδυάσεις την έξω παγωνιά με τη φωτιά στο τζάκι, το τρελό αραλίκι (ναι ναι, έχω αρχίσει να μαθαίνω να το απολαμβάνω το αραλίκι επιτέλους) και τα νόστιμα φαγητά, μιλάμε για ένα εύκολο 8αράκι!

Χωρίς να το έχω χορτάσει, μάζεψα τα μπογαλάκια μου, πήρα την βασούλα και το τερατώδες αμάξι και γύρισα σαλόνικα. Γιατί είχε Γάμο! Γάμο πολιτικό. Ο Χρήστος με την Εύη (φίλοι καλοί που διδακτοριάζουν στις Ολλανδίες) αποφάσισαν να παντρευτούν με ένα πολιτικό γάμο πολύ σεμνό. 20 καλοί φίλοι/συγγενείς και αυτό ήταν όλο. Ο πολιτικός γάμος διαρκεί 7 λεπτά (στο υπόλοιπο 1.5ωρο θα μπορούσαμε απλά να φέρναμε σε πέρας μια βαρετή γραφειοκρατική διαδικασία), φαίνεται αρκετά ανώδυνος, αν πρέπει με το ζόρι να παντρευτείς (όχι δεν αντιμετωπίζω τέτοιο πρόβλημα). Ο γάμος αυτός καθαυτός δεν με ξετρέλανε!. Ήταν όμως πολύ όμορφα που μπορέσαμε να πάμε και για ένα καφεδόνι με τα παιδιά και να πούμε όλα μας τα νέα.

Η Θεσσαλονίκη μου θύμισε την καλοκαιρινή εκδοχή της, στο τελείως παγωμένο ( έφαγα μπόοολικο κρύο που διαιώνισε το κρύωμά μου και κατέληξε στο κρεβάτωμα της παραμονής). Αρκετά υποτονική, αλλά καλόπιστα μπορώ να υποθέσω ότι αυτό οφείλεται στο ότι λείπουν το πιο ζωντανό της κομμάτι, οι φοιτητές. Σε συζητήσεις με φίλους το συμπέρασμα είναι το ίδιο. Η πόλη βυθίζεται στην κρίση, η ανεργία σκαρφαλώνει, διέξοδα δεν υπάρχουν, γνωστοί και φίλοι αποφασίζουν να πάρουν δρόμο για Γερμανίες κλπ. Δεν θέλω να σκεφτώ πως μπορεί να είναι η Θεσσαλονίκη σε δύο χρόνια αν δεν σταματήσει αυτό το πράγμα.

Ε, ήρθε και η ώρα για γυρισμό στο νησί. Τις πρώτες μέρες πίσω δεν μπόρεσα να τις ευχαριστηθώ, λόγω ασθένειας. Στη συνέχεια όμως αναθάρρησα.Το τελευταίο 6ήμερο έκανα συνεχόμενα ασύστολα ξενύχτια οπότε αναπλήρωσα κάμποσο από το χαμένο έδαφος. Το μεγάλο γεγονός στο νησί είναι η έναρξη του Oz. Το Οz είναι ένα μπαράκι σε μια στοά στον εμπορικό δρόμο του νησιού που έχει πολλά πλεονεκτήματα:  σοβαρή μουσική, στοά, νόστιμα ποτά. Αλλά οι πρώτες μέρες του χαμού (όλοι θέλουν να δουν το νέο μπαρ) του στέρησαν λίγη από την γοητεία του. Όσο περνάνε οι μέρες και οι ρυθμοί του πέφτουν σε ένα πιο φυσιολογικό επίπεδο, μου αρέσει όλο και πιο πολύ!

Σήμερα αποχαιρετώ τους τελευταίους φίλους που φεύγουν για τα φοιτητικά ξένα, οπότε μπορώ να θεωρήσω και επίσημα ότι Χριστούγεννα πάπαλα. Εξάλλου από τη Δευτέρα κάνω φουλ πρωινή δουλειά και από αύριο ελπίζω να ξεκινήσω και την απογευματινή. Το μόνο που μένει να θυμίζει Γιορτή είναι το χριστουγεννιάτικο δένδρο που αρνούμαστε να ξεστολίσουμε ακόμη.

Άντε και του χρόνου

ΥΓ1: Νταμ, νεά απειλή! Η εξαέρωση των καλοριφέρ.. το πρωί  τα εξαερώνουμε το απόγευμα θέλουν εκ νέου εξαέρωση. Βρε λες γι’ αυτό να μας βγήκε το πετρέλαιο τόσο ακριβό;

YΓ2: Ο άλλος χριστουγεννιάτικος όλεθρος ήταν η ανανέωση του τεμπλέιτ του σάιτ (που θέλει δουλειά ακόμη).. ποοολλά προβλήματα ρε παιδιά και εγώ είμαι τοοόσο σκράπας.. και με τόσα προβλήματα που είχα, ήταν η πρώτη φορά που καταφέρνω να ποστάρω στο 2012. Άσε που αγχώθηκα μιας και τον προηγούμενο μήνα το μπλόγκι έκανε ρεκόρ επισκέψεων (4600 unique visitors, 233 visits/day, γιέα) και θέλω να διατηρήσω τα κεκτημένα (προβλήματα που έχει ο κόσμος έ;)..

ΥΓ3: Η καλύτερη ατάκα της περιόδου, η οποία πολύ με βολεύει  και λέω να την υιοθετήσω: “Για το ύψος μου είμαι αρκετά ψηλός“

YΓ4: Ξανάγραψα μουσική που να ακούγεται όμορφη στα αυτιά μου, μετά από 5 χρόνια. Το οποίο είναι μεγάλη ευτυχία.

ΥΓ5: Μερικές φορές μου λείπει το Vox.

Ως τότε, καλή χρονιά χωρίς βήχες και δύσπνοιες, ναυτίες και πονοκεφάλους, εύχομαι σε όλους (τι είχες γιάννη τι είχα πάντα – ή όπως το λένε τελοσπάντων).

- Τι έχεις ρε τζι..

Μέσα στον ύπνο μου του απαντώ:

- Ρε συ διάβασα ότι ο Μέσι είναι πολύ κοντά στο να πάρει μεταγραφή, ίσως στη Μίλαν και δεν ξέρω αν θα παίξει σήμερα.

Συνεχίζω τον μισούπνο μου.  Μετά από λίγο ξυπνάω.

- Ρε παιδιά που είναι ο Παντελής (ο μπρο); Έχει αργήσει.

- Καλά μας δουλεύεις, δεν είπες ότι δεν θα παίξει;

- Τι λες μωρέ; Εγώ απλά είπα ότι θα πάρει μεταγραφή.. τι, του είπατε να μην έρθει;

- E ναι..

Φφφφ. Παίρνω τηλέφωνο τον πάντζο:

- Έλα ρε, δεν θα έρθεις;

- Ε αφού είπες ότι δεν θα παίξω..

- Εγώ απλά είπα ότι ίσως να πάρεις μεταγραφή και μάλιστα στη Μίλαν, το θυμάμαι πολύ καλά.

- Ε τώρα δεν έρχομαι.

- Καλά

Σιτ, πάλι 11 θα παίξουμε σήμερα :/

Ξαφνικά ο καιρός μαυρίζει, αρχιζει να βρέχει..

- Πάμε να φύγουμε, ας μην παίξουμε..

Συμφωνούμε όλοι.. Εγώ τρώω με δυο χαψιές ένα κομμάτι μπέηκον, και μια σφολιατένια πίτα που είχαν απομείνει στο πιάτο μου και τρέχω γρήγορα για το αμάξι μου.

YΓ: Το πολύ ποδόσφαιρο με έχει βλάψει στο κεφάλι. Προσθέστε στο μίγμα δύο σταγόνες comf-ικης λαιμαργίας και μια κουταλιά  από την φοβία που μου έχουν δημιουργήσει οι βροχές που μου έχουν ματαιώσει τώρα τελευταία μπόλικα τένις και να το αποτέλεσμα. Αλλά ρε παιδιά, όχι και ο πάντζος Μέσι!! Τζιιζ

Ωραίο είναι το άτιμο και θυμησιάρικο αν και δεν έχει φάτνη. Πάντα το χάιλαιτ του χριστουγεννιάτικου δένδρου ήταν μια φάτνη χάρτινη, τρισδιάστατη (είχε και βάθος), με άχυρο κάτω (το άχυρο ήταν λεπτές λωρίδες χαρτί) και με σούπερσταρς τους 3 μάγους οι οποίοι πάντα επέλεγαν εντυπωσιακές ενδυμασίες, ιδιαίτερα γοητευτικές. Δυστυχώς αυτό το δένδρο, το φετινό, δεν έχει το χάιλάιτ του, ωστόσο ήταν νόστιμο γιατί είχε εκτός από μπάλες διάφορα άλλα στολίδια, όπως κεφαλές ελαφιών, κεφαλές αγιοβασίληδων (λίγο μακάβριο τώρα που το ξανασκέφτομαι), έλατα, (άσπρα και κόκκινα), αγγελάκια, νιφάδες χιονιού (πολύ ρεαλιστικές) και γάντια (γενικώς πολύ σουρουκλέμε, αλλά όσον αφορά τα χριστουγεννιάτικα δένδρα, ιτς ολ αμπάουτ σουρουκλεμέ)! Σκέφτηκα λοιπόν να τραβήξω μια φώτο που ταιριάζει στην περίσταση μια και το έχω δει τόσο εορταστικός τύπος φέτος και να τη συνδυάσω με τις ουσιαστικές, πρωτότυπες και ωφέλιμες χριστουγεννιάτικες ευχές μου!

Η φώτο είναι τα μάλα χριστουγεννιάτικη και δεν θέλω αντίρρηση επί τούτου, μια και έβαλα το σουίνγκ καπελάκι μου, να πάω να ακούσω σουίνγκ συναυλία (που το σουίνγκ πάντα μου φέρνει στο νου χριστούγεννα) και πήγα και πόζαρα δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δένδρο μας (που θα μπορούσε να ειπωθεί ότι έχει σουίνγκ επιρροές, μια και το σουίνγκ θυμίζει χριστούγεννα και επίσης το δένδρο θυμίζει χριστούγεννα, άρα το δένδρο θυμίζει σουίνγκ – ή το σουίνγκ θυμίζει χριστουγεννιάτικο δένδρο – δεν ξέρω αν με πιάνετε!). Και ιδού το αποτέλεσμα:

Τώρα που σας εξήγησα πως είναι το χριστουγεννιάτικο δένδρο μας, αλλά και το σκεπτικό της συγκεκριμένης φώτοζ, μπορώ να περάσω στο κυρίο θέμα που είναι σαφώς πιο μικρό, αλλά και πιο περιεκτικό από τα γύρω γύρω:

Μέρι κρίστμας!!!