Σιτ έγινα 31, πάμε από το κακό στο χειρότερο και δεν ξέρω που θα σταματήσει αυτή η  κατρακύλα (όχι, όχι υπερβάλω, απλώς το παίζω μελοδραματικός). Σήμερις οι ευχές γενεθλίων (από πραγματικές ως εκείνες που μοιάζουν σαν να προέρχονται από robot)  μέσω φέισμπουκ, από γνωστούς, άγνωστους και φίλους, είναι πάρα πολλές.

Προσπαθώ να απαντώ σε όλες, εκτός από εκείνες που είναι τελείως  χρόνια-πολλά-stop! Μέσα στον πανζουρλισμό μου βλέπω το msn μου να αναβοσβήνει. Ήταν η βάσω η φίλη εκ Τρικάλων!

Ο χρήστης Vaso #$@#$@@#$ λέει

http://www.youtube.com/watch?v=P-SMJtcTBqU

Την ίδια ώρα χτυπάει το τηλέφωνο. Το σηκώνω, λέω “ευχαριστώ”  (για το βίντεο) και το κλείνω. Δεν μπορεί, θα ήταν η βάσω στο τηλέφωνο και θα με πήρε για να την ευχαριστήσω για την βιντεοευχή!

Όσοι διαβάζετε ετούτο το blog θα έχετε πάρει είδηση ότι εδώ και ενάμιση χρόνο περίπου κυκλοφορούσαμε ένα free press στη Χίο. Και το λέγαμε Vox. Όλα ξεκίνησαν ειδυλλιακά σχεδόν, η συγκίνηση ήταν μεγάλη όταν πιάσαμε το πρώτο τευχάκι στα χέρια μας στις  7 Ιουλίου του 2010.  Όταν δε ακούσαμε τα πρώτα θετικά σχόλια ξετρελαθήκαμε από τη χαρά μας. Όταν είδαμε ότι τα 2000 αντίτυπα εξατμιζόταν πολύ γρήγορα και συνειδητοποιήσαμε ότι διαβαζόμαστε πολύ (για τα δεδομένα της Χίου) εκεί να δεις αγαλλίαση. 

Κάπου εκεί (μετά τα πρώτα 3, 4 τευχάκια) ήρθε το πρώτο κύμα κούρασης. Γκρίνιες και νάζια εκατέρωθεν όπως:

• μα δεν μπορώ να τα αναλάβω όλα αυτά, σόρι κιόλας
• κάποιος να γεμίσει το σταντ του ρεμέτζου, γιατί είναι 3 μέρες άδειο! Τζιιζ!
• πρεπει να βιαστείτε δεν μπορούμε να καθυστερούμε άλλο το τεύχος
• ποιος θα μοιράσει στο σταντ στο μετρόπολις, έμεινε πάλι μια κουτίτσα με περιοδικά αμοίραστη! ρε παιδιά τι πράγματα είναι αυτά, κρίμα τον κόπο μας
• -ποιος θα αναλάβει τις διαφημίσεις, δεν βγαίνουμε! – θα τις αναλάβω εγώ, – ω καλά σωθήκαμε
• αποχωρώ από αρχισυντάκτης, δεν μπορώ να σας κυνηγάω όλη την ώρα

Ε λοιπόν, όλη αυτή η γκρίνια δεν ήταν τίποτα, δεν έμεινε τίποτα από αυτό, κανείς από την ομάδα στο τέλος δεν θύμωσε, κανείς δεν κράτησε κακία για τίποτα σε κανέναν. Ή τουλάχιστον εγώ έτσι το εξέλαβα. Αντίθετα κάθε 1-15 του μήνα (ανάλογα με το πότε μας κάπνιζε να κυκλοφορήσουμε) διαπίστωνα (και νομίζω όλοι της ομάδας) ότι κάθε επόμενο τεύχος γινόταν όλο και πιο καλογραμμένο, πιο ενδιαφέρον. Και όσο τα τεύχη γινόταν πιο καλά, όσο ο κόσμος έδειχνε να μας αγκαλιάζει περισσότερο, τόσο γινόταν πιο δύσκολο να καλύψουμε το κόστος του.

Θα περίμενε κανείς ότι όσο περνούσε ο καιρός και γινόμαστε πιο γνωστοί ως περιοδικό θα μπορούσαμε να βρίσκουμε όλο και πιο εύκολα διαφημίσεις, ώστε να καλύψουμε τα εκτυπωτικά του περιοδικού. Αυτό τελικά έγινε μόνο σε ένα τεύχος του περιοδικού. Σε όλα τα υπόλοιπα αναγκαζόταν η ομάδα να τσοντάρει χρήματα. Και αν το πρώτο καιρό αυτά τα χρήματα δεν ήταν πολλά (μια και τα μοιραζόταν 11 άτομα), στη συνέχεια γίνανε πολύ περισσότερα μια και οι διαφημίσεις σχεδόν μηδενίστηκαν! Δοκιμάσαμε να αναθέσουμε σε διάφορα άτομα να το κυνηγήσουν το θέμα της διαφήμισης αποκλειστικά, τζίφος. Ρίξαμε τις τιμές δραματικά, με την ελπίδα ότι πλέον αν και σε κάθε τεύχος θα χρειαζόταν να πληρώνουμε, τουλάχιστον δεν θα ήταν τόσα πολλά αλλά και πάλι τζίφος. Αντέξαμε κανένα τρίμηνο/τετράμηνο να πληρώνουμε το μεγαλύτερο ποσοστό των εξόδων του περιοδικού οπότε πολλά από τα παιδιά δεν το άντεχαν και αυτό σήμαινε ότι μοιραία θα έπρεπε να σταματήσουμε.

Ώρα και για ένα παράπονο σε σχέση με το πόσο μας υποστήριξε η χιώτικη κοινωνία στο να συνεχίσουμε να υπάρχουμε.. Στο vox φροντίζαμε σε πολλά τεύχη να παρουσιάζουμε δραστήριες ομάδες, υγιείς επιχειρήσεις, σημαντικά δρώμενα κλπ, οι προθέσεις μας ήταν πάντα πολύ θετικές, ενώ ποτέ δεν επιδιώξαμε να βγάλουμε δεκάρα τσακιστή από αυτή την υπόθεση. Στις σκέψεις μας ήταν, αν τυχών το Vox γινόταν κερδοφόρα κίνηση, κάποτε, να επενδύαμε τα όποια κέρδη και πάλι στο περιοδικό (αυξάνοντας τις σελίδες, βάζοντας καινούρια σταντς, αυξάνοντας τα αντίτυπα κλπ). Με λίγα λόγια, μια κίνηση που ξεκίνησε με τις καλύτερες προθέσεις, τελικά απλά δεν μπορούσε να είναι βιώσιμη στη Χίο της κρίσης (και δεν ξέρω αν θα μπορούσε σε μια προ κρίσης εποχή).

Και έτσι μετά από συζητήσεις επί συζητήσεων (και ούζα επί ούζων), αποφασίσαμε να βγάλουμε ένα τελευταίο τεύχος όπου να εξηγούμε την κατάσταση που μας οδήγησε να αναστείλουμε την κυκλοφορία μας. Μάλιστα θα συνδυαζόταν με ένα πάρτι αποχαιρετιστήριο. Στα σχέδια ήταν και ένα δισέλιδο όπου το κοινό μας θα έλεγε πέντε πράγματα για το Vox και για την τροπή που πήρε το πράγμα αλλά δεν συγκλονίστηκε το αφοσιωμένο μας, κατά τα άλλα, αναγνωστικό κοινό. Αυτό βέβαια δεν ήταν αιτία για να μην βγει το τελευταίο τεύχος. Για κάποιο μυστήριο λόγο, όμως, σχεδόν όλοι μας δεν είχαν όρεξη για ένα ακόμη τεύχος. Για τους υπόλοιπους δεν μπορώ να πω. Για μένα μάλλον η αιτία ήταν η έλλειψη προοπτικής; Ποιος ξέρει.

Όπως και να έχει το στοίχημα μπήκε πριν 18 μήνες και κερδήθηκε στο ταπεινό μου μυαλουδάκι. Καταφέραμε να κυκλοφορήσουμε 15 τεύχη ενός περιοδικού για το οποίο μόνο περήφανοι μπορούσαμε να είμαστε, πολλοί άνθρωποι μας διάβαζαν με θέρμη, ενώ αν με ρωτούσε κάποιος όταν το εγχείρημα ξεκινούσε, δεν πίστευα ότι υπήρχε περίπτωση να αντέξουμε για ένα χρόνο! Και ανεξάρτητα αν κάναμε λάθη, βλακείες ή ενοχλήσαμε κάποιους, δεν μπορώ να δεχτώ καμιά αμφισβήτηση για τις προθέσεις μας που ήταν πάντα οι καλύτερες!

Ποιός ξέρει, αν αλλάξουν τα πράγματα και τώρα που έχουμε πια την τεχνογνωσία, ίσως κάποια στιγμή να είμαστε σε θέση να ξανακυκλοφορήσουμε!

Ως τότε θα πρέπει να συνεχίσετε με τον υπάρχοντα χιώτικο τύπο και ελπίζω να τα πηγαίνετε καλά μαζί του!

Εκυκλοφόρησε το δεύτερο τεύχος του Vox και πάλι λίγο καθυστερημένα (9 του μήνα, ακριβώς ένα μήνα μετά το πρώτο) αν και ο στόχος μας είναι να κυκλοφορεί το πρώτο 5ήμερο! Πολύ ιδρώτας, πολύ τρέξιμο, αλλά το τελικό αποτέλεσμα άξιζε τον κόπο (νομίζω)! Ο Πάντζο (μπρο) μόλις ανανέωσε την ηλεκτρονική μορφή του VoxMag, όπου μπορείτε να βρείτε όλα τα θέματα ξεχωριστά αλλά και να το διαβάσετε εννιαίο με την μορφή .pdf αρχείου!

Eπίσης στήθηκαν 3 κόκκινα σταντς σε 3 στρατηγικά σημεία της πόλης της Χίου: Πυξίδα, Ρεμέτζο, Μετρόπολις (VoxSpots). Nα δείτε ιδρώτας που χρειάστηκε για να κολλήσουμε τα αυτοκόλλητα πάνω στα σταντς (τα ρημάδια, δεν το περίμενα να μας ζορίσουν τόσο) , να τα μεταφέρουμε και να τα φορτώσουμε με υλικό! Τέλος, στο facebook το προφίλ του VoxMag έχει φτάσει ήδη τους 700 φίλους! Ο ου ο ου!!!

Η feedback (πολύ σπαστικό όταν μια ξένη λέξη μοιάζει πιο κατάλληλη να περιγράψει μια σιτσουέισον) είναι πολύ πιο ενθαρρυντική, αρκετοί το ψάχνουν και μας το ζητάνε και κατά συνέπεια ακολούθησαν πολλοί πανηγυρισμοί!

Τώρα τρέεεεξιμοο για το επόμενο τευχάκι! Άντε να γίνει και 44σέλιδο!!

ΥΓ: Νέες εντυπώσεις θα ήταν καλοδεχούμενες!

Θυμάστε που στη σύνοψη των στόχων μου για τούτο το καλοκαίρι σας είχα αναφέρει την προσπάθεια  μας να εκδώσουμε ένα καινούριο free press περιοδικό για τη Χίο. Ε λοιπόν αυτός ήταν ένας από τους στόχους που δεν ήλπιζα ότι θα πραγματοποιόταν! Ε λοιπόν, διαψεύστηκα πολύ ευχάριστα! Στις 7 Ιουλίου το πρώτο τεύχος του Vox (έτσι το ονομάσαμε, λειτουργώντας δημοκρατικά) άρχισε να μοιράζεται παντού στην πόλη! Εγώ έγινα αρχισυντάκτης (τρομάρα μου) και μέσα στα καθήκοντά μου ήταν να γράψω και το editorial του περιοδικού, το οποίο σας παραθέτω αμέσως παρακάτω! Επίσης ανεβάσαμε το περιοδικό σε ηλεκτρονική μορφή που μπορείτε να δείτε εδώ: VoxMag!

Στο θεσμοθετημένο  πλέον δείπνο της Μεγάλης Παρασκευής πετάχτηκε στο τραπέζι για πρώτη φορά η ιδέα ότι θα ήταν υπέροχο να μαζευτεί μια ομάδα από φίλους, οι οποίοι θα έστηναν ένα περιοδικό για το νησί μας. Στο αμέσως επόμενο λεπτό όλοι αρχίσαμε να ονειρευόμαστε ρόλους σε αυτό το φανταστικό περιοδικό… «Εγώ θα είμαι αρχισυντάκτης», «ααα, όχι, εγώ θέλω», «εγώ καλύπτομαι με τη θέση του μεγαλοεκδότη», «ΟΚ, τα δέχομαι όλα αυτά, αλλά εγώ θα αναλαμβάνω υπεύθυνος του αστυνομικού δελτίου»! Τότε δεν μπορούσα ακόμη να καταλάβω αν κανείς από τους έξι παρόντες μιλούσε σοβαρά ή αστειευόταν!

Ένα μήνα μετά ενημερώνομαι ότι πρόκειται να γίνει συνάντηση δέκα νοματαίων (!) σε γνωστό καφέ του νησιού, για να συζητηθεί πως θα προχωρήσει η όλη προσπάθεια. Ο γράφων έσκασε από τη ζήλια του, γιατί βρισκόταν σε μέρη μακρινά και δεν θα μπορούσε να δώσει το παρών. Τότε ήταν η πρώτη φορά που σκέφτηκα ότι μπορεί στ’ αλήθεια όλο αυτό να γίνει πραγματικότητα! Θέλοντας να καπαρώσω τη θέση του κύριου αρχισυντάκτη (ελάτε, παραδεχτείτε το, όλοι σας κάποια στιγμή στη ζωή σας θέλατε να γίνετε αρχισυντάκτες), έστειλα ένα email, γεμάτο τακτ, που ξεκινούσε κάπως έτσι: «Ταπεινοί και καταφρονεμένοι, σχεδόν σκουλήκια, θα τολμούσα να πω, συντάκτες…»! Απ’ ό,τι φαίνεται, το κόλπο έπιασε, κανείς άλλος δεν ενδιαφέρθηκε να γίνει αρχισυντάκτης και έτσι είχα μόλις κατακτήσει αναίμακτα έναν μπελά, από αυτούς που αξίζουν τον κόπο.

Στη συνάντηση οι έξι αρχικοί υποστηρικτές της ιδέας έγιναν δέκα! Αποφασίστηκε ότι αυτό το περιοδικό δεν θα έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα και θα είναι μια προσπάθεια στην οποία κανείς από όλους όσους θα εμπλακούν δεν θα αποσκοπούσε σε κάτι παραπάνω από την ικανοποίηση του να συμμετάσχει σε μια προσπάθεια φίλων με καλή πρόθεση! Για μια κάπως πιο εναλλακτική ενημέρωση των ανθρώπων του νησιού για τα δρώμενα, τα event που πρόκειται να λάβουν χώρα, τα μέρη που αξίζει τον κόπο να επισκεφτεί κανείς! Αλλά όχι μόνο αυτό. Ποιος από εσάς δεν αγαπάει τη μουσική, δεν βλέπει ταινίες ή δεν διαβάζει βιβλία; Ποιος από εσάς δεν έχει επαφή με το διαδίκτυο;

Μετά συλλογίστηκα: «Βρε, μήπως τούτα εδώ είναι πολύ “εναλλακτικά” σχέδια για ένα νησί όπως η Χίος;» Απηύθυνα τη σχετική ερώτηση στην ομάδα, η οποία απάντησε κατηγορηματικά: «Μα είναι τα δύσκολα αυτά τα οποία αξίζουν τον κόπο» και τότε σκέφτηκα: «That’s the spirit!»

Η επόμενη συνάντηση  έγινε και πάλι στη Χίο και  αυτή τη φορά ήμουν παρών! Ε, λοιπόν, η αίσθηση του να συνεργάζονται δεκαπέντε άνθρωποι (τόσοι ήμασταν, στην τρίτη συνάντησή μας), χωρίς καβγάδες ή σκοπιμότητες, εν μέσω χαχανητών και αστείων, για να βγει ένα καλό αποτέλεσμα, αξίζει από μόνη της όλη την προσπάθεια που κάναμε για να φτάσει τούτο το περιοδικό στα χέρια σας. Άλλωστε ο Παντελής Δ. το είχε πει: «Το να κάθομαι στο σπίτι μου και να γράφω ένα κείμενο, για ένα περιοδικό, χωρίς να υπάρχει η δημιουργική επαφή με την ομάδα, δεν μου λέει τίποτα!» Και είχε απόλυτο δίκιο!

Είναι προφανές ότι δεν είμαστε κριτικοί κινηματογράφου, γκουρού της μουσικής ή γευσιγνώστες οπότε απλά θα σας μεταφέρουμε τη γνώμη μας σε θέματα για τα οποία έχουμε μεράκι! Ελπίζουμε να το εκτιμήσετε!

Αγαπητοί αναγνώστες, ξεκινάμε μια προσπάθεια, που δεν έχουμε ιδέα πού θα οδηγήσει! Ξεκινάμε με πρόθεση να σας προσφέρουμε κάτι χρήσιμο, ενδιαφέρον και διασκεδαστικό! Το αν θα τα καταφέρουμε θα εξαρτηθεί περισσότερο από το αν θα αγκαλιάσετε εσείς την προσπάθειά μας. Αν αυτό συμβεί, το κίνητρό μας θα γίνει ακόμη μεγαλύτερο και τότε είναι βέβαιο ότι θα μπορέσουμε να κάνουμε όμορφα πράγματα!

Ως την επόμενη  φορά, να περνάτε όμορφα..

Αν έχετε όρεξη ξεφυλλίστε το περιοδικό και πείτε μου σχόλια ιδέες κλπ κλπ! Όσο για μένα πάω να στρωθώ στο edito του δεύτερου τεύχους!

Αντίος μουτσάτσος

Ας μιλήσουμε για φιλιά. Απορώ μάλιστα, τόσα χρόνια που γράφω, πως είναι δυνατόν να μην έχω μιλήσει ποτέ ως τώρα για φιλιά! Το πρώτo  φιλί έπεσε σε πολύ μικρή ηλικία, στο καλοκαίρι της έκτης Δημοτικού! Ήταν κάπως υποχρεωτικό φιλί, γιατί το απαίτησε όλη η παρέα και εν πάσει περιπτώσει με κάποιο τρόπο έπρεπε να επικυρωθεί το “ότι τα έχουμε” με την Μ. Το φιλί εκείνο δεν είναι σαν τα φιλιά τα κινηματογραφικά! Είχε μόνο επαφή  χειλιών και περίεργη γεύση. Από τότε ακολούθησαν μπόλικα φιλιά τα οποία δεν πρόκειται να σας περιγράψω.Χτες είδα για δεύτερη φορά το 500 days of Summer και πάλι ο έρωτας των δύο πρωταγωνιστών επικυρώθηκε με το φιλί στο στόμα! Και από εκείνη τη ΔΙΑΟΛΕΜΕΝΗ στιγμή τριβελίζει το μυαλό μου η ίδια απορία.. πως στο καλό εφευρέθηκε όλη αυτή η ιστορία με το φιλί;

Έψαξα στο γουίκι και βρήκα ότι το φιλί είναι μια φυσική έκφραση αγάπης και αφοσίωσης, στην οποία εμπλέκονται γεύση, άγγιγμα και μυρωδιά! Βρήκα και άλλα ενδιαφέροντα πράγματα! Το φιλί είναι “σύμπτωμα” των πολιτισμένων κοινωνιών. Στις πρωτόγονες κοινωνίες απουσίαζε (οι μπαρμπέριανς δεν φιλούσαν, δάγκωναν, βαρούσαν ή κάτι τέτοιο) ενώ πχ στους αρχαίους Έλληνες, ήταν αρκετά κοινή εκδήλωση αγάπης. Ωστόσο υπήρχαν και πολιτισμένες  κοινωνίες, όπως των αρχαίων Αιγυπτίων, αλλά και των Γιαπωνέζων (κλειστή κοινωνία) μέχρι και τον 19ο αιώνα (!) όπου το φιλί απουσίαζε! Και ακόμη, το ερωτικό φιλί είχε τις βάσεις του στο μητρικό φιλί. Τέλος σε έρευνες που έγιναν τα τελευταία χρόνια, έχει διαπιστωθεί ότι οι φυσιολογικές αντιδράσεις του εγκεφάλου σε ένα επιτυχημένο φιλί είναι αντίστοιχη με αυτή που λαμβάνει χώρα όταν κάποιος πάρει κοκαϊνη (!)

Ψάχνοντας, λοιπόν, δεν μπόρεσα να βγάλω συμπέρασμα, αν πρόκειται για αντανακλαστική αντίδραση (ενστικτώδης), ή συνήθεια που μαθαίνεται στον άνθρωπο. Πάντως αν το δεύτερο ισχύει, φανταστείτε πόσο αμήχανα θα νιώθαμε (σε περίπτωση που η συνήθεια του φιλιού απουσίαζε) απέναντι στην κουκλάρα που τρώγαμε με τα μάτια μας, την στιγμή που θα βρισκόμασταν μόνοι μαζί της και δεν θα ξέραμε με τι τρόπο να εκδηλώσουμε την επιθυμία μας για αγάπες και έρωτες!

Τέλος, ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει σε μερικά είδη φιλιών:

• Tο φιλί “φιλάκια” που λέει ένας άνθρωπος σε έναν άλλον (πιο συχνά μεταξύ ατόμων γένους θηλυκού), ενώ τα δύο άτομα βρίσκονται στον ίδιο χώρο. Δλδ πρέπει να έχεις μεγάλο πρόβλημα για να βρίσκεσαι δίπλα σε έναν άνθρωπο και να του λες “φιλάκια”, αντί να τον φιλήσεις (το έχω κάνει και εγώ και ΝΑι και εγώ έχω μεγάλο πρόβλημα)!
• Τα φιλιά εκείνα στα οποία υπάρχει λάθος συγχρονισμός και εκεί που πας να φιλήσεις τον άλλον στο ένα μάγουλο, θέλει και εκείνος να σε φιλήσει προς την ίδια πλευρά.. διαπιστώνοντας τον λάθος συγχρονισμό γυρνάς από την άλλη, αλλά συμβαίνει δυστυχώς και εκείνος να έχει αντιληφθεί τον λάθος συγχρονισμό με αποτέλεσμα να οδηγηθούν σε νέο λάθος συγχρονισμό
• Τα φιλιά-σύγκρούσεις, προϊόντα λανθασμένης στόχευσης με πιθανό αποτέλεσμα μαυρισμένα μάτια, κόκκινες μύτες κλπ
• Τα φιλιά του Ιούδα, εκείνα τα φιλιά, τα μαγουλάτα (πάλι πιο συχνά μεταξύ γυναικών, ας με συγχωρήσουν για το σεξιστικό σχόλιο, δεν τα συνηθίζω) όπου δύο τύπισσες φιλιούνται μάγουλο με μάγουλο και παριστάνουν τις πολύ χαρωπές, αγαπημένες φίλες.

Ελπίζω να έδωσα χρήσιμες απαντήσεις σε εναγώνια, βασανιστικά ερωτήματα! Τώρα και εγώ μπορώ να κοιμηθώ ήσυχος, έχοντας επιτελέσει το έργο μου στο ακέραιο!

Αριβεντέρτσι και κάτω η αφθονία σταφίδας στην σαλάτα ρόκας! Δεν έχει ΚΑΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ εκεί!

Ε, έπειτα από ένα χρόνο, θεώρησα ότι το κομφομπλόγκ χρειάζεται μια ανακαίνιση, κυρίως σε αισθητικό επίπεδο, αν και επισης σκέφτηκα ότι πρέπει να προστεθούν κάποιες καινούριες λειτουργίες! Έπειτα από ψάξιμο αρκετών ημερών και αφού τσέκαρα πάνω από 100 templates και αφού περιόρισα τον προβληματισμό μου σε 5, 6 αρκετά ενδιαφέροντα, τελικά κατέληξα σε τούτο εδώ! Να σημειώσω ότι είναι διαθέσιμο και σε κόκκινο, γκρίζο, πράσινο, κίτρινο, ροζουλί (!) και μώβ χρωματάκι. Κατέληξα στο μπλε, κυρίως γιατί μου φάνηκε το πιο ευαναγνωστο από όλα! Nα σημειωθεί, ότι χρειάζεται ακόμη να γίνει αρκετή δουλειά, ώστε να φτάσει στην τελική του μορφή!

Μαζί με την ανανέωση αυτή θα προχωρήσω σε μια ακόμη πειραματική διαδικασία.. να στήσω ένα poll, όπου θα ζητήσω τη γνώμη σας για την καινούρια μορφή του blog και τυχών παρατηρήσεις! Για να δούμε, θα έχει ανταπόκριση;

[poll id="2"] [poll id="3"] [poll id="4"] [poll id="5"] [poll id="6"]

Aν οι επιλογές που δίνω δεν σας καλύπτουν, μπορείτε να αφήσετε ένα σχολιάκι, με πιο αναλυτικό σχολιασμό του τι σας άρεσε και τι όχι!

UPDATE: Διόρθωσα λίγο το logo, νομίζω ότι τώρα είναι καλύτερο! Ποια η γνώμη σας;

UPDATE2: Έκανα ένα printscreen της πράσινης εκδοχής του site. Κάντε κλικ εδώ για να την δείτε. Θα ήταν πολύ καλό να μου λέγατε ποια βρίσκετε πιο όμορφη (την μπλε ή την πράσινη)

Ε δεν χάθηκα, δεν σας ξέχασα! Ο Ιούλης ήταν μήνας αχαλίνωτης διασκέδασης, ατελείωτου φαγοποτιού, τεμπελιάς. Εν ολίγοις πήγα αθήνα, είδα Santana, απόλαυσα τα εξάρχεια, πήγα Παρίσι, είδα U2 και το γύρισα, ήρθα πίσω, συνέχισα φουλ διακοπές χίο, για να μπω σε μια σειρά και πάλι από 1η αυγούστου! Οπότε έχω να σας γράψω για πολλές κοτσάν.. εχμ εμπειρίες. Αν έχετε όρεξη, πείτε μου τα νέα σας, πως περάσατε ως τώρα το καλοκαίρι!

Γεια χαράαα!

Μόλις ολοκλήρωσα την εγκατάσταση ενός εργαλείου που θα προωθήσει, ελπίζω, την συζήτηση στο μπλογκ μου. Πιο αναλυτικά, με την χρήση αυτού του εργαλείου θα μπορείτε όλοι όσοι έχετε την αξιοσημείωτη συνήθεια να διαβάζετε το μπλογκ μου, να συμμετέχετε εύκολα σε συζητήσεις που γίνονται σε κάποιο θέμα, λαμβάνοντας άμεση ενημέρωση στο email σας όταν κάποιος απαντήσει σε κάποιο θέμα στο οποίο ζητήσατε να παρακολουθείτε.

Για να γίνει αυτό, δεν έχετε παρά να κάνετε ένα “τικ” στο κουτάκι κάτω από το παράθυρο όπου αφήνετε τα σχόλιά σας. Έτσι μόλις κάποιος, μετά από εσάς αφήσει ένα νέο σχόλιο στο ίδιο θέμα, θα λάβετε ένα email που θα σας ενημερώνει για την απάντησή του! Πρακτικό ε  ε;

Ελπίζω να το βρείτε χρήσιμο και να το αξιοποιήσετε! Για τυχόν απορίες μη διστάσετε!
Μπάι μπαί

Blog’s OST: Keep What Ya Got – Ian Brown

Keep What You Got – Ian Brown

Για όλους εσας που αγαπάτε τις τηγανητές πατάτες αλλά δεν τολμούσατε να τις φάτε, έχω την λύση, που μου έδωσε η Βασούλα! Δεν είναι δηλαδή δικιά μου λύση, γιατί κάποιοι με κατηγορούν για  κλοπές πνευματικών έργων άλλων!  Δεν είναι ένα μπλογκ, αυτό, στο οποίο θα μακρυγορήσω! Όχι δεν είναι ένα τέτοιο!

Απλά και με συνοπτικές κουβέντες θα σας περιγράψω πως να φτιάχνετε πατάτες τηγανητές στο φούρνο. Ακούστε λοιπόν και δεν θα χάσετε. Κόβετε τις πατάτες σε μέγεθος πατατών τηγανιτών. Όχι δλδ, πατατών φούρνου. Τις βαζετε σε ένα μπολ που να τις χωράει και να μπορείτε να τις ανακατέψετε κιόλας. Βάζετε δύο κουταλιές λάδι για 45-50 πατάτες (στο μέγεθος των πατατών τηγανητών). Ρίχνετε ρίγανι και αλάτι κατά προσέγγιση και ανάλογα με τα γούστα σας. Αν τις θέλετε αλμυρές ρίχνετε πολύ αλάτι. Αν τις θέλετε πολύ ριγανισμένες, ρίχνετε πολύ ρίγανι. Και τα ανάποδα.  Και το ενδιάμεσο των δύο άκρων.

Ανακατεύετε πολύ (περίπου 40 ανακατέματα). Στρώνετε λαδόκολλα σε ταψί στο φούρνο σας, που να χωράει όλες τις πατάτες και λίγο παραπάνω.  Ψήνετε για 30 λεπτά στον αέρα (όχι στο γκριλ! οι αντιστάσεις αποκλείονται επίσης).

Μετά έχετε τις πιο νόστιμες τηγανητές πατάτες που μπορείτε να φανταστείτε. Και τις πιο ελαφρές.

Καλή όρεξη!

YΓ: Για περισσότερες καταπληκτικές συνταγές μου χαβ ε λουκ χίαρ: Σαλάτα Ρόκα με βαλσάμικο και Σπανακόρυζο

Χρειάστηκαν 4 χρόνια σχεδόν, για να αποφασίσω να φτιάξω το δικό μου, αυτόνομο, blog. Την σωτήρια ημερομηνία της 11ης Μαρτιού του 2005 ξεκίνησα να γράφω blog, αρχικά ως Comfortably-numb στο ιστορικό Rockarolla.gr – το πρώτο site που φτιάξαμε ποτέ- και μετά ως Comfis στο πιο φιλόδοξο MyCorner.gr . Κουράστηκα όμως να μιλάω σε ανθρώπους που παρεπιμπτόντως διαβάζουν αυτά που έχω να πω και είναι πολύ πιθανό να μην καταλαβαίνουν τίποτα. Άσε που είναι το πιο εύκολο πράγμα να με παρεξηγήσουν – πχ ανεβάζω μια φώτο όπου βγάζω γλώσσα στην κάμερα και αντιμετωπίζω οργισμένες αντιδράσεις που λένε ότι αυτό είναι απαράδεκτο για τον admin του MyCorner -. Ουφ τι τραβάμεν και δεν το μαρτυράμε!

Α όχι, με παρεξηγήσατε. Δεν πρόκειται για το πιο σοβαρό μπλογκ του κόσμου, ούτε θέλω όσους το διαβάζουν, να μπαίνουν σε επίπονες, δαιδαλώδεις φιλοσοφικές αναζητήσεις. Κατά βάση προσπαθώ να γράφω αστείες κουβέντες, να σαρκάζω, να σαρκάζομαι και πιο σπάνια να πω κάτι σοβαρό, για το οποίο θέλω τη γνώμη σας.

Γενικώς θέλω την γνώμη σας. Θέλω τα σχόλιά σας για τα πάντα, οτιδήποτε γράφω. Αλλιώς, δεν θα χρειαζόταν να ήταν δικτυακός τόπος, θα μπορούσε να ήταν ένα απλό κείμενο στο word μου. Θέλω να συζητάμε!

Πάρτε και το αρχείο μου στο Rockarolla και στο MyCorner. Ε ρίξτε μια ματιά πια!