Το βράδυ πριν από κάθε μεγάλο ταξίδι μου με το αμάξι, λαμβάνει χώρα μια κάπως ιερή συνήθεια! Συγκεντρώνω μουσικές που πρόσφατα έχω ακούσει και αγαπήσει και γράφω ένα cd. Το αμάξι δεν δέχεται usb ή dvd εξ ου και αυτή η όχι πολύ βολική ανάγκη! Η διαδικασία είναι εκτός από ιερή και χρήσιμη, γιατί ξεδιαλύνω τα καλά από τα άσχημα τραγούδια, μαθαίνω τίτλους, αφομοιώνω άλμπουμς. Κάθε cd που γράφω έχει τίτλο την εποχή στην οποία γράφτηκε (πχ spring), το έτος και τον αύξοντα αριθμό των cd που γράφτηκαν την συγκεκριμένη εποχή! …και μετα, και μετα;;
Μια γενικότερη παρατήρηση για όσους από εσάς δεν έχετε επισκεφτεί ποτέ το Παρίσι: Προσπαθήστε να βρίσκεστε ένα βήμα πιο μπροστά από ότι θα ήσασταν αν βρίσκοσασταν στη γλεντζέδικη Ελλάδα. Είναι πιθανό να μην μπορέσετε να βρείτε φαγητό για το καθυστερημένο μεσημεριανό σας, γιατί μετά από κάποια ώρα τα καφέ-ρεστοράν σερβίρουν μόνο καφέ. Αλλά είναι πιθανό να επιθυμήσετε τον απογευματινό σας καφέ, γύρω στις 6-7 το απόγευμα και να φάτε χυλόπιτα από τα ίδια καφέ-ρεστοράν. Είναι η ώρα για το δείπνο, οπότε ξεχάστε τον καφέ.. φυσικά το ίδιο ισχύει για το βραδινό σας, ή για το ποτό μετά το φαγητό. …και μετα, και μετα;;
Αν και το περίμενα πιο δυνατό, πιο γοητευτικό, πιο νυχτερινό, πιο αντικομφορμιστικό, το Παρίσι είναι μια Μητρόπολη που δεν υπάρχει περίπτωση να σε αφήσει ασυγκίνητο.. Οι 3 μέρες εκεί είχαν δυνατές στιγμές που θα σας περιγράψω ίσως στο επόμενο ποστ μου! Για την ώρα αρκεστείτε σε τούτο το photoblog-ιον.
Είναι η τρίτη φορά που την επισκέπτομαι και δεν μπορώ να πω ότι το έχω μετανιώσει καμία από τις 3 αυτές φορές. Για εσάς που αγνοείτε την Κνίδη, είναι ένας οικισμός, γουόνα μπι έδρα δήμου, κοντά στα Γρεβενά! Μιλάμε για 100-150 ανθρώπους, μπολικη ησυχία, αυλές, ντομάτες, πατάτες, κερασιές, σέσκουλα, κληματαριές κότες, γενικώς όλα του θεού τα καλά μέσα στα πόδια μας. …και μετα, και μετα;;
Σήμερα γνώρισα το δικό μου Alexander Supertramp, ένα πολωνό Christopher McCandless, τον Daniel. Ήταν μια πολύ ωραία βραδιά και πήγαμε στο σπίτι της Κατερίνας, στην άνω πόλη. Ο Daniel είναι φίλος της Κατερίνας. Η κατερίνα είναι φίλη που την πρωτογνώρισα στη συναυλία των electric prunes. Αλλά δεν θα σας πω τώρα γι’ αυτήν, γιατί μπορώ να μιλάω για ώρες. …και μετα, και μετα;;
Είναι η δεύτερη φορά που πάω Ξάνθη σε καρναβαλοπερίοδο! Φαντάζεστε χορούς, μασκαρέματα, αφρούς, σερπαντίνες, κονφετί κλπ κλπ? Ξε-φανταστείτε τα! Δεν έχετε ακόμη καταλάβει ότι έχετε να κάνετε με την επιτομή της ξενεροσύνης (sic);
Εντυπώσεις: H πρόσβασή στη μισή πόλη απαγορευόταν λόγω της κοσμοσυρροής. Η παρέλαση μας στέρησε την ευκαιρία να δούμε φίλους που μας έπτυσαν για χάρη της! Οι μασκαράδες δεν μου προκάλεσαν γέλια, δεν μου προκάλεσαν κλάμματα, δεν με εξέπληξαν! Κάποιοι τύποι σφύριζαν τις σφυρίχτρες τους και ήταν σκυθρωποί. …και μετα, και μετα;;
Το Λονδίνο είναι μια από τις μεγάλες Μητροπόλεις εκείνες που όμοιες της υπάρχουν 3, 4 ακόμη στον κόσμο! Το τελευταίο τμήμα του μπλογκ μου, που ασχολείται με τούτο το ταξίδι, θα περιγράψει σιτσουέισονς που μου έκαναν εντύπωση εκεί πέρα! …και μετα, και μετα;;
Έπειτα από επιθυμία των δεκάδων χιλιάδων fans, αποφάσισα να φτιάξω ένα σλάιντ σόου με φώτος από το ταξίδι μας στο Λονδίνιον! Ακολουθούν πολλές φώτος, αταξινόμητες, ακατάστατες, απερίγραπτες. Για ρίξτε μια ματιά:
Ξεκινάω τον μαραθώνιο της ανταπόκρισης από τα Λονδίνα, με δυο περιστατικά τα οποία θα βοηθήσουν στην κατάρρευση του μύθου του γκρικ λάβερ μπόι!
Περιστατικό νούμερο 1: Βρισκόμαστε στο Ο bar στην περιοχή του Soho. Παίρνω το ουισκάκι μου, αρχίζω να πίνω και παρατηρώ ένα πενηντάρι με γοητευτική κοιλίτσα, γκριζόασπρο μαλλί, να με κοιτάζει με τρόπο αισθησιακό, να χαμογελάει πλατιά και να με πλησιάζει.
Τι να το κάνεις αυτό που λένε, ότι οι στίχοι του Chris Martin δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες που υπάρχουν από μια super μπάντα, όταν αυτοί οι 4 τύποι μπορούν κάνουν 30000 ανθρώπους να παραληρούν; H πιο όμορφη συναυλία μέχρι την επόμενη, ήταν τούτη εδώ, που έλαβε χώρα στις 14 Δεκεμβρίου στην O2 Arena, στις ανατολικές συνοικίες του Λονδίνου!
Η έκπληξη, για κάποιον που μπαίνει πρώτη φορά σε ένα τέτοιο χώρο, ξεκίνησε από την αρχή. Το μετρό μας έβγαλε έξω από το O2 και σε 3 λεπτά βρισκόμουν ήδη στην αριθμημένη θέση μου στο 3ο διάζωμα του τεράστιου συναυλιακού χώρου. Τέλειος εξαερισμός, ίχνος καπνού. 30000 άνθρωποι, ο καθένας στη ακριβή θέση του. Τέλεια θέα στη σκηνή, μεγάλα screens, από όπου μπορείς να παρακολουθήσεις το gig πολύ άνετα. Υπολογίζοντας πρόχειρα, πρέπει η χωρητικότητά του να φτάνει τις 30000. Η σκηνή προεκτεινόταν και ανάμεσα στο πλήθος, αριστερά και δεξιά από την κεντρική σκηνή.
Η έκπληξη, για κάποιον που μπαίνει πρώτη φορά σε ένα τέτοιο χώρο, ξεκίνησε από την αρχή. Το μετρό μας έβγαλε έξω από το O2 και σε 3 λεπτά βρισκόμουν ήδη στην αριθμημένη θέση μου στο 3ο διάζωμα του τεράστιου συναυλιακού χώρου. Τέλειος εξαερισμός, ίχνος καπνού. 30000 άνθρωποι, ο καθένας στη ακριβή θέση του. Τέλεια θέα στη σκηνή, μεγάλα screens, από όπου μπορείς να παρακολουθήσεις το gig πολύ άνετα. Υπολογίζοντας πρόχειρα, πρέπει η χωρητικότητά του να φτάνει τις 30000. Η σκηνή προεκτεινόταν και ανάμεσα στο πλήθος, αριστερά και δεξιά από την κεντρική σκηνή.
