Ε, μια και είμαι πλέον μόνιμος κάτοικος Χίου, τα πράγματα έχουν οριστικά αντιστραφεί όσον αφορά ποστς με τίτλο “Χ days in Chios” κλπ κλπ. Μετά από ουσιαστικά 4 μήνες επανήλθα στις σαλονίκες για 3 μέρες και κάτι. Η Θεσσαλονίκη ήταν όμορφη για να ζεις εκεί, πόσο μάλλον να την επισκεφτείς για χαλαρή εκδρομούλα! Δεν μπορώ να πω ότι έγιναν κοσμογονικές αλλαγές από τότε που έφυγα, ή εγώ δεν τις κατάλαβα εν πάσει περιπτώσει.

Σίγουρα έκλεισαν μπόλικα μαγαζιά. Αλλά άνοιξαν άπειρα λουκανικομάγαζα, που τείνουν να καλύψουν το κενό. Αν λοιπόν αναζητήσετε λουκάνικο στη σαλόνικα, μπορείτε να είστε σίγουροι ότι θα το βρείτε πολύ εύκολα και σε εξαιρετικά χαμηλή τιμή (0.6 ως 1 έουρο). Και ακόμη, μπορεί η Παραλία να άδειασε, αλλά η Συγγρού έγινε η νέα Παραλία, με δυνατή μουσική (τύπου “δεν έχω καμιά ελπίδα να ακούσω τον διπλανό μου που ξελαρυγγιάζεται”), κάθε καρυδιάς καρύδι να εκλιπαρεί για ένα καρεκλάκι σε μια γωνιά κοκ. Δεν αρέστηκα, αλλά ούτε η παραλία μου άρεσε παλιά, οπότε και πάλι είμαστε στα ίδια. Είχα ένα άγχος μήπως το μετρό προχώρησε, αλλά ησύχασα βλέποντας ότι τα έργα έχουν μείνει σταθερά στάσιμα.

Όσο για μένανε, έμενα στην μισητή Όλιβ (την οποία πολύυυ ευχαριστώ, πρέπει να το κάνω ) που  μας φιλοξένησε στο τεράστιο καινούριο σπίτι της, κάπου στο Διοικητήριο και έκανα την διαδρομή Διοικητήριο-Κέντρο ποδαράτο, μποοοόλικες φορές, οπότε και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι έχω καλομάθει με τη μηχανή μου, που μου έλειπε πάρα πολύ. Σε 3 μέρες  έκανα σχεδόν όλα εκείνα τα πράγματα που λατρεύω να κάνω στη σαλόνικα.

• Πήγα στο Garcon και έφαγα το νέο ριζότο με πέρλες πεπονιού και καπνιστή πάπια που παίρνει εύκολα ένα 8.5
• Πήγα στη Μαύρη Θάλασσα και έφαγα όλα τα ολ τάιμ κλασικς, αλλά η δοκιμή του ριζότου με γαρίδες, γυαλιστερές, μύδια κλπ απέτυχε γιατί παραήταν βαρύ. 7.5 λοιπόν.
• Έλιωσα τη Σβώλου, συνέχισα να σνομπάρω το Ζώγια υπέρ των Βέρντι/Εμιγκρέ, αλλά επισκέφτηκα και Παλπ, Αστόρια. Θα πρέπει να ήπια καμιά 10αριά καφέδες!
• Μετά από άπειρα χρόνια κάθισα στο Καφέ Εφφέ της Μελενίκου για να δω με φίλους το Ολυμπιακός ΠΑΟΚ. Καφέ Εφφέ ήταν το πρώτο καφέ στο οποίο κάθισα ποτέ στη Σαλόνικα, πριν ακριβώς 13 χρόνια.
• Ξενέρωσα στη Συγγρού (για λόγους που προανέφερα)
• Επισκέφτηκα Λωτό μετά από 7 8 χρόνια. Τελευταία φορά είχα πάει εκεί την ημέρα που ο αγαπημένος συγκάτοικος γύριζε Χίο. Ο λωτός παραμένει σταθερός στις αρχές του και μας έφεραν και κέρασμα (μαντέψτε..) λουκάνικα – τι διάολο, μόδα είναι αυτή με τα λουκάνικα;
• Πήγα Odeon και Ολύμπιον και πέρασα σούπερ. Διαβάστε και το προηγούμενο ποστ για να καταλάβετε!
• Ανακάλυψα (σιγά την ανακάλυψη) ένα μαγαζί στην Αγ. Σοφία, το Μακένζι, όπου πήρα παντελόνι με λάστιχα στα μπατζάκια και κάτι μπλούζες με σαλιάρες που τις έψαχνα από πέρσι.
• Έπαιξα Τένις με τον αγαπημένο συμπαίκτη Παύλο στα γηπεδάκια της Σοφούλη, όπου οι τιμές έχουν πέσει σημαντικά, γουιτς ιζ κουλ!

Όσο και αν έτρεχα από το πρωί ως το βράδυ δεν κατάφερα να δω μερικούς ανθρώπους που ήθελα, όπως το χαρανόιντ την σούπερ γραμματέα Μαρία, αλλά ελπίζω ότι θα επανέλθω σύντομα!

Συνοψίζοντας έχω να πω “Σαλόνικα φορ δε γουίν”!

Δισ ιζ ε μπλογκ ντεντικέιτεντ τσου δε μουλτιμίντια προσπεκτιβ οφ άουρ τριπ τσου Άμστερνταμ! Όσο βλέπω τις φώτος, τόσο πιο ευχάριστα σκέφτομαι την όλη εμπειρία!! Κρίμα που δεν αξιοποιήσαμε καλύτερα το χρόνο μας!

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Αν θέλετε να δείτε τις φώτος με την μορφή slide show, ακολουθήστε τα παρακάτω βήματα:

• Επιλέξτε την επιλογή View with Piclens
• Eπιλογή πλήρους οθόνης, το εικονάκι κάτω δεξιά! αυτόματα..

Το Άμστερνταμ, το δίχως άλλο (Δεν ΞΕΧΝΩ, ο πλανήτης κινδυνεύει, θα το θυμάμαι και αύριο;) θα μπορούσε να ήταν η πιο 18+ πόλη του κόσμου ολάκερου. Ντραγκς σεξ, μόνοο το ροκ ν ρολ λείπει. Α και τούτο το ποστ είναι κάπως 18+, οπότε τα πιο νεαρά παιδιά, να κλείσουν τα μάτια. Λοιπόν, πρέπει να είμαστε πολύ μεγάλοι καραγκιόζηδες γιατί σπαταλήσαμε τις δύο από τις τρεις μέρες περιπλανώμενοι άσκοπα ή ακολουθώντας κάτι μυστήριους κύκλους που έβαλε πάνω στο χάρτη ο λαλίστατος σπιτονοικοκύρης μας, Σάιμον! Αυτό ήταν το μεγάλο ντισαβανταζ της εκδρομής και έριξε το γενικό βαθμό στο 7, αν και η τρίτη μέρα (όπου και πήρα δυναμικά  την κατάσταση στα χέρια μου) άγγιξε το 8.5!

Το Αμστελόδαμο είναι κουκλίστικο και μικρούλι (αμφιβάλλω αν είναι μεγαλύτερο από τη Σαλόνικα).. παντού παλαιά σπίτια, κάπως συγκεκριμένης τεχνοτροπίας, συχνά θεόστραβα, ανύπαρκτες πολυκατοικίες και νούμερους κανάλια (που δεν μπορούσα να τα ξεχωρίσω με τπτς, μεταξύ τους), πολλοί πεζόδρομοι,πλατείες και άπειρα ποδήλατα.

Ωστόσο τρια πράγματα κάνουν το Άμστερνταμ μοναδικό:

• Αι ιερόδουλαι. Όσο το σκοτάδι πέφτει, κάπου στο κέντρο της πόλης ανοίγουν  εκατοντάδες κόκκινα φωτάκια γύρω από την περιοχή De Wallen (κοντά στην πλατεία NieuwMarkt). Κάθε φωτάκι αντιστοιχεί σε ένα δωμάτιο 2×3, με μια γυάλινη πορτά και μια κουρτίνα που είτε είναι κλειστή, όταν έχει πλακώσει πελατεία, είτε είναι ανοιχτή και η κυρία ιερόδουλη επιδεικνύει τα κάλη της και κοντεύει να στραβωθεί κλείνοντας τσαχπίνικα το μάτι σε κάθε  περαστικό που την κοιτάζει. Δεν λέω, εντυπωσιακές γυναίκες (αλλά και άλλες γυναίκες, όλων των γούστων, μερικές τρομακτικές, αν με ρωτάτε), αλλά το όλο κλίμα, η μιζέρια του καταθλιπτικού δωματίο/τρύπας και η όχι τόσο ευχάριστη ενασχόληση (για τις ίδιες) στην οποία επιδίδονται, στο τέλος μου άφησε μάλλον δυσάρεστη γεύση! Η Red light district συγκεντρώνει άπειρο κόσμο και είναι τουριστική ατραξιόν, αλλά εγώ τελικά μάλλον εξενέρωσα με την πάρτη της. Αν και ήταν εμπειρία μοναδική εκείνη η βόλτα.
• Το δεύτερο είναι μια απαγορευμένη λέξη και θα την αντιστοιχήσουμε με το συμβολικό “ραπανάκια”. Νομίζω καταλάβατε όλοι για τι μιλάμε, αλλά και πάλι ίσως να μη μιλάμε γι’αυτό. Κανείς δεν γνωρίζει. Σε αυτή την πόλη τα ραπανάκια τα βρίσκεις σε διάφορες μορφές. Σε κέηκ, σε μορφή χόρτου, συμπιεσμένα κοκ. Λένε ότι αυτά τα ραπανάκια πρέπει να τα γευτεί όποιος πάει σε αυτή την πόλη. Υπάρχουν μάλιστα ειδικά καταστήματα που προσφέρουν αυτή την παροχή, με κάπως νωχελικό τρόπο. Αυτά τα καταστήματα λέγονται κόφι σοπς και καλύπτονται συνήθως από ένα σύννεφο καπνού ενώ αναδύεται μια περίεργη μυρωδιά. Το ραπανάκι στο κέηκ ίσως είναι μια μεγάλη απάτη.. καταρχήν δίνει στο κέηκ μια ανεξήγητα χορταρένια γεύση.. Και αν είσαι αρκούντως χέστης, τρως μισό και δεν καταλαβαίνεις τίποτα.. πφφ.. ξανααγοράζεις, τρως ολόκληρο και πάλι καμία διαφορά στην αίσθηση. Υποθετικά μιλώντας, κάθεστε 4 νοματαίοι γύρω από ένα τραπέζι, το τρώτε, κοιτιέστε, αναρωτιέστε ανά 5′ αν κάτι έχει αλλάξει, στο τέλος βαριέστε και πάτε για ύπνο.. και να πεις ότι ήσαστε τίποτα μύστες του ραπανακιού, να πω “πάει στο καλό, δεν σε πιάνει”.. Την χορταρική εκδοχή του δεν την δοκίμασα ποτέ, γιατί εν ξέρω να καπνίζω. Αλλά και αν υποθέσουμε ότι κάποιος την δοκίμασε, πάλι τζίφος. Δεν γνωρίζω το ακριβές ποσό που χρειάζεται για να υπάρξουν επιδράσεις, αλλά αν κρίνω από τις πρόσφατες εμπειρίες και σε συνδυασμό με την ασχετίλα μου γύρω από το θέμα, έχω να πω ότι λογικά ένα κέηκ ή 0.75 γραμμάρια πεπιεσμένο χορταροραπανάκι μάλλον δεν έχουν σοβαρές επιδράσεις. Με κάθε επιφύλαξη ετούτα.. άλλωστε για το συμπαθές λαχανικό ραπανάκι ομιλούμε!
• Τα ποδήλατα. Χιλιάδες ποδήλατα.. λέει, 500000 μόνιμοι κάτοικοι χρησιμοποιούν ποδήλατο! Ανμπιλιβαμπλ! Το είχα διαβάσει παλιά και μου είχε κάνει τεράστια εντύπωση.. ήταν ο λόγος που όταν ήμουν μικρός, όταν με ρωτούσαν που θα ήθελα να ζήσω, απαντούσα στο Άμστερνταμ. Ευτυχώς δεν αφήσαμε και το τρίτο χαϊλάιτ του Άμστερνταμ να πάει χαμένο. Κλείσαμε ποδήλατα για σχεδόν μια ολόκληρη μέρα και αν το πρώτο απόγευμα δεν μας έκατσε καλά, λόγω βροχής, την επομένη, κάναμε μια τεράστια βόλτα μέσα στο Vondelpark (έμορφο πάρκο που θαρρώ δεν συγκρίνεται ούτε με το πάρκο του Βερολίνου, ούτε με το Hyde Park) που ήταν η επιτομή της γαλήνης, αλλά και ένα πέρασμα από μεγάλο μέρος της πόλης για να καταλήξουμε στην Rebrandt Plain (η πλατεία του Ρέμπραντ). Η πόλη είναι αξιοσημείωτα επίπεδη οπότε χρειάζεσαι ένα μίνιμουμ προσπάθειας για να την ποδηλατήσεις ολόκληρη. Αν ήμανε Αμστερνταμιανός νομίζω αυτό θα ήταν το μοναδικό μέσο που θα χρησιμοποιούσα μέσα στην πόλη (ειρήσθω εν παρόδω, εδώ το μετρό αντικαθίσταται από το ανεπτυγμένο δίκτυο τραμ). Η ποδηλατάδα ήταν ότι πιο ευχάριστο μου χάρισε η πόλη.

Το Άμστερνταμ, όπως προείπα, ήταν κουκλί αλλά εκνευριστικά ομοιόμορφη.. ωστόσο ξεχώρισα τη Nieuwmarkt και κάποιες άλλες  πλατείες (LeidsePlein – μου θύμισε την κεντρική πλατεία της Καρδίτσας με πολύ πιο όμορφα κτίρια γύρω γύρω- RebrandtPlein) καθώς και το ιδιαίτερο De Jaren, καφέ στις όχθες του Άμστελ!  Από την άλλη η Dam μάλλον είναι το αντίπαλο δέος της Ομόνοιας στο Άμστερνταμ.. ένα τεράστιο τσιμεντένιο επίπεδο.. πράγμα. Μουσεία δεν είδαμε.. η βραδινή διασκέδαση δεν μου έκανε, μια και πάλι υπήρχαν μόνο παμπς και κλαμπς.. κάτι ενδιάμεσο, βρε αδερφάκι μου, με τίποτα. Τα κόφισοπς λες και ήταν επίτηδες, σχεδόν όλα, η επιτομή της παρακμής. Όσο για το φαγητό, καμιά από τις φορές που φάγαμε έξω, δεν τον ευχαριστήθηκα! Ας είναι καλά το σουπερμάρκετ της περιοχής, με τα ωραία φρέσκα ψωμάκια, το Λούρπακ (ο μπρο πρέπει να έφαγε μισο κουτί σε 3 μέρες), και τα απαραίτητα αλλαντικά και τυριά. Αυτό μας έθρεψε.

Όπως και να έχει δεν ξενερώωω-, δεν ξενερώνουμε ποτέεεεεεεεεεε! Άλλωστε το Άμστερνταμ είχε πολλές χάρες να μας κεράσει και αν δεν ήμασταν εμείς νωθροί θα περνούσαμε πολύ πιο όμορφα. Θα ακολουθήσει πιθανώς ένα φώτομπλογκ και θα κλείσει η αναφορά μου στα έργα και τις ημέρες μας στο συμπαθές Άμστερνταμ.

ΥΓ: Ντζεεεμ, το ροχαλητό του μπρο δεν παλεύεται, λέμεεε! Ούτε οι μυστήριοι που στις 4 το πρωί χτυπούσαν την κεντρική πόρταα των απάρτμεντ φωνάζοντας Μήτσοοοοοοοοο (ή κάποιο άλλο όνομα, το οποίο δεν θυμάμαι) για περίπου 2 ώρες (εγώ δεν τα άκουσα, είχα ξαγρυπνήσει ήδη από το ροχαλητό του μπρο, αλλά οι συγκάτοικοι πέρασαν δύσκολα)

ΥΓ2: Είναι πολύ χαρούμενη αίσθηση να ξανασυναντάς ανθρώπους που με κάποιο τρόπο είσαι δεμένος μαζί τους, έπειτα από 5 (;) χρόνια! Ο Χρήστος και η Εύη, βιολόγοι, διδακτορικο-ποστδιδακτορικοι φίλοι ήρθαν από την Ουτρέχτη για να μας συναντήσουν και δεν περιγράφεται πόσο χάρηκα που τους ξαναβρήκα. Ελπίζω η επόμενη φορά να μην είναι πάλι σε 5 χρόνια!

Day 1:

Όπως σας είπα και σε προηγούμενο ποστ, κάθε φορά που είναι να πάω ταξιδάκι, μια δυο μέρες πριν, έχω μια σχετικά κακή διάθεση, που πηγάζει από το γεγονός ότι φεύγω, ότι με περιμένει μια ταλαιπωρία μικρής ή μεγάλης έκτασης, στο ταξίδι με το αεροπλάνο κλπ κλπ. Έτσι και τούτη τη φορά. Η διάθεση μου δεν ήταν η καλύτερη δυνατή και αυτό συνδυάστηκε πολύ πετυχημένα με την σχεδόν 3ωρη καθυστέρηση της πτήσης μας. Τούτη τη φορά είχε μια διαρροή νερού στο αεροπλάνο και περιμέναμε μάστορα για να την φτιάξει. Πλέον το ποσοστό καθυστερήσεων (άνω των 2 ωρών) σε πτήσεις της easyjet φτάνει το 50%.

Μετά από άλλες 3 ώρες και 45 λεπτά πατούσαμε το Gatwick. Το Λονδίνο είναι εύκολη πόλη να την γυρίσεις με τα μετρά. Στις 8.30 το απόγευμα ήμαστε στο ξενοδοχείο μας, στην οδό Γοτσρλουυυ (Waterloo) που ήταν μάρβελους, ameizin κλπ κλπ! Ετοιμαζόμαστε και πηγαίνουμε προς το Covent Garden με την σκεπαστή αγορά, να συναντήσουμε την υπόλοιπη παρέα (μίμοζ, πέρης) που είχαν έρθει την προηγούμενη. Η οδηγία του πέρη για το που θα τους βρούμε ήταν “μόλις βγείτε από το μετρό θα πάτε ευθεία και θα το βρείτε το μπαρ“. 40 λεπτά αργότερα ακόμη ψάχναμε μέσα στο κρύο (σταθερά στους 0 βαθμούς κελσίου). Για καλή μας τύχη, τα παιδιά τελείωσαν το ποτό τους (αλλιώς ακόμη θα τους ψάχναμε) οπότε τους συναντήσαμε σε κεντρικό σημείο του Κοβεντ Γκάρντεν, που ήταν στολισμένο χριστουγεννιάτικα. Σε σχέση με την προηγούμενη φορά που το επισκέφθηκα το βρήκα πολύ πιο γραφικό, ίσως επειδή ήταν νύχτα. Φάγαμε μάλιστα στο ίδιο εστιατόριο που είχαμε φάει την προηγούμενη φορά και ευχαριστηθήκαμε μπέργκερς.

Στη συνέχεια σκεφτήκαμε να επισκεφτούμε το soho στην προσπάθεια να επιμηκύνουμε παραπάνω το βράδυ μας. Αλλά το Soho, τα κυριακάτικα βράδια είναι απόλυτα έρημο! Ψυχή δεν κυκλοφορεί. Αντίθετα στην διαδρομή μας προς τα εκεί διάφοροι τύποι μας προσέγγιζαν με ένα χαρακτηριστικό “Hey guys”, για να μας βάλουν στα μπαρ τους, προσφέροντας δωρεάν ποτά. Τους γειώσαμε και πήγαμε κατά τις 12 και κάτι στο ξενοδοχείο, όπου μας περίμενε τρελός υπνάκος.

Day 2:

Ένα από τα καλύτερα σημεία μιας εκδρομής είναι το πρωινό στο ξενοδοχείο. Προηγουμένως είχα κάνει γυμναστική, γιατί είχα τύψεις για αυτό που θα ακολουθούσε και όχι αδίκως. Τούτη τη φορά το πρωινό μας ήταν επικό, το καλύτερο που έχω φάει ποτέ. Σούπερ μπέηκον, ψωμάκια διαφόρων ειδών, αλλαντικά, τυρια, αλλά και διάφορα σφολιατοειδή γλυκά, κρουασάν, κάτι περίεργοι ισπανικοί λουκουμάδες, κομπόστα, και το κορυφαίο όλων, ένα sponge cake όνειρο! Εν μέσω τρελών συζητήσεων για το κλιπ που θα φτιάχναμε (βλέπε σχετικό βίντεο) φάγαμε σαν να μην υπάρχει αύριο και το περίεργο είναι ότι στα 10-15 λεπτά μετά, κατά τη διάρκεια του περιπάτου μας, δεν νιώθαμε πλέον φουσκωμένοι κάτι που το αποδώσαμε στο φοβερό μεταβολισμό μας και στο κρύο!

Ακολούθησε βόλτα στον Τάμεση, μια και ο μίμιζ ήθελε να δει την Τower Bridge. To κρύο τσουχτερό μεν, αντιμετωπίσιμο δε με τα διάφορα σκουφιά, γάντια κασκόλ που φορούσαμε. Κάθε λίγο και λιγάκι βγάζαμε φώτοζ με φόντο τον ποταμό και τότε είναι που είχα την καταπληκτική ιδέα του παιχνιδιού με τις 3 διαστάσεις, οπότε και καταφέραμε να βγάλουμε μια πολύ καλή φώτο με το γίγαντα μίμη να ξαποστένει στον πύργο της Τάουερ μπριτζ.

Στον απαραίτητο καφέ ο πέρης μας ανακοίνωσε ότι πίνει μόνοοο κρύο καφέ, οπότε αν γινόταν να πηγαίναμε στα παραδοσιακότατα (?) σταρμπακς της περιοχής και είπαμε να μην του χαλάσουμε ούτε εκείνου το χατήρι. Το καφεδάκι ήταν ωραιότατο. Βέβαια όταν ο πέρης πρότεινε να φάμε φαγητό στα … planet χόλιγουντ,  του το ξεκόψαμε. Ιδέα του πέρη ήταν και να πάμε μια βόλτα στην ρίτζεντ στριτ (επική ιδέα).. όταν τον ρωτάω αν πρόκειται για γραφικό λονδρέζικο πεζόδρομο ή κάτι τέτοιο τέσπα, με βεβαιώνει έχει τεράστια πεζοδρόμιααα (δεν είμαι σίγουρος αν απάντησε στην ερώτησή μου ). Τέσπα, αυτή η στριτ ήταν ένας εμπορικός δρόμος που το καλύτερο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να χαζεύουμε βιτρίνες. Διόλου χαρακτηριστικό λονδρέζικο. Μάλιστα όταν βρήκαμε ένα κατάστημα της απλ, μπήκαμε μέσα και κολλήσαμε με το ipad για καμιά ώρα. Ο πέρης έφαγε κόλλημα και προσπαθούσε να εκμαιεύσει από εμάς τους μύστες, αν είναι καλύτερο να αγοράσει  blackberry, ipad, ipod, iphone κλπ κλπ! Και όσο δεν έβρισκε ξεκάθαρη απάντηση δεν σταματούσε με τπτς! Ήρθε η ώρα για το φαγητό.

Μεταφερθήκαμε στην όμορφη Carnaby Road (ένας δρόμος που μου θύμιζε χριστουγεννιάτικο στολίδι) και επιλέξαμε  το Bella italia, ένα ιταλικό εστιατόρειο οπου φάγαμε σούπερ πίτσα και γενικώς η βαθμολογία άγγιξε το 8αράκι! Μια μελαγχρινή κοπέλα στο πίσω τραπέζι κέρδισε το ενδιαφέρον μας (βασικά αρχικά του περικλή ) και κάναμε διάφορα καραγκιοζιλίκια στην προσπάθεια να την βιντεοσκοπήσουμε. Μέχρι που την πήραμε βίδεο από έξω, καθώς φεύγαμε και άρχισε να μας χαιρετάει.

Ακολούθησε ξεκούραση στο ξενοδοχείο και στη συνέχεια η εμπειρία με τους Interpol. Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο μας, απόλυτα πλήρεις από τη μέρα που ζήσαμε ακόμη και αν δεν νιώσαμε την καρδιά του Λονδίνου (είχαμε μια μέρα ακόμη γι’αυτό). Γιατί όταν είσαι σε διακοπές και έχεις καλή παρέα, δεν χρειάζεσαι τίποτα παραπάνω (εντυπωσιακό και πρωτότυπο φινάλε, συγκινησιακά φορτισμένο )!

Μετά από σχεδόν 2 χρόνια, να ‘μαστε πάλι πίσω στα Λονδίνα! Αυτό το πράγμα που έχω, λίγο πριν το ταξίδι να το θεωρώ τόσοο μεγάλη αγγαρεία και στο τέλος της εκδρομής να σκέφτομαι πόσο πλήρης εμπειρία είναι αυτά τα ταξιδάκια-αστραπή, μου συνέβησε για άλλη μια φορά!

Εν πάσει περιπτώσει, χωρίς να είναι η πιο εντατική εκδρομή της ζωής μου, χτυπάει και πάλι ένα οχταράκι! Τούτη τη φορά θα ξεκινήσω ανάποδα με ένα φώτομπλόγκιον. Μπορεί να ακολουθήσει και βιντεομπλόγκιον, αλλά και διάφορα μπλογκς για τα στραβά που συνέβησαν και βγάλανε αρκετό γέλιο.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

12►

Όπως καταλαβαίνετε, σε μια εκδρομή όσον αφορά το θέμα των φωτογραφιών πρέπει να υπάρχει κόνσεπτ, πλάν, πωωως το λένε; Εδώ είχαμε 3 κόνσεπτ. Το κόνσεπτ “3d παιχνίδια με την φωτογραφική”, το κόνσεπτ “σουφρωμένα χείλια”, και το κόνσεπτ “μπαίνω σε μουσείο και αντιγράφω τα εκθέματα”. Και ειδού τα αποτελέσματα!!

Aν θέλετε να την δείτε το άλμπουμ με την μορφή slide show, ακολουθήστε τα παρακάτω βήματα:

• Επιλέξτε την επιλογή View with Piclens
• Eπιλογή πλήρους οθόνης, το εικονάκι κάτω δεξιά! αυτόματα..

Τα παρακάτω έλαβαν χώρα μια βδομάδα πριν. Ο οργανισμός μου γύρευε εκδρομή, Σάββατο και Πρωτομαγιά γαρ. Έψησα τους εξ-συγκάτοικο Νίκο, Βασούλα και Μήτσο (γνωστός και ως Παπατζής) και να το, το τιμ της εκδρομής. Φαντάζεστε προφανώς τον κακό χαμό στην έξοδο από την πόλη της Σαλόνικας! Για περίπου μια ώρα δεν είχαμε καταφέρει να ξεκολλήσουμε από τα προάστια της πόλης. Αλλά όχι, τούτο εδώ δεν είναι ένα ποστ γκρινιάρικο. Ούτε είναι ένα μπλογκ, στεναχωρημένο και αγανακτισμένο όπως το προηγούμενο.

Προορισμός: Η Καβάλα

Χρειάστηκαν 2 ώρες συνολικά (υπο την συνοδεία εκδρομικών ροκ τραγουδιών, τουτέστιν τα άπαντα των Όφσπρινγκ – ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ άλλο όφσπρινγκ-),  για να φτάσουμε στον περιφερειακό της Καβάλας και να κατηφορίσουμε προς το Λιμάνι. Το λιμάνι της Καβάλας, είναι από εκείνα που εξηγούν με πολύ απλά λογάκια πως πρέπει να ‘ναι το λιμάνι κάθε πόλης που θέλει να κερδίσει τον επισκέπτη. Δεν έχει να επιδείξει μαγευτικά αξιοθέατα, ούτε να προσφέρει κάποιο ειδυλλιακό ηλιοβασίλεμα, αλλά και ούτε διαθέτει κάποιον γραφικό/παραδοσιακό οικισμό. Και όμως είναι όμορφο, γιατί ειναι πεζοδρομημένο, μάλλον καθαρό και χωρίς οσμές και απλά μπορείς να απολαύσεις και την βόλτα σου, ή τον καφέ σου. Εν μέσω συζήτησης για την φλέγουσα οικονομική επικαιρότητα και ευφάνταστων παιχνιδιών ποδοσφαιρ-ακιού  (βλ. βίντεο), ευχαριστηθήκαμε τον καφεδάκο μας.

Ο Νικ, στη συνέχεια, μας εξήγησε (και πόσο δίκιο είχε) ότι στα πλαίσια μια αστικής εκδρομής, είναι απαρέγκλιτη η ανάγκη να γνωρίσουμε/επισκεφτούμε τα ενδιαφέροντα της πόλης. Έτσι κατευθυνθήκαμε  στην Παλιά Πόλη (όλσο νόουν εζ Παναγιά) και περπατήσαμε στα ανηφορικά σοκάκια (από τις πλέον αμφιθεατρικά χτισμένες πόλεις της Ελλάδας). Εγώ θυμάμαι να έχω κάνει κομμάτι από αυτή την διαδρομή, όταν ήμανε φοιτητές, στα πλαίσια φοιτητικής εκδρομής στη Θάσο. Τώρα όμως η βόλτα ήταν σαφώς πιο εκτεταμένη. Η Παναγιά θα μπορούσε να ήταν τμήμα από ένα όμορφο, σχετικά καλοδιατηρημένο χωριό. Φτάσαμε στο Ιμαρέτ (Κουζίνα για Σούπα) το οποίο ήταν ένα ιεροδιδασκαλείο που χτίστηκε από τον Μεχμέτ Αλή, αντιβασιλέα της Αιγύπτου και πασά της Καβάλας (και μάλλον ένα από τα πιο σημαντικά πρόσωπα στην ιστορία της Πόλης). Ονομάστηκε έτσι γιατί εκεί πρόσφεραν, σε όποιον είχε ανάγκη, ένα πιάτο ζεστή σούπα.

Κάπως έτσι φτάσαμε μέχρι την κορυφή του λόφου της Παναγιάς, όπου βρισκόταν το Φρούριο της Πόλης. Το φρούριο πρωτοχτίστηκε επί Βυζαντινών και πέρασε στα χέρια Λομβαρδών, Φράγκων και ξανά των Βυζαντινών, μέχρι να το κατακτήσουν τελικά οι Τούρκοι, το 1391. Πάνω κάτω, τότε πήρε την μορφή που έχει  ως και σήμερα (620 χρόνια ιστορία!).  Με δύο ευρουλάκια, μπορείτε να μπείτε μέσα (οι φοιτητές με ενάμιση) και να βγάλετε ωραίες φώτος καθώς και να απολαύσετε σούπερ θέα (η πόλη από κάτω). Το φρούριο, πέρα από τα τείχη με τις πολεμίστρες, έχει ένα κεντρικό πυργίσκο, φυλακές και οπλοστάσιο, από τα παράθυρα των οποίων είχαμε θέα προς το Λιμάνι.

Όταν χορτάσαμε θέα, αποφασίσαμε ότι ήρθε η ώρα να χορτάσουμε τα στομάχια μας, οπότε χτυπήσαμε ωραιότατα κρεατικά σε πλακόστρωτο δρόμο με διαδοχικές ταβέρνες. Τα κεμπάμπ που ετίμησα πέρνουν ένα 8άρι πολύ εύκολα! Κάπου εκεί έφτασε η ώρα του γυρισμού, τούτη τη φορά με επιλογές κυρίως από WASP, διότι είμαστε και πολύ μπρούταλοι!

8 επί του όβερολ!

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

ΥΓ1: Δυό κουβέντες για τον Μεχμέτ Αλή (ή Μωχάμετ Άλη).. γεννήθηκε στην Καβάλα το 1769 από φτωχή οικογένεια, έμεινε ορφανός, υιοθετήθηκε από ένα θείο του και στη συνέχεια παντρεύτηκε πλούσια κιουρία. Στρατολογήθηκε και πολέμησε κατά του Ναπολέοντα, όταν αυτός εισέβαλλε στην Αίγυπτο! Συνέχισε να ανεβαίνει στην ιεραρχία και μέσα από δολοπλοκίες και ίντριγκες κατάφερε να γίνει Αντιβασιλέας της Αιγύπτου, υποτελής του Τούρκου Σουλτάνου. Για να τον καλοπιάσει φρόντισε το 1825 να στείλει το γιο του, τον φοβερό Ιμπραήμ στην Ελλάδα, με τα στρατά του, να ρημάξει την Ελλάδα και είναι γεγονός ότι σχεδόν τα κατάφερε. Μέχρι το θάνατο (1849) του είχε καταφέρει να κάνει την Αίγυπτο ουσιαστικά ανεξάρτητο, οργανωμένο και δυνατό κράτος, νικώντας πολλές φορές τους Τούρκους.

ΥΓ2: Για να δείτε τις φώτος σε μορφή σλάιντ σόου ακολουθήστε τα παρακάτω βήματα:

• Επιλέξτε την επιλογή View with Piclens
• Eπιλογή πλήρους οθόνης, το εικονάκι κάτω δεξιά! αυτόματα..

Εψές συνέβησε κάτι που είχε χρόοοοονια να συμβεί! Ο γυρισμός από τις Πασχαλινές διακοπές πραγματοποιήθηκε με τον πιο ταλαίπωρο τρόπο που μπορεί κάποιος να σκεφτεί. Τούτη η εμπειρία μου θύμισε το ένδοξο παρελθόν μου, τότε που τα φράγκα ήταν πραγματικά λιγα και η προνοητικότητα στο 0  και προσπαθούσα με το minimum των εξόδων να κάνω ταξίδια από την Χίο στη Σαλόνικα και ανάποδα, χρησιμοποιώντας αυτά τα 2: Πλοίο και τρένο.

Λοιπόν, σε αυτά τα ταξίδια οι προσπάθειες για περικοπές εξόδων ήταν συγκλονιστικές. 3η θέση στο πλοίο, διότι η καμπίνα κοστίζει, μηδενικά έξοδα εν πλω, εφοδιασμός με κλασσικό θεσσαλονικιό κουλούρι (2 με 3 τεμάχια, καθότι ήταν φτηνά και χορταίνουν) και ένα μπουκαλάκι νερό, πριν τη διαδρομή με το τρένο! Μαζί με ένα περιοδικό “Τρίποντο” που κόστιζε 700 δραχμές, για να περνάει η ώρα!

H όλη ταλαιπωρία δεν οφειλόταν μόνο στην πολιτική λιτότητας που ακολουθούσε ο γράφων. Τα καθίσματα του “Intercity” είναι ένα ξακουστό επίτευγμα στην κατηγορία  “άθλια ανατομικά κατασκευή“! Δεν υπάρχει τρόπος, για κανένα ανθρώπινο κορμί, να καθίσει σε αυτά για 2 ώρες χωρίς να βασανιστεί η πλάτη του!

Επίσης, το διωράκι στο οποίο το πλοίο περνάει από το Κάβο Ντόρο ήταν σχεδόν πάντα επεισοδιακό! Φουρτούνα και ανελέητο κούνημα ανακάτευαν το ευαίσθητο στομαχάκι μου. Μόνη λύση, να ξαπλώσω φαρδύς πλατύς, όπου βρω. Σχεδόν πάντα έφτανα στον προορισμό μου σε μαύρα χάλια, απόλυτα μπίχλας και εξουθενωμένος από την θαλασσοταραχή.

Στην όλη ταλαίπωρη εμπειρία αυτών των ταξιδιών συνέβαλε, τέλος, με τρόπο καταλυτικό, η εμμονή μου, κάθε που μεταφερόμουν από Χίο προς Σαλόνικα, ή το αντίθετο, να κουβαλάω όλη μου την περιουσία. Έπρεπε απαραιτήτως, οπουδήποτε βρισκόμουν, να έχω μαζί μου, την ακουστική κιθάρα μου, την ηλεκτρική κιθάρα μου, το συνθεσάιζέρ μου (25 κιλά) αλλά και έναν ενισχυτή. Χώρια την βαλίτσα μου και ό,τι άλλο κουβαλούσα! Οπότε, φανταστείτε έναν άνθρωπο, με το ζόρι 1.70, να κουβαλάει ζωσμένος βαλίτσες και τσάντες στο λαιμό και στους δύο ώμους, ενώ τα χέρια ήταν απασχολήμενα με το να αγκαλιάσουν για να μεταφέρουν το Συνθ. Ωραίες εικόνες, αλλά έτσι μόνο μπορούσα να τα έχω καλά με τον εαυτό μου!

Εδώ αναγκαστικά θα μπεί ένα κλισεδιάρικο “Τα χρόνια πέρασαν, ο comfis μεγάλωσε..” και να ‘μαι πάλι στο ίδιο ταξίδι.

Με το μικρό βαλιτσάκι που ζυγίζει 4, 5 κιλά και έχει και ροδάκια, και ένα μικροσκοπικό τσαντάκι, ανεβαίνω στο πλοίο και αμέσως πηγαίνω στην καμπίνα μου, ξαπλώνω, ανοίγω την τιβι και φαντάσιώνομαι το απόλυτα κουλ ταξίδι μου. Αμ δε, που άρχισε να κουνάει πάλι, το ηλίθιο, σαν ξεβιδωμένο. Κρύος ιδρώτας, ζαλάδα και τα σχετικά είναι τα πρώτα συμπτώματα. Αμέσως καταπινω την δραμαμίνη μου, ξάπλωνω σε στάση που βολεύει το στομάχι (ανάμεσα στο μπρούμυτα και στο ανάσκελα) και περιμένω. Τζίφος, η κατάσταση χειροτέρευει! Και τότε θυμάμαι το κόλπο που εφάρμοζα παλιά. Άρχιζω να σκέφτομαι όμορφες εικόνες (εμένα, πάνω στη σκηνή και το κοινό από κάτω να παραληρεί – πάντα ήσουν καραψωνάρα μωρή, έλα παραδέξου το- ) και ωω του θαύματος, η ανακατοσούρα σταδιακά απομακρύνεται!

Η μυρωδιά του Πειραία, την στιγμή που  πατάς το πόδι σου στο λιμάνι, είναι ίδια και απαράλλαχτη όπως τότε που τον πρωτοεπισκέφτηκα, στα 15 μου. Και όσο βρωμερή και αν είναι, αυτόματα ξυπνάει μνήμες παλιές και νοσταλγικές.

Πόσο καιρό είχα να επισκεφτώ τον Σταθμό Λαρίσης! Ο μι τζι, ένα ακόμη λινκ προς παλιές μνήμες! Η αίσθηση είναι ακόμη πιο έντονη, μόλις πατάω στο θρυλικό ιντερσίτυ! Αυτό και αν δεν άλλαξε, ούτε τόσο δα! Μόνο 7, 8 χρόνια πιο παλιό, πιο βρώμικο και πιο διαλυμένο! Μόνο η φθορά του χρόνου! Ααα συν ότι δεν χρειάζομαι πια κουλούρια σαλονίκης, μπορώ να αγοράσω σάντουιτς ή να πιω ζεστό καφεδάκι! Το “Τρίποντο” έδωσε τη θέση του στην προβολή μια ταινίας από το λαπτοπάκι μου, ενώ η τσαντούλα με τις κασσέτες μουσικής αντικαταστάθηκε από το mp3 player μου!

Μα δεν μπορεί.. αναμφίβολα πρόκειται για ντέζα βου! Αυτό το ταξίδι το έχω ξανακάνει, το νιώθω, είμαι ακόμη ο ίδιος, το ταξίδι είναι ακόμη το ίδιο, το τρένο και το πλοίο είναι και αυτά τα ίδια, ο αρχικαμαρώτος έχει απλά μεγαλύτερους κροτάφους, ο Πειραίας μυρίζει με τον ίδιο τρόπο, όλα είναι ίδια, αλλά 10 χρόνια μεγαλύτερα, ή μήπως δεν πέρασε παρά ενα λεπτό από τότε;

Καληνύχτες!

Ε και έφτασε η ώρα για το φοβερό και τρομερό πρώτο σλάιντ σόου στην ιστορία του Comfis.gr. Δεν έχω ιδέα αν θα δουλέψει, καθότι σκράπας προγραμματιστικά.. με λίγη προσπάθεια πιστεύω να τα καταφέρωω! Ουφ γιαα να δούμε. Ζήσααμε για μια ακόμη φορά μεγάλες στιγμές στα Βερολίνα! Ειδού το αποτέλεσμα!

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

12►

ΥΓ1: Ενώ όσο έκανα preview το ποστ μου, το slide show εμφανιζόταν κανονικά, ξαφνικά εξαφανίστηκε μόλις δημοσίευσα το ποστ μου! Οπότε αναγκάστηκα να βάλω την Gallery.. αν θέλετε να την δείτε με την μορφή slide show, ακολουθήστε τα παρακάτω βήματα:

• Επιλέξτε την επιλογή View with Piclens
• Eπιλογή πλήρους οθόνης, το εικονάκι κάτω δεξιά! αυτόματα..

ΥΓ2: Μεγάλοο ευχαριστώ στον Άρη καθώς το μεγαλύτερο μέρος των φωτογραφιών είναι δικές του

ΥΓ3: Aν θέλετε να ενημερώνεστε για νεότερα ποστ μου, μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ και να δώσετε το email σας, ώστε να σας έρχεται ένα μήνυμα, κάθε φορά που δημοσιεύω κάποιο καινούριο θέμα.

… και συνεχίζω ακάθεκτος, μπαίνοντας αμέσως στο θέμα.. Τα παιδιά ήθελαν να δουν κάτι από το Τείχος! Και εγώ ήθελα να δω Τείχος! Σε διάφορα σημεία της πόλης βρίσκουμε κομμάτια του, αλλά εμείς παίζει να διαλέξαμε το χειρότερο.. κοντά στο σταθμό της Bernauer Str. βρήκαμε ένα ακόμη φωτογραφικό μνημείο στο τείχος, με φωτογραφίες λίγο πριν και έπειτα από την κατασκευή του. Πριν φτιαχτεί το τείχος, περίπου 40000 ανατολικογερμανοί είχαν καταφέρει να ξεφύγουν προς το δυτικό Βερολίνο. Αν κάτι τέτοιο συνεχιζόταν, η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας θα κατέρρεε. Έτσι οι Ανατολικογερμανοί αποφάσισαν να υψώσουν ένα Τείχος για να εμποδίσουν κάτι τέτοιο. Από το 1961 (οπότε και φτιάχτηκε) μέχρι το 1989 (και την πτώση του), πάνω από 180 Ανατολικογερμανοί δολοφονήθηκαν στην προσπάθειά τους να περάσουν από το φρουρούμενο Τείχος στο Δυτικό Βερολίνο (που ως την ένωση των δύο Γερμανιών παρέμενε ξεχωριστός θύλακας, μέσα στην Ανατολική Γερμανία).

Αρχικά στήθηκαν κάποια οδοφράγματα, συρματοπλέγματα, για να σηκωθεί στη συνέχεια το Τείχος. Στα σημεία που τα σπίτια συνόρευαν με το Τείχος, οι Ανατολικοί έχτιζαν παράθυρα, μπαλκόνια κλπ. Συγκλονιστικές οι φωτογραφίες από την σφραγισμένη εκκλησία της Bernauer Strasse. Οι Ανατολικοί αντιφρονούντες ήταν εφευρετικοί. Προσπαθούσαν να ξεφύγουν μέσα σε βαλίτσες, σε ειδικά κατασκευασμένα αυτοκίνητα, με αερόστατα, χωρίς πάντα επιτυχία. Στη φωτούλα πιο πάνω (κάντε κλικ για μεγένθυση) φαίνεται από ψηλά το σημείο στην Bernauer Strasse, όπου υπήρχε το Τείχος, πριν αυτό καταστραφεί. Πίσω από το Τείχος, ένα κοιμητήριο, και στο βάθος η AlexanderPlatz.

Η Unter den Linden (κάτω από τις λεμονιές) είναι τεράστιο μπουλεβάρδο με επίσης τεράστια πεζοδρόμια, που περνάει από μια σειρά υπέροχων, επιβλητικών κτιρίων. Ξεχωρίσαμε και τιμήσαμε το Πανεπιστήμιο Humbold (από τις πιο σημαντικές πολυτεχνικές σχολές της Ευρώπης) όπου έμαθα την τέχνη της τηλεκίνησης! Η βόλτα κατέληξε στην εντυπωσιακή Πύλη του Βραδεμβούργου και από κει στο κοντινό Reichstag (το Γερμανικό Κοινοβούλιο).

H Φωτιά που το έκαψε μερικώς, το 1933, θεωρείται ότι είναι κίνηση προβοκάτσιας των ναζί οι οποίοι κατηγόρησαν έναν Ολλανδό κομμουνιστή για τον εμπρησμό. Στη συνέχεια ο Αδόλφος έπεισε τον Πρόεδρο Χίντεμπουργκ να πάρει μέτρα κατά των Κομμουνιστών.. ακολούθησαν φυσικά χιλιάδες συλλήψεις (πρακτική που χρησιμοποιήθηκε συχνά από ολοκληρωτικά καθεστώτα). Το αίσθημα που αποκομίζω από αυτή τη βόλτα είναι πάντα το ίδιο: ωφέλιμη και απολαυστική βουτιά στο παρελθόν!

To TierGarten (o κήπος των ζώων) είναι αυτή την εποχή κάπως γυμνό (ελέω φυλλοβόλων) αλλά και πάλι πανέμορφο! Η παγωμένη Λίμνη Neuer See ήταν κάτι που πρώτη φορά βλέπω στη ζωή μου. Τζίφος, δεν τόλμησα να κάνω πάνω από 4, 5 βήματα στον πάγο πάνω από τη λίμνη! Έβγαλα τόσες φώτος ώστε οι φίλοι μου αγανάκτησαν και θέλησαν να με πετάξουν στο ποτάμι!

Μετά από κορυφαίο καπουτσίνο (2, 2 τους έπινα) στην Potzdammer Platz, στο μεταμοντέρνο Sony Center, περπατήσαμε στην πλατεία Gendarmen Markt που είναι ίσως η πιο όμορφη πλατεία του Βερολίνου! Δεν είναι αχανής, είναι πεζοδρομημένη ολόκληρη και ακούς μόνο φυσικούς ήχους!

Βερολίνο χωρίς Nikolai Viertel δεν νοείται Η Νικολάι Φιρτελ είναι το γερμανικό αντίστοιχο της Μονμάρτης ή της βαρκελωνέζικης Barrio Gotico! Εδώ δεν υπάρχουν δρόμοι, μόνο πεζόδρομοι. Δίπλα στον Spree βρήκαμε εξαιρετικό ξύλινο εστιατόρειο, στο οποίο ηπια την πρώτη κανονική μπύρα της ζωής μου (φτιαγμένη από τα χεράκια των ιδιοκτητών του εστιατορείου)! Ακολούθησε μεγάλος πανηγυρισμός! Η βόλτα συνεχίστηκε και έπειτα από 4 άκαρπες απόπειρες (είχα επισκεφτεί το Nikolai Viertel και την πρώτη μέρα) λόγω πολυκοσμίας καταφέραμε να βρούμε ένα τραπεζάκι σε κουκλίστικο -living in the past- καφέ/παμπ! Εκεί ζήτησε να καθίσει μαζί μας μοναχική Ιρλανδή, η οποία μάλιστα είχε επισκεφτεί την Ελλάδα στα πλαίσια του Εράσμους!

Αυτό που μου έμεινε από την συζήτησή μας ήταν το εξής: “Στο εράσμους όλοι πήγαιναν Βέλγιο ή Γερμανία και ήταν δύσκολο να πάω! Αφού δεν μπορούσα λοιπόν να πάω εκεί που θα ήταν πιο χρήσιμο για μένα, σκέφτηκα να πάω κάπου που θα είναι όμορφα και θα περάσω καλά“!

Τι στο καλό να πει κανείς για το Βερολίνο.. όσο πιο πολύ το ζεις, τόσο περισσότερο δυναμώνει μέσα σου η ανάγκη να ξαναγυρίσεις σε αυτό! Στο επόμενο θα ακολουθήσουν φωτογραφικά σλάιντ σόους!

ΥΓ: Aν θέλετε να ενημερώνεστε για νεότερα ποστ μου, μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ και να δώσετε το email σας, ώστε να σας έρχεται ένα μήνυμα, κάθε φορά που δημοσιεύω κάποιο καινούριο θέμα.

Άρτι αφιχθής από τα Βερολίνα, έπειτα από την τρίτη επίσκεψή μου εκεί, προσπαθούσα να σκεφτώ ποιο είναι το στοιχείο που διαφοροποίησε περισσότερο αυτη την εμπειρία από τις προηγούμενες. Ε λοιπόν, το δίχως άλλο, ήταν το Κρύο. Το Κρύο είναι ένα τέρας που σου επιτέθεται αρχικά στα κάθε λογής άκρα σου (μύτες αυτιά, χείλη, δάχτυλα.. σταμάατα βρε σάατυρεε) και αφού τα τσούξει/κάψει αρκετά, σου κόβει την ανάσα και σου πιέζει ασφυκτικά τον αυχένα.

Οι θερμοκρασίες κυμάνθηκαν από -8 εως 2 βαθμούς Κελσίου και το κρύο ήταν τσουχτερό. Το παραπάνω δεν ακούγεται πολύ τρομακτικό. Αντίθετα, τρομακτικό είναι το γεγονός ότι, τις 3 από τις 4 ημέρες κλείναμε 7-10 ώρες περπάτημα στην ύπαιθρο, με πολύωρα σταματήματα για να διαβάσουμε τις περιγραφές για κάθε είδους μνημείο/αξιοθέατο. Την πρώτη μέρα την πατήσαμε και δεν βάλαμε ότι ρούχα είχαμε και δεν είχαμε. Το πάθημα έγινε μάθημα: Φανέλα, πόλο, πουλοβεράκι, ζακέτα, μπουφάν χονδρό, διπλές κάλτσες, γάντια έμπειρα, σκουφάκι, κουκούλα του μπουφάν, κασκόλ που κάλυπτε ακόμη και την μύτη, συμπλήρωναν τον εξοπλισμό μας – ναι ναι καλά το ακούσατε δεν φορούσα ούτε παντελόνι, ούτε σώβρακο!  Ακόμα και έτσι το Βερολίνο δεν έχασε ούτε στο ελάχιστο την γοητεία του. Σε αντίθεση με το Βερολίνο, εγώ την έχασα όλη, θυμίζοντας πιο πολύ από ποτέ στη ζωή μου κρεμμύδι.

Στην Alexanderplatz, μύησα τους συνοδοιπόρους στα αμαρτωλά curry wurst (την επόμενη ανακαλύψαμε και τα bratwurst – σαφώς ανώτερα από τα προηγούμενα) και στην πρωτόγνωρη αίσθηση μιας ασυνήθιστης απλοχωριάς. Μια τεράστια πλατεία, σχεδόν άδεια από κόσμο και αμάξια, λόγω του Κρύου και του ότι βρισκόμαστε στο Βερολίνο

Κρόιτσμπεργκ εστεί η πιο “εναλλακτική” γειτονιά του Βερολίνου, στέκι των καλλιτεχνών της πόλης κλπ κλπ. Δυνατά σημεία η Τοπογραφία του Τρόμου (υπαίθριο φωτογραφικό μνημείο στο Ολοκαύτωμα) το οποίο αυτή την φορά μελέτησα πολύ προσεκτικά, παρόλο το τρέμουλο.  Τραγική -αν και ίσως υποβαθμίζει την βαρβαρότητα των γεγονότων-  σύνοψη των όσων διάβασα:  6 εκατομμύρια Εβραίοι δεν κατάφεραν να επιβίωσουν του Ολοκαυτώματος. Η εμπειρία συμπληρώθηκε με την επίσκεψη στο Εβραϊκό Μουσειο, με την περίεργη (άρα ευπρόσδεκτη) αρχιτεκτονική και τον “στενάχωρο” πρώτο όροφο με την καταγραφή της προσωπική ιστορίας πολλών εβραίων που βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη θηριωδία του ολοκαυτώματος -μέσα από γράμματα που αυτοί έστελναν στους δικούς τους-.

Ένα γράμμα από το Άουσβιτς

Στην ηλικία των 25 ο Hans-Peter Messerschmidt μεταφέρθηκε από το Βερολίνο στο Άουσβιτς! Εκεί, λίγο μετά, κατάφερε να στείλει ένα γράμμα σε ένα φίλο του, όπου περιγράφει τις συνθήκες εκεί. Ο Hans κατάφερε να επιζήσει:

“H καθημερινή ρουτίνα πηγαίνει ως εξής: Ξυπνάμε στις 4 το πρωί. Φτιάχνουμε τα κρεβάτια (στρώμα με δύο κουβέρτες). Ντυνόμαστε (Φανέλα, σορτς, ριγωτό παντελόνι, ριγωτό σακάκι, κάλτσες, μάλλινα υποδήματα) αλλά το ντύσιμο δεν αρκεί για να γλιτώσουμε το πάγωμα. Ακολουθεί πρωινό στην ύπαιθρο: Μισό καρβέλι ψωμί, ένα κομμάτι λουκάνικο, ή μαργαρίνη ή τυρί. Την βδομάδα τρώμε 200 γραμμάρια κρέας. Στις 6 το πρωί μας καλούν για να πάμε στους χώρους εργασίας μας, στο εργοτάξιο Buna Works”

Στο Τσεκ Ποιντ Τσάρλι (συνοριακή διάβαση μεταξύ ανατολικού και δυτικού Βερολίνου) θα νιώσεις περίεργα, όσες φορές και να το επισκεφθείς. Η γοητεία της διαιρεμένης πόλης, το περιλάλητο τείχος, οι φίλοι και σύγγενείς που σε μια νύχτα βρέθηκαν σε διαφορετικά στρατόπεδα, οι ψυχροπολεμικές δεκαετίες του 60 και του 70, είναι όλα εκεί σε αυτό το μικρό κομμάτι γης και σε αναγκάζουν να νιώσεις περίεργα, χωρίς να έχεις εντοπίσει ακριβώς τον λόγο. Το πανέμορφο καφέ Adler (δίπλα στο Check Point Charlie) πέθανε. Όσοι δεν προλάβατε να το επισκεφτείτε, χάσατε μια ευκαιρία να γευθείτε έναν kafe latte σε φόντο βγαλμένο από την δεκαετία του ’30.  Στη θέση του, το καινούριο, σαφώς λιγότερο ιδιαίτερο Cafe Einstein. Κρίμα..

To Κροατικό εστιατόρειο που πετύχαμε στον δρόμο μας μας φάνηκε καλή ιδέα.. και δικαιωθήκαμε.. Το Split είχε ένα σερβιτόρο μου έμοιαζε με τον Νίκολα Βουίσιτς και μεσόκοπες κυρίες, προφανώς κροάτισες, που ευθύμησαν και σηκώθηκαν για να χορέψουν και να τραγουδήσουν κροατικούς χορούς!

Σε πείσμα των όσων είχα διαβάσει για επερχόμενη κατεδάφισή της, η κατάληψη της οδού Oranienburger εξακολουθεί να στέκεται περήφανα στη θέση της. Το αναρχοαυτόνομο Zapata, στη βάση της, είναι από τα πιο ζωντανά βραδινά στέκια της πόλης. Ένα μίγμα από Ska p, Βαλκάνια παραληρήματα, Λάτιν και Ρέγκε έκανε τους θαμώνες να χορεύουν ασταμάτητα. Δυστυχώς η παρέα μου κάθε άλλο παρά χορευταράδικη ήταν οπότε αναλώθηκα να χαζεύω τα άπειρα που άξιζαν να χαζευτούν. Την παράσταση έκλεψε με άνεση αδύνατος τύπος, υπέρμετρα μελαγχρινός, με ελαφρώς σνομπ, υπερθετικά λάγνα μάτια και κόκκινο μπλουζάκι της φωτιάς – θα τον ονομάζουμε θεό από εδώ και πέρα. Ο θεός εστίασε σε ξανθιά νεαρή που χόρευε με την φίλη της. Την πλησίασε αλλά το “hello” του δεν είχε την ανταπόκριση που προσδοκούσε. Οι χορευτικές του κινήσεις με ανασηκωμένα τα χέρια, έτοιμα για ζεϊμπέκικο (“..πεεεφτεί φωτιάαα στη στραάατα μουυυ!!“), αν και αναμφίβολα εντυπωσιακές δεν έδεναν πολύ πετυχημένα με το ράθυμο υφάκι του Μπομπ Μάρλεϋ που τραγουδούσε πιο διπλα.

Η βόλτα τις πρώτες πρωινές ώρες (3.30-4.30) στο άδειο Βερολίνο, με τα αμαρτωλά κορίτσια  του (φαγωθήκανε να δώσουν πικάντικη γεύση στο, κατά τη γνώμη τους, βαρετό βράδυ μας), σε αναζήτηση metro απέβη άκαρπη και έτσι 12 έουρος αργότερα ήμασταν κάτω από τα σκεπάσματά μας!

.. η συνέχεια στο επόμενο!

ΥΓ: Aν θέλετε να ενημερώνεστε για νεότερα ποστ μου, μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ και να δώσετε το email σας, ώστε να σας έρχεται ένα μήνυμα, κάθε φορά που δημοσιεύω κάποιο καινούριο θέμα.