Δημοσιευτηκε στις 29/07/2011 by Comfis
στην κατηγορια αδιαφορα προσωπικα
|
Εδώ και σχεδόν 4 μήνες ήξερα ότι πλέον τα ψωμιά μου στη Σαλόνικα ήταν μετρημένα. Ήρθε ο καιρός μετά από 13 χρόνια (ήτανε 1998 θαρρώ) να κλείσει τούτο το τσάπτερ. Το προηγούμενο Παρασκευοσαββατοκύριακο ήταν το τελευταίο ως ένοικος στη σαλόνικα. Πακετάραμε άπειρο υλικό (20 κούτες) κανονίσαμε μεταφορικές, αφήσαμε τα κλειδιά του τράτζικ ιδιοκτήτη σε ένα περίπτερο γνωστού του και , πήρα το αεροπλανάκι του γυρισμού. …και μετα, και μετα;;
Δημοσιευτηκε στις 06/07/2011 by Comfis
στην κατηγορια αδιαφορα προσωπικα
|
Νομίζετε ότι έχω χαθεί και αναρωτιέστε πως θα αντέξετε τώρα χωρίς τον πολυαγαπημένο σας κόμφι? Ε όχι! Δηλώνω βροντερό παρών που θα γίνει βροντερότερο μετά την 1η αυγούστου μια και περνάμε δύσκολους καιρούς. Αλλεπάλληλες μετακομίσεις, Θεσσαλονίκη-Θεσσαλονίκη, Θεσσαλονίκη-Χίος, Χίος πόλη-Χίος Χαλκείος, Χίος Χαλκειός- Χίος Πόλη, Θεσσαλονίκη-Χίος. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ.. Τούτο τον καιρό, πέρα από τις ώρες της δουλειάς που κυριολεκτικά ματώνω για να βγάλω το ψωμάκι μου (στο βάθος ακούστηκαν θρήνοι, κλαυθμοί και οδυρμοί και στεναγμός και λύπη) δεν έχω καμία άλλη πρόσβαση στο ίντερνετ διότι μένω στο οφλάιν εξοχικό και τα πράγματα είναι δύσκολα. Οποιαδήποτε σκέψη για μπλόγκιν εν ώρα δουλειάς είναι απαγορευτική (όπως τώρα ας πούμε). Οπότε προσδοκώ την οριστική μ μετακόμιση στον περιλάλητο Κοφινά, για να μπορέσω να έχω πρόσβαση στο νετ και τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας και να μπορώ και πάλι να σας περιγράφω τις φοβερές εμπειρίες ζωής, από αυτές που εσείς οι αναγνώστες διαβάζετε και μένετε με το στόμα ανοιχτό.
Ωστόσο θα σας πω επιγραμματικά μερικά σημαντικά νιουζ: …και μετα, και μετα;;
Δημοσιευτηκε στις 07/06/2011 by Comfis
στην κατηγορια αδιαφορα προσωπικα
|
Bρίσκομαι σε ένα ξενοδοχείο, είναι βράδυ, έχει κόσμο, αρκετά φώτα.. εγώ βγαίνω από το δωμάτιό μου, και έπειτα από κάποια ώρα προσπαθώ να επιστρέψω σε αυτό. Μπαίνω μέσα σε ένα δωμάτιο, διαπιστώνω ότι στη μέση του δωματίου υπάρχουν κάτι παπούτσια που μοιάζουν με τα δικά μου αλλά είναι λίγο πιο ροζ. Βγαίνω αγχωμένος και τρέχω στο διπλανό δωμάτιο, που μάλλον τελικά αυτό ήταν το δικό μου.. αλλά στην πόρτα του είναι ο θανάσης Τσιλίμης (μαθητής στο σχολείο που πήγαινα και εγώ, καμία σχέση δεν είχαμε) και εγώ πάνω στη βιασύνη μου πέφτω πάνω του, του ζητάω συγνώμη, αυτός κάνει ένα συγκαταβατικό χαμόγελο και επιτέλους μπαίνω στο δωμάτιό μου.
…και μετα, και μετα;;
Δημοσιευτηκε στις 14/05/2011 by Comfis
στην κατηγορια αδιαφορα προσωπικα
|
Υγεία πάνω από όλα. Ήταν ένα κρύο απόγευμα του Νοεμβρίου όταν ένιωσα για πρώτη φορά το πόδι μου να μπλοκάρει καθώς προσπαθούσα να κάνω ένα ηρωικό σώσιμο της μπάλας του τένις από ένα πολύ καλό χτύπημα του αντιπάλου. Τότε δεν έδωσα καμία σημασία. 1 μήνα μετά δεν μπορούσα να ανεβώ σκάλες, το δε κατέβασμα ήταν χειρότερο λόγω και μιας τενοντίτιδας που είχε αναπτυχθεί.
Πήγα σε δύο γιατρούς στη χίο. Ο ένας μου διέγνωσε κάκωση μηνίσκου (τι αστοχία είναι αυτή, ούτε κοντά δεν έπεσε). Ο δεύτερος, χονδροπάθεια στην επιγονατίδα (αυτός κάπως καλύτερα). Και οι δύο μου έδωσαν φάρμακα. Πολλά φάρμακα, κορτιζόνες, αντιφλεγμονώδη και γενικότερα μου έσπασαν τα νεύρα. Να έχεις το πόδι σου, να έχεις και το άγχος μην πάρεις κιλά με την κορτιζόνη. Ε άει στο καλό! Μετά το τέλος και της δεύτερης αγωγής, το πόδι μου ήταν πιο αδύναμο/ασθενικό από ποτέ (περίφημα τα αποτελέσματα των αγωγών) και με τίποτα δεν μπορούσα να κατέβω μια απλή κατηφόρα (τι ζητάω ρε γμτι). Επίσης δεν μπορούσα να κάνω κανένα άθλημα, δυσκολευόμουν να γυμνάσω τους κοιλιακούς μου, να κάνω ποδήλατο. Ανά πάσα στιγμή, κινδύνευε να λυγίσει στα δύο το πόδι και μοιραία έφαγα δύο πτώσεις, στην μια από τις οποίες χτύπησα ακριβώς στην επιγονατίδα, εξασφαλίζοντας ένα οστικό οίδημα που έκανε τον πόνο άπειρα έντονο σε μερικές κινήσεις, με αποτέλεσμα να περιοριστεί η κινητικότητά μου (πχ αδυνατούσα να ανεβάσω το πόδι στον καναπέ – χρειαζόταν να βοηθήσει το άλλο πόδι, ή το χέρι). Φυσιολογικά οι μύες του ποδιού ατρόφησαν! …και μετα, και μετα;;
Δημοσιευτηκε στις 09/05/2011 by Comfis
στην κατηγορια αδιαφορα προσωπικα
|
Ήμανε πάλι κάπου στο παλιό μας εξοχικό, στον Καρφά, και πάλι μας την έπεσαν οι Γερμανοί (ήταν βλέπεις περίοδος κατοχής – αυτό έχει συμβεί 2, 3 φορές τελευταία)! Από παντού ξεφύτρωναν γερμαναράδες, ο κλοιός στένευε και τι να κάνω, αναγκάζομαι να χρησιμοποιήσω τα μεγάλα μέσα… παίρνω την μαγική ιπτάμενη μου σκούπα, τρέχω στην ταράτσα και πριν προλάβουν να με πιάσουν πετάγομαι στο κενό.. η σκούπα κάνει την δουλειά της πολύ καλά, εγώ ίπταμαι προς τον ουρανό, νιώθω τον παγωμένο αέρα να μου χτυπάει τα μάγουλα και να μου κόβει την ανάσα, αλλά χαίρομαι τόσο που πετάω και μου αρέσει που κρυώνω. …και μετα, και μετα;;
Δημοσιευτηκε στις 24/04/2011 by Comfis
στην κατηγορια αδιαφορα προσωπικα
|
Δεν μπορώ να θυμηθώ κανένα πρωινό Μεγάλου Σαββάτουί που να μην έχω πάει στην Εκκλησία για να κοινωνήσω! Ήταν μια συνήθεια κάπως δύσκολη γιατί πάντα νύσταζα. Αλλά η κοινωνία του Μ. Σαββάτου σηματοδοτούσε την στιγμή όπου και πάλι μπορούσα να φάω λουκουμάδες και αυτό από μόνο του ήταν σημαντικό! Τα χρόνια πέρασαν και πλέον είναι η μοναδική μέρα του χρόνου που πάω εκκλησία (άντε και Μ. Παρασκεύη πάω στη βόλτα του επιταφείου). …και μετα, και μετα;;
Δημοσιευτηκε στις 18/04/2011 by Comfis
στην κατηγορια αδιαφορα προσωπικα
|
Ας μιλήσουμε για μπομπάκια! Στο χωριό μου, τους Βαβύλους, αυτό το πράγμα που συνέβαινε με τα μπομπάκια την ημέρα της ανάστασης ήταν άνευ προηγούμενου! Ο τρόμος για τον Εφιάλτη στο δρόμο με της Λεύκες ήταν πολύ πιο εύκολα αντιμετωπίσιμος για τον μικρό κόμφι από τον τρόμο που προκαλούσαν τα μπομπάκια και ήταν μάλλον ο λόγος που αποκλείσαμε την προοπτική της ανάστασης στο χωριό, πολύ σύντομα. Μιλάμε για αγριότητες τύπου -βάγγο, τοναψες το φυτίλι;; -ναι, τρεχάτε απεδευτου! και μετά από λίγο να σκάει μια μπόμπα που ακούγεται σε όλο το χωριό. Με τι μπρούτους είχα μπλέξει, φορ φακ σέηκ. …και μετα, και μετα;;
Ok, το ξέρω ότι δεν είναι όλα οκ με μένα! Λίγοι άνθρωποι θα κατάφερναν να παρκάρουν τη μηχανή τους, να την αφήσουν με τα κλειδιά πάνω, να δουλεύει και να πάνε να πιουν το καφεδάκι τους σαν κύριοι και να επανέλθουν μετά από κανένα δίωρο! Και αναρωτιέμαι αν είμαι άτυχος ή τυχερός που απλά η μηχανή έσβησε και λόγω του ότι το φωτάκι της ήταν ανοιχτό, τελείωσε η μπαταρία, ενώ θα μπορούσε κάποιος να ανεβεί πάνω της και να την πάει μια βόλτα κάπου μακριά. Βέβαια μετά έτρεχα στην τσιμισκή προσπαθώντας να την βάλω μπρος, χωρίς μεγάλες επιτυχίες. …και μετα, και μετα;;
Εγώ και ο μπρο είμαστε φημισμένοι εξορκιστές! Εγώ είμαι κάτι σαν βοηθός (Jason Miller), βεβαίως.. Βρισκόμαστε σε ένα χώρο εξορκισμού και ο προς εξορκισμό βρίσκεται πάνω σε ένα τραπέζι! Μετά πετάγεται όρθιος, του πετάμε άγιο νερό (aka αγιασμό) και καίγεται και αυτό τον απωθεί! Μας αγριοκοιτάζει και λέει κάτι ακατάληπτα! Ξαφνικά αρχίζει το κυνήγι μου, γύρω από το τραπέζι και εγώ μέσα από ένα μπουκαλάκι του ρίχνω λίγο από το άγιο νερό τη στιγμή που αγγίζει το χέρι μου, κάτι που με αγχώνει πάρα πολύ, γιατί φοβάμαι μην κολλήσω! …και μετα, και μετα;;
Λοιπόν, είναι η πρώτη μέρα της 3 δεκαετίας της ζωής μου και έχω ένα πρόβλημα συνειδητοποίησης! Όχι δεν τα έχω βάψει μαύρα! Μπορεί αυτή η μέρα θεωρείται μια πολύ ζόρικη μέρα για τους απανταχού νεαρούς που πλέον μπαίνουν στην δεκαετία της μεσηλικίωσης (sic) αλλά αν με ρωτάτε, δεν είχα τίποτα σκοτεινές, μυστήριες σκέψεις, για το που βαδίζω, για το χρόνο που περνάει και δεν ξαναγυρνάει, για τον καιρό που περνάει και χάνεται κλπ κλπ! …και μετα, και μετα;;
