Σήμερα μπορώ να πω ότι και επίσημα η χριστουγεννιάτικη περίοδος της σεζόν 2011-2012 έλαβε τέλος. Σε σχέση με πέρσι τα πράγματα είναι σαφώς καλύτερα. Αλλά όχι αρκετά καλά. Θέλω να πω, όλοι οι άνθρωποι περιμένουν τις γιορτές για να περάσουν καλύτερα. Ε, εγώ, κάθε χρόνο ενώ μπορεί να είμαι όλη τη χρονιά στο 7.5, όταν έρχονται τα χριστούγεννα πέφτω στο 6.5. Τι διάολο! Φέτος για 4η φορά τα τελευταία 5 χρόνια (θαρρώ) φρόντισα να είμαι κλινήρης με την αλλαγή του χρόνου και όχι επειδή νύσταζα. Αρρώστια βαριά έπεσε. Ψέμα, δεν ήταν βαριά αρρώστια. Μια μέρα κράτησε ο εγκλεισμός, αλλά φυσικά ήταν πάνω στην αλλαγή, οπότε τα πέρασα σκανδαλωδώς ειδυλλιακά.

Αλλά ας τα πάρω από την αρχή. Τα Χριστούγεννα ξεκίνησαν στις 22-12 με την τελευταία μέρα δουλειάς που συνδυάστηκε με το καθιερωμένο ούζο με αγαπημένους ξαδέρφους και αμπελοφιλοσόφηση για τα πάντα. Στις 23-12 ετοίμασα την μικρή μου τσαντοβαλιτσούλα και πήρα το αεροπλάνο για θεσσαλονίκες. Εκεί θα έπαιρνα το αμάξι του πρώην συγκατοίκου (θηρίο 4.5 μέτρα, εγώ που έχω συνηθίσει στα 3.10). Το πιο ζόρικο ήταν ότι είχα ταξίδι μπροστά μου. Θεσ/νικη Γρεβενά, με παγωμένη Εγνατία, θερμοκρασία από 3 ως -7. Σε κάποια σημεία ο μισός δρόμος ήταν γεμάτος χιόνι. Για να μην τα πολυλογώ χρειάστηκα 2.5 ώρες για ένα δρόμο που κάνω περίπου 1 ώρα και 15 λεπτά. Αφού όμως όλα πήγανε καλά, ήταν εμπειρία. Πολύ μοναξιά στο δρόμο, γοητευτική μοναξιά, και παντού γύρω απόλυτο χιόνι.

Στην Κνίδη Γρεβενών έμεινα 3 βράδια και ήταν καλά. Το χωριό ήταν βουτηγμένο στο χιόνι (δες και φώτο), η συνήθη γαλήνη του ήταν τώρα ακόμη πιο έντονη και αν συνδυάσεις την έξω παγωνιά με τη φωτιά στο τζάκι, το τρελό αραλίκι (ναι ναι, έχω αρχίσει να μαθαίνω να το απολαμβάνω το αραλίκι επιτέλους) και τα νόστιμα φαγητά, μιλάμε για ένα εύκολο 8αράκι!

Χωρίς να το έχω χορτάσει, μάζεψα τα μπογαλάκια μου, πήρα την βασούλα και το τερατώδες αμάξι και γύρισα σαλόνικα. Γιατί είχε Γάμο! Γάμο πολιτικό. Ο Χρήστος με την Εύη (φίλοι καλοί που διδακτοριάζουν στις Ολλανδίες) αποφάσισαν να παντρευτούν με ένα πολιτικό γάμο πολύ σεμνό. 20 καλοί φίλοι/συγγενείς και αυτό ήταν όλο. Ο πολιτικός γάμος διαρκεί 7 λεπτά (στο υπόλοιπο 1.5ωρο θα μπορούσαμε απλά να φέρναμε σε πέρας μια βαρετή γραφειοκρατική διαδικασία), φαίνεται αρκετά ανώδυνος, αν πρέπει με το ζόρι να παντρευτείς (όχι δεν αντιμετωπίζω τέτοιο πρόβλημα). Ο γάμος αυτός καθαυτός δεν με ξετρέλανε!. Ήταν όμως πολύ όμορφα που μπορέσαμε να πάμε και για ένα καφεδόνι με τα παιδιά και να πούμε όλα μας τα νέα.

Η Θεσσαλονίκη μου θύμισε την καλοκαιρινή εκδοχή της, στο τελείως παγωμένο ( έφαγα μπόοολικο κρύο που διαιώνισε το κρύωμά μου και κατέληξε στο κρεβάτωμα της παραμονής). Αρκετά υποτονική, αλλά καλόπιστα μπορώ να υποθέσω ότι αυτό οφείλεται στο ότι λείπουν το πιο ζωντανό της κομμάτι, οι φοιτητές. Σε συζητήσεις με φίλους το συμπέρασμα είναι το ίδιο. Η πόλη βυθίζεται στην κρίση, η ανεργία σκαρφαλώνει, διέξοδα δεν υπάρχουν, γνωστοί και φίλοι αποφασίζουν να πάρουν δρόμο για Γερμανίες κλπ. Δεν θέλω να σκεφτώ πως μπορεί να είναι η Θεσσαλονίκη σε δύο χρόνια αν δεν σταματήσει αυτό το πράγμα.

Ε, ήρθε και η ώρα για γυρισμό στο νησί. Τις πρώτες μέρες πίσω δεν μπόρεσα να τις ευχαριστηθώ, λόγω ασθένειας. Στη συνέχεια όμως αναθάρρησα.Το τελευταίο 6ήμερο έκανα συνεχόμενα ασύστολα ξενύχτια οπότε αναπλήρωσα κάμποσο από το χαμένο έδαφος. Το μεγάλο γεγονός στο νησί είναι η έναρξη του Oz. Το Οz είναι ένα μπαράκι σε μια στοά στον εμπορικό δρόμο του νησιού που έχει πολλά πλεονεκτήματα:  σοβαρή μουσική, στοά, νόστιμα ποτά. Αλλά οι πρώτες μέρες του χαμού (όλοι θέλουν να δουν το νέο μπαρ) του στέρησαν λίγη από την γοητεία του. Όσο περνάνε οι μέρες και οι ρυθμοί του πέφτουν σε ένα πιο φυσιολογικό επίπεδο, μου αρέσει όλο και πιο πολύ!

Σήμερα αποχαιρετώ τους τελευταίους φίλους που φεύγουν για τα φοιτητικά ξένα, οπότε μπορώ να θεωρήσω και επίσημα ότι Χριστούγεννα πάπαλα. Εξάλλου από τη Δευτέρα κάνω φουλ πρωινή δουλειά και από αύριο ελπίζω να ξεκινήσω και την απογευματινή. Το μόνο που μένει να θυμίζει Γιορτή είναι το χριστουγεννιάτικο δένδρο που αρνούμαστε να ξεστολίσουμε ακόμη.

Άντε και του χρόνου

ΥΓ1: Νταμ, νεά απειλή! Η εξαέρωση των καλοριφέρ.. το πρωί  τα εξαερώνουμε το απόγευμα θέλουν εκ νέου εξαέρωση. Βρε λες γι’ αυτό να μας βγήκε το πετρέλαιο τόσο ακριβό;

YΓ2: Ο άλλος χριστουγεννιάτικος όλεθρος ήταν η ανανέωση του τεμπλέιτ του σάιτ (που θέλει δουλειά ακόμη).. ποοολλά προβλήματα ρε παιδιά και εγώ είμαι τοοόσο σκράπας.. και με τόσα προβλήματα που είχα, ήταν η πρώτη φορά που καταφέρνω να ποστάρω στο 2012. Άσε που αγχώθηκα μιας και τον προηγούμενο μήνα το μπλόγκι έκανε ρεκόρ επισκέψεων (4600 unique visitors, 233 visits/day, γιέα) και θέλω να διατηρήσω τα κεκτημένα (προβλήματα που έχει ο κόσμος έ;)..

ΥΓ3: Η καλύτερη ατάκα της περιόδου, η οποία πολύ με βολεύει  και λέω να την υιοθετήσω: “Για το ύψος μου είμαι αρκετά ψηλός“

YΓ4: Ξανάγραψα μουσική που να ακούγεται όμορφη στα αυτιά μου, μετά από 5 χρόνια. Το οποίο είναι μεγάλη ευτυχία.

ΥΓ5: Μερικές φορές μου λείπει το Vox.

Μετά από 2 χρόνια με το περίφημο Irresistable (έτσι λεγόταν το προηγούμενο τεμπλέιτ του μπλογκ μου) ήρθε η ώρα για αλλαγές. Θα πάρει κάποιο διάστημα να ετοιμαστεί, καθότι σκράπας, αλλά μέσα στην επόμενη δεκαετία θα τα έχω καταφέρει, θαρρώ.

Ως τότε, καλή χρονιά χωρίς βήχες και δύσπνοιες, ναυτίες και πονοκεφάλους, εύχομαι σε όλους (τι είχες γιάννη τι είχα πάντα – ή όπως το λένε τελοσπάντων).

Είμαστε η ποδοσφαιρική ομάδα της Μπαρτσελόνα. Ο μίμιζ, ο μήτσος, εγώ και περιμένουμε ράθυμοι σε κάτι σκαλιά σε μια εκκλησία στον Μέγα Λημνιώνα (παραλία στη Χίο), μέσα στη ζέστη, για να παίξουμε το καθιερωμένο 6×6 στην άμμο . Είμαι αρκετά νυσταγμένος. Ξαφνικά ο μήτσος με πλησιάζει.

- Τι έχεις ρε τζι..

Μέσα στον ύπνο μου του απαντώ:

- Ρε συ διάβασα ότι ο Μέσι είναι πολύ κοντά στο να πάρει μεταγραφή, ίσως στη Μίλαν και δεν ξέρω αν θα παίξει σήμερα.

Συνεχίζω τον μισούπνο μου.  Μετά από λίγο ξυπνάω.

- Ρε παιδιά που είναι ο Παντελής (ο μπρο); Έχει αργήσει.

- Καλά μας δουλεύεις, δεν είπες ότι δεν θα παίξει;

- Τι λες μωρέ; Εγώ απλά είπα ότι θα πάρει μεταγραφή.. τι, του είπατε να μην έρθει;

- E ναι..

Φφφφ. Παίρνω τηλέφωνο τον πάντζο:

- Έλα ρε, δεν θα έρθεις;

- Ε αφού είπες ότι δεν θα παίξω..

- Εγώ απλά είπα ότι ίσως να πάρεις μεταγραφή και μάλιστα στη Μίλαν, το θυμάμαι πολύ καλά.

- Ε τώρα δεν έρχομαι.

- Καλά

Σιτ, πάλι 11 θα παίξουμε σήμερα :/

Ξαφνικά ο καιρός μαυρίζει, αρχιζει να βρέχει..

- Πάμε να φύγουμε, ας μην παίξουμε..

Συμφωνούμε όλοι.. Εγώ τρώω με δυο χαψιές ένα κομμάτι μπέηκον, και μια σφολιατένια πίτα που είχαν απομείνει στο πιάτο μου και τρέχω γρήγορα για το αμάξι μου.

YΓ: Το πολύ ποδόσφαιρο με έχει βλάψει στο κεφάλι. Προσθέστε στο μίγμα δύο σταγόνες comf-ικης λαιμαργίας και μια κουταλιά  από την φοβία που μου έχουν δημιουργήσει οι βροχές που μου έχουν ματαιώσει τώρα τελευταία μπόλικα τένις και να το αποτέλεσμα. Αλλά ρε παιδιά, όχι και ο πάντζος Μέσι!! Τζιιζ

Ξέρετε πόσο είμαι των γιορτών, των παραδόσεων κλπ κλπ, δεν ξέρετε; Tέσπα αν δεν το ξέρετε, εγώ και οι γιορτές δεν τα πάμε πολύ καλά τα τελευταία χρόνια! Ε λοιπόν τούτη τη χρονιά εξέπληξα και τον ίδιο μου τον εαυτό. Στόλισα δένδρο, μαζί με την βασούλα, έπειτα από πάρα πολλά χρόνια.

Ωραίο είναι το άτιμο και θυμησιάρικο αν και δεν έχει φάτνη. Πάντα το χάιλαιτ του χριστουγεννιάτικου δένδρου ήταν μια φάτνη χάρτινη, τρισδιάστατη (είχε και βάθος), με άχυρο κάτω (το άχυρο ήταν λεπτές λωρίδες χαρτί) και με σούπερσταρς τους 3 μάγους οι οποίοι πάντα επέλεγαν εντυπωσιακές ενδυμασίες, ιδιαίτερα γοητευτικές. Δυστυχώς αυτό το δένδρο, το φετινό, δεν έχει το χάιλάιτ του, ωστόσο ήταν νόστιμο γιατί είχε εκτός από μπάλες διάφορα άλλα στολίδια, όπως κεφαλές ελαφιών, κεφαλές αγιοβασίληδων (λίγο μακάβριο τώρα που το ξανασκέφτομαι), έλατα, (άσπρα και κόκκινα), αγγελάκια, νιφάδες χιονιού (πολύ ρεαλιστικές) και γάντια (γενικώς πολύ σουρουκλέμε, αλλά όσον αφορά τα χριστουγεννιάτικα δένδρα, ιτς ολ αμπάουτ σουρουκλεμέ)! Σκέφτηκα λοιπόν να τραβήξω μια φώτο που ταιριάζει στην περίσταση μια και το έχω δει τόσο εορταστικός τύπος φέτος και να τη συνδυάσω με τις ουσιαστικές, πρωτότυπες και ωφέλιμες χριστουγεννιάτικες ευχές μου!

Η φώτο είναι τα μάλα χριστουγεννιάτικη και δεν θέλω αντίρρηση επί τούτου, μια και έβαλα το σουίνγκ καπελάκι μου, να πάω να ακούσω σουίνγκ συναυλία (που το σουίνγκ πάντα μου φέρνει στο νου χριστούγεννα) και πήγα και πόζαρα δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δένδρο μας (που θα μπορούσε να ειπωθεί ότι έχει σουίνγκ επιρροές, μια και το σουίνγκ θυμίζει χριστούγεννα και επίσης το δένδρο θυμίζει χριστούγεννα, άρα το δένδρο θυμίζει σουίνγκ – ή το σουίνγκ θυμίζει χριστουγεννιάτικο δένδρο – δεν ξέρω αν με πιάνετε!). Και ιδού το αποτέλεσμα:

Τώρα που σας εξήγησα πως είναι το χριστουγεννιάτικο δένδρο μας, αλλά και το σκεπτικό της συγκεκριμένης φώτοζ, μπορώ να περάσω στο κυρίο θέμα που είναι σαφώς πιο μικρό, αλλά και πιο περιεκτικό από τα γύρω γύρω:

Μέρι κρίστμας!!!

Τον τελευταίο καιρό πάλι υπάρχει έξαρση μεταμεσονύκτιων κοιμισμένων εμπειριών (γνωστές και ως Μ.Κ.Ε):

Βρίσκομαι με κάμποσους ακόμη σε ένα δωμάτιο, σχεδόν αιχμαλωτισμένοι, αλλά για κάποιο διάστημα δεν θέλαμε να πιστέψουμε ότι αυτό είναι αλήθεια. Δεν χρειάστηκε λόγια. Ξαφνικά καταλάβαμε τι επρόκειτο να μας κάνουν και μου βγήκε μεγάλη μελαγχολία. Είμαστε σε ένα υπόγειο κτίριο, που άνηκε στην Μπαρτσελόνα και θα μας σκοτώσουν έναν έναν! Ήμουν τυχερός γιατί διάλεξαν πρώτο κάποιον άλλον!

Μετά από λίγο εμφανίστηκε στο υπόγειο ο Λιονέλ Μέσι για να μας μοιράσει αυτόγραφα. Ήταν πολύ συμπαθητικόφατσα ρε γμτινά του και από κοντά. Πήρα όσο θάρρος μπορούσα και τον ρώτησα χωρίς περιστροφές, στα ελληνικά (που τα κατείχε απταίστως):

- Καλά ρε Λίο, εσύ νιώθεις οκ με αυτό που γίνεται;; Πως το επιτρέπεις

Σκοτείνιασε λίγο, αλλά το ξεπέρασε:

- Δεν είναι ό,τι καλύτερο αλλά είναι αναγκαίο.

- Οκ, τότε πες μου ποιο είναι το μυστικό σου με τις τρίπλες!;

- Πίνω αντζούγια

- Ο ου!

Αφού και ο Λίο δεν μπορούσε να μας βοηθήσει, έπρεπε να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου! Και την πήρα, βρήκα ένα πορτάκι που για κάποιο λόγο δεν ήταν κλειστό. Βγήκα έξω και άρχισα να τρέχω.

Ξαφνικά στο βάθος πίσω φάνηκαν 3 τύποι αλά μάτριξ (αμίλητοι, καμπαρντινάδες). Τρέχω και αυτοί πλησιάζουν. Μπαίνω σε ένα ξενοδοχείο χλιδάτο, ακολουθούν αυτοί. Τρέχω, τρέχουν, πετάω ανθρώπους κάτω, πίσω μου, δυσκολεύονται να με ακολουθήσουν. Ξαφνικά βγαίνω από το ξενοδοχείο με ανακούφιση, γιατί νιώθω ότι με έχασαν. Άφατη ανακούφιση.

Τέλος ονείρου!

Είναι η πρώτη φορά που θυμάμαι τον εαυτό μου να την γλιτώνει! Λέει, στα όνειρα υποτίθεται ότι αν έχεις σώας τας φρένας, σε πιάνουν πάντα οι διώκτες σου (το άκουσα κάπου)… κακό σημάδι ετούτο το όνειρο, θαρρώ!

Τούτο το ποστ γράφτηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2008 στο πρώτο σάιτ στο οποίο είχα blog, στο rockarolla.gr, αλλά μου φάνηκε επίκαιρο και σχετικά σχετικό με αυτό. Οπότε είπα να το ποστάρω τώωωρα και στο comfis.gr:

Πίσω στο 1998! Τότε, για όσους δεν το ξέρετε, πήγα πρώτη φορά στη σαλόνικα! Και από τότε, με μικρές ή μεγάλες διακοπές είμαι εκεί για σχεδόν 10 χρόνια!

Σήμερα καθόμουν και έλεγα στη Βασούλα για το πως πέρασα εκείνους τους πρώτους μήνες στη Σαλόνικα! Τότε το βαλάντιό μου δεν ήταν μεγάλο και φρόντιζα, για λόγους που ακόμη αγνοώ, να το κρατάω υπερβολικά μικρό! Θυμάμαι λοιπόν ότι ο πρώτος μήνας στη Θεσσαλονίκη είχε περάσει τόσο παρομοιωδώς λιτά. Πρέπει να μην ξόδεψα πάνω από 25000 δραχμές εκείνο τον πρώτο συνεχόμενο μήνα που έμεινα στη Θεσσαλονίκη (Νοέμβρης του 1998).

Τα πράγματα είχαν κάπως έτσι: Φαγητό απέξω έτρωγα εξαιρετικά σπάνια, διότι οι γονείς μου έστελναν κάθε 15 μέρες με το πλοίο ένα σωρό φαγητά, τα περισσότερα εκ των οποίων έμπαιναν στην κατάψυξη! Έτσι άνα 15 μέρες, κάθε δεύτερη Κυριακή, έτρεχα αργά το βράδυ (από 10 εως 4 το ξημέρωμα) στο πλοίο για να πάω να πάρω τα φαγητά. Τα οποία ήταν πάρα πολλά! Η μεταφορά τους στο σπίτι ήταν μια διαδικασία τραγική, γιατί σχεδόν ποτέ δεν έβρισκα ταξί εκτός αν έφτανα στην Εγνατία! Από το λιμάνι, λοιπόν, ως την Εγνατία, περπατούυυυσα κουβαλώντας πολλά δέματα, κάτι που με εξουθένωνε! Αλλά το πραγματικό δράμα άρχιζε, όταν πχ έπρεπε να τρώω κατεψυγμένη σπακανόπιτα ή ρύζι (το οποίο ρύζι πραγματικά δεν τρωγόταν) ή κοτόπουλο ψητό από το ψυγείο για 4 και 5 μέρες. Το φαγητό ήταν μια διαδικασία αναγκαστική, αλλά απόλυτα βαρετή, με τέτοιες αδιάφορες γεύσεις.

Επίσης, τα ψώνια μου συνήθως περιοριζόταν σε δημητριακά, γάλα, ψωμάκι φρέσκο (πωωω τώρα θυμήθηκα μια κοπέλα που θα ορκιζόμουν ότι ήταν σκανδιναβή, και η οποία ήταν σε ένα φούρνο από όπου έπαιρνα συνέχεια ψωμί και πάντα μου χαμογελούσε και της χαμογελούσα και εγώ) και μακαρόνια + κέτσαπ + τυρί τριμμένο συσκευασμένο (ένα απαίσιο έμενταλ ή κάτι τέτοιο). Σκεφτόμουν ότι με σχεδόν 110 δραχμές (ειδικά αν ήταν τα μακαρόνια όχι μίσκο, αλλά του σουπερμάρκετ από το οποίο αγόραζα – συνήθως ένας Μασούτης κοντά στην Κασσάνδρου-) + όση κέτσαπ και τυρί χρειάζεται μπορούσα να έχω φαγητό για σχεδόν δύο ημέρες!

Κάποιες φορές βέβαια το έριχνα έξω και έτρωγα πίτσα Ρομέα κατά προτίμηση. Τα σουβλάκια τους ποτέ δεν τα συμπάθησα. Τότε εκείνη η Ρομέα (μια μεγάλη σε μέγεθος) κόστιζε 900 δραχμές. Καφέδες δεν πήγαινα ιδιαίτερα πολλούς, καθότι ακόμη δεν είχα κάνει μεγάλες παρέες -ο φοιτητικός παροξυσμός ήρθε για μένα τον Δεκέμβρη, με αποτέλεσμα να μην θέλω να πάω χίο για χριστούγεννα-. Και όταν έβγαινα πηγαίναμε συνήθως στη μελενίκου ή σε κάποιο άλλο φοιτητικό, που με 450 δραχμούλες μπορούσες να πιείς καφεδάκι.

Ααα βεβαίως ότι φοιτητικό γινόταν το προτιμούσαμε! Γιατί το φοιτητικό ήταν φτηνό και διασκεδαστικό. Πήγαμε σε πάρτυ κομμάτων, σε εκδηλώσεις της σχολής κλπ κλπ! Άρχισα να πηγαίνω και στην μουσική ομάδα της σχολής μου, να γράφω στην φοιτητική εφημερίδα του βιολογικού. Όλα αυτά ήταν ωραία και τσάμπα!

Έμενα με άλλους 3 συγκατοίκους (οι οποίοι αρχικά μου ήταν άγνωστοι), εκ των οποίων έδεσα με τον Βασίλη Τσιόμαλο του οποίου τα ίχνη έχω χάσει εδώ και χρόνια! Με τους συγκάτοικους αν και δεν δέθηκα, λοιπόν, παίζαμε χαρτιά, βλέπαμε τιβί αρκετές ώρες! Καμιά φορά ο θεοδόσης, που δεν συμπαθούσα μας άφησε να μπαίνουμε στο δωμάτιό του και να παίζουμε Sega ή κάποια άλλη παιχνιδομηχανή!

Είχα και κινητό, αλλά όχι σταθερό τηλέφωνο. Το κινητό το είχα για να με πέρνουν οι γονείς μου, ή να στέλνω εγώ κανένα μήνυμα σπανίως. Αλλά το σαβ/κο είχε ειδική χρέωση στις κλήσεις και έπαιρνα τους πολύ αγαπημένους φίλους μου από τη χίο (οι οποίοι με άφησαν μόνο και έρημο να πάω σαλόνικα, ενώ εκείνοι ή έμειναν χίο ή πήγαν αθήνα).

Τότε όμως ήμουν ερωτευμένος με την #$@~!$@. Για να μπορώ να της μιλάω συχνά (τότε πίστευα ότι αν με επιμονή της έδειχνα ότι την θέλω, θα την κατάφερνα να με ερωτευτεί) αναγκαζόμουν να πέρνω τηλεκάρτες και να πηγαίνω σε ένα καρτοτηλέφωνο να την πέρνω τηλέφωνα. Για ένα διάστημα, κάθε μέρα γύρω στις 8 το βραάδυ τσουπ πήγαινα στο καρτοτηλέφωνο και της τηλεφωνούσα. Αυτό σταμάτησε όταν είδα τον προϋπολογισμό μου να γίνεται ζμπαράλια και την υπομονή μου να εξανεμίζεται (πότε πρόλαβε άραγε).

Το δωματιάκι μου, ήταν ένα δωμάτιο 2.5χ5. Χωρούσε γραφείο, βιβλιοθήκη, ντουλάπα, κρεβάτι μονό και το συνθεσάιζερ μου! Α και ένα μικρό ψυγειάκι. Δεν είχε μπαλκόνι, αλλά είχε ένα παράθυρο (που έβλεπε τη σαλονίκη από τον 8ο όροφο) μπροστά από το οποίο είχα το γραφείο μου! Μια 14άρα τηλεόραση συμπλήρωνε το σετ.

Πόσο λιτά μπορούσα να ζήσω και να είμαι χαρούμενος; Υπάρχει και η άλλη εκδοχή, βέβαια, που ισχυρίζεται ότι ο καιρός στο πέρασμά του, γλυκιά θαμπάδα ρίχνει στη μνήμη, η οποία γίνεται ανυπόφορα και μελαγχολικά νοσταλγική.

Σχόλια:

από Comfortably-numb που στο καλό τα θυμάσαι εσύ τα σουβλάκια του τάκη! ακόμη τα τιμάμε βεβαίως!
από Nasos Ta soublakia tou Takis omws ta timousate deontws!
από ColdHardBitch lol nai kai pali omos to kerdos einai 1000% zoi se mas
από Comfortably-numb simperasma, o kafes anatimi8ike arketa parapanw apo ta tsigara
από ColdHardBitch o re filleeee asxeto alla ego thimame epoxes ligo prin erthoun ta eyra pou o kafes ekane diakosies draxmes. kai ta tsigara to thimame kathara giati sinexeia emena estelnan na agorazo oi goneis mou ekana triakosies deka. lol
από Comfortably-numb toulaxiston egw eimai pappous dimokratikos.. afinw sta paidia m to dikaiwma na pisteuoun oti o jesse james einai kaliteri tainia apo ti syriana moueh
από TheGreatDalmuti “Shmera kathomoun kai elega sthn Basoula…” ax kakomoire san pappous pou milaei sthn anipsouda tou arxizeis na akougesai
από Aris Μάλλον πεθαίνεις και βλέπεις τη ζωή σου να περνάει από μπροστά σου σαν ταινία. Απλά στην περίπτωση σου τη βλέπεις σε slow motion και προλαβαίνεις να τη γράφεις.

Ε, μια και είμαι πλέον μόνιμος κάτοικος Χίου, τα πράγματα έχουν οριστικά αντιστραφεί όσον αφορά ποστς με τίτλο “Χ days in Chios” κλπ κλπ. Μετά από ουσιαστικά 4 μήνες επανήλθα στις σαλονίκες για 3 μέρες και κάτι. Η Θεσσαλονίκη ήταν όμορφη για να ζεις εκεί, πόσο μάλλον να την επισκεφτείς για χαλαρή εκδρομούλα! Δεν μπορώ να πω ότι έγιναν κοσμογονικές αλλαγές από τότε που έφυγα, ή εγώ δεν τις κατάλαβα εν πάσει περιπτώσει.

Σίγουρα έκλεισαν μπόλικα μαγαζιά. Αλλά άνοιξαν άπειρα λουκανικομάγαζα, που τείνουν να καλύψουν το κενό. Αν λοιπόν αναζητήσετε λουκάνικο στη σαλόνικα, μπορείτε να είστε σίγουροι ότι θα το βρείτε πολύ εύκολα και σε εξαιρετικά χαμηλή τιμή (0.6 ως 1 έουρο). Και ακόμη, μπορεί η Παραλία να άδειασε, αλλά η Συγγρού έγινε η νέα Παραλία, με δυνατή μουσική (τύπου “δεν έχω καμιά ελπίδα να ακούσω τον διπλανό μου που ξελαρυγγιάζεται”), κάθε καρυδιάς καρύδι να εκλιπαρεί για ένα καρεκλάκι σε μια γωνιά κοκ. Δεν αρέστηκα, αλλά ούτε η παραλία μου άρεσε παλιά, οπότε και πάλι είμαστε στα ίδια. Είχα ένα άγχος μήπως το μετρό προχώρησε, αλλά ησύχασα βλέποντας ότι τα έργα έχουν μείνει σταθερά στάσιμα.

Όσο για μένανε, έμενα στην μισητή Όλιβ (την οποία πολύυυ ευχαριστώ, πρέπει να το κάνω ) που  μας φιλοξένησε στο τεράστιο καινούριο σπίτι της, κάπου στο Διοικητήριο και έκανα την διαδρομή Διοικητήριο-Κέντρο ποδαράτο, μποοοόλικες φορές, οπότε και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι έχω καλομάθει με τη μηχανή μου, που μου έλειπε πάρα πολύ. Σε 3 μέρες  έκανα σχεδόν όλα εκείνα τα πράγματα που λατρεύω να κάνω στη σαλόνικα.

• Πήγα στο Garcon και έφαγα το νέο ριζότο με πέρλες πεπονιού και καπνιστή πάπια που παίρνει εύκολα ένα 8.5
• Πήγα στη Μαύρη Θάλασσα και έφαγα όλα τα ολ τάιμ κλασικς, αλλά η δοκιμή του ριζότου με γαρίδες, γυαλιστερές, μύδια κλπ απέτυχε γιατί παραήταν βαρύ. 7.5 λοιπόν.
• Έλιωσα τη Σβώλου, συνέχισα να σνομπάρω το Ζώγια υπέρ των Βέρντι/Εμιγκρέ, αλλά επισκέφτηκα και Παλπ, Αστόρια. Θα πρέπει να ήπια καμιά 10αριά καφέδες!
• Μετά από άπειρα χρόνια κάθισα στο Καφέ Εφφέ της Μελενίκου για να δω με φίλους το Ολυμπιακός ΠΑΟΚ. Καφέ Εφφέ ήταν το πρώτο καφέ στο οποίο κάθισα ποτέ στη Σαλόνικα, πριν ακριβώς 13 χρόνια.
• Ξενέρωσα στη Συγγρού (για λόγους που προανέφερα)
• Επισκέφτηκα Λωτό μετά από 7 8 χρόνια. Τελευταία φορά είχα πάει εκεί την ημέρα που ο αγαπημένος συγκάτοικος γύριζε Χίο. Ο λωτός παραμένει σταθερός στις αρχές του και μας έφεραν και κέρασμα (μαντέψτε..) λουκάνικα – τι διάολο, μόδα είναι αυτή με τα λουκάνικα;
• Πήγα Odeon και Ολύμπιον και πέρασα σούπερ. Διαβάστε και το προηγούμενο ποστ για να καταλάβετε!
• Ανακάλυψα (σιγά την ανακάλυψη) ένα μαγαζί στην Αγ. Σοφία, το Μακένζι, όπου πήρα παντελόνι με λάστιχα στα μπατζάκια και κάτι μπλούζες με σαλιάρες που τις έψαχνα από πέρσι.
• Έπαιξα Τένις με τον αγαπημένο συμπαίκτη Παύλο στα γηπεδάκια της Σοφούλη, όπου οι τιμές έχουν πέσει σημαντικά, γουιτς ιζ κουλ!

Όσο και αν έτρεχα από το πρωί ως το βράδυ δεν κατάφερα να δω μερικούς ανθρώπους που ήθελα, όπως το χαρανόιντ την σούπερ γραμματέα Μαρία, αλλά ελπίζω ότι θα επανέλθω σύντομα!

Συνοψίζοντας έχω να πω “Σαλόνικα φορ δε γουίν”!

Έχω πάρα πολλά και πάρα πολύ σημαντικά νέα να σας πω! Και μια και βρήκα λίγο χρόνο να μπλογκάρω, δεν θα αφήσω την ευκαιρία να πάει χαμένη (μιλάμε για μοναδική ευκαιρία, ελπίζω να τσουτσούρωσε η τρίχα σας με το πόσο τυχεροί είστε που θα διαβάσετε αυτό το νέο μου ποστ-καταπέλτη). Λοιπόν, διάφορα πρωτότυπα συμβαίνουν και πάλι ετούτο τον καιρό και πλέον είναι πολύ συνηθισμένη τούτη η κατάσταση.

Το πρώτο πρωτότυπο είναι ότι ξαφνικά εδώ και 4 μέρες άρχισα να νιώθω πικρή γεύση με ότι και αν κατάπινα.. δλδ και μόνο μια γουλιά γάλα να κατάπινα, το επόμενο δευτερόλεπτο με κατέκλυζε ένα κύμα άφατης πικρίλας που μου δημιουργούσε τρελό ξενέρωμα.. Στην αρχή το απέδωσα στο σουσάμι από το κουλούρι που έτρωγα. Μετά στο γλυκό κέηκ σύκου που ήμουν βέβαιος ότι στο τέλος αφήνει μια πικρίλα, ε στο τέλος το πήρα απόφαση ότι και ζάχαρη με μέλι να φάω, πάλι πικρίλα θα ένιωθα. Πέρασε μια μέρα, πέρασε δεύτερη και άρχισα να συμβιβάζομαι με την ιδέα ότι θα πρέπει να συνηθίσω αυτή την πικρίλα στη ζωή μου και ότι θα πρέπει να πω οριστικά αντίο σε όλες τις άλλες γεύσεις. Σκεφτόμουν ότι προκειμένου να μην μου βάλουν μέσα στο στομάχι μου κανένα σωληνάκι να μου κάνουν γαστροσκόπηση, καλύτερη η πικρίλα. Μετά διάβασα και στο νετ (ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΑΥΤΟ) ότι λογικά θα είναι σύμπτωμα ηπατίτιδας ή στην καλύτερη αναστροφής οισοφάγου και άρχισα να σκέφτομαι την πιθανότητα να πάω στο γιατρό. Έτσι και έκανα και ο ντόκτορας μου είπε ότι φταίει η αφαίρεση χοληδόχου κύστης που έχω κάνει και μου έδωσε βάσεις να εξουδετερώσω το pH του στομαχιού μου! Όταν τον ρώτησα γιατί συνέβαινε αυτό, μου είπε το πολύ επιστημονικό “Εεε, όλο και κάποιο λόγο θα είχε ο θεός που έβαλε την χοληδόχο κύστη εκεί“, οπότε με τάπωσε!  Τέσπα, είμαι στην τρίτη μέρα θεραπείας και οι γεύσεις μου δειλά δειλά επανέρχονται.

Το δεύτερο πρωτότυπο είναι ότι ένας ποντίκαρος (εικάζω για το μέγεθος) έκανε φωλιά στη μηχανή του copen-ακιού μου και άρχισε να τρώει ότι έβρισκε μπροστά του και μετά κιόλας έκανε κακάκια – για ΟΝΟΜΑ του Θεού! Και όχι μόνο αυτό.. μετά από μια βδομάδα που είχα να μπω στο αμάξι τίποτα δεν δούλευε.. μετά ανακάλυψα ότι το φως καμπίνας άναβε στην θέση που θα έπρεπε να ήταν κλειστό όταν οι πόρτες είναι κλειστές.. και προφανώς αυτό διέλυσε την μπαταρία.. εικάζω (πάλι) λοιπόν εγώ ότι το ποντίκι τρώγοντας και πασπατεύοντας καλωδιάκια προκάλεσε κάποιο μπέρδεμα στα ηλεκτρονικά με αποτέλεσμα το φως να ανάβει συνέχεια.. τέσπα, μέχρι να πάω το αμάξι με την διαλυμένη μπαταρία στο συνεργείο μου βγήκε η πίστη (διότι έπρεπε να κρατάω τις στροφές πάνω από το 1.5 χιλιάρικο και έχουμε και φανάρια, οπότε συνδύασα αριστερό πόδι στο φρένο, με χειρόφρενο, γκάζι και αμπραγιάζ .. ένα αριστούργημα). Τέλος καλό, όλα καλά, αλλά ελπίζω το ποντίκι να μην ξαναπροτιμήσει το αυτοκινητάκι μου που είναι και στενάχωρο, τόσααα αυτοκίνητα παρκάρουν στον Φραγκομαχαλά φορ γκαντ σέηκ!

Το τρίτο πρωτότυπο δεν είναι πρωτότυπό αλλά μια και άρχισα να τα λέω όλα πρωτότυπα, σκέφτομαι να το συνεχίσω. Η εθνική μπάσκετ μια χαρά τα πήγε, ξεπερνώντας τις προσδοκίες! Όμως οι κερατάδες οι Έλληνες, και πιο συγκεκριμένα εμείς οι έλληνες φίλαθλοι είμαστε πολύ τράτζικ. Ο πολύ συμπαθητικό κατά τα άλλα σπίκερ Ν. Παπαδογιάννης γράφει μετά από την ήττα με την ΠΓΔΜ: ” Ούτε ο Ηλίας Ζούρος έχει την πείρα για να κουμαντάρει δίχως κλυδωνισμούς τέτοιο απαιτητικό σκάφος. Η σπουδή με την οποία έκανε την πρώτη του αλλαγή στο β’ ημίχρονο, αποσύροντας τον Μπουρούση, μετά από ένα λάθος και το σκορ στο 31-32 δείχνει προπονητή που δυσκολεύεται να χειριστεί τα χαλινάρια” και ακόμη “Η ελληνική ομάδα έχει ρεζέρβες που έχουν μέλλον αλλά όχι παρόν, μυαλά που έμαθαν να περιμένουν τη σωτηρία από τον περπατημένο συμπαίκτη ή τον τετραπέρατο προπονητή. Ο Νικ Καλάθης είναι τυπικό παράδειγμα”. 6 μέρες μετά (έπειτα από τη νίκη με τη Σλοβενία) ο Ν. Παπαδογιάννης γράφει “Εαν το ευρωμπάσκετ τελείωνε σήμερα, ο Ηλίας Ζούρος θα κέρδιζε τον τίτλο του κορυφαίου προπονητή. Μετέτρεψε υλικά δεύτερης διαλογής σε ομαδάρα ολκής” και συνεχίζει “ο Παπανικολάου, ο Βασιλειάδης και ο Μπράμος, παίκτες που ένας ένας φωνάζουν παρών και κερδίζουν στο παρκέ τα γαλόνια τους, θα περιμένουν τάισμα από τον τετραπέρατο Καλάθη για να ξεχυθούν στον αιφνιδιασμό που τόσο τους ταιριάζει. Ο λόγος ανήκει στον μικρό Νικ”.

Το τέταρτο όχι πρωτότυπο είναι ότι οι Lazy Dogs (το προσέξατε το ροζάκι ε) μετρούν πλέον 2 πρόβες και 3.5 τραγούδια!! Ποιοι είναι οι Lazy Dogs;; Το next big thing στα μουσικά δρώμενα της χιώτικης κοινωνίας.. Μπορεί με τους ρυθμούς που πάμε να χρειαστεί κανένας χρόνος για να παίξουμε λάιβ, μπορεί εκείνο το διαολεμένο το μικρόφωνο στο φοβερό υπερστούντιο που  κάνουμε πρόβες να πέφτει συνέχεια κάτω και να πρέπει να σκύβω για να τραγουδώ, μπορεί τα πλήκτρα να μην είναι συνδεδεμένα με κάποιον ενισχυτή και να πρέπει να βάζουμε μικρόφωνο στα ηχεία τους, αλλά κατά τα άλλα είναι καλήηηη φάση!

Καλά είναι με τα πρωτότυπα. Περνάω ένα από τους καλύτερες Σεπτέμβρηδες, κυρίως λόγω έγκαιρου στρωσίματος στη δουλειά, λόγω φοβερών μπάνιων και γενικότερης καλής διάθεσης και συνεχίζω ακάθεκτος!

ΥΓ: Το Vox 15 βγήκε επιτέλους! Γιούπι!

YΓ2: Αρκούντως ζουζουνιάρικο βγήκε το ποστ, με αυτά τα όμορφα χρωματάκια!!

-Βάσω, δες τώρα τι είσοδο θα κάνω στη θάλασσα και βαθμολόγησε!
-Να βαθμολογήσω;;
-Ε ναι βρε παιδί μου, δες πόσο εντυπωσιακή είσοδο θα κάνω!
-Ό,τι να ναι!

Σίγουρα βήματα προς την παγωμένη θαλασσίτσα, καλπασμός μέσα στο νερό, εκτίναξη, άψογη καμπύλη σώματος, τα χέρια μπροστά, ακολουθεί κεφάλι, ζντουπ, δυστυχώς η μουσούδα βρίσκει σε κάποιο βράχο, προεξέχοντα.

Γαμώτι πονάει, πονάει, πονάει, μουδιάζει, πονάει, πονάει πολύ, νιώθω την όξινη γεύση του αίματος, ωχ ωχ ωχ θα έσπασε κανέναν δόοοντι, πονάει, σαν να μασάω διάφορα αντικείμενα που κανονικά θα έπρεπε να ήταν στερεωμένα μέσα στο στόμα μου..

- Θα σου βάλω ένα οκτ..

Σηκώνομαι από το νερό, πολύ αίμα παντού

- Ωωωωχ οκ οκ, άμα είναι σου βάζω ΔΕΚΑΡΙ, ΔΕΚΑΡΙ!

Φτύνω μπόλικο αίμα  πονάνε δόντια, τεστάρω για θραύσματα δοντιών, έχω νεύρα, ρωτάω αν έσπασαν τα δόντια μου, αρνητική απάντηση, μήπως μου λένε ψέμματα;; Αίμα, αίμα αίμα, τα νεύρα μου, νομίζω ότι είμαι πολύ σπλάτερ θέαμα και ντρέπομαι κάπως, φτύνω, καθαρίζω με νερό, φτύνω, καθαρίζω με νερό, πωωωω μπελά δεν είχαμε και μπελά αποκτήσαμε, ξαναρωτάω μήπως έσπασαν τα δόντια μου, αρνητική απάντηση. Σύσκεψη και απόφαση για ράμματα στο Κέντρο Υγείας Πυργιού.

Μετά από λίγο είμαι σε ένα κρεβάτι ιατρικό και μια βελόνα τσιμπάει όπου βρει σκορπώντας ξυλοκαϊνη, γιατρέ στόχευσε λίγο καλύτερα σε περικαλώ. Επί 20 λεπτά μια άλλη βελόνα σε σχήμα δρεπανιού (μικρού) τρυπάει από ‘δω και από κει περνώντας μέσα από δέρμα. Τρομακτικό αλλά δεν βγάζω κιχ. 4 ράμματα και κατά τον γιατρό έγινε ένα αληθινό κέντημα. 8 μέρες θα τα κρατήσω, φούσκωσε και το πάνω χείλος, πολύ πρόστυχος μοιάζω!

Ράμματα = όχι ξύρισμα, οπότε λανσάρουμε στυλ ναυαγός που περιποιείται την κώμη του και βγάζουμε την παρακάτω φώτο-υπενθύμιση “δεν κάνω ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ βουτιές στα 4, 5 βήματα από το κύμα”.

Μετά σκεφτόμαστε ότι πρόκειται για μοναδική ευκαιρία να μάθω πως θα ήμανε με μουστάκι! Και βγαίνει δεύτερη φώτο-υπενθύμιση “δεν θα επιχειρήσω ΠΟΤΕ να αφήσω μουστάκι”

ΥΓ: Για να δείτε αυτά τα αριστουργήματα σε μεγαλύτερο μέγεθος κλικάρετε πάνω τους! Άντε και στω παιδιώ

Λοιπόν, το κυριακάτικο απόγευμά μου θα μπορούσε να αξιοποιηθεί είτε επενδύοντάς το στο τένις είτε μπλογκάροντας. Ο Μήτσης δεν το είχε δυστυχώς, γιατί ένιωθε κάποια φουσκώματα το χρυσό μου. Έτσι έμεινε η δεύτερη λύση. Έπειτα από 15 μέρες μπλογκικής ανομβρίας επανέρχομαι για να φωτίσω τον λαό μου. Μιλώντας για όσο αντέχω σοβαρά, σας προτρέπω να μην πάρετε και πολύ σοβαρά τα λεγόμενά μου, δεν έχω καμία σχέση με διατροφή, ούτε γνώσεις, ούτε τίποτα.

Αλλά θέλω να σας περιγράψω το παρακάτω παράδοξο. Φυσικά θα γίνει μια εισαγωγή που μας γυρνάει 3 χρόνια πίσω. Πριν 3 χρόνια λοιπόν, είδα με τρόμο τη ζυγαριά να φτάνει στα 77 κιλά. Ντζέμ, σκέφτηκα, μάλλον πεθαίνω όπου να’ναι. Θα κάνω δίαιτα. Πέρασα μια μαρτυρική βδομάδα πείνας μέχρι να συνηθίσω να τρώω μισές ποσότητες το μεσημέρι, σχεδόν καθόλου το βράδυ κοκ.. Μετά που το συνήθισα δεν ζοριζόμουν να τρώω λίγο, αλλά έπρεπε να είμαι μονίμως στην τσίτα σε σχέση με το φαγητό και να ξεχάσω την αγαπημένη συνήθεια “βλέπω ντιβιντί και τρώω παράλληλα” και πολλές άλλες αγαπημένες συνήθειες (Πέτρο, Αιμίλιο, Έτση, Γκαρσόν κλπ κλπ). Τεράστιες σαλάτες μπήκαν στην δίαιτα μου (δεν λέω, καλό κάνουν), περιόρισα τα κρεατικά, τα απέξω φαγητά σε 2 γεύματα τη βδομάδα κοκ.

Αυτό το πράγμα κατέβασε τα κιλά μου στα 71. Ωραία ως εδώ. Αυτό το πέτυχα μέσα σε δυόμιση μήνες. Από τότε και τα επόμενα σχεδόν 2.5  χρόνια βολόδερνα μεταξύ 70.5 και 72.5 προσέχοντας πάαααντα, τρώγοντας περιορισμένες ποσότητες φαγητού, όντας μέσα σε ένα καταπιεστικό αυτοπεριορισμό. Παράλληλα, γινόταν πολλά τένις (εκτός από το 4μηνο που απείχα λόγω του προβλήματός μου στο γόνατο), κάμποσα ποδόσφαιρα και ποδηλατάδες τους καλοκαιρινούς μήνες, κοιλιακοί και ασκήσεις σπιτιού κοκ. Όλα αυτά τα χρόνια έβλεπα τον πρώην συγκάτοικο νίκο να γυμνάζεται γυμναστηριακώς, να τρώει προκλητικά  σαν γαϊδουράκι του τύπου:

-ρε συ σήμερα βράδυ έφαγα 2 χάμπουργκερ από τα γκούντις

-καλά ρε πως τα καταβροχθίζεις όοοολα αυτάαα και γιατί μένεις αδύνατος;

-εε μη φανταστείς ότι κάθε βράδυ τρώω έτσι, συνήθως τρώω περισσότερο..!

…και εννοείται μου ανέβαινε το αίμα στο κεφάλι! Από την άλλη ο Μιμέτος (mimiz.gr) έτρωγε βράδυ παρά βράδυ τουλάχιστον το πιτόνι του και είχε αναπτύξει τη θεωρία του σπίρτου σύμφωνα με την οποία όσο τρως σουβλακοπίτες, τόσο πιο πολύ χάνεις βάρος γιατί αυτές λειτουργούν σαν σπίρτο που βάζει φωτιά και καίει τα λίπη σου.. Ο Μίμηζ δεν γυμνάζεται σχεδόν καθόλου, που λέτε, όμως παραμένει 67 κιλά τρώγοντας το καταπέτασμα. Αχώνευτοι τύποι!

Κάτι δεν έκανα καλά προφανώς!

Για να έρθει ο φετινός Μάης οπότε και ξανάρχισα συστηματικά γυμναστήριο έπειτα από πολλά χρόνια, έκανα μετρήσεις βάρους, λίπους, μεταβολισμού, μυικής μάζας κλπ κλπ. Τώρα που μιλάμε βρίσκομαι στον 4ο μήνα εντατικής γυμναστικής. Τα κιλά μου έχουν παραμείνει περίπου στάσιμα (τελευταίο ζύγισμα στα 71.5, μια χαράαα), ο μεταβολισμός μου πριν 2 μήνες είχε αυξηθεί κατά 300 θερμίδες και τώρα υπολογίζω ότι θα είναι ακόμη μεγαλύτερος, η μυική μου μάζα αυξήθηκε ραγδαία και προφανώς το λίπος ελαττώθηκε εξίσου ραγδαία (εξ’ου και το ότι το βάρος μου παρέμεινε σταθερό). Σε αυτό το διάστημα αποφάσισα να εγκαταλείψω της δίαιτες της πείνας και να τρώω σαν τους άλλους ανθρώπους που συναναστρέφομαι. Το βραδινό φαγητό ξαναμπήκε σε  καθημερινή βάση στο πρόγραμμά μου, η κοιλίτσα μου συμμαζεύτηκε σε σημείο να διακρίνονται 2.5 +2.5 κοιλιακοί επί μονίμου βάσεως, τα μπρατσάκια μου καραφούσκωσαν (καλό αυτό),  δυστυχώς φούσκωσαν λίγο και τα στήθη μου και χρειάζομαι στηθόδεσμο (κακό αυτό), ξαναθυμήθηκα πως είναι να τρως σούβλακους και γυρόνια μετά από ένα ξενύχτι με έντονες αλκοολοποσίες κλπ κλπ.

Η αλλαγή στη διατροφή μου υφίσταται τους τελευταίους 3 μήνες, οπότε είμαι βέβαιος ότι τα έξτρα γεύματα, με μπόλικη πρωτεϊνη (κρέας, γαλακτοκομικά, τόνος) δεν πρόκειται να ανεβάσουν τη ζυγαριά, αντίθετα μάλλον κάνουν καλό ενεργοποιώντας συνέχεια το μεταβολισμό μου ο οποίος αυξάνεται συνεχώς (σε συνδυασμό με την εντατική άσκηση). Επίσης μπορώ να τρώω ότι θέλω, να κάνω τις παρεκτροπές μου χωρίς τύψεις, γιατί τα τελευταία χρόνια, κάθε φορά που έτρωγα κάτι παραπάνω λιπαρό δυσκολευόμουν να το απολαύσω λόγω τύψεως . Δεν ήταν ζωή αυτή μάστορες, σας το λέω. Για τους απανταχούς φοβικούς με τη διατροφή, που καταπιέζουν τον εαυτό τους να τρώει με το σταγονόμετρο, δείτε και αυτή τη οπτική του πράγματος και ρωτήστε ειδικούς που θα έχουν να σας πουν μια πιο υπεύθυνη γνώμη!

Πάντως ο συνδυασμός μπόλικων τακτικών γευμάτων και γυμναστικής έχει δουλέψει σε 3/3 περιπτώσεις γνωστών μου, οπότε το δείγμα είναι μεγαλύτερο! Από κει και πέρα, τι να σας πω.. κάνετε ό,τι καταλαβαίνετε, εγώ το καθήκον μου το έκανα!

ΥΓ: Πάρτε και τραγουδάκι εξαιρετικό, προπομπό των καινούριων Kasabian: