Μια και η Didi ακόοομη μου στέλνει δελτία τύπου με τα δρώμενά της και μια και ξέρω ότι σε πολλούς από εσάς θα αρέσει το παρακάτω νέο, σας το παρουσιάζω αναλυτικά και με κάθε επιφύλαξη, γιατί η Ντίντι είναι πάντα ικανή για εκπλήξεις (συχνά αρνητικές). Μετά την κυκλοφορία του νέου τους album I’m with you, οι Red Hot Chili Peppers έρχονται Ελλάδα (!!) :

RED HOT CHILI PEPPERS

ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ!

ΟΙ RED HOT CHILI PEPPERS ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!

04.09.2012
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΣΤΑΔΙΟ, ΑΘΗΝΑ

Η Live Nation και η Big Star Touring παρουσιάζουν τους RED HOT CHILI PEPPERS – LIVE στο Ολυμπιακό Στάδιο ΟΑΚΑ την Τρίτη 4 Σεπτεμβρίου 2012.

Η μεγαλύτερη μουσική περιοδεία συνεχίζεται! Οι RED HOT CHILI PEPPERS ανακοίνωσαν την προέκταση της παγκόσμιας περιοδείας τους. Οι εμφανίσεις τους για το 2011 σε επιλεγμένες ευρωπαϊκές πόλεις βρίσκονται στο τέλος τους και ήδη έχουν επιβεβαιώσει καινούργιες ημερομηνίες για το 2012 στην Ευρώπη. Οι πρώτες συναυλίες της νέας χρονιάς θα γίνουν σε κλειστούς χώρους και θα ακολουθήσουν συναυλίες σε μεγάλα ανοικτά στάδια συμπεριλαμβάνοντας και την Αθήνα στη συναυλιακή τους λίστα.

Οι πολύ-πλατινένιοι και πολυ-βραβευμένοι με Grammy RED HOT CHILI PEPPERS είναι ένα από τα πιο πετυχημένα ροκ συγκροτήματα της ιστορίας. Με πάνω από 70 εκατομμύρια πωλήσεις album, έχουν κερδίσει 7 βραβεία Grammy σε όλες σχεδόν τις κατηγορίες, όπως του “Best Album Rock” για το “Stadium Arcadium”, του “Best Rock Performance By a Duo or Group” για το “Dani California”, του “Best Rock Song” για το “Scar Tissue” και του “Best Hard Rock Performance With Vocal” για το “Give It Away”. Τα μέλη συγκροτήματος Red Hot Chili Peppers είναι ο τραγουδιστής Anthony Kiedis, ο μπασίστας Flea, ο ντράμερ Chad Smith και ο κιθαρίστας Josh Klinghoffer.

Δεν είναι υπερβολή αν πούμε ότι οι Red Hot Chili Peppers είναι TO ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ που το Ελληνικό κοινό “απαιτεί” να δει ζωντανά εδώ και χρόνια!

Οι Red Hot Chili Peppers δημιουργήθηκαν στην πόλη των αγγέλων, το Los Angeles, το 1983. Το 1984 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο το όνομά τους. Το Blood Sugar Sex Magik ήταν το πρώτο τους άλμπουμ με παγκόσμια απήχηση και πωλήσεις πάνω από 13 εκατομμύρια. Παραγωγός ο Rick Rubin. Με τον ίδιο παραγωγό κυκλοφόρησαν το 1999 το Californication, το πιο επιτυχημένο εμπορικά άλμπουμ του συγκροτήματος. Τρία χρόνια μετά κυκλοφόρησαν το By the way και το 2006 το Stadium Arcadium. Το άλμπουμ αυτό γέννησε τρεις κορυφαίες rock επιτυχίες: το “Dani California” που παρέμεινε 14 εβδομάδες στη θέση #1 και τα “Tell Me Baby” και “Snow (Hey Oh)” που κατέλαβαν την πρώτη θέση αμέσως μετά την κυκλοφορία τους – πράγμα πρωτόγνωρο για την ιστορία του Billboard Alternative Chart. Στις 29 Αυγούστου του 2011 κυκλοφόρησε το δέκατο άλμπουμ τους “I’m with you”, με το οποίο ξεκινούν μία ακόμη παγκόσμια περιοδεία. Τον Απρίλιο του 2012 το συγκρότημα θα γίνει δεκτό στο πάνθεον του Rock And Roll Hall of Fame.

Ο μοναδικός και χαρακτηριστικός ήχος τους είναι βασισμένος σε ένα συνδυασμό ροκ, πανκ και φανκ. Εκτός από τον ήχο η εικόνα ολοκληρώνεται και με την έντονη σκηνική τους παρουσία, την οποία εδώ και χρόνια περιμένουμε ανυπόμονα να ζήσουμε ζωντανά.

Ο αστερίσκος-έμβλημα των Red Hot Chili Peppers αντιπροσωπεύει το άπειρο, μια δημιουργική δύναμη χωρίς αρχή, χωρίς τέλος, πάντα σε κίνηση.
Ήρθε η ώρα να βιώσουμε αυτή την ενέργεια από κοντά!

Οι RED HOT CHILI PEPPERS έρχονται να εκπληρώσουν τον διακαή πόθο όλων των Ελλήνων fans!

RED HOT CHILI PEPPERS
Τρίτη 4 Σεπτεμβρίου 2012
Ολυμπιακό Στάδιο ΟΑΚΑ
Αθήνα

Με ένα στόμα, μια φωνή, οι fans φωνάζουν όλοι μαζί:

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Οι RED HOT CHILI PEPPERS έρχονται στην Ελλάδα για τη μεγαλύτερη συναυλία της χρονιάς!

Η προπώληση των εισιτηρίων για το ροκ υπερθέαμα του 2012
ξεκινά την
Τρίτη 20 Δεκεμβρίου 2011
στις 10:30 στο Ticket House

Οι τιμές εισιτηρίων διαμορφώνονται ως εξής:

Συγκεκριμένα, οι αγορές εισιτηρίων θα ξεκινήσουν ταυτόχρονα online από τα www.ticketpro.gr &www.tickethouse.gr , και στα εκδοτήρια του Ticket House, στις 10:30 π.μ.

Οι τιμές των εισιτηρίων διαμορφώνονται ως εξής:

PL1 (θύρες 1,35,2,34): 35 ευρώ
PL2 (Pitch – Αρένα): 45 ευρώ
PL3 (θύρες 4,6,30,32): 45 ευρώ
PL4 (θύρες 3,5,8,10,12,24,26,28,31,33): 65 ευρώ
PL5 (θύρες 7,9,11,13Α,23B,25,29):75 ευρώ
PL6 (Pitch-Front of Stage): 75 ευρώ

Διατίθεται περιορισμένος αριθμός εισιτηρίων στις ΡΑ & ΡΒ
Για περισσότερες πληροφορίες απευθυνθείτε στο ταμείο του Ticket House

Σημεία προπώλησης και ώρες λειτουργίας

Αθήνα
TICKET HOUSE
Πανεπιστημίου 42 (εντός της στοάς).
Τηλέφωνο Επικοινωνίας: 210 3608 366

Ωράριο Λειτουργίας
Δευτέρα – Παρασκευή: 10:30 – 21:00
Σάββατο: 10:30 – 16:00

Online Sales:
Για αγορές μέσω διαδικτύου με πιστωτική κάρτα, 24 ώρες/ωρο:
www.ticketpro.gr | www.tickethouse.gr

Για περισσότερες πληροφορίες και πλήρη δημοσιογραφική κάλυψη απευθυνθείτε στην Ηρώ Παστρικού στο promo department: τηλ.: 210 8820 426 (εσωτ. 110) και στο press@didimusic.gr

Τούτο το ποστ γράφτηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2008 στο πρώτο σάιτ στο οποίο είχα blog, στο rockarolla.gr, αλλά μου φάνηκε επίκαιρο και σχετικά σχετικό με αυτό. Οπότε είπα να το ποστάρω τώωωρα και στο comfis.gr:

Πίσω στο 1998! Τότε, για όσους δεν το ξέρετε, πήγα πρώτη φορά στη σαλόνικα! Και από τότε, με μικρές ή μεγάλες διακοπές είμαι εκεί για σχεδόν 10 χρόνια!

Σήμερα καθόμουν και έλεγα στη Βασούλα για το πως πέρασα εκείνους τους πρώτους μήνες στη Σαλόνικα! Τότε το βαλάντιό μου δεν ήταν μεγάλο και φρόντιζα, για λόγους που ακόμη αγνοώ, να το κρατάω υπερβολικά μικρό! Θυμάμαι λοιπόν ότι ο πρώτος μήνας στη Θεσσαλονίκη είχε περάσει τόσο παρομοιωδώς λιτά. Πρέπει να μην ξόδεψα πάνω από 25000 δραχμές εκείνο τον πρώτο συνεχόμενο μήνα που έμεινα στη Θεσσαλονίκη (Νοέμβρης του 1998).

Τα πράγματα είχαν κάπως έτσι: Φαγητό απέξω έτρωγα εξαιρετικά σπάνια, διότι οι γονείς μου έστελναν κάθε 15 μέρες με το πλοίο ένα σωρό φαγητά, τα περισσότερα εκ των οποίων έμπαιναν στην κατάψυξη! Έτσι άνα 15 μέρες, κάθε δεύτερη Κυριακή, έτρεχα αργά το βράδυ (από 10 εως 4 το ξημέρωμα) στο πλοίο για να πάω να πάρω τα φαγητά. Τα οποία ήταν πάρα πολλά! Η μεταφορά τους στο σπίτι ήταν μια διαδικασία τραγική, γιατί σχεδόν ποτέ δεν έβρισκα ταξί εκτός αν έφτανα στην Εγνατία! Από το λιμάνι, λοιπόν, ως την Εγνατία, περπατούυυυσα κουβαλώντας πολλά δέματα, κάτι που με εξουθένωνε! Αλλά το πραγματικό δράμα άρχιζε, όταν πχ έπρεπε να τρώω κατεψυγμένη σπακανόπιτα ή ρύζι (το οποίο ρύζι πραγματικά δεν τρωγόταν) ή κοτόπουλο ψητό από το ψυγείο για 4 και 5 μέρες. Το φαγητό ήταν μια διαδικασία αναγκαστική, αλλά απόλυτα βαρετή, με τέτοιες αδιάφορες γεύσεις.

Επίσης, τα ψώνια μου συνήθως περιοριζόταν σε δημητριακά, γάλα, ψωμάκι φρέσκο (πωωω τώρα θυμήθηκα μια κοπέλα που θα ορκιζόμουν ότι ήταν σκανδιναβή, και η οποία ήταν σε ένα φούρνο από όπου έπαιρνα συνέχεια ψωμί και πάντα μου χαμογελούσε και της χαμογελούσα και εγώ) και μακαρόνια + κέτσαπ + τυρί τριμμένο συσκευασμένο (ένα απαίσιο έμενταλ ή κάτι τέτοιο). Σκεφτόμουν ότι με σχεδόν 110 δραχμές (ειδικά αν ήταν τα μακαρόνια όχι μίσκο, αλλά του σουπερμάρκετ από το οποίο αγόραζα – συνήθως ένας Μασούτης κοντά στην Κασσάνδρου-) + όση κέτσαπ και τυρί χρειάζεται μπορούσα να έχω φαγητό για σχεδόν δύο ημέρες!

Κάποιες φορές βέβαια το έριχνα έξω και έτρωγα πίτσα Ρομέα κατά προτίμηση. Τα σουβλάκια τους ποτέ δεν τα συμπάθησα. Τότε εκείνη η Ρομέα (μια μεγάλη σε μέγεθος) κόστιζε 900 δραχμές. Καφέδες δεν πήγαινα ιδιαίτερα πολλούς, καθότι ακόμη δεν είχα κάνει μεγάλες παρέες -ο φοιτητικός παροξυσμός ήρθε για μένα τον Δεκέμβρη, με αποτέλεσμα να μην θέλω να πάω χίο για χριστούγεννα-. Και όταν έβγαινα πηγαίναμε συνήθως στη μελενίκου ή σε κάποιο άλλο φοιτητικό, που με 450 δραχμούλες μπορούσες να πιείς καφεδάκι.

Ααα βεβαίως ότι φοιτητικό γινόταν το προτιμούσαμε! Γιατί το φοιτητικό ήταν φτηνό και διασκεδαστικό. Πήγαμε σε πάρτυ κομμάτων, σε εκδηλώσεις της σχολής κλπ κλπ! Άρχισα να πηγαίνω και στην μουσική ομάδα της σχολής μου, να γράφω στην φοιτητική εφημερίδα του βιολογικού. Όλα αυτά ήταν ωραία και τσάμπα!

Έμενα με άλλους 3 συγκατοίκους (οι οποίοι αρχικά μου ήταν άγνωστοι), εκ των οποίων έδεσα με τον Βασίλη Τσιόμαλο του οποίου τα ίχνη έχω χάσει εδώ και χρόνια! Με τους συγκάτοικους αν και δεν δέθηκα, λοιπόν, παίζαμε χαρτιά, βλέπαμε τιβί αρκετές ώρες! Καμιά φορά ο θεοδόσης, που δεν συμπαθούσα μας άφησε να μπαίνουμε στο δωμάτιό του και να παίζουμε Sega ή κάποια άλλη παιχνιδομηχανή!

Είχα και κινητό, αλλά όχι σταθερό τηλέφωνο. Το κινητό το είχα για να με πέρνουν οι γονείς μου, ή να στέλνω εγώ κανένα μήνυμα σπανίως. Αλλά το σαβ/κο είχε ειδική χρέωση στις κλήσεις και έπαιρνα τους πολύ αγαπημένους φίλους μου από τη χίο (οι οποίοι με άφησαν μόνο και έρημο να πάω σαλόνικα, ενώ εκείνοι ή έμειναν χίο ή πήγαν αθήνα).

Τότε όμως ήμουν ερωτευμένος με την #$@~!$@. Για να μπορώ να της μιλάω συχνά (τότε πίστευα ότι αν με επιμονή της έδειχνα ότι την θέλω, θα την κατάφερνα να με ερωτευτεί) αναγκαζόμουν να πέρνω τηλεκάρτες και να πηγαίνω σε ένα καρτοτηλέφωνο να την πέρνω τηλέφωνα. Για ένα διάστημα, κάθε μέρα γύρω στις 8 το βραάδυ τσουπ πήγαινα στο καρτοτηλέφωνο και της τηλεφωνούσα. Αυτό σταμάτησε όταν είδα τον προϋπολογισμό μου να γίνεται ζμπαράλια και την υπομονή μου να εξανεμίζεται (πότε πρόλαβε άραγε).

Το δωματιάκι μου, ήταν ένα δωμάτιο 2.5χ5. Χωρούσε γραφείο, βιβλιοθήκη, ντουλάπα, κρεβάτι μονό και το συνθεσάιζερ μου! Α και ένα μικρό ψυγειάκι. Δεν είχε μπαλκόνι, αλλά είχε ένα παράθυρο (που έβλεπε τη σαλονίκη από τον 8ο όροφο) μπροστά από το οποίο είχα το γραφείο μου! Μια 14άρα τηλεόραση συμπλήρωνε το σετ.

Πόσο λιτά μπορούσα να ζήσω και να είμαι χαρούμενος; Υπάρχει και η άλλη εκδοχή, βέβαια, που ισχυρίζεται ότι ο καιρός στο πέρασμά του, γλυκιά θαμπάδα ρίχνει στη μνήμη, η οποία γίνεται ανυπόφορα και μελαγχολικά νοσταλγική.

Σχόλια:

από Comfortably-numb που στο καλό τα θυμάσαι εσύ τα σουβλάκια του τάκη! ακόμη τα τιμάμε βεβαίως!
από Nasos Ta soublakia tou Takis omws ta timousate deontws!
από ColdHardBitch lol nai kai pali omos to kerdos einai 1000% zoi se mas
από Comfortably-numb simperasma, o kafes anatimi8ike arketa parapanw apo ta tsigara
από ColdHardBitch o re filleeee asxeto alla ego thimame epoxes ligo prin erthoun ta eyra pou o kafes ekane diakosies draxmes. kai ta tsigara to thimame kathara giati sinexeia emena estelnan na agorazo oi goneis mou ekana triakosies deka. lol
από Comfortably-numb toulaxiston egw eimai pappous dimokratikos.. afinw sta paidia m to dikaiwma na pisteuoun oti o jesse james einai kaliteri tainia apo ti syriana moueh
από TheGreatDalmuti “Shmera kathomoun kai elega sthn Basoula…” ax kakomoire san pappous pou milaei sthn anipsouda tou arxizeis na akougesai
από Aris Μάλλον πεθαίνεις και βλέπεις τη ζωή σου να περνάει από μπροστά σου σαν ταινία. Απλά στην περίπτωση σου τη βλέπεις σε slow motion και προλαβαίνεις να τη γράφεις.

Έχουν περάσει 6 μήνες από τότε που η δραχμή ξαναήρθε στη ζωή μας και δεν μπορώ ακόμη να τη συνηθίσω. Πρώτα από όλα γιατί είναι αρκετά κακομούτσουνη, σε σχέση με τα ωραία παλ χρώματα που είχαμε συνηθίσει με το παλιό νόμισμα. Τουτή η περίοδος Μου θυμίζει το αντίστοιχο εξάμηνο πριν από περίπου 11 χρόνια, όταν βάλαμε το παλιό νόμισμα στη ζωή μας και ήταν για όλους μας δύσκολο να υπολογίζουμε με αυτό, οπότε κάναμε πάντα πρώτα την αναγωγή στη δραχμή για να δούμε αν κάτι είναι φτηνό ή όχι!  Από ένα διάστημα και μετά αυτή η αναγωγή δεν είχε κανένα νόημα, παρά μόνο να σε κάνει να μελαγχολήσεις. Γιατί ενώ άφησες τον καφέ στις 600 δραχμές με το ευρώ τον βρήκες στις 1300 και η αναγωγή στο υπενθύμιζε. Και σε μελαγχολούσε. Τις πολυαγαπημένες πίτες με σουβλάκι από 250 δραχμές τις είδες να φτάνουν στις 680. Που να πάρει ο διάολος, αϊ εμ ε χιούμαν μπίινγκ, έχω και εγώ δικαίωμα στην πίτα με σουβλάκι! Τώρα περνάμε το ακριβώς αντίθετο.. προσπαθούμε να συνηθίσουμε τη δραχμούλα! Άσε που η αρχική ισοτιμία ορίστηκε στις 512 δραχμές το ευρώ και μέσα στο εξάμηνο η τακτική υποτίμησης την έχει εκτοξεύσει στις 754.  

Πολλά λοιπόν άλλαξαν από τότε που εισγωρήσαμε (sic) στη δραχμή! Ήμανε από τους άτυχους που δεν πρόλαβαν να αγοράσουν ένα δυνατό desktop που να τους βγάλει για μεγάλο διάστημα και τώρα με τη δραχμή ένα πραγματικά καλό desktop κοστίζει γύρω στο ένα εκατομμύριο τη στιγμή που τα μηνιάτικα είναι στις 150000. Έτσι αυτό είναι ένα από τα τελευταία blog που σας γράφω, όσο ακόμη αντέχει η παλιοσακαράκα  μου και δεν παίρνω όρκο ότι θα  προλάβω να το τελειώσω και αυτό! Μαζί με αυτό, ξεχάστε και τα κάθε είδους γκάτζετς, κινητά, ταμπλέτες κλπ κλπ.

Η Ελλάδα που λέτε, είναι ακόμη πολύ πίσω ενεργειακά και τα καύσιμα από το εξωτερικό είναι πανάκριβα. Μια βόλτα από το σπίτι μου ως το εξοχικό μου κοστίζει πιο πολλά από όσα θα ξόδευα για τρεις μερίδες πατέ χήνας με συνοδεία κου λι χαβιάρι (το έχω δει σε εκπομπές μαγειρικής αυτό το “κου λι” ή μήπως “κουλή”;)  οπότε εδώ στη Χίο το έχουμε ρίξει όλοι στο ποδήλατο και αυτό έκανε την πόλη μας πολύ πιο όμορφη. Δεν συμβαίνει το ίδιο για το 50% του ελληνικού πληθυσμού της Ελλάδας που βρίσκεται στην Αθήνα και στριμώχνεται πλέον καθημερινά σε Μέσα Μαζικής Μεταφοράς που δεν επαρκούν ούτε για το 50% των αναγκών. Τα λεωφορεία είναι γεμάτα, κόσμος κρέμεται στα παράθυρα, ενώ οι πιο απελπισμένοι ανεβαίνουν στην οροφή τους, προκειμένου να φτάσουν κάπως έγκαιρα στον προορισμό τους.  Πριν από 2 μήνες βγήκε μια είδηση ότι μια καινοτόμα ελληνική εταιρεία έφτιαξε ένα δοκιμαστικό ηλιακό αμάξι και ότι μέσα στα επόμενα δύο χρόνια θα κυκλοφορήσει. Ως τότε, να είναι καλά το αγαπημένο μου ποδηλατάκι. Άλλωστε μέσα σε δύο χρόνια στην Αθήνα θα μείνει περίπου το 60% του πληθυσμού σε σχέση με την πΔ (προ Δραχμής) εποχή!

Εκεί πέρα η ζωή είναι πλέον ελαφρώς τραγική. Το αποκούμπι της εργασίας σε μπαρ, καφέ, εστιατόρια κλπ κλπ δεν υπάρχει πλέον, γιατί ο κόσμος φοβάται να ξοδέψει χρήματα για περιττές απολαύσεις, οπότε οι παροχείς αυτών των υπηρεσιών κατάλαβαν ότι δεν έχει μέλλον το λειτούργημα τους και το παράτησαν. Το 25% των εταιρειών της πρωτεύουσας έβαλε λουκέτο πριν τον ερχομό της δραχμής γιατί πολύ απλά δεν παρήγαγαν κάτι. Το πρώτο εξάμηνο της δραχμής ένα έξτρα 20% έκλεισε και οι νέοι πλέον μπορούν πιο εύκολα να βρουν 20ευρω στο δρόμο από ότι δουλειά. Αυτό τους έστειλε από κει που ήρθανε και τους έκανε παραγωγικούς. Μπήκε ένα τέλος στην ασύστολη παροχή υπηρεσιών περιορισμένης χρησιμότητας και επιτέλους άρχισαν να παράγονται αγαθά. Αγγούρια, φασόλια, μπιζέλια, γκουαρανά κοκ. Η νέα κυβέρνηση μοίρασε γη στους μη έχοντες και πλέον ο καθένας μπορεί να παράγει τα ζαρζαβατικά του και αυτό είναι η πρώτη πραγματική κίνηση κοινωνικής πολιτικής την τελευταία 10ετία. Οκ, μπορεί να έχω να φάω το αγαπημένο μου μπρι περίπου κανένα 8μηνο, αλλά καλό είναι και το κατσικοτύρι, ειδικά αν συνδυαστεί με λίγα πιπέρια.

Ποιός να μου το έλεγε ότι θα ξεχνούσα τις γκοφρέτες Loacker (αυτό πόνεσε πολύ), τα caprice, την κόκακόλα (ζήτω οι ελληνικές κόλες) χωρίς να πάθω κατάθλιψη. Αλλαντικά και τυρία που πολύ τα αγαπούσα, καθότι λιχούδης, ξεχάστε τα.  Μόλις άρχισα να εκτιμώ κάποια κρασιά κοπήκανε και αυτά και η καλύτερη μπύρα που μπορώ να πιω είναι η Fix Weisse, πράγμα όχι πολύ καλό. Άμα θες βέβαια πίνεις και Erdinger, αλλά αυτή κοστίζει 5000, οπότε αν πιεις από μια την ημέρα, έχεις βρει τρόπο να επενδύσεις το μηνιάτικό σου. Τέρμα τα ριζότα με καπνιστή πάπια και πέρλες πεπονιού στο Γκαρσόν (πάει έκλεισε και αυτό), τέρμα η μερέντα (κάτι ελληνικές που φτιάχνονται δεν επαρκούν ούτε για το 15% της ζήτησης). Μεγάλη έλλειψη παρατηρείται και στις πατάτες, διότι η ελληνική παραγωγή πρέπει να τριπλασιαστεί για να καλύψει τη ζήτηση, οπότε όπως καταλαβαίνετε, η πατάτα είναι το brand new caviar.

Αρχικά μου ήταν δύσκολο να χωνέψω το κλείσιμο όλων των τηλεοπτικών σταθμών (που χρήματα για διαφήμιση;) – τώρα πως θα βλέπω το Κάστρο του Τακέσι; –  αλλά οκ, όλα μια συνήθεια είναι. Στις στάχτες της θρυλική ΕΡΤ χτίστηκε ο ΚΣΤΡΕ (Κρατικός Σταθμός Τηλεόρασης και Ραδιοφώνου της Ελλάδος), ένας τηλεοπτικός σταθμός λίγο λιγότερο ενδιαφέρον από τα τούρκικα κανάλια που πιάνουμε εδώ στη Χίο. Τέρμα τα ριάλιτι, τέρμα οι μεταδόσεις τσου λου (champions league) και τέρμα η τηλεόραση γενικότερα, κάτι που έκανε τους Έλληνες πιο ευτυχισμένους. Είναι ωραία που μιλάμε πολύ στο σπίτι και κανείς δεν μας φοβίζει τα αυτιά.

Όσο για την καθημερινή μου ζωή, τι να λέμε, το έχω ρίξει στην άθληση, στο διάβασμα και στη μουσική. Και δώστου μουσική, γράψε μουσική, άκουσε μουσική (ευτυχώς το νετ είναι πάμφθηνο και δεν έπαθε τπτς με όλο αυτό το σούσουρο) και δώστου τένις στο δημοτικό γηπεδάκι, δώστου ποδόσφαιρο. Βιβλία κατεβάζω από το νετ και μετά τα εκτυπώνω αλλά μάλλον θα περιοριστώ στην ανάγνωση από την οθόνη, γιατί το μελάνι είναι πΕ (προϊόν εξωτερικού) και άρα πανάκριβο. Το δίχως άλλο, μετά το αρχικό μούδιασμα και άγχος,  θαρρώ ότι είμαι κοντά στην κατάκτηση του ζεν, κοντεύω να γίνω ένας βούδας. Ένας βούδας που τρώει τομάτες από τον κήπο του πατέρα και πίνει γάλα από το γαλατά της γειτονιάς. Τα είχα δοκιμάσει όλα, έκανα διαλογισμό, έγραφα στην παλάμη μου Be Cool, αλλά μάταια! Η λύση βρισκόταν πίσω από μια δραχμή!

YΓ: Για να δούμε θα ρανκάρω για τη δραχμή;; (πιο εύκολα θα έβρισκα δουλειά, αν έψαχνα)

YΓ2: Ουδέν κακό αμπιγέζ καλού

ΥΓ3: Συζήτηση τριαντάρηδων μετά από αγώνα 5χ5.

- Πόσα είναι ο καθένας;

-5.5 εκατομύρια δραχμές

- Α, το ρίξανε, επιτέλους

-Ε ναι! Ρε χτυπάει το τηλέφωνό σου.

- Ωπ ναι, η γυναίκα είναι… Έλα γυναίκα!

-Ερχόμενος σπίτι μπορείς να φέρεις και μια πίτσα?

-Κρατάω μόνο 8 δις μαζί μου, δεν φτάνουν

ΥΓ3: Σχετικό Τραγουδάκι:

ΥΓ4: Καινούριο κολληματάκι:

YΓ5: Αυτό το ποστ γράφτηκε χτες το βράδυ, εμπνευσμένο από τον πανικό των γονέων σε σχετική συζήτηση για το μέλλον με τη δραχμή. Σήμερα το πρωί τα κανάλια έχουν βουήξει, το facebook έχει βουήξει και από ότι φαίνεται οι εξελίξεις μπορεί να είναι πολύ πιο γρήγορες από ότι κάποιος θα μπορούσε να φανταστεί. Πολιτικούληδες βγάζουν ηρωικούς λόγους για εθνικές σωτηρίες, ο μιστερ Γιούνκερ λέει ότι το ευρώ είναι έτοιμο για να αντιμετωπίσει την αποχώρηση της Ελλάδας και ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα.

Μετά από τον καθημερινό μου χορό με τη συνοδεία του Just Dropped in αυτό που χρειαζόμουν για να ολοκληρωθεί η απόλυτη τέρψη ήταν η παρακάτω φώτο:

Αλλά όχι, περιμένετε, έχει και καλύτερο. Η φώτο κοινοποιήθηκε από ένα φίλο  στο facebook μου και όπως φαίνεται είχε προκαλέσει αίσθηση, αφού μέσα σε λίγες ώρες είχε 550 shares και 180 σχόλια. Σχόλια που ποικίλλουν όπως:

• Μπράβο ρε μάγκα! (ο παληκαράς)
• sebasmos ston tsaka…………………………… (ο άσχετος)
• Δεν θα ήταν καλύτερα να κρύψετε το πρόσωπο του πιτσιρικά που μουτζώνει. Πρώτα από όλα είναι ανήλικος και έπειτα τον δίνετε στεγνά. (ο τύπος που βλέπει κάτω από τα γεγονότα)
• όταν σε λίγο θα βγει στη ζωή και θα φάει την π@π@ρα θα του φύγει η τζάμπα μαγκιά.. (ο κυνικός)
• προβλέπω να τρώει αποβολή τη Δευτέρα… (η φλώρα)
• πω πωωω ρεζιλικια!! (η διφορούμενη)
• o fwtografos den mporouse na parei ena pio geniko kadro na fanei ksekathara h moutza??? (o photo-maniac)
• Μπράβο στο παιδί και όσοι λένε “τι θα τραβήξει τώρα, θα φάει αποβολή, θα τον κάνουν, θα τον ράνουν”, ΘΑ ΤΟΥ ΚΛΑΣΟΥΝ ΜΙΑ ΜΑΝΤΡΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΑ ΕΧΕΙ!!! (ο προσοντούχος)
• ΜΑΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΙΣ ΟΛΟΥΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙ ΜΟΥ! (η αναζητούσα εκπροσώπηση)
• ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ…ΑΛΛΑ ΑΝ ΚΑΛΟΠΡΟΣΕΞΕΤΕ ΕΙΝΑΙ ΦΩΤΟΜΟΝΤΑΖ!!!! ΑΛΛΑ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΤΣΙ…..ΔΥΝΑΜΗ!!!! (ο καχύποπτος)
• balte ton fylakh re mounoskyla….. (ο.. κάπως ακραίος)
• καλά ρε ο άλλος μιλάει στο κινητο?!!?! (ο παρατηρητικός)
• Μπραβο μεγαλε. Δωσε 5 φασκελα κι απο μενα στα πουλημενα μουνοσκυλα. (ο παραγγελιοδόχος)
• Ελπιζω αποψε οι γονεις του παιδιου να αυτοκτονησουν. ΝΤΡΟΠΗ για μια χωρα που εχει τετοια νεολαια. (o ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΟΣ)

Μετά από την πολυσυλλεκτική αυτή αντιμετώπιση από τον κόσμο, για την κίνηση ετούτη, νομίζω πως τα δικά μου λόγια δεν έχουν και πολύ σημασία. Αλλά είναι φοβερό πόση σύγχυση υπάρχει στον κόσμο. Για μια κίνηση καθόλου διφορούμενη, που εξέφραζε αγανάκτηση προς την εξουσία και προσπάθησε να γίνει με τρόπο ηχηρό, ακούστηκαν τόσες αντιφατικές/άσχετες/αδιάφορες/σχετικές/εθνικιστικές/φιλελεύθερες/ακραίες γνώμες, κάτι που στο ταπεινό μου μυαλουδάκι δείχνει ίσως ότι πάνω από όλα είμαστε στη θέση που είμαστε ως κράτος, κυρίως εξαιτίας των εαυτών μας.

Έγινε μεγάλος χαμός σήμερις! Πήγα και εγώ στο γραφείο να δουλέψω, διαπίστωσα ότι οι εμπορικοί δρόμοι του νησιού ήταν άδειοι, ενημέρωσε και ο τρίτος του γραφείου ότι διαδηλώνει και είπα να κατέβω και εγώ μαζί με τον μπρο να συναντήσουμε την πορεία. Η οποία πορεία πρέπει να σημείωσε ρεκόρ προσέλευσης. Κλειστά όλα τα μαγαζιά, σαν να είναι Κυριακή και όλος ο λαός γύρω από την πλατεία. Ως εδώ τα πράγματα ακούγονται πολύ ελπιδοφόρα, αν και εγώ έπειτα από διαδοχικές προσωπικές ήττες (εμ τον Ιούνιο αγανακτάς ανελέητα και προσπαθείς να πείσεις και τους άλλους να αγανακτήσουν και τον Αύγουστο είσαι ένας χαρωπός, ανέμελος τύπος – αυτό δεν μπορεί να ονομαστεί παρά ήττα), αποφάσισα να κρατάω χαμηλούς τόνους.

Κάπου εδώ αρχίζουν τα φαιδρά. Όταν φτάσαμε την πορεία, ο κόσμος ήταν στο λιμάνι… μπροστά οι διαδηλωτές και πίσω οι διαδηλωτές του ΠΑΜΕ. Αυτά τα παλικάρια εννοούν να πιστεύουν ότι είναι υπόθεση του ΠΑΜΕ και όχι του φτωχού λαουτζίκου να πατάξει την πλουτοκρατία! Και ναι, είχαμε μια ακόμη πορεία για πολυνομοσχέδια, κρίσεις, μνημόνια κλπ κλπ με τους μισούς να έχουν μπει πίσω από την ετικέτα ΠΑΜΕ και να φωνάζουν ΠΑΜΕ-συνθήματα κοκ. Όταν οι καιροί είναι δύσκολοι, το ηρωικό ΠΑΜΕ είναι εδώ, σημείο αναφοράς και ελπίδας για την ανατροπή!

Μετά έγινε το άλλο. Έπρεπε, λέει, να κλείσουμε όλες τις καφετέριες της παραλίας. Για να είμαι ειλικρινής δεν μπόρεσα να καταλάβω το γιατί, αλλά ήταν καθολική η απαίτηση αυτή, οπότε υπέθεσα ότι κάτι θα έχουν σκεφτεί όλοι αυτοί, που δεν το σκέφτηκα εγώ. Κάναμε λοιπόν μια βασανιστική πορεία στην παραλία προσπαθώντας να κλείσουμε τα ανοιχτά καφέ. Εκεί να δεις ευτράπελα. Ο αρχηγός της πορείας (υπήρχε και τέτοιος και πρέπει να ήταν από τις πιο αντιπαθητικές φάτσες που συμμετείχαν στην πορεία, γμτι μ γμ) καθόριζε την πορεία που θα ακολουθήσουμε, έκανε διαπραγματεύσεις με τους μαγαζάτορες.

-Γιατί να κλείσω εγώ, ο άλλος έκλεισε;
-Βεβαίως και έκλεισε!
πετάγεται ένας τρίτος:
-Μα τι λες, δεν έκλεισε
Ο μαγαζάτορας επανέρχεται δριμύτερος
– Να είδες, δεν έκλεισε! Δεν κλείνω και εγώ

ή

- Πρέπει να το κλείσετε το σούπερμαρκετ!
- Α λυπάμαι δεν μπορούμε να το κλείσουμε, έχουμε τόσα φρέσκα προϊόντα, τι να τα κάνουμε; Έπρεπε να μας το λέγατε 5 ώρες νωρίτερα
Έχουν τα δίκια τους τα παιδιά!

για να καταλήξουμε σε κάτι του στύλ:

- Ρε αυτός εδώ είναι ανένδοτος
- Οκ, τότε ας αφήσουμε 5 ανθρώπους εδώ

Αυτό γινόταν από ένα σημείο και μετά σε κάθε μαγαζί, γιατί κανείς δεν ήθελε να κλείσει το καφέ του. Πόσο μάλλον επιχειρήσεις τύπου γκούντις με τόσα φρεσκοκομμένα μαρουλάκια να περιμένουν να καταναλωθούν. Την λογική να αφήνουμε άτομα να προσπαθούν να κρατήσουν κλειστά τα μαγαζιά, επίσης δεν την κατάλαβα, ούτε κατάλαβα πως αυτοί οι 5 άνθρωποι θα επέβαλαν την θέλησή τους! Αλλά πάλι όλοι το θεώρησαν φυσιολογικό οπότε σκέφτηκα ότι μάλλον λαμβάνουν υπόψιν κάτι που εγώ αγνοώ!. Αλλά μετά από λίγο η πορεία είχε χάσει τον μισό της κόσμο και δεν μας έφτανε για να πάμε και να αφήνουμε αντιπροσωπείες των 5 στους υπόλοιπους ανυπότακτους. Είναι φανερό ότι είχαμε κάνει ένα τεράστιο λάθος: έπρεπε να αφήναμε 3 ανθρώπους σε κάθε καφέ. Το δε σκορ μας στις τελευταίες 10 καφετέριες ήταν 10-0 (καμιά δεν έκλεισε) κάτι που απογοήτευσε πολύ λαό. Άσχετα αν αυτές που έκλεισαν, άνοιξαν αμέσως μετά που απομακρύνθηκε η πορεία λίγο.

Άλλες χαριτωμένες ατάκες ήταν τα απειλητικά στην ντουντούκα:

- Ο κύριος από εδώ δεν το κλείνει το μαγαζί του, ντροπή και αίσχος για τους υπερασπιστές της πλουτοκρατίας. ΠΟΤΕ ΠΙΑ να μην ξαναπατήσουμε για καφέ σε αυτό το μαγαζί.
οπότε όπως καταλαβαίνετε μάλλον δεν θα έχουμε μέρος για να πιούμε τον καφέ μας στο νησί για τον υπόλοιπο χειμώνα, αλλά η κρισιμότητα των καταστάσεων επιτάσσει να υποστούμε και αυτή τη θυσία. Άσε που αυτή η πλουτοκρατία έγινε μαϊντανός, όπως επισήμανε ο φίλος Ανδρέας! Κάτω η πλουτοκρατία λοιπόν!

Κάπως έτσι και μέσα από άπειρες κωμικοτραγικές στιγμές, επετεύχθη η μεγαλύτερη κινητοποίηση που είχα δει ποτέ στο νησί (οκ, έλειπα και 12 χρόνια) σε κλίμα χαλαρότητας και ραθυμίας. Και αν δεν ξέρουμε ακριβώς πως να αντιδράσουμε, δεν πειράζει και τόσο, φαντάζομαι. Ώχου στο κάτω κάτω, μη με ρωτάτε τέτοιες ερωτήσεις, εγώ δεν γνωρίζω τις απαντήσεις! Μόνο αυτούς τους κερατάδες, τους πλουτοκράτες θέλω να ρίξω κάτω κάποια από αυτές τις ημέρες και μετά ίσως ησυχάσω.

ΥΓ: Μετά πήγαμε στο Ρόδι για καφέ. Όταν πήγαμε να του την πούμε που το κράτησε ανοιχτό, ο Ροδί-της είπε ότι αν το έκλεινε, οι διαδηλωτές θα του θύμωναν γιατί δεν θα είχαν που να πιουν τον καφέ τους.

ΥΓ2: Όσο αστεία φαίνονται όσα συμβαίνουν στο νησί, άλλο τόσο σοβαρά συμβαίνουν στην Αθήνα. Αύριο έχει περικύκλωση της βουλής και αν κατεβεί στο δρόμο 1 εκατομμύριο μήπως ιδρώσει το αυτί τους; Μπα εε;;

To Barney’s Version εδώ και πολλούς μήνες μου ξεγλιστρούσε σαν χέλι! 3 φορές είπα ότι θα το δω στο σινεμά, αλλά όλο το ακύρωνα, από την άλλη  δεν μπορούσα να το βρω στα μπιλοβντ τορεντ-ο-σάιτς και το κακό χρόνισε! Πέρασε κάνα 6μηνο από την κυκλοφορία του και επιτέλους έφτασε το πλήρωμα του χρόνου. Καθίσαμε αναπαυτικά στον κυριακάτικο σαπισμένο καναπέ μας, αραδιάσαμε μερικά τυριά, ντοματίνια, γαλοπούλες, έτσι για το φερειπείν της υπόθεσης και πατήσαμε το σταρτ.

Ο Barney Panowski γύρω στα 60 του διαπιστώνει ότι το Αλζχάιμερ παραμονεύει να του κάψει τις μνήμες και όσο ακόμη προλαβαίνει κάνει μια αναδρομή στην υπέροχη ζωή του, τις περιπέτειές του, τους αποτυχημένους γάμους του και την ιστορία του έρωτα της ζωής του!

Νοσταλγικό πέρασμα από άλλες εποχές, γλυκόπικρες ιστορίες, εύθυμες πινελιές και ένα φινάλε ελαφρώς  στενάχωρο, αλλά η αίσθηση ήταν όμορφη. Ο Πολ Τζαμάτι ήταν πάντα ένα υπολογίσιμο μέγεθος και εδώ πέρα δίνει μια αξιοσημείωτη παράσταση, όντας στο πετσί του πληθωρικού κυρίου Barney. Η γλυκύτατη Rosamund Pike ήταν αξιαγάπητη ως Μύριαμ και ο Ντάστιν Χόφμαν δεν θα μπορούσε να υστερεί. Εμφανίζεται και ο γιος του Jake, ενώ τον Boogie, τον φίλο του Barney, ενσαρκώνει ο Scott Speedman (αρκετά πιο ώριμος σε σχέση με προηγούμενους ρόλους του)! Και όταν πρόκειται για ιστορίες που μπλέκεται το κωλοαλζχάιμερ δεν μπορώ να μην συγκινηθώ. Πάντως δεν ήταν ένα δακρύβρεχτο δράμα το δίχως άλλο. Με το φινάλε του, εγώ ήμανε με ένα χαμόγελο στο στόμα και με μια γλυκιά αίσθηση στα μέσα μου. 8αράκι!

Μετά από όλο αυτό σκέφτηκα (δεν ξέρω γιατί) ότι το σινεμά είναι πολύ φτηνό μέσο σε αντίθεση με το θέατρο, το οποίο μάλιστα απευθύνεται σε πιο ψαγμένους τύπους, οπότε θα έπρεπε να πάω και εγώ καθότι ψαγμένος. Τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο ελκυστικά όταν πρόκειται για δωρεάν θέατρο αλλά μάλλον την ίδια σκέψη έκαναν και μπόλικοι άλλοι. Έχουν έρθει στο νησί πολλοί θίασοι για ένα θεατρικό φεστιβάλ και δίνουν δωρεάν παραστάσεις. Όταν μάθαμε ότι στο Ομήρειο θα παιχτεί θεατρική διασκευή του Das Experiment, είπαμε να πάμε και μεις, όπως και εκατοντάδες άλλοι. Κατάμεστο το Ομήρειο (για τους μη Χιώτες, το Ομήρειο είναι ένα κτίριο που λαμβάνουν διάφορα πολιτισμικά ιβέντς). Στριμωχτήκαμε στις καρεκλίτσες μας (γμτι, τι πιάσιμο ήταν αυτό) και είδαμε λοιπόν μια θεατρική διασκευή του αριστουργηματικού Das Experiment! Ε λοιπόν, η θεατρική εκδοχή κάθε άλλο παρά αριστουργηματική ήταν! Το πιο ενδιαφέρον της βραδιάς ήταν το φυλλαδιάκι που μας μοίραζαν κατά την είσοδο και αναφερόταν στα πραγματικά γεγονότα που ενέπνευσαν για την ταινία. Κατά τα άλλα, ούτε την ψυχοβγαλτική κλιμάκωση της ταινίας ένιωσα, ούτε οι ερμηνείες μου άρεσαν, ούτε κατάφερε τίποτα να με βγάλει από την απάθειά μου. Ίσως φταίει και το ξενέρωμα που παθαίνω από το υπέρμετρο/υπερβολικό των θεατρικών ερμηνειών. Δεν είμαι εγώ για θέατρα, ας το δεχτώ ώστε να μπορέσω να προχωρήσω! Σιτ τώρα νιώθω λίγο άσχημα, γιατί διαβάζω εγκωμιαστικές κριτικές για την συγκεκριμένη παράσταση! Κάτι παραπάνω θα ξέρουν οι κριτικοί!

Όχι ότι πτοήθηκα καθόλου, μόνο εκείνο το πιάσιμο από τις καρέκλες ήταν αρκετά ενοχλητικό. Κατά τα άλλα ήταν κάτι διαφορετικό και εδώ πέρα τα διαφορετικά είναι πάντα καλοδεχούμενα!

Άσχετο 1:  Το Timeline, το καινούριο utility του facebook ακούγεται πολύ διαφορετικό και αρκετά πιο κουτσομπόλικο από την παρούσα μορφή. Ο Ζούκεμπεργκ είναι μόλις 27 και είναι σίγουρο ότι μετά από 40 χρόνια θα γραφτούν πολλές ταινίες που ο πρωταγωνιστής θα κάνει ταξίδι στο χρόνο προκειμένου να σκοτώσει τον Μαρκ και να αλλάξει το ρου της ιστορίας που έχει καταλήξει σε ένα Matrix άνευ προηγουμένου.

Άσχετο 2: Με τον θάνατο του Steve Jobbs, γέμισε ο τόπος με έμπειρα μηνύματα/ανακοινώσεις/μονόλογους/σοφίες τύπου “τι θα έκανα σήμερα αν ήταν η τελευταία μέρα της ζωής μου”. Κάτι τέτοιο ήταν ό,τι πιο συγκινητικό μπορούσε να ειπωθεί για τον Jobs, για μια δήλωσή του από το 2005. Είπε τότε ο Σταύρος το εξής συμπαθητικό:

«Όταν ήμουν 17, διάβασα ένα απόσπασμα που έλεγε: «αν ζεις κάθε μέρα τη ζωή σου σα να είναι η τελευταία, κάποια μέρα τελικά θα επιβεβαιωθείς». Μου έκανε τρομερή εντύπωση και από τότε και για τα τελευταία 33 χρόνια κοιτάζομαι στον καθρέφτη και αναρωτιέμαι: «αν αυτή είναι η τελευταία μέρα της ζωής μου, θέλω να κάνω αυτό που ετοιμάζομαι να κάνω;» και αν η απάντηση είναι «όχι» για πολλές μέρες στη σειρά, ξέρω ότι πρέπει κάτι να αλλάξω!

Γίναμε όλοι μικροί Job-ηδες!

Να μην ξεχάσω και τα επίσης έμπειρα λογοπαίγνια για τον Jobs και την ανεργία στην Ελλάδα! Τζιιζ !

Άσχετο 3: Το τραγούδι της ημέρας, το άκουσα και το ερωτεύτηκα αμέσως απευθείας από την πιο αγαπημένη σκηνή του The Big lebowski.. που να με δείτε να το χορεύω α λα βαγγέλης σειληνός στο “Μια ελληνίδα στο χαρέμι”

Ήμουν και εγώ εκεί. Έτσι φαντάζομαι σε λίγα χρόνια ότι θα λέω για την χτεσινοβραδινή εμπειρία. Όσο και να γέρασε ο Waters, όσο και να λείπουν οι υπόλοιποι Floyd, όσο ακριβό και να ήταν το εισιτήριο, όσο κοροϊδία και να ήταν εκείνα τα ψευτοvip, νομίζω ότι τη χτεσινή βραδιά θα την θυμάμαι για πάντα.

Φτάσαμε στο κατάμεστο ΟΑΚΑ, ΠΟΛΥ αργά (ας όψονται οι αναμονές μέχρι να έρθουν όλοι οι φίλοι) και μπαίνοντας στα VIP (ίδια καθίσματα με τα καθίσματα του κάτω διαζώματος από την ακριβώς απέναντι πλευρά αλλά 70 ευρώ ακριβότερα) η αρχική διαπίστωση ότι δεν υπάρχουν κενά καθίσματα μου γύρισε το μάτι (οι μνήμες από παλαιότερα κατορθώματα της Big Star – βλ Depeche Mode, αναμονή για λεωφορεία μετά τον όζι κλπ κλπ- ξαναζωντάνεψαν) και ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που σκέφτηκα ότι θα κάνω μήνυση ή κάτι.. Τελικά βρήκαμε κουτσά στραβά δύο θέσεις και καθίσαμε.

Οκ, οι θέσεις ήταν κοντά αλλά πολύ πλάγια. Αυτό προς στιγμή με χάλασε, αλλά η συνέχεια ήταν πέρα από κάθε προσδοκία. Όλα ξεκίνησαν με ένα βίντεο και τον Γουότερς να παρακαλάει να μην χρησιμοποιήσουμε μέσα εγγραφής εικόνας και να ζητάει από την αρένα να βάλει τις μάσκες που τους είχαν μοιράσει οι οργανωτές στο Empty Spaces.

Και κάπου εκεί αρχίζει μια εμπειρία περίπου 2 ωρών (+ μισή ώρα διάλειμμα) στην διάρκεια της οποίας με έπιασα άπειρες φορές να παρακολουθώ με δέος με τα χέρια σταυρωμένα. Από το αεροπλάνο που προσγειώθηκε στο τοίχος κάνοντας μια πτήση λίγο πάνω από τα κεφάλια μας, στο τέλος του In the Flesh? μέχρι τις παρανοϊκές φιγούρες/φουσκωτές μαριονέτες του δασκάλου, της μητέρας, του γουρουνιού, της εράστριας και από το στήσιμο του τοίχου τούβλο, τούβλο μέχρι το γκρέμισμά του στο τέλος του The Trial, παρακολούθησα ένα show που εν έτει 2011 μοιάζει πρωτοπόρο και απίστευτα εντυπωσιακό (δεν θέλω να ξέρω πως θα ένιωθα το 1981 αν ήμουν στους τυχερούς που παρακολούθησαν τα αντίστοιχα λάιβ). Από την απίθανη παραγωγή δεν θα μπορούσε βέβαια να λείπει και ο ήχος που άγγιζε το τέλειο (τουλάχιστον στα άπειρα αυτιά μου).

Οκζ, δεν πρόκειται για κλασσική συναυλία και αυτό το ξέραμε.. εγώ όμως φανταζόμουν ότι ίσως να μην βλέπαμε καθόλου την μπάντα και φυσικά κάτι τέτοιο δεν έγινε. Παρούσα μια μεγάλη ομάδα (11 καλλιτέχνες μεταξύ των οποίων και ο παλιός γνώριμος από τα Wall του ’81, Snowy White -my bird of paradise-, o John Carin που συνεργάζεται με τους Floyd από την εποχή του Momentary Lapse of Reason κλπ) που προφανώς ήταν αψεγάδιαστοι μουσικά (ok ο vocalist είχε χροιά που θύμιζε Gilmour, αλλά τον ένιωσα τόοσοο ξενέρωτο, αλλά δεεεεν πειράζει). Από κει και πέρα πρόκειται για μια θεατρική παράσταση του Roger Waters, που όταν πρωτοσυνέλαβε το συγκεκριμένο αριστούργημα προφανώς και θα βίωνε περιόδους ασύστολης μεγαλομανίας (πως αλλιώς να εξηγηθεί η εμμονή του να κρύψει κοτζάμ Pink Floyd πίσω από χάρτινα τούβλα, και να αλωνίζει τη σκηνή μόνος).

Ακόμη και αυτά του τα συγχωρούμε, γιατί η έμπνευση του μας χάρισε τόσο ανεκτίμητες συναισθηματικές καταστάσεις και ένα διαμάντι τόσο διαχρονικό. Πως γίνεται κάτι που γράφτηκε εκεί γύρω στο 1980 να με κάνει να ανατριχιάζω σε 5, 6 διαφορετικές περιπτώσεις στο χτεσινό λάιβ; Όταν στο Mother o Waters τραγουδάει “Mother should i trust the government” 20-25 χιλιάδες ακροατές ξέσπασαν και εγώ ανατρίχιασα. Όταν πίσω από το χτισμένο τείχος ο Waters τραγουδάει “together we stand, divided we fall” και πάλι ανατρίχιασα. H σλάιντ κιθάρα στο ξεκίνημα του βαφτιστικού μου Comfortably numb, μου σήκωσε την τρίχα κάγκελο, για να φτάσουν οι στιγμές του The Trial που νομίζω είναι η πρώτη φορά που ζορίστηκα τόσο που παραλίγο να βάλω τα κλάματα λόγω συναισθηματικής φόρτισης.

Το The Wall είναι ένα μουσικοθεατρικό θέαμα, που όμοιό του δεν έχει υπάρξει δεύτερο. Ακόμη και αν ο Waters στα 67 του δεν μπορεί να βιώνει το μεγαλείο των στίχων που ο ίδιος έγραψε, ακόμη και αν οι βόμβες-δολάρια που έπεφταν από τα αεροπλάνα έχουν γεμίσει τους λογαριασμούς του ώστε να μπορούν να ζήσουν μέσα στη χλιδή τα δισέγγονά του, το χτεσινό βράδυ ήταν μια εμπειρία ζωής που δεν νομίζω να ξεχάσω ποτέ.

ΥΓ1: Αν βρείτε τικέτα, ακόμη και τώρα, μη χάσετε την ευκαιρία
ΥΓ2: Ο έλεγχος για κινητά είναι τυπικός εκτός γηπέδου, αλλά εντός, καλύτερα μην επιχειρήσετε να βιντεοσκοπήσετε
ΥΓ3: Η φωνή του ήταν τέλεια
ΥΓ4: Μετά από μια τέτοια εμπειρία, στην έξοδο από το στάδιο συναντώ δύο τύπους σφιχταγκαλιασμένους, με τις γροθιές σφιγμένες, έτοιμους να αρχίσουν το ξυλίκι μεταξύ τους, να διαφωνούν:
-Servia
-Montenegro
-Servia
-Montenegro
Είναι από κείνες τις ώρες που χάνεις την ελπίδα σου και θες να δαγκώσεις πολύ κόσμο!!!

ΥΓ5: Φανταστικό κοινό. Νο κάμερας, νο φλας, νο βίδεα!

Και εκεί που δεν είχα απαντήσεις για το πως μπορεί να προχωρήσει αυτή η αντίδραση των αγανακτισμένων, αποδείχτηκε, προς μεγάλη μου έκπληξη, ότι μόνο χρόνος χρειάζεται. Το πόσο κόσμος ακριβώς μαζεύτηκε τελικά στην Αθήνα σήμερα, πολύ λίγη σημασία έχει. Αν δεν ήταν 1 εκατομμύριο και ήταν 600 ή 800 χιλιάδες και πάλι η αντίδραση είναι η πιο μαζική που μπορώ να θυμηθώ. Και στη Θεσσαλονίκη είχαμε μαζικοποίηση της διαμαρτυρίας!

Προφανώς όλα αυτά με κάποιο τρόπο κάνουν τους έχοντες την εξουσία να σφίγγονται  και να ιδρώνουν και όταν ιδρώνουν ΝΙΩΘΟΥΝ ΑΣΧΗΜΑ. Δεν εξηγούνται αλλιώς όλα αυτά τα πρωτόγνωρα, χαριτωμένα σκηνικά που μπορείς να τα συναντήσεις στο νηπιαγωγείο και στη βουλή:

Γιωργάκης: Ε παιδάακι, τι λες, δεν κάνουμε μια κυβέρνηση όλοι μαζί, γιατί μόνος μου φοβάμαι κάπως;; Ελάαα ρεε φίλε, ας κάνουμε, θέλω θέλω θέλω!!

Αντώναρος: Να κάνουμε, γιατί να μην κάνουμε. Αλλά δεν θα σαι εσύ αρχηγός. Θέλω και εγώ. Α, και πες ότι επαναδιαπραγματευόμαστε, για να δείξουμε ότι έχουμε καλή θέληση.

Γιωργάκης: Οκ μέσα

Αντώναρος: Έκλεισε

…μετά από λίγα λεπτά…

Γιωργάκης: Και γιατί να είσαι εσύ δλδ αρχηγός;

Αντώναρος: E και ποιός να είναι;

Γιωργάκης: E εγώ, έχω και πιο βαρύ όνομα.

Aντώναρος:  Ναι αλλά εμένα ο παππούς μου ήταν αστροναύτης…

Γιωργάκης: Και λοιπόν..;;

Αντώναρος: Έλα ρε αφού άλλα συμφωνήσαμε.. τουλάχιστον δώσε μου ένα γλυφιτζούρι.

Γιωργάκης: Έχω μόνο 1! Άσε με, χωρίζουμε τώρα!

Αντώναρος: Να χωρίσουμε ρε μάγκα… δεν έχω καμιά αντίρρηση, αλλά να ξέρεις, εσύ φταις και θα το πω σε όλους

Γιώργάκης: Όοοοχι, (έχω και επιχειρηρήματα), εσύυυυυ φταις..!

Και έτσι δεν επετεύχθη ποτέ η ιστορική συναίνεση.  Που και να την πετύχαιναν, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, θα ήταν μια από τα ίδια και μπορεί να μας αποπροσανατόλιζε κιόλας. Και ο ανασχηματισμός, μια από τα ίδια είναι –  και με Γρηγορόπουλο, αυτό κάνανε. Την ίδια ώρα, ο λαός γυρνούσε γύρω από το σύνταγμα, αντιμέτωπος με μπόλικο καπνό.. Όσο καπνό φάγανε σήμερα εν τον έχουν φάει την προηγούμενη εικοσαετία. Ε και ο οικογενειάρχης, όταν βλέπει καδρόνια, μάσκες και καπνούς, λογικό είναι να πάει σπίτι του. Και όμως, το μήνυμα της αγανάκτησης με κάποιο τρόπο πέρασε.. σας λέω, δεν εξηγείται αυτός ο κομματικός πανικός με άλλο τρόπο. Εννοείται βεβαίως ότι και τα άλλα κόμματα στάθηκαν στο κομματικός “ύψος” των περιστάσεωνκαταδικάζοντας  με πολύ “ωφέλιμο τρόπο” τους δυό αρχηγούς. Όχι που θα έχαναν την ευκαιρία!

Έχω να επισκεφτώ τον λευκό πύργο πάνω από 10 μέρες (ήμανε χίο) και σήμερα τα πράγματα ήταν τόσο διαφορετικά.. συνέλευση που έβγαλε ένα πολύ λογικό μέτρο (πορεία στην πόλη, πέρασμα από γραφεία πολιτικών, Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης κλπ), με απόλυτα και άμεσα δημοκρατικό τρόπο (που πραγματικά δεν πίστευα στα μάτια μου), γρήγορες αποφάσεις, γρήγορες ενέργειες.. φυσικά και το ηθικό ήταν πολύ ψηλότερα από προηγούμενες μέρες γιατί πλέον έχουμε και απτές εξελίξεις.. αλλά η αίσθηση  μου είναι ότι σαν να ωρίμασαν όλοι μέσα σε λίγες μέρες, σαν να ξέρανε πλέον πως να λειτουργήσουν, σε αυτή την πρωτόγνωρη αμεσοδημοκρατική ουτοπία (;). Επιτέλους υπάρχει ένα ξεκάθαρο γενικώς αποδεκτό αίτημα: δεν θέλουμε το μνημόνιο.. ο προσανατολισμός όλων έχει στραφεί σε αυτό και πλέον υπάρχει στόχος καθορισμένος.

Το βράδυ και πάλι ήταν το πιο ζωντανό βράδυ του λευκού πύργου, όσο καιρό πάω εκεί. Συγκρατημένη θριαμβολογία, χειροκροτήματα, απουσία οποιουδήποτε ίχνους κομματικής ποδηγέτησης κλπ. Και αν και στο μυαλό μου προέκυψε ένα ακόμη ενοχλητικό ερώτημα (πως το ‘παθες ρε κόμφι).. “και έστω ότι δεν περνάει το μνημόνιο, μετά τι κάνουμε;;”  χρειάστηκε μόνο μισή ώρα για να πάρω μια πολύ πειστική απάντηση από ένα νεαρό που πήρε το λόγο:

“και όσον αφορά τα προβλήματα που θα προκύψουν όταν καταφέρουμε τον πρωταρχικό μας στόχο.. εδώ θα είμαστε και θα τα αντιμετωπίσουμε, όταν αυτά εμφανιστούν!

Σκέφτηκα ότι είμαι και εγώ ένας αγανακτισμένος. Βέβαια όχι ο τυπικός αγανακτισμένος. Ωστόσο αγανακτισμένος, το δίχως άλλο. Και θέλω να δω τι θα γίνει σήμερα. Είμαι αρκετά απαισιόδοξος για τις πιθανότητες που υπάρχουν αυτή η πορεία των απανταχού αγανακτισμένων να έχει κάποιο αντίκρυσμα. Πιο πολύ φοβάμαι ότι πάλι θα γίνουν τα πάντα ώστε να δαιμονοποιηθεί και ετούτη όπως και τόσες προηγούμενες.Και επειδή δεν γίνεται να ακούμε συνέχεια αυτές τις αναξιόπιστες ειδήσεις στα μίντια, είπα να πάω εκεί, πιθανώς με την καμερούλα μου, και να καταγράψω την κατάσταση. Μετά σκέφτηκα ότι αν γίνει κάνα μπατιρντί και με δούνε διάφοροι κακοί άνθρωποι (από οποιαδήποτε παράταξη και αν είναι αυτοί, μάτ-ηδες, ακραίοαναρχικοαντιεξουσιαστες, χρυσαυγάνθρωποι κλπ κλπ) θα θέλουν να μου πάρουν την κάμερα και να την καταστρέψουν και δεν θα μπορώ πια να βιντεοσκοπώ τα λάιβ μας. Οπότε ίσως βολευτώ με το κινητό μου, ο χέστης.

Τούτο το ποστ θα ανανεωθεί πιθανώς σήμερα το βράδυ, με περιγραφή του τι είδα να γίνεται στην Θεσσαλονίκη, στο Λευκό Πύργο, στις 25/5, μετά τις 18.00.

ΥΓ:  Το τι βαρύγδουπες παπαριές κυκλοφορούν στο facebook σχετικά με το θέμα, χτες και σήμερα, δεν περιγράφεται με τπτς.  Ωστόσο βρήκα και μερικές απόψεις που μάλλον με εκφράζουνε:

• Το κίνημα των κτισμένων
• Έλα να αγανακτήξουμε ντάρλιν

ΥΓ2: Όποιος πήγε σε κάποια από τις πορείες ας γράψει τις εντυπώσεις του, να έχουμε μια πιο καλή εικόνα

Update 2.06 το ξημέρωμα:

Λοιπόν, το τι έγινε το απόγευμα το περιέγραψα εν ολίγοις στα σχόλια που έχω γράψει.. Το βράδυ κατεβήκαμε για ποτίνι με πρώην συγκάτοικο και σκεφτήκαμε να δούμε τι γίνεται στον Λευκό Πύργο. Το σοφάκι μου είπε για μια φάση συνέλευσης, όπου ο καθένας λέει την γνώμη του και οι υπόλοιποι τον ακούν. Αποφασίσαμε να πάμε εκεί λοιπόν. Είχε καμια 500αριά ανθρώπους (; έχω θέμα με τον υπολογισμό), αραγμένους κάτω και ένας κρατούσε μια ντουντούκα και ο καθένας που επιθυμούσε έπαιρνε σειρά για να πει τη γνώμη του.

Υπήρξανε διάφοροι τύποι που μίλησαν. Παιδιά που μίλησαν για τη σημασία να κρατηθεί ειρηνικό, παιδιά που ασχολήθηκαν με το ότι πρέπει να μαζευτούν τα σκουπίδια από το χώρο, άλλοι που υποστήριξαν ότι πρέπει να παραμείνει κλειστή η νίκης, άλλοι που εξηγούσαν πόσο σημαντικό είναι να ανοίξει ο δρόμος, για να μην δώσουμε αφορμή σε κανένα μέσο να μας κράξει..

Ένα παιδί που έπαιρνε συνέχεια τον λόγο και δεν έλεγε πραγματικά τίποτα, μου έσπασε τα νεύρα, γιατί μου φώναζε από μακριά ότι θέλει να γίνει μορφή της επανάστασης που τώωωρα ξεκινάει. Ένας κύριος είπε αυτό που θα ήθελα να πω και εγώ – ότι πρέπει πρώτα να κάνουμε ότι μπορεί να γίνει σε προσωπικό επίπεδο. Είχαμε την εκδοχή του Χαλαααράαα, με ένα παιδί να επιμένει ότι όσοι δεν είναι από ζάχαρη (γιατί άρχισε να ψιχαλίζει εντωμεταξύ), να καθίσουν εδώ ως το πρωί, να αράξουμε να γουστάρουμε, είχαμε έναν αγανακτισμένο με όσους έλεγαν στους άλλους να ησυχάσουν όταν μιλάει κάποιος, ένα κορίτσι πρότεινε ένα μοντέλο που εφαρμόζεται στο Βόλο, που δεν στηρίζεται στα χρήματα, αλλά στην ανταλλαγή υπηρεσιών (πρώτη φορά το άκουγα αυτό, για την Ελλάδα).. Σε γενικές γραμμές το 70-80% των λόγων είχε ως σκοπό να ειπωθεί κάτι θεαματικό που συνήθως κέρδιζε το χειροκρότημα του κοινού. Πέρα από το ότι ο καθένας μπορούσε να εκφραστεί σε τόσο μεγάλο κοινό, το οποίο είναι σημαντικό, δεν υπήρξαν δημιουργικές ιδέες για το τι θα έπρεπε να γίνει, αλλά μήπως εγώ έχω σαφείς ιδέες;

Ζήτω η αμεσοδημοκρατία! Πρώτη φορά τη βίωσα και αν και δεν είχε κάποιο πρακτικό/λειτουργικό/απτό ώφελος, με ενθουσίασε.

Το μεγάλο κέρδος τούτης της μέρας είναι η απουσία βιας, κομμάτων, χρωμάτων, εθνικοαπελευθερωτικών παιάνων, δυσάρεστης αστυνόμευσης. Το μείον εστιάζεται, στην έλλειψη σοβαρής μαζικότητας. Πολλοί μίλησαν για γιγάντωση της προσπάθειας, τις επόμενες μέρες.

Οψόμεθα.

UPDATE 09-07:

Ήμουν και εγώ εκεί και ήταν συγκλονιστική εμπειρία!

UPDATE 21-05:
Και τρίτη ημερομηνία προστέθηκε στα σόου που θα γίνουν στην Ελλάδα. Πρόκειται για την Τρίτη 12 Ιουλίου! Χαμός. Πήρα τικετά βιπ, για 8 Ιουλίου, από το ticketpro και όλα κύλησαν καλά. Λέει ότι αυτά τα τικέτα απλά θα βρίσκονται στην “επίσημα” του γηπέδου. Θα ήθελα να έχω και μια κάμερα εκεί πέρα, αλλά μάλλον δεν θα το ρισκάρω, μετά από την πανωλεθρία στους Interpol (για όσους δεν το διαβάσατε, παίζει πολύ αυστηρή απαγόρευση για κάμερες, φωτογραφικές κλπ, γιατί το σόου θα βιντεοσκοπηθεί, υποθέτω για να γίνει στη συνέχεια ντιβιντί και προφανώς δεν θέλουν να διαρρεύσουν άλλες εικόνες από οπουδήποτε). Επίσης, λέει, τα εισιτήρια για τις δύο πρώτες μέρες πωλούνται με τρελούς ρυθμούς και μάλιστα για την πρώτη, η φίλη όλιβ είπε ότι εξαντλήθηκαν τα φτηνά. Τα τικέτα για το τρίτο λάιβ θα αρχίσουν να πωλούνται την τρίτη 24/05!

UPDATE  13-05:
Ο David Gilmour εμφανίζεται στο live της 12ης Μαϊου στην 02 Arena στο Λονδίνο.. Αν κάπου έπρεπε να παραβρεθεί ο Ντέιβιντ είναι στο λάιβ που θα βιντεοσκοπηθεί. Λέτε να ελπίζουμε;; Ακολουθεί σχετικό βίντεο (η τρίχα κάγκελο):

UPDATE 10-05:
Πήρα τηλέφωνο στα γραφεία της Didi και από ότι μου είπαν ούτε οι VIP θέσεις είναι αριθμημένες, ούτε του κάτω διαζώματος. Απλά οι VIP θέσεις είναι οι VIP θέσεις του γηπέδου (αναπαυτικές κλπ κλπ). Επίσης, για να αγοράσεις τα τικέτα μέσω ίντερνετ το κόστος αυξάνει θεαματικά (πχ στα VIP κατά 14 ευρώ). Για αποστολή στην υπόλοιπη ελλάδα προσθέστε και ένα κόστος 8 έουρος. Ε ρε γλέντια!!

Τέλος, λόγω θεαματικής προπώλησης (έτσι λένε οι ντίντιδες) θα προστεθεί και νέα ημερομηνία (9 Ιουλίου, Σάββατο)! Αυτά τα νέα!

UPDATE 03-05:
To live θα διοργανωθεί από την Big Star Touring και θα γίνει στις 8 Ιουλίου στο ΟΑΚΑ! Όσο και αν με ανησυχεί το ότι τη διοργάνωση θα γίνει από τους συνήθεις ύποπτους, χαίρομαι πολύ. Ορίστε και περισσότερες πληροφορίες που έλαβα στο email μου:

Η προπώληση των εισιτηρίων για τη συναυλία “THE WALL LIVE” ξεκινά την Τρίτη 10 Μαΐου! Συγκεκριμένα, οι online αγορές θα ξεκινήσουν στις 10.30 π.μ. από τα www.ticketpro.gr & www.tickethouse.gr, ενώ οι αγορές στα εκδοτήρια του Ticket House, σε Αθήνα & Θεσσαλονίκη, επίσης στις 10:30 π.μ..

Για την πρώτη μέρα της προπώλησης, Τρίτη 10 Μαϊου, θα υπάρξει όριο αγοράς, 6 εισιτήρια ανά άτομο.

Οι τιμές των εισιτηρίων διαμορφώνονται ως εξής:

PL1 (Ανω διάζωμα): 55 ευρώ

PL2 (Αρένα): 65 ευρώ

PL3 (Κάτω διάζωμα): 88 ευρώ

PL4 (V.I.P.): 145 ευρώ

Σημεία προπώλησης και ώρες λειτουργίας:

Αθήνα
TICKET HOUSE
Πανεπιστημίου 42 (εντός της στοάς).
Τηλέφωνο Επικοινωνίας: 210 3608 366
Ωράριο Λειτουργίας
Δευτέρα – Παρασκευή: 10:30 – 21:00
Σάββατο: 10:30 – 16:00

Θεσσαλονίκη
MUSIC LAND
Μητροπόλεως 102
Τηλέφωνο Επικοινωνίας: 2310 264 880
Ωράριο Λειτουργίας
Δευτέρα με Παρασκευή (πρωί): 10:30 – 14:30 &
Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή (απόγευμα): 17:30 – 20:30
Σάββατο: 10:30 – 15:00

Online Sales:
Για αγορές μέσω διαδικτύου με πιστωτική κάρτα, 24 ώρες/ωρο:

www.ticketpro.gr | www.tickethouse.gr

Για περισσότερες πληροφορίες και πλήρη δημοσιογραφική ενημέρωση απευθυνθείτε στο Marketing – Promo Department:
– marketing@didimusic.gr – 210 8820426

Η είδηση 22-05:

Είναι πλέον επίσημο! Σύμφωνα με ανακοίνωση του επίσημου σάιτ του Roger Waters (rogerwaters.com) στις 6 και 7 Ιουλίου θα γίνει ένα διπλό λάιβ στην Αθήνα, στο ΟΑΚΑ στα πλαίσια της περιοδείας του για το The Wall! Σημαντικό και το γεγονός ότι το event στην Αθήνα θα γίνει φιλμ, οπότε καταλαβαίνετε ότι θα είναι όσο πιο εντυπωσιακό γίνεται! Γι’ αυτό το λόγο άλλαξαν οι ημερομηνίες των live που θα λάμβαναν χώρα στο Μιλάνο στις 3 και 4 Ιουλίου (αντί 6 και 7) – κάτι που επιβεβαιώνει ότι όντως τα λάιβ στην Ελλάδα θα γίνουν! Τρέλααα!

Στα 2 live ο Waters και η μπάντα θα παρουσιάζουν το αριστουργηματικό The Wall και μπορείτε να φανταστείτε πόσων ανθρώπων όνειρο ήταν να έχουν την ευκαιρία για κάτι τέτοιο, μια φορά στη ζωή τους! Θα ακολουθήσουν ποστάκια για τα άλμπουμ τους και αναμένεται δίμηνη Pink-Floyd-ίαση μέχρι την περίοδο των live!

The child is grown
the dream is gone
and I’ve become
Comfortably Numb