“…Intro από το ατμοσφαιρικότατο Sleeping Village και οριστικό κλείσιμο με το Children of the Grave.. Τι άλλο να ζητούσαμε. Η αδυναμία του μεγάλου Ozzy να το τραγουδήσει, με συγκίνησε.. ο τύπος γερνάει.. αλλά εξακολουθεί να έχει την μαγεία, κάτι ανεξήγητο που τον κάνει απίστευτα ελκυστικό. Η φωνή του, άλλωστε, ήταν υπεράνω πάσης προσδοκίας μέχρι και το Children of the Grave. Αυτό που θα τον περιέγραφε πολύ καλά νομίζω ότι είναι ότι πρόκειται για μια έφηβη ψυχή σε ένα σώμα που καθημερινά γερνάει. Δεν φάνηκε να προσποιείται, δεν φάνηκε να χάνει τον ενθουσιασμό του, ζούσε κάθε στιγμή της συναυλίας, σαν να ήταν η τελευταία του. Σίγουρα ο σημαντικότερος καλλιτέχνης που είχα την ευκαιρία να θαυμάσω από κοντά…”

O Ozzy είναι ένας άνθρωπος τον οποίον δεν εκτιμούσα τρελά πριν τον δω πριν από 3 μέρες.. Μετά την εμφάνιση του κατάλαβα τι σημαίνει ο όρος ροκ σταρ.. Πολυ τρομακτικό αυτό που σημαίνει “Ροκ Σταρ”.

Στην Αθήνα είδα πολλά θαυμαστά το διήμερο που έμεινα.. Είδα μια έκθεση ζωγραφικής που με έκανε να δακρύσω. Είδα τον Εθνικό Κήπο, που είναι ναός ηρεμίας του μυαλού, έφαγα το καλύτερο σουβλάκι που έχω δοκιμάσει. Έπαιξα ξύλο για να μπορέσω να γυρίσω στην Αθήνα από το Terra Vibe, είδα αναρχικούς να πλακώνουν χρυσαυγίτες.

Θα σας τα περιγράψω στο blog μου τις επόμενες μέρες.. Για την ώρα ρίξτε μια ματιά στο άρθρο για τη μεγάλη συναυλία των Sabbath. Μου πήρε αρκετή ώρα για να το φτιάξω. Ελπίζω να το βρίσκετε κατατοπιστικό!

Σας φιλώ από την Θεσσαλονίκη.. Γειά χαρά.