Πως πέρασε ο χρόνος και φτάσαμε στα Όσκαρ και πάλι ούτε που το κατάλαβα!! Ακόμη είναι αρκετά νωρίς και δεν έχω δει όλες τις ταινίες (ας όψεται και η μετακόμιση στο νησί), αλλά έχω μερικά favorites ανάμεσα στις υποψηφιότητες των Όσκαρ 2012 και κάποιες ακόμη που δεν μπορώ να διανοηθώ ότι παραγκωνίστηκαν τόσο! H σημαντικότερη ερώτηση είναι Που στο διάολο είναι το Drive, που χάθηκε ο Ryan Gosling. Οκ, κατά καιρούς έχουν συμβεί πολλά κουλά αλλά τούτο εδώ ήταν πέρα από κάθε λογική.Η ταινία ήταν η καλύτερη της χρονιάς που πέρασε και ο Gosling έλαμψε (κατά τα ταπεινά μου γούστα πάντα). Είναι δυνατόν να είναι υποψήφιο το απλώς ευχάριστο Midnight In Paris και να μην βρίσκεται καν στην 10άδα το Drive; Αν την γλίτωσαν πέρσυ, φέτος το δίχως άλλο θα πέσει φωτιά να τους κάψει τους παλιό-Ακάδημους (sic)!

Κατά τα άλλα ελπίζω (η ελπίδα πεθαίνει μετά από τους υπόλοιπους) Tree of Life και Malick να πάρουν τα Καλύτερης ταινίας (έχω μια επιφύλαξη για το The Descedants, που δεν το έχω δει) και Σκηνοθεσίας! H Streep ήταν απολαυστική στο Iron Lady (οκ, καλή η Μισέλ Γουίλιαμς ως Μέριλυν, αλλά η Στρηπ την έφαγε στις βιογραφίες) οπότε δεν θα με χαλούσε αν κέρδιζε! O Brad Pitt είναι υποψήφιος για λάθος ταινία για όσκαρ Α’ Ανδρικού (χάθηκε να ήταν υποψήφιος για B’ Ανδρικού στο Tree of Life;) οπότε λογικά δεν έχει τύχει! Άσε που τώρα που το σκέφτομαι ούτε καν το μουσικό σκορ του Drive δεν κέρδισε το ενδιαφέρον της Ακαδημίας! Άτιμη κενωνία που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους ρίχνεις στα τάρταρα!! Τέλος ωραιότατοι οι Branagh και Plummer και αν κάποιος από αυτούς κέρδιζε το Β’ Ανδρικό δεν θα στεναχωριόμουν!

Αφού εγκρίνιαξα αρκούντως για άλλη μια φορά ας σας παραθέσω τις ενδιαφέρουσες για μένα υποψηφιότητες

Υποψηφιότητες Όσκαρ 2012

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ
The Artist
The Descendants
Extremely Loud & Incredibly Close
The Help
Hugo
Midnight in Paris
Moneyball
The Tree of Life
War Horse

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ
The Artist – Michel Hazanavicius
The Descendants – Alexander Payne
Hugo – Martin Scorsese
Midnight in Paris – Woody Allen
The Tree of Life – Terrence Malick

ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗ ΤΑΙΝΙΑ
Bullhead – Belgium
Footnote – Israel
In Darkness – Poland
Monsieur Lazhar – Canada
A Separation – Iran

Α’ ΑΝΔΡΙΚΟΣ
Demián Bichir – A Better Life
George Clooney – The Descendants
Jean Dujardin – The Artist
Gary Oldman – Tinker Tailor Soldier Spy
Brad Pitt -Moneyball

Β’ ΑΝΔΡΙΚΟΣ
Kenneth Branagh – My Week with Marilyn
Jonah Hill – Moneyball
Nick Nolte – Warrior
Christopher Plummer – Beginners
Max von Sydow – Extremely Loud & Incredibly Close

Α’ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ
Glenn Close – Albert Nobbs
Viola Davis – The Help
Rooney Mara – The Girl with the Dragon Tattoo
Meryl Streep – The Iron Lady
Michelle Williams – My Week with Marilyn

Β’ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ
Bérénice Bejo – The Artist
Jessica Chastain – The Help
Melissa McCarthy – Bridesmaids
Janet McTeer – Albert Nobbs
Octavia Spencer – The Help

Μετά από όλα αυτά και μια και δεν έχω για την ώρα κάποια ιδιαίτερη καψούρα με κάποια από τις ταινίες που διεκδικούν πράγματα, πέρα από το The Tree of life, αράζω αναπαυτικά στον καναπέ μου, φοράω την πιο σνομπ μου διάθεση και περιμένω τα μαντάτα!!

Γκοου του χελ Όσκαρ 2012!

Κάθε φορά που ανεβαίνω θεσσαλονίκη, ανεξάρτητα από τον λόγο του ταξιδιού,  μέσα στο όλο πρόγραμμα πρέπει να υπάρχει και σινεμά για ευνόητους λόγους (ανυπαρξία σινεμά στη Χίο, τις καλές ταινίες της κινηματογραφικής λέσχης τις έχω δει κλπ). Εν μέσω κρίσης να ενημερώσω για δύο ευχάριστα: Στα Ster Macedonia το εισιτήριο πλέον κοστίζει 6.5 ευρώ (νομίζω είχε φτάσει τα 9).. και το πάρκινγκ κάτω από την πλατεία οντεόν έχει ρίξει πολύ τις τιμές.. για 2 ώρες το πάρκινγκ κόστισε 3 ευρώ (στο παρελθόν είχα δει κάτι τρελά 9άρια). Στο θέμα μας όμως. Η Μέριλ Στρηπ είναι πολύ καλή ηθοποιός, οκ το ξέραμε αυτό. Εγώ όμως δεν είχα ξετρελαθεί ποτέ με την πάρτη της για κάποιο ανεξιχνίαστο λόγο. Μέχρι το Iron lady. Όπου πραγματικά την απόλαυσα.

Iron Lady

Πρόκειται για τη βιογραφία της Σιδηράς Κυρίας, της μακροβιότερης Βρετανής πρωθυπουργού, της Μάργκαρετ Θάτσερ ντε, από τα εφηβικά της χρόνια όταν ο πατέρας της -πολιτικός και ο ίδιος- τις μετέδιδε τις αξίες του, μέχρι λίγο πριν το φινάλε και αφού αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική δράση. Ο τρόπος που διάλεξε η σκηνοθέτιδα Phyllida Loyd (σκηνοθέτησε το συγκλονιστικό -ζντοιν- Mamma Mia) είναι το ανελέητο φλας μπακ έχοντας σημείο αναφοράς τις εποχές της μεγάλης μοναξιάς μετά τον θάνατο του στηρίγματός της, του άνδρα της. Ε λοιπόν η Φυλίδα (ελληνιστί) μια χαρά τα πήγε. Βέβαια αν έχεις να σκηνοθετήσεις κοτζάμ Στριπ αυτό σου λύνει τα χέρια, θαρρώ. Η πλοκή, παρόλα τα μπρος πίσω παραμένει  συνεκτική, η ατμόσφαιρα είναι αρκετά βαριά (όπως θα έπρεπε να συμβεί αν πρόκειται να διηγηθούμε την ιστορία μιας γυναίκας που πέρασε από την απόλυτη δόξα στην απόλυτη μοναξιά), η απεικόνιση των εποχών στις οποίες εξελίσσονται τα γεγονότα  είναι εύστοχη.

Τα υπόλοιπα είναι υπόθεση της Meryl Streep η οποία ζωντανεύει την περίοδο της μεγάλης δόξας της Θάτσερ όσο και την περίοδο της παρακμής της. Καταφέρνει να αναπαραστήσει τον ενθουσιασμό και την ακόρεστη φιλοδοξία της ακόμη νεαρής Θάτσερ (καλή δουλειά έγινε και στο μακιγιάζ), την μεταμόρφωσή της στην Iron Lady που όλοι αγαπήσαμε, αλλά και την απελπίσια που κυριεύει την γερασμένη ηρωίδα, όσο η άνοια την φλέρταρε όλο και πιο έντονα. Τα πολλά λόγια είναι φτώχια, τα 105 λεπτά κύλησαν σαν νεράκι, έμαθα πράγματα που δεν γνώριζα και στο τέλος σχεδόν το συμπάθησα το παλιοκόριτσο (τη μάρτζι), αν και δεν γνωρίζω πόσο ακριβής και αξιόπιστη ήταν η διήγηση των γεγονότων. Ένα 7.5 νομίζω το αξίζει (γιατί 6.2 στο imdb;)

J.Edgar

Με είχε πιάσει κάτι αυτό το διήμερο με τις βιογραφίες ιστορικών προσώπων, δεν εξηγείται αλλιώς. Μια μέρα πριν την Μάργκαρετ έμαθα τα πάντα για τον J. Edgar Hoover. Ως την Παρασκεύη τον είχα ακουστά, αλλά δεν ήξερα πολλά. Μετά την Παρασκευή έμαθα τα πάντα. Για σχεδόν 2.5 ώρες ο (αξιολογότατος σκηνοθέτης) Clint Eastwood μας βομβάρδισε με πληροφορίες για τον βίο του εντιμότατου κύριου Hoover, ο οποίος μεταξύ μας δεν ήταν και πολύ στα καλά του. Ούτε και πολύ έντιμος ήταν. Ο άνθρωπος, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Clint, απλά είχε μια καταπιεστική μάνα που δεν του επέτρεψε ποτέ να εκδηλώσει τις ομοφυλοφιλικές τάσεις του και να το αποτέλεσμα. Έφτιαξε το FBI και δεν έκανε άλλη δουλειά από το να προσπαθεί να κερδίσει δόξα. Εμ με τόσα συμπλέγματα κάπου έπρεπε να στραφεί και αυτό το αγόρι. Στην πορεία, αν μπορεί κάποιος να υποθέσει ότι οι αρχικές του προθέσεις ήταν αγνές (;) το έχασε τελείως το παιχνίδι. Όποιος του την έδινε, του έριχνε μια παρακολούθηση και μετά τον εκβίαζε. Προσπάθησε να φακελώσει τον κόσμο ολόκληρο με το πρόσχημα της πάταξης του εγκλήματος.  Οι πρακτικές του μου θύμισαν πολύ το παιχνίδι των Αμερικάνων για την πάταξη της τρομοκρατίας.  Τέσπα, γενικά δεν ήταν ένας πολύ συμπαθητικός άνθρωπος!

Αλλά δεν ήταν το ζητούμενο να παρακολουθήσουμε την ιστορία ενός συμπάθητικού ανθρώπου. Ο Eastwood, αν και για τα γούστα μου πλατίασε λιγάκι, κατάφερε να αναπαραστήσει με επιτυχία μια περίοδο σχεδόν 50 χρόνων από το 1920 ως το 1972 χρησιμοποιώντας και αυτός ένα ασύστολο φλασ μπακ και ξεγύμνωσε τον ήρωα μπροστά στον θεατή. Στιβαρή σκηνοθεσία, χωρίς χαζοϋπερβολές, με μερικές στιγμές/σκηνές αρκετά σοκαριστικές.  Τούτη τη φορά ο Leonardo Di Caprio έμελε να ενσαρκώσει τον κεντρικό ήρωα και αμέσως κάνει εντύπωση πόσο παρελθόν αποτελεί ο μπέιμπι φέις Di Caprio που είχαμε συνηθίσει. Πλέον δεν χρειάζεται καθόλου να προσπαθήσει για να παίξει χαρακτήρες σκληρούς, αδίστακτους, μοχθηρούς. Πρέπει και ο πιο φανατικός πολέμιός του να παραδεχτεί ότι ο Λίο είναι ένας αξιοπρεπέστατος ηθοποιός με ευρεία γκάμα. Σε τούτη την ταινία δεν ξέρω αν απογείωσε τον ρόλο του, αλλά σίγουρα τα κατάφερε μια χαρά. Στο πλάι του η Naomi Watts κατάφερε και κείνη να αποδώσει την έμπιστη γραμματέα του J. Edgar, Helen Gandy, για την περίοδο αυτή των 50 χρόνων.

Τελικά, μετά από 140 λεπτά, είχα μια αναλυτικά σκιαγραφημένη εικόνα του διαβόητου J. Edgar, αλλά είχα κουραστεί αρκετά. Η εγχείρηση πέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε (7αράκι)

Μεγάλη επιτυχία  είχαμε χτες. Μετά το αναμενόμενο The Ides of March, δεν περίμενα ότι τόσο γρήγορα θα πετύχαινα και δεύτερο 8αράκι! Αυτή την φορά δεν είχαμε να κάνουμε με μέινστριμ κινηματογράφο. Ο αδερφός του Martin McDonagh (In Bruges) John Michael McDonagh γράφει και σκηνοθετεί το αυθεντικό The Guard. Αρχικά νόμιζα ότι ήταν ο Martin πίσω από τούτη εδώ την ταινία και πράγματι είναι λες και είναι φτιαγμένη από τον ίδιο δημιουργό. To ίδιο αβίαστο εκκεντρικό χιούμορ, ίδια σκοτεινή ατμόσφαιρα με την μελαγχολία να υποβόσκει σε κάθε πλάνο της ταινίας και τελικά ένα φινάλε που δεν το λες και happy end, αλλά δεν το λες και “μαύρη μαυρίλα πλάκωσε”! Το λες σίγουρα ιδιαίτερο. Όπως και ολόκληρο το φιλμ από το πρώτο του δευτερόλεπτο.

Όπως καταλαβαίνετε χάρηκα πάρα πολύ, την ταινία την ευχαριστήθηκα ανυπόφορα, γι’αυτό μην αργείτε άνθρωποι, δείτε την το συντομότερο!

The Guard – Το σενάριο

Πράκτορας του FBI (Don Cheadle) έρχεται σε κωμόπολη της δυτικής Ιρλανδίας για να αντιμετωπίσει υπόθεση εμπορίας τεράστιας ποσότητας ναρκωτικών και σταδιακά διαπιστώνει ότι μόνο ένας αντισυμβατικός αστυνόμος (Brendan Gleeson –  α πο λαυ στι κο τα τος!) στέκεται απέναντι στο έγκλημα. Οι δυο τους, αν και φαινομενικά αταίριαστοι, ωθούμενοι από κοινό κώδικα τιμής θα αντιμετωπίσουν το ΚΑΚΟ αλλά δεν θα σας πω αν τελικά θα τα καταφέρουν.

Το σενάριο του The Guard δεν είναι κάποια σπουδαία ανακάλυψη! Οι αρετές της ταινίας κρύβονται στις θανατηφόρες ατάκες/διαλόγους (που βγάζουν τόσο αβίαστα γέλιο), στην ατμόσφαιρα (που ενισχύεται από το βαρύ ιρλανδικό τοπίο), στις καλοφτιαγμένες σκηνές δράσης (μην περιμένετε πομπώδη εφέ και αηδίες) και στις φοβερές  ερμηνείες (οι πρωταγωνιστές είναι χάρμα ιδέσθαι). Τελικά η ταινία μου έφερε στο νου ένα πιο μελαγχολικό και σκοτεινό πόνημα του Quentin Tarantino και αν ρίξεις και μια προσεκτική ματιά στο πανέμορφο “πρώτο-ιρλανδέζικο-γουέστερν-εβερ” σάουντρακ (οι Calexico είναι εδώ) αυτή η αίσθηση ενισχύεται ακόμη περισσότερο. Το τελευταίο δεν είναι μομφή, είναι τιμή στον κύριο McDonagh, μια και αυτό που έφτιαξε δεν είναι κακέκτυπο, αλλά μια υπερήφανη αυθεντικότητα.

8αράκι!

Επιτέλους έπειτα από καιρό μια ταινιάρα ουιθ μπολς! Όχι ότι ήταν έκπληξη. Tην περίμενα πως και πως στο νετ, μια και όταν ανέβηκα Σαλόνικες λόγω ..υπερκόπωσης δεν την είδα. Έπειτα από 2 μήνες αναμονής επιτέλους υπήρχε σε μορφή ικανή για παρακολούθηση. Το Ides of March είναι η επιτομή του πολιτικού θρίλερ και είναι ότι καλύτερο από εποχής Michael Clayton, αν μπορώ να θυμηθώ σωστά.

The Ides of March – Το σενάριο

Ο φιλόδοξος, ιδεαλιστής, εργατικός, πανέξυπνος, αφοσιωμένος Στήβεν (Ράιαν Γκόσλινγκ) είναι από τα εξέχοντα πρόσωπα που συμμετέχουν στην ομάδα που στηρίζει έναν τον κυβερνήτη Μόρις (Τζορτζ Κλούνι) για να πάρει το χρίσμα των Δημοκρατικών για τις επόμενες εκλογές στις ΗΠΑ. Μέσα από μια σειρά από δολοπλόκιες, προδοσίες, εκβιασμούς, αποκαλύψεις, ο Στήβεν θα ανακαλύψει με τον σκληρότερο τρόπο ότι η ηθική και η πολιτική είναι δύο έννοιες που δεν μπορούν να συμβαδίσουν. Και όταν θα βρεθεί και εκείνος μπροστά στο συγκεκριμένο δίλημμα, ποιο δρόμο θα διαλέξει;

Μιλάμε για την απόλυτη πλακουτσωτή φάτσα

Και γιατί είναι όλα αυτά τόσο συναρπαστικά; Ε γιατί ο Κλούνεϊ, τόσα χρόνια που τον σκηνοθετούν μεγάλοι σκηνοθέτες, έμαθε προφανώς κάτι από αυτούς και κατάφερε να σκηνοθετήσει το Ides of March με τρόπο στιβαρό, χωρίς φανφάρες, χωρίς να πλατιάσει στιγμή. Γιατί το καστ είναι κάτι σαν All Star Team των τελευταίων 10-15 χρόνων. Ryan Gosling (ράιαν ζούμε για να βλέπουμε την πλακουτσωτή φάτσα σου να χαμογελάει, τι ωραίο μαλλάκι έχεις αγορίνα μ, θα δώσεις τη συνταγή στον κομμωτή μου; – έφαγα άπειρη ώρα να μπορέσω να συνειδητοποιήσω ακριβώς από πιο σημείο του κούτελού του ξεκινούσε  η χωρίστρα του), Τζορτζ Κλούνι (ποτέ δεν θα πεισθώ ότι είσαι το νο1, αλλά πάντα θα πιστεύω ότι είσαι καλός), Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, Πολ Τζαμάτι (μετά και το Barney’s Version τον αγαπώ πολύ πολύ), Μαρίσα Τομέι κλπ.  Γιατί το μουσικό σκορ ήταν ιδανικό ντύσιμο για μια τέτοια ταινία. Γιατί η πλοκή ήταν συνεκτική και στο τέλος δεν μου άφησε κενά, αλλά στο ενδιάμεσο με κρατούσε ιδιαιτέρως σε εγρήγορση. Και τελικά γιατί δεν χορταίνω να τον βλέπω αυτόν τον μπαγάσα να φέρνει σε πέρας τον ένα σπουδαίο ρόλο μετά τον άλλον (οκ, δεν ήταν το αριστούργημα του Drive ή του Blue Valentine, αλλά ήταν για μια ακόμη φορά απολαυστικός).

Ένα 8αράκι για το Ides of march είναι ό,τι πρέπει!

Εισαγωγή: Δεν μπορεί, εσείς οι φανατικοί αναγνώστες αυτού του μπλογκ θα είχατε δει το προηγούμενο κινηματογραφικό μου πόνημα (όχι ακριβώς δικό μου, αλλά μικρή σημασία έχει). Πρόκειται για τον Φελλό. Ο Φελλός έκανε αίσθηση, η αναμονή για την ολοκληρωμένη ταινία ήταν τεράστια, αλλά κάτι τέτοιο δεν κατέστη δυνατό, λόγω οικονομικών προβλημάτων της εταιρείας παραγωγής. Τι να κάνουμε, είναι και αυτό από τα σημάδια των καιρών. Έτσι μου ζήτησαν να φτιάξω το σενάριο για κάτι λιγότερο δαπανηρό. Ούτε πλάνα στην εξωτική νέα ορλεάνη, ούτε φορεσιές εποχής ούτε τίποτα. Οκ, τους είπα, θα κάνω ότι μπορώ. Και όντως έκανα.

Έκανα ένα σενάριο που ο Michel Gondry θα έκανε κρα, να σκηνοθετήσει. Ένα σενάριο που θα έκανε το Inland Empire του Ντέιβιντ Λυντς να μοιάζει  Στρουμφάκια. Τους το έδωσα και τότε θυμήθηκαν να μου πουν ότι  πρέπει να είναι πιο σκοτεινό, πιο ζόρικο. Πιεσμένος από τις οικονομικές συγκυρίες αποφάσισα να το δεχτώ και αυτό και τους υποσχέθηκα ότι θα τους κάνω κάτι πιο μαύρο από νύχτα χωρίς φεγγάρι. Αυτό σήμαινε παραπάνω ταλαιπωρία αλλά ταυτόχρονα μου άφηνε τη  δυνατότητα να σας αποκαλύψω την αρχική μορφή του σεναρίου εδώ και τώρα, προνομιούχοι αναγνώστες μου!

Ο Τάκης βρίσκεται μπροστά από ένα καθρέφτη, βάζει τα μαύρα του γυαλιά και πέφτει για ύπνο. Σιγά σιγά τον παίρνει ο ύπνος.

Μαύρη οθόνη

Πετάγεται από το κρεβάτι ανήσυχος και βγάζει τα γυαλιά του. Σηκώνεται, περπατάει και φτάνει στη πόρτα του δωματίου.

Την ανοίγει, βγαίνει στο δρόμο κάτω από το σπίτι του και βλέπει ένα ποδήλατο. Εκεί τον περιμένει ο φίλος του ο Πάνος.

-Ήρθα να σε πάρω να πάμε μια βόλτούλα
-Καλή ιδέα, αλλά που το ήξερες?
-Τι πράγμα?
-Ότι ξύπνησα
-Το μάντεψα
-Α!!
-Θα πάμε τη συνηθισμένη βόλτα μας?
-Και δεν πάμε ?

Καβαλούν και οι δυο ποδήλατά τους και προχωρούν στον χωματόδρομο. Προχωρούν προχωρούν, αλλά μετά από λίγο περνούν από το ίδιο σημείο.

-Συμβαίνει κάτι περίεργο ή είναι της ιδέας μου;
-Δεν ξαναπεράσαμε από εδώ?
-Ναι αυτό το δένδρο το είχαμε περάσει πριν 10 λεπτά
-Πρέπει να καθίσουμε να σκεφτούμε. Αυτό το πράγμα μου θυμίζει το τέλος του κόσμου
-Δεν σε καταλαβαίνω.. τι να σκεφτούμε μωρέ; Εγώ πάλι νιώθω το ίδιο αίσθημα που νιώθω στα τελευταία μου όνειρα. Είμαι σε ένα ποδήλατο και με κυνηγάει ένας σαολίν.
-Τι σε κυνηγάει?
-Ένας σαολίν
-Τι διάολο είναι οι σαολίν!
-Τύποι που φοράνε μάσκα και γυαλιά και κάνουν επιθέσεις!
-Σαν αυτούς;;

Mόλις περνάνε από 2 τύπους με καμπαρντίνες που περπατάνε στην άκρη του δρόμου (με άσπρα μαλλιά και οι δύο)

-Όχι, δεν είναι έτσι οι σαολίν! Πάμε να φύγουμε, το νιώθω ότι πλησιάζει

Αναπτύσσουν ταχύτητα, τρέχουν.

Μαύρη οθόνη..

Μετά από λίγο ξαναβλέπουν τους ίδιους δύο περαστικούς! Κοιτάζουν και οι δύο με τα μάτια γουρλωμένα. Επιταχύνουν και πάλι!

Μαύρη οθόνη.

Τρίτη φορά.. Πάλι τα ίδια, αλλά αυτή τη φορά οι τύποι επιτίθενται! Για να τρέξουν γρηγορότερα ο Τάκης και ο Πάνος παρατούν τα ποδήλατα και το βάζουν στα πόδια! Τα άσχημα νέα είναι ότι τρέχουν καθηλωμένοι στο ίδιο σημείο. Δεν μπορούν να ξεκολλήσουν.. τους πλησιάζουν οι άλλοι κρατώντας ο ένας μαχαίρι και ο άλλος ένα περίεργο άλλο όπλο. (σκηνοθετική λεπτομέρεια aka ΣΛ: Η κάμερα τραβάει από μακριά και τους δείχνει να τους πλησιάζουν οι κακοί).

-Mου φαίνεται ότι μένουμε στο ίδιο σημείο
-Τι διάολο συμβαίνει, μας έχει στρίψει;
-Mην πανικοβάλλεσαι.
-Με δουλεύεις;
-Όσο δεν μας επιτίθεται ο σαολίν δεν κινδυνεύουμε
-Τι ακριβώς συνέβαινε όταν σου επιτεθόταν;
-Κάτσε να σου πω!

Κάθονται κάτω από ένα δένδρο και ο Τάκης περιγράφει:

-Είναι ένας τύπος ψηλός με το κεφάλι καλυμένο με γάζες και φοράει κάτι μαύρα γυαλιά και έρχεται από την άκρη του δρόμου. Εγώ καβαλάω το ποδήλατό μου και τρέχω συνέχεια προσπαθώντας να του ξεφ… Γαμώτο μας έφτασαν! Πρόσεχε!

Οι καμπαρντινάδες τους έχουν φτάσει, προσπαθούν να σκοτώσουν τους ήρωες με τα όπλα τους, αλλά με δύο μπουνιές στην κορυφή του κεφαλιού, βγαίνουν νοκάουτ.

-Λες να τους σκοτώσαμε;
-Mε δύο μπουνιές;
-Ξέρω γω μοιάζουν για νεκροί.
-Δεν πιστεύω
-Να ξέρεις ότι αν μας κατηγορήσουν, θα πω ότι εγώ δεν συμμετείχα καν, δεν σκοπεύω να φάω το υπόλοιπο της ζωής μου στη φυλακή
-Ήμαστε σε άμυνα. Αλλά να σαι καλά που είσαι πρόθυμος να με δώσεις κανονικά
-Απλά ήμουν σε πανικό, δεν το εννoούσα.
-Οκζ τότε.. άλλωστε εμένα μόνο το όνειρο με τον σαολίν με τρομάζει.
-Α ναι, πες μου τη συνέχεια.
-Με κυνηγάει, που λες, συνέχεια και εγώ όλο τρέχω, αλλά αυτός ποτέ δεν σταματάει.. Κάποια στιγμή νομίζω ότι του ξεφεύγω και στο επόμενο φρέιμ καθόμαστε εγώ και συ και σου περιγράφω το κυνηγητό του και ξαφνικά εξαφανίζ…

Ο πάνος δεν βρισκόταν πια δίπλα του. Πετάγεται πάνω ο Τάκης έντρομος..!

-Φακ, πλάκα κάνεις. Όνειρό είναι; Τι διάολο!

Ο Τάκης δεν τολμάει να κοιτάξει στην άκρη του δρόμου, πίσω του, γιατί φοβάται αυτό που θα δει. Κοιτάζει χαμηλά και προσπαθεί να πάρει θάρρος. Ώσπου μαζεύει όλο του το κουράγιο. Κοιτάζει και βλέπει τον σαολίν να τον πλησιάζει με αργά βήματα. Αναρωτιέται αθόρυβα: Γιατί πάντα πηγαίνουν με αργά βήματα;

Βλέπει το ποδήλατό του να είναι δίπλα του και το αρπάζει χωρίς δεύτερη κουβέντα. Αρχίζει και πεταλίζει σαν τρελός. Κοιτάζει πίσω του με αγωνία αλλά αν και ο σαολίν κινείται με τους ίδιους ράθυμους ρυθμούς τον έχει πλησιάσει. Σκέφτεται: Η φυσική έχει εγκαταλείψει αυτό τον πλανήτη προ πολλού.

Πετάει το ποδήλατο στην άκρη και αρχίζει να μιμείται τα αργά επιβλητικά βήματα του θηρευτή του. Και ως δια μαγείας όλο απομακρύνεται, μέχρι που τον χάνει από το οπτικό του πεδίο. Στην επόμενη στροφή βλέπει καθιστόν στην άκρη του δρόμου τον Πάνο.

-Φακ δικέ μου, που εξαφανίστηκες πριν;
-Που εξαφανίστηκα;
-Πριν σου μιλούσα και ξαφνικά εξαφανίστηκες.
-Δεν ξέρω τι κατάπιες την προηγούμενη ώρα και μου λες αυτές τις ασυναρτησίες πάντως εγώ κάθομαι εδώ πέρα δύο τρεις ώρες και μελετάω το τέλος του κόσμου.
-Πως μελετάς το τέλος του κόσμου;
-Παρατηρώντας το με υπομονή.
-Έχει το τέλος του κόσμο μέσα τίποτα σαολίν;
-Τι είναι οι σαολίν;
-Είναι κάτι τύποι με μάσκα και γυαλιά, που γίνονται συχνά επιθετικοί.
-Όχι δεν έχει τέτοιους τύπους στο τέλος του κό..

Εκ νέου εξαφάνιση του Πάνου. Ο σαολίν ξανακάνει την εμφάνισή του από την αντίθετη πλευρά. Ο Τάκης σκέφτεται ότι το αργό επιβλητικό περπάτημα θα τον σώσει και πάλι.. Κατευθύνεται προς το σπίτι αλλά μάταια, η απόστασή τους ψαλιδίζεται. Συναντάει το ποδήλατο, δοκιμάζει και με αυτό την τύχη του. Η απόστασή όμως ψαλιδίζεται μέχρι που ο σαολίν τον προλαβαίνει..

–KAT KAT KAT (το φινάλε μου απαγόρευσαν να το αφήσω να διαρρεύσει.. τι κρίμαα…) –

Η τελευταία βδομάδα είχε προβολή δύο ταινιών που τώρα παίζουν στους σινεμάδες. Μια καλή και μια κακή! Η έκπληξη πάντως ήρθε με την Melancholia του Lars Von Trier, που μετά από αυτή την ταινία μπαίνει στην κατηγορία “Σκηνοθέτες που ανυπομονώ για το επόμενο πόνημά τους”.  Το προηγούμενό του (Antichrist) δεν τόλμησα καν να το δω γιατί οι κριτικές και τα σχόλια ήταν από τρομακτικά ως σοκαριστικά. Και εγώ, γνωστός γκέις γαρ, φοβήθηκα για την ψυχική μου υγεία.

Λόγω του Antichrist, λοιπόν και ξέροντας τι κουμάσι είναι ο Trier (βλ. Δαμάζοντας τα κύματα, Dogville) δίστασα πολύ με το Melancholia, μέχρι που διάβασα την υπόθεση. Ένας πλανήτης με την ονομασία Melancholia τείνει να συγκρουστεί με τη γη και η πιθανότητα του χαμού, καταστρέφει την ψυχική ισορροπία μιας, ούτως ή άλλως, ευάλωτης οικογένειας. Ταινία ενδεχόμενης καταστροφής (just copyrighted tag) φτιαγμένη από Ευρωπαίο σκηνοθέτη και μάλιστα τον Trier; Ακουγόταν υπερβολικά ενδιαφέρον και πολλά άλλα υπερβολικά (όπως μίζερο, ψυπλακωτικό κλπ). Και όντως ήταν.

Ο Trier καταφέρνει να δημιουργήσει την απόλυτη ταινία καταστροφής χωρίς να μας δείξει να καταστρέφεται απολύτως τίποτις, πέρα από η γαλήνη του ανθρώπου που περιμένει το φινάλε, το δικό του και του είδους του. Ηardcore προσέγγιση, ωμή, χωρίς όμως ίχνος σκληρών σκηνών, απίστευτες φωτογραφίες, σκορ γεμάτο μίζερη μελαγχολία και μια εισαγωγή που όσο ορίτζιναλ είναι, άλλο τόσο σε βάζει στην ασήκωτη ατμόσφαιρα της ταινίας. Γκέινσμπουργκ και Ντανστ (θυμάται την Lux των αυτόχειρων παρθένων) σε δύο φοβερές ερμηνείες,  αποδίδουν τους χαρακτήρες τόσο ρεαλιστικά που σου δένουν το στομάχι κόμπο. Ο Τρίερ επιλέγει τη μετάβαση από τον φόβο στην ανακούφιση και από κει στην εξαφάνιση κάθε ελπίδας, πάντα σε συμφωνία με τις γνώριμες σαδιστικές του έξεις και τυχερά θύματά του είμαστε εμείς.

Το φιλμ κλείνει με τόσο υπέροχες εικόνες όσο αυτές με τις οποίες άρχισε. Βλέποντας το πρώτο μέρος της ταινίας βλασφήμησα αρκετά, αλλά στο δεύτερο μέρος της κατάλαβα την αναγκαιότητα του πρώτου μέρους (χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω αυτό με τρόπο ικανοποιητικό) και η τελική αίσθηση είναι της τάξεως ενός 8.5 (ξεκίνησα από 8+ και όσο την σκέφτομαι ετούτη την ταινία όλο ανεβαίνω).

Μετά από τούτο το αριστούργημα, το να πω ότι είδα τον Τεν Τεν, αντί ας πούμε να δοκιμάσω το Ides of March, μπορεί να σηκώνει μέχρι και τοματοβολισμό, αλλά ναι το έπραξα και φυσικά υπέστησα τις σύνεπειες. Όπου συνέπειες βλέπε “ενοχλητικός ψευτοϋπνος κατά τη διάρκεια της ταινίας”. Νόμιζα ότι η ταινία δεν θα ήταν τόσο “παιδικό”, αλλά ήταν όσο δεν πάει άλλο. Το παλιό ανιμέισον δεν το είχα παρακολουθήσει πολύ συστηματικά, αλλά για κάποιο λόγο έχω ακόμη στη μνήμη τρυφερές εικόνες από κάποια επεισόδια, νομίζω ότι θυμάμαι ακόμη και τη φωνή του ηθοποιού που δάνειζε τη φωνή του στον Τεν Τεν.  Έτσι γενικά είχα μια καλή ανάμνηση που δυστυχώς ήρθε να αμαυρωθεί από το “πιο βαρετό και από τη βαρεμάρα”  δημιούργημα του Στήβεν Σπίλμπεργκ. Δεν αντέχει σε παραπάνω σχόλια τούτο το μούβι γι’αυτό θα κλείσω με ένα μεγαλοπρεπέστατο 4αράκι (εκτός αν είστε κάτω των 13).

Αριβεντέρτσι

To Barney’s Version εδώ και πολλούς μήνες μου ξεγλιστρούσε σαν χέλι! 3 φορές είπα ότι θα το δω στο σινεμά, αλλά όλο το ακύρωνα, από την άλλη  δεν μπορούσα να το βρω στα μπιλοβντ τορεντ-ο-σάιτς και το κακό χρόνισε! Πέρασε κάνα 6μηνο από την κυκλοφορία του και επιτέλους έφτασε το πλήρωμα του χρόνου. Καθίσαμε αναπαυτικά στον κυριακάτικο σαπισμένο καναπέ μας, αραδιάσαμε μερικά τυριά, ντοματίνια, γαλοπούλες, έτσι για το φερειπείν της υπόθεσης και πατήσαμε το σταρτ.

Ο Barney Panowski γύρω στα 60 του διαπιστώνει ότι το Αλζχάιμερ παραμονεύει να του κάψει τις μνήμες και όσο ακόμη προλαβαίνει κάνει μια αναδρομή στην υπέροχη ζωή του, τις περιπέτειές του, τους αποτυχημένους γάμους του και την ιστορία του έρωτα της ζωής του!

Νοσταλγικό πέρασμα από άλλες εποχές, γλυκόπικρες ιστορίες, εύθυμες πινελιές και ένα φινάλε ελαφρώς  στενάχωρο, αλλά η αίσθηση ήταν όμορφη. Ο Πολ Τζαμάτι ήταν πάντα ένα υπολογίσιμο μέγεθος και εδώ πέρα δίνει μια αξιοσημείωτη παράσταση, όντας στο πετσί του πληθωρικού κυρίου Barney. Η γλυκύτατη Rosamund Pike ήταν αξιαγάπητη ως Μύριαμ και ο Ντάστιν Χόφμαν δεν θα μπορούσε να υστερεί. Εμφανίζεται και ο γιος του Jake, ενώ τον Boogie, τον φίλο του Barney, ενσαρκώνει ο Scott Speedman (αρκετά πιο ώριμος σε σχέση με προηγούμενους ρόλους του)! Και όταν πρόκειται για ιστορίες που μπλέκεται το κωλοαλζχάιμερ δεν μπορώ να μην συγκινηθώ. Πάντως δεν ήταν ένα δακρύβρεχτο δράμα το δίχως άλλο. Με το φινάλε του, εγώ ήμανε με ένα χαμόγελο στο στόμα και με μια γλυκιά αίσθηση στα μέσα μου. 8αράκι!

Μετά από όλο αυτό σκέφτηκα (δεν ξέρω γιατί) ότι το σινεμά είναι πολύ φτηνό μέσο σε αντίθεση με το θέατρο, το οποίο μάλιστα απευθύνεται σε πιο ψαγμένους τύπους, οπότε θα έπρεπε να πάω και εγώ καθότι ψαγμένος. Τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο ελκυστικά όταν πρόκειται για δωρεάν θέατρο αλλά μάλλον την ίδια σκέψη έκαναν και μπόλικοι άλλοι. Έχουν έρθει στο νησί πολλοί θίασοι για ένα θεατρικό φεστιβάλ και δίνουν δωρεάν παραστάσεις. Όταν μάθαμε ότι στο Ομήρειο θα παιχτεί θεατρική διασκευή του Das Experiment, είπαμε να πάμε και μεις, όπως και εκατοντάδες άλλοι. Κατάμεστο το Ομήρειο (για τους μη Χιώτες, το Ομήρειο είναι ένα κτίριο που λαμβάνουν διάφορα πολιτισμικά ιβέντς). Στριμωχτήκαμε στις καρεκλίτσες μας (γμτι, τι πιάσιμο ήταν αυτό) και είδαμε λοιπόν μια θεατρική διασκευή του αριστουργηματικού Das Experiment! Ε λοιπόν, η θεατρική εκδοχή κάθε άλλο παρά αριστουργηματική ήταν! Το πιο ενδιαφέρον της βραδιάς ήταν το φυλλαδιάκι που μας μοίραζαν κατά την είσοδο και αναφερόταν στα πραγματικά γεγονότα που ενέπνευσαν για την ταινία. Κατά τα άλλα, ούτε την ψυχοβγαλτική κλιμάκωση της ταινίας ένιωσα, ούτε οι ερμηνείες μου άρεσαν, ούτε κατάφερε τίποτα να με βγάλει από την απάθειά μου. Ίσως φταίει και το ξενέρωμα που παθαίνω από το υπέρμετρο/υπερβολικό των θεατρικών ερμηνειών. Δεν είμαι εγώ για θέατρα, ας το δεχτώ ώστε να μπορέσω να προχωρήσω! Σιτ τώρα νιώθω λίγο άσχημα, γιατί διαβάζω εγκωμιαστικές κριτικές για την συγκεκριμένη παράσταση! Κάτι παραπάνω θα ξέρουν οι κριτικοί!

Όχι ότι πτοήθηκα καθόλου, μόνο εκείνο το πιάσιμο από τις καρέκλες ήταν αρκετά ενοχλητικό. Κατά τα άλλα ήταν κάτι διαφορετικό και εδώ πέρα τα διαφορετικά είναι πάντα καλοδεχούμενα!

Άσχετο 1:  Το Timeline, το καινούριο utility του facebook ακούγεται πολύ διαφορετικό και αρκετά πιο κουτσομπόλικο από την παρούσα μορφή. Ο Ζούκεμπεργκ είναι μόλις 27 και είναι σίγουρο ότι μετά από 40 χρόνια θα γραφτούν πολλές ταινίες που ο πρωταγωνιστής θα κάνει ταξίδι στο χρόνο προκειμένου να σκοτώσει τον Μαρκ και να αλλάξει το ρου της ιστορίας που έχει καταλήξει σε ένα Matrix άνευ προηγουμένου.

Άσχετο 2: Με τον θάνατο του Steve Jobbs, γέμισε ο τόπος με έμπειρα μηνύματα/ανακοινώσεις/μονόλογους/σοφίες τύπου “τι θα έκανα σήμερα αν ήταν η τελευταία μέρα της ζωής μου”. Κάτι τέτοιο ήταν ό,τι πιο συγκινητικό μπορούσε να ειπωθεί για τον Jobs, για μια δήλωσή του από το 2005. Είπε τότε ο Σταύρος το εξής συμπαθητικό:

«Όταν ήμουν 17, διάβασα ένα απόσπασμα που έλεγε: «αν ζεις κάθε μέρα τη ζωή σου σα να είναι η τελευταία, κάποια μέρα τελικά θα επιβεβαιωθείς». Μου έκανε τρομερή εντύπωση και από τότε και για τα τελευταία 33 χρόνια κοιτάζομαι στον καθρέφτη και αναρωτιέμαι: «αν αυτή είναι η τελευταία μέρα της ζωής μου, θέλω να κάνω αυτό που ετοιμάζομαι να κάνω;» και αν η απάντηση είναι «όχι» για πολλές μέρες στη σειρά, ξέρω ότι πρέπει κάτι να αλλάξω!

Γίναμε όλοι μικροί Job-ηδες!

Να μην ξεχάσω και τα επίσης έμπειρα λογοπαίγνια για τον Jobs και την ανεργία στην Ελλάδα! Τζιιζ !

Άσχετο 3: Το τραγούδι της ημέρας, το άκουσα και το ερωτεύτηκα αμέσως απευθείας από την πιο αγαπημένη σκηνή του The Big lebowski.. που να με δείτε να το χορεύω α λα βαγγέλης σειληνός στο “Μια ελληνίδα στο χαρέμι”

Έχουν πλάκα μερικά πράγματα όπως πως ένας ηθοποιός μπορεί να μεταμορφωθεί από υποστηρικτή μιας οσκαρικής ερμηνείας (με την καλή έννοια του όρου) σε ένα αρσενικό μπίμπιμπο με μούσκουλα που δίνει απλά ένα λόγο στα κοριτσάκια να δουν μια ταινία. Το σουκου ήμανε σαλόνικα και μέσα στα πράγματα που ήθελα οπωσδήποτε να κάνω ήταν να πάω τουλάχιστον δύο φορές σινεμά. Πήγα Πλατεία Odeon για το  Crazy Stupid Love και Ολύμπιον για το Drive. Κοινός παρανομαστής ο ηθοποιός της χρονιάς, όπως πάνε τα πράγματα, ο Ryan Gosling. Ας τα πάρω με τη σειρά λοιπόν:

Στην Πλατεία ήξερα ότι θα δω μια χαλαρή/ευχάριστη ταινία και  έπρεπε να συνοδευτεί με το υπόλοιπο γνωστό πρότυπο χαλαρής/ευχάριστης κινηματογραφικής εμπειρίας. Τουτέστιν Ποπ κορν και Κοκα! Τo Crazy Stupid Love φτιάχτηκε από τον Glen Ficarra (του σαχλούτσικου I love you Philip Morris) και αν και είναι σαφώς ευχάριστο και καταιγιστικό, δεν παύει να έχει  μια λίιιγο ενοχλητική ελαφρότητα.

Ο Cal (Steve Carell) είναι επιτυχημένος οικογενειάρχης και επαγγελματίας που κάποια στιγμή ξεχνάει να φροντίστει τον εαυτό του και η γυναίκα τού του ανακοινώνει ότι πρέπει να χωρίσουν, κάτι που του είναι αδύνατο να αντέξει. Ένα βήμα πριν από την κατάρρευση θα τον συγκρατήσει ένας άγνωστος γυναικοκατακτητής, ο Jacob (Ryan Gosling) που το μόνο που ζητάει από τη ζωή είναι να χτυπάει ανυπεράσπιστα (μπροστά στην γοητεία του) θύματα γένους θυληκού και να  εξαφανίζεται – όπα ρε κουρνίκοβα. Τα ταχύρυθμα μαθήματα του Jacob θα κάνουν τον Cal δυναμικό, γοητευτικό, γεμάτο αυτοπεποίθηση, αλλά τελικά θα φέρουν στη ζωή και των δύο άπειρες ανατροπές.

Η κωμωδία ετούτη είναι η χαρά της σύμπτωσης. Απίστευτα μπλεξίματα λαμβάνουν χώρα (που είναι τόσο απίστευτα που με ξενερώσανε) και αυτό δεν είναι προς τιμή της ταινίας, θαρρώ! Οι 8-pack abs του γόη Ράιαν θα ενθουσιάσουν τις κορασίδες, κάποιοι θα σημειώσουν ότι σε τούτη την ταινία χαραμίστηκαν και οι Carell, Moore, Tomei, εγώ δεν θα μπορέσω να πάψω να χαμογελάω βλέποντας  τα σχεδόν κολλημένα, το ένα με το άλλο, μάτια του να παριστάνουν τα μάτια ενός δον Ζουάν και όλοι στο τέλος θα συμφωνήσουμε ότι ήταν ένα σούπερ ανάλαφρο και ευχάριστο 100-λεπτο.

Η επιλογή των αιθουσών που είδα τις δύο ταινίες ήταν η καλύτερη δυνατή. Το Drive έπρεπε να το δω στο Ολύμπιον. Χωρίς ποπ κορν και κόκα, μόνο λίγο νεράκι αρκούσε! Όσοι το είδατε ίσως σκεφτήκατε ότι είναι το Taxi Driver των 10s.  Εδώ  ο Gosling εδώ ξεπέρασε και τον εαυτό του στο Blue Valentine. H ταινία είναι μια θεόσκληρη, σπλατεριάρικη ωδή στη μοναξιά και στον ανείπωτο πόνο  ενός μελαγχολικού άνδρα. Κάτι τέτοιο συνέβαινε και στον παλιό ταξιτζή.

Ο οδηγός (Ryan Gosling) δουλεύει σαν κασκαντέρ το πρωί και το βράδυ οδηγεί αμάξια που φυγαδεύουν ληστές. Όταν συναντά την Irene (Carrey Mulligan) θα ανακαλύψει πως είναι να ζει κάποιος μακριά από τη μοναξιά του. Δυστυχώς το τίμημα για αυτόν θα είναι σκληρό, διότι χωρίς να το καταλάβει θα βρεθεί μπλεγμένος σε ένα αδιέξοδο γεμάτο γκανγκστερικές παγίδες.

Αν με ρωτάτε, το Drive κέρδισε άμεσα υποψηφιότητα για ταινία της χρονιάς. Καθηλωτική ερμηνεία από τον Gosling, αλλά αυτό είναι πολύ λίγο για να περιγράψω το τι εμπειρία μας προσέφερε ο λατρεμένος Ryan με την περφόρμανς του. Ο οδηγός είναι αλλόκοτος, μυστήριος, βίαιος, οργισμένος, μελαγχολικό, μεγαλόκαρδος και φτάνει μέχρι το κατώφλι της τρέλας και ο Gosling κατάφερε να τα εκφράσει όλα τούτα. Επίσης κανένας από το υπόλοιπο καστ δεν υστερεί (πως άλλαξες έτσι βρε κορίτσι μου Carrey;) και ο Ron Perlman (τον θυμάστε ως Vincent στο Beauty and the beast;) σούπερ στον ρόλο του μαφιόζου με τα συμπλέγματα κατωτερότητας. Το πρώτο μισό κυλάει μέσα σε μια αριστοτεχνικά δομημένη ατμόσφαιρα μυστηρίου  με μοναδική ανάπαυλα δύο καταδιώξεις με αυτοκίνητα που ίσως είναι οι καλύτερες που έχω δει ποτέ. Το δεύτερο μισό δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με το πρώτο, όντας μια καταιγιστική περιπέτεια, με άπειρες σπλάτερ στιγμές, με ένα τουλάχιστον φόνο-αριστούργημα (και άλλον ένα τον οποίο σκέφτηκα και εγώ σαν ιδέα, πριν δω το Drive, για την καινούρια μας ταινία μικρού μήκους (εδώ γελάτε) και πολύ ικανοποιήθηκα ). Χίλια μπράβο στον Δανό Nicholas Winding Refn (είναι η πρώτη του που είδα και με μια πρόχειρη ματιά στο imdb, δεν βλέπω να έχει κάνει κάτι άλλο πολύ αξιόλογο). Τι άλμα είναι αυτό, πόσο μαεστρικά κατάφερε να καθοδηγήσει τα πάντα, πόσο τον ζηλεύω; Α και μην ξεχάσω, σούπερ σάουντρακ που κάθε νότα του μυρίζει 80ς νταρκίλα. Και για να ολοκληρώσω, ειδικά στο πρώτο μισό η ατμόσφαιρα μου έφερε  και λίγο από Lynch στα ντουζένια του (στην σκηνή της απόλυτης απελπισίας του μου έμοιαξε τόσο με τον Bill Pulman του Lost Highway)!

Οκζ, τώρα που τα είπα ηρέμησα. Ένα 8.5 για την πρώτη μεγάλη ταινία της χρονιάς.

Τα κρέντιτς για την ανακάλυψη αυτού του πρότζεκτ ανήκουν στο κασκαρίνο που από όσο θυμάμαι είχε κάνει και σχετικό ποστ κάποτε! Μετά ήρθε το Lose Your soul, μετά το Blue Valentine , μετά το In the room where you sleep. Πριν από λίγο τελείωσα το Lars and his real girl. Όλα τούτα έχουν κοινό παρανομαστή τον Ryan Gosling. Περνάω μέρες μεγάλης λατρείας προς το άτομό του και όχι αδίκως. Δείτε βίντεάκι:

YΓ: Και ακόμη δεν είδα το Driver!

ΥΓ: Τα δύο τραγούδια τα στάμπαρε ο μπρο! Κρέντιτς και σε αυτόν!

Στη Χίο ο καιρός παραμένει γλυκός (εξ ου και 9 μπάνια σε 12 μέρες), αν και λίγο πιο ανεμώδης. Αυτή η δροσιά μας κράτησε μέσα κάμποσες βραδιές και είδα δύο ταινίες. Μια σούπερ και μια καλή! Να ξεκινήσω από την σούπερ; Ας ξεκινήσω απ’ αυτήνα.

To Submarine μου έφερε στο νου περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, το ανεξάρτητο, επίσης σούπερ Wristcutters: A love story. Πανέμορφη παρόμοιας λογικής φωτογραφία, ατμόσφαιρα ελαφρώς μίζερη, με κωμικά ακατανόητη μουσική επένδυση. Πρόκειται για μια βρετανικίλα, με χιούμορ ιδιόμορφο, που όμως καταφέρνει να είναι αβίαστο καθ’όλη τη διάρκεια της ταινίας.

Ο Όλιβερ είναι ένας κάπως ιδιαίτερος έφηβος που προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει μια γυναικεία καρδιά να τον συντροφεύει, ενώ ταυτόχρονα έχει να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που δημιουργούν στην οικογένειά του οι δύο εξίσου απροσάρμοστοι γονείς του. Η Τζορντάνα είναι επίσης μια εξαιρετικά αλλόκοτη κόρη, που εκτιμάει την ατσούμπαλη ευγένεια και αφέλεια του Όλιβερ. Έχει και εκείνη τα προβλήματά της δικής της οικογένειας να αντιμετωπίσει. Oι δυο μαζί θα μπορέσουν να βρουν απαντήσεις σε πολλά από τα αδιέξοδά τους.

Οι φωτογράφοι της παρέας ξετρελάθηκαν με τη μίζερη/μελαγχολική φωτογραφία και εγώ μάλλον συμφωνώ μαζί τους. Όλοι οι ηθοποιοί ήταν άψογοι (πόσο θεός ο γουρλομάτης Craig Roberts), ερμηνεύοντας με τρόπο φυσικό προβληματικούς χαρακτήρες, ενώ αν με ρωτάτε, εγώ αγάπησα πιο πολύ το απρόβλεπτο χιούμορ της.  Σάουντρακ εξίσου κουλό, με κάποιες κορυφώσεις σε ανύποπτους χρόνους και τον Άλεξ Τέρνερ (των Arctic Monkeys) να δίνει μια άλλη πτυχή του ταλέντου του.

To δεύτερο ήταν μια τυπική σιγουράτζα του Woody Alen. Αλλά σίγουρα καλύτερη από τις δύο προηγούμενές του, με πιο ενδιαφέρον σεναριακό εύρημα. Ο Gil (Όουεν Γουίλσον) είναι συγγραφέας σεναρίων του Χόλυγουντ, αλλά είναι αποφασισμένος να κάνει την επανάστασή του γράφοντας το δικό του μυθιστόρημα. Αναζητώντας την έμπνευση πηγαίνει με την αγαπημένη του, στην αγαπημένη του πόλη, το Παρίσι. Για τον Γκιλ, σημείο αναφοράς είναι το Παρίσι του 1920, όταν μεγάλοι καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο κατέκλυζαν τα μπιστρό και τα μπαρ του, όπου το τσάρλεστον κυριαρχούσε και γενικότερα υπήρχε ένας ασυγκράτητος καλλιτεχνικός οίστρος παντού στην ατμόσφαιρα . Αλλά ποιος είπε ότι τα όνειρα απαγορεύονται; Μετά τις 12 τα μεσάνυχτα, κάτι ασυνήθιστο συμβαίνει στους δρόμους του Παρισιού και έτσι απλά, ο Γκιλ ζει το όνειρό του. Μεταφέρεται στα 1920 και συναναστρέφεται τεράστιους καλλιτέχνες, όπως ο Νταλί (ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ ο Άντριεν Μπρόντι), ο Πικάσο, ο Χέμινγουέι, ο  Μπουνιουέλ ενώ γνωρίζει τον αληθινό (;) έρωτα στο πρόσωπο της ερωμένης του Πικάσο (Μαριόν Κοτιγιάρ).

Ένα ευχάριστο παραμύθι για ενήλικες, με μπόλικη νοσταλγική διάθεση, πάντα στα πλαίσια της γνωστής ράθυμης ελαφρότητας του Άλεν, με τους γνωστούς ανισόρροπους χαρακτήρες-ήρωες του  και για κερασάκι μερικά σουρεαλιστικά παιχνίδια με τον χρόνο, είναι ότι πρέπει για ένα τύπο σαν εμένα (αν μάλιστα αναλογιστούμε ότι κατά τη διάρκεια της ταινίας έτρωγα πίτες Πέτρου – 8.5 παρακαλώ).

Ετούτα είναι τα σημαντικά κινηματογραφικά της εβδομάδας.. δεν βλέπω την ώρα να πάω σαλόνικα, και να δω τουλάχιστον δύο ταινίες (η μια θα είναι το Driver στο οποίο ο Ράιαν Γκόσλινγκ φημολογείται ότι δίνει την ερμηνεία της καριέρας του) σε Ολύμπιο και Οντεόν!  Θα σας έχω ανταπόκριση, αν οι προσδοκίες μου δικαιωθούν.

ΥΓ: Το πρώτο μου ντιτζέι σετ στο Ρόδι, πήγε μετρίως, αλλά ο ιδιοκτήτης έμεινε ευχαριστημένος, οπότε πάαλι καλά. Αν το δω πιο χαλαρά, θα είναι πολύ ευχάριστη εμπειρία, θαρρώ. Πάντως η κατάσταση που σου μένει ένα λεπτό τραγουδιού και ακόμη δεν έχεις καν αποφασίσει ποιο θα είναι το επόμενο, είναι εμπειρία ζωής

YΓ2: Μόλις είδα για δεύτερη φορά το The Rope του Hitchock. Πόσο μπροστά ήταν αυτό το αγόρι! Σοκ και η δεύτερη παρακολούθησή της.