Πως πέρασε ο χρόνος και φτάσαμε στα Όσκαρ και πάλι ούτε που το κατάλαβα!! Ακόμη είναι αρκετά νωρίς και δεν έχω δει όλες τις ταινίες (ας όψεται και η μετακόμιση στο νησί), αλλά έχω μερικά favorites ανάμεσα στις υποψηφιότητες των Όσκαρ 2012 και κάποιες ακόμη που δεν μπορώ να διανοηθώ ότι παραγκωνίστηκαν τόσο! H σημαντικότερη ερώτηση είναι Που στο διάολο είναι το Drive, που χάθηκε ο Ryan Gosling. Οκ, κατά καιρούς έχουν συμβεί πολλά κουλά αλλά τούτο εδώ ήταν πέρα από κάθε λογική.Η ταινία ήταν η καλύτερη της χρονιάς που πέρασε και ο Gosling έλαμψε (κατά τα ταπεινά μου γούστα πάντα). Είναι δυνατόν να είναι υποψήφιο το απλώς ευχάριστο Midnight In Paris και να μην βρίσκεται καν στην 10άδα το Drive; Αν την γλίτωσαν πέρσυ, φέτος το δίχως άλλο θα πέσει φωτιά να τους κάψει τους παλιό-Ακάδημους (sic)! …και μετα, και μετα;;
Κάθε φορά που ανεβαίνω θεσσαλονίκη, ανεξάρτητα από τον λόγο του ταξιδιού, μέσα στο όλο πρόγραμμα πρέπει να υπάρχει και σινεμά για ευνόητους λόγους (ανυπαρξία σινεμά στη Χίο, τις καλές ταινίες της κινηματογραφικής λέσχης τις έχω δει κλπ). Εν μέσω κρίσης να ενημερώσω για δύο ευχάριστα: Στα Ster Macedonia το εισιτήριο πλέον κοστίζει 6.5 ευρώ (νομίζω είχε φτάσει τα 9).. και το πάρκινγκ κάτω από την πλατεία οντεόν έχει ρίξει πολύ τις τιμές.. για 2 ώρες το πάρκινγκ κόστισε 3 ευρώ (στο παρελθόν είχα δει κάτι τρελά 9άρια). Στο θέμα μας όμως. Η Μέριλ Στρηπ είναι πολύ καλή ηθοποιός, οκ το ξέραμε αυτό. Εγώ όμως δεν είχα ξετρελαθεί ποτέ με την πάρτη της για κάποιο ανεξιχνίαστο λόγο. Μέχρι το Iron lady. Όπου πραγματικά την απόλαυσα. …και μετα, και μετα;;
Μεγάλη επιτυχία είχαμε χτες. Μετά το αναμενόμενο The Ides of March, δεν περίμενα ότι τόσο γρήγορα θα πετύχαινα και δεύτερο 8αράκι! Αυτή την φορά δεν είχαμε να κάνουμε με μέινστριμ κινηματογράφο. Ο αδερφός του Martin McDonagh (In Bruges) John Michael McDonagh γράφει και σκηνοθετεί το αυθεντικό The Guard. Αρχικά νόμιζα ότι ήταν ο Martin πίσω από τούτη εδώ την ταινία και πράγματι είναι λες και είναι φτιαγμένη από τον ίδιο δημιουργό. To ίδιο αβίαστο εκκεντρικό χιούμορ, ίδια σκοτεινή ατμόσφαιρα με την μελαγχολία να υποβόσκει σε κάθε πλάνο της ταινίας και τελικά ένα φινάλε που δεν το λες και happy end, αλλά δεν το λες και “μαύρη μαυρίλα πλάκωσε”! Το λες σίγουρα ιδιαίτερο. Όπως και ολόκληρο το φιλμ από το πρώτο του δευτερόλεπτο. …και μετα, και μετα;;
Επιτέλους έπειτα από καιρό μια ταινιάρα ουιθ μπολς! Όχι ότι ήταν έκπληξη. Tην περίμενα πως και πως στο νετ, μια και όταν ανέβηκα Σαλόνικες λόγω ..υπερκόπωσης δεν την είδα. Έπειτα από 2 μήνες αναμονής επιτέλους υπήρχε σε μορφή ικανή για παρακολούθηση. Το Ides of March είναι η επιτομή του πολιτικού θρίλερ και είναι ότι καλύτερο από εποχής Michael Clayton, αν μπορώ να θυμηθώ σωστά.
Εισαγωγή: Δεν μπορεί, εσείς οι φανατικοί αναγνώστες αυτού του μπλογκ θα είχατε δει το προηγούμενο κινηματογραφικό μου πόνημα (όχι ακριβώς δικό μου, αλλά μικρή σημασία έχει). Πρόκειται για τον Φελλό. Ο Φελλός έκανε αίσθηση, η αναμονή για την ολοκληρωμένη ταινία ήταν τεράστια, αλλά κάτι τέτοιο δεν κατέστη δυνατό, λόγω οικονομικών προβλημάτων της εταιρείας παραγωγής. Τι να κάνουμε, είναι και αυτό από τα σημάδια των καιρών. Έτσι μου ζήτησαν να φτιάξω το σενάριο για κάτι λιγότερο δαπανηρό. Ούτε πλάνα στην εξωτική νέα ορλεάνη, ούτε φορεσιές εποχής ούτε τίποτα. Οκ, τους είπα, θα κάνω ότι μπορώ. Και όντως έκανα.
Έκανα ένα σενάριο που ο Michel Gondry θα έκανε κρα, να σκηνοθετήσει. Ένα σενάριο που θα έκανε το Inland Empire του Ντέιβιντ Λυντς να μοιάζει Στρουμφάκια. Τους το έδωσα και τότε θυμήθηκαν να μου πουν ότι πρέπει να είναι πιο σκοτεινό, πιο ζόρικο. Πιεσμένος από τις οικονομικές συγκυρίες αποφάσισα να το δεχτώ και αυτό και τους υποσχέθηκα ότι θα τους κάνω κάτι πιο μαύρο από νύχτα χωρίς φεγγάρι. Αυτό σήμαινε παραπάνω ταλαιπωρία αλλά ταυτόχρονα μου άφηνε τη δυνατότητα να σας αποκαλύψω την αρχική μορφή του σεναρίου εδώ και τώρα, προνομιούχοι αναγνώστες μου! …και μετα, και μετα;;
Η τελευταία βδομάδα είχε προβολή δύο ταινιών που τώρα παίζουν στους σινεμάδες. Μια καλή και μια κακή! Η έκπληξη πάντως ήρθε με την Melancholia του Lars Von Trier, που μετά από αυτή την ταινία μπαίνει στην κατηγορία “Σκηνοθέτες που ανυπομονώ για το επόμενο πόνημά τους”. Το προηγούμενό του (Antichrist) δεν τόλμησα καν να το δω γιατί οι κριτικές και τα σχόλια ήταν από τρομακτικά ως σοκαριστικά. Και εγώ, γνωστός γκέις γαρ, φοβήθηκα για την ψυχική μου υγεία. …και μετα, και μετα;;
To Barney’s Version εδώ και πολλούς μήνες μου ξεγλιστρούσε σαν χέλι! 3 φορές είπα ότι θα το δω στο σινεμά, αλλά όλο το ακύρωνα, από την άλλη δεν μπορούσα να το βρω στα μπιλοβντ τορεντ-ο-σάιτς και το κακό χρόνισε! Πέρασε κάνα 6μηνο από την κυκλοφορία του και επιτέλους έφτασε το πλήρωμα του χρόνου. Καθίσαμε αναπαυτικά στον κυριακάτικο σαπισμένο καναπέ μας, αραδιάσαμε μερικά τυριά, ντοματίνια, γαλοπούλες, έτσι για το φερειπείν της υπόθεσης και πατήσαμε το σταρτ. …και μετα, και μετα;;
Έχουν πλάκα μερικά πράγματα όπως πως ένας ηθοποιός μπορεί να μεταμορφωθεί από υποστηρικτή μιας οσκαρικής ερμηνείας (με την καλή έννοια του όρου) σε ένα αρσενικό μπίμπιμπο με μούσκουλα που δίνει απλά ένα λόγο στα κοριτσάκια να δουν μια ταινία. Το σουκου ήμανε σαλόνικα και μέσα στα πράγματα που ήθελα οπωσδήποτε να κάνω ήταν να πάω τουλάχιστον δύο φορές σινεμά. Πήγα Πλατεία Odeon για το Crazy Stupid Love και Ολύμπιον για το Drive. Κοινός παρανομαστής ο ηθοποιός της χρονιάς, όπως πάνε τα πράγματα, ο Ryan Gosling. Ας τα πάρω με τη σειρά λοιπόν: …και μετα, και μετα;;
Τα κρέντιτς για την ανακάλυψη αυτού του πρότζεκτ ανήκουν στο κασκαρίνο που από όσο θυμάμαι είχε κάνει και σχετικό ποστ κάποτε! Μετά ήρθε το Lose Your soul, μετά το Blue Valentine , μετά το In the room where you sleep. Πριν από λίγο τελείωσα το Lars and his real girl. Όλα τούτα έχουν κοινό παρανομαστή τον Ryan Gosling. Περνάω μέρες μεγάλης λατρείας προς το άτομό του και όχι αδίκως. Δείτε βίντεάκι:
Στη Χίο ο καιρός παραμένει γλυκός (εξ ου και 9 μπάνια σε 12 μέρες), αν και λίγο πιο ανεμώδης. Αυτή η δροσιά μας κράτησε μέσα κάμποσες βραδιές και είδα δύο ταινίες. Μια σούπερ και μια καλή! Να ξεκινήσω από την σούπερ; Ας ξεκινήσω απ’ αυτήνα.
To Submarine μου έφερε στο νου περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, το ανεξάρτητο, επίσης σούπερ Wristcutters: A love story. Πανέμορφη παρόμοιας λογικής φωτογραφία, ατμόσφαιρα ελαφρώς μίζερη, με κωμικά ακατανόητη μουσική επένδυση. Πρόκειται για μια βρετανικίλα, με χιούμορ ιδιόμορφο, που όμως καταφέρνει να είναι αβίαστο καθ’όλη τη διάρκεια της ταινίας. …και μετα, και μετα;;
Πως πέρασε ο χρόνος και φτάσαμε στα Όσκαρ και πάλι ούτε που το κατάλαβα!! Ακόμη είναι αρκετά νωρίς και δεν έχω δει όλες τις ταινίες (ας όψεται και η μετακόμιση στο νησί), αλλά έχω μερικά favorites ανάμεσα στις υποψηφιότητες των Όσκαρ 2012 και κάποιες ακόμη που δεν μπορώ να διανοηθώ ότι παραγκωνίστηκαν τόσο! H σημαντικότερη ερώτηση είναι Που στο διάολο είναι το Drive, που χάθηκε ο Ryan Gosling. Οκ, κατά καιρούς έχουν συμβεί πολλά κουλά αλλά τούτο εδώ ήταν πέρα από κάθε λογική.Η ταινία ήταν η καλύτερη της χρονιάς που πέρασε και ο Gosling έλαμψε (κατά τα ταπεινά μου γούστα πάντα). Είναι δυνατόν να είναι υποψήφιο το απλώς ευχάριστο Midnight In Paris και να μην βρίσκεται καν στην 10άδα το Drive; Αν την γλίτωσαν πέρσυ, φέτος το δίχως άλλο θα πέσει φωτιά να τους κάψει τους παλιό-Ακάδημους (sic)! …και μετα, και μετα;;
