Μερικές φορές στο ποδόσφαιρο μπορείς να σταθείς πολύ άτυχος και να χτυπήσεις άσχημα πάνω σε μια φάση. Ή να το προσποιηθείς. Άμα όμως έχεις το ταλέντο του Αμιά Εκανγκά, τότε περνάς σε άλλη διάσταση..

O τύπος πρέπει να έχει κάνει διδακτορικό στο συγκεκριμένο θέμα, αν κρίνουμε από το παρελθόν του:

YΓ: Όλα τα λεφτά το delay στις αντιδράσεις του.. πέφτει, ανασηκώνεται, κοιτάζει αριστερά, κοιτάζει δεξιά, περιμένει λίγο, ξεκινάει να πονάει από το πρόσωπο όπου πρωτοπαρουσιάζονται τα συμπτώματα του αβάστακτου πόνου και στη συνέχεια αρχίζει το breakdance! Τελικά ως και φορείο του φέρανε!

Είμαστε η ποδοσφαιρική ομάδα της Μπαρτσελόνα. Ο μίμιζ, ο μήτσος, εγώ και περιμένουμε ράθυμοι σε κάτι σκαλιά σε μια εκκλησία στον Μέγα Λημνιώνα (παραλία στη Χίο), μέσα στη ζέστη, για να παίξουμε το καθιερωμένο 6×6 στην άμμο . Είμαι αρκετά νυσταγμένος. Ξαφνικά ο μήτσος με πλησιάζει.

- Τι έχεις ρε τζι..

Μέσα στον ύπνο μου του απαντώ:

- Ρε συ διάβασα ότι ο Μέσι είναι πολύ κοντά στο να πάρει μεταγραφή, ίσως στη Μίλαν και δεν ξέρω αν θα παίξει σήμερα.

Συνεχίζω τον μισούπνο μου.  Μετά από λίγο ξυπνάω.

- Ρε παιδιά που είναι ο Παντελής (ο μπρο); Έχει αργήσει.

- Καλά μας δουλεύεις, δεν είπες ότι δεν θα παίξει;

- Τι λες μωρέ; Εγώ απλά είπα ότι θα πάρει μεταγραφή.. τι, του είπατε να μην έρθει;

- E ναι..

Φφφφ. Παίρνω τηλέφωνο τον πάντζο:

- Έλα ρε, δεν θα έρθεις;

- Ε αφού είπες ότι δεν θα παίξω..

- Εγώ απλά είπα ότι ίσως να πάρεις μεταγραφή και μάλιστα στη Μίλαν, το θυμάμαι πολύ καλά.

- Ε τώρα δεν έρχομαι.

- Καλά

Σιτ, πάλι 11 θα παίξουμε σήμερα :/

Ξαφνικά ο καιρός μαυρίζει, αρχιζει να βρέχει..

- Πάμε να φύγουμε, ας μην παίξουμε..

Συμφωνούμε όλοι.. Εγώ τρώω με δυο χαψιές ένα κομμάτι μπέηκον, και μια σφολιατένια πίτα που είχαν απομείνει στο πιάτο μου και τρέχω γρήγορα για το αμάξι μου.

YΓ: Το πολύ ποδόσφαιρο με έχει βλάψει στο κεφάλι. Προσθέστε στο μίγμα δύο σταγόνες comf-ικης λαιμαργίας και μια κουταλιά  από την φοβία που μου έχουν δημιουργήσει οι βροχές που μου έχουν ματαιώσει τώρα τελευταία μπόλικα τένις και να το αποτέλεσμα. Αλλά ρε παιδιά, όχι και ο πάντζος Μέσι!! Τζιιζ

Τζίφος, δεν φαίνεται και η ώρα που γράφεται το μπλογκ ετούτο οπότε δεν μπορείτε να δείτε ότι είναι 5.57 το ξημέρωμα, τώρα που πληκτρολογώ αυτή την αρλούμπα! Λες, US OPEN είναι, μια φορά το χρόνο συμβαίνει, το Αυστραλιανό όπεν ήταν ξενέρωτο, το Ρολάν Γκαρός είναι του Ναδάλ, το Γουίμπλετον δεν το παρακολούθησα λόγω Μουντιάλ. Έπειτα μαθαίνεις ότι ο Φέντερερ θα αντιμετωπίσει τον Σόντερλινγκ, αυτόν που τον έριξε εκτός, στο Ρολάν Γκαρός.. σκέφτεσαι θα γίνει μεγάααλη μάχη.. Βάζεις το ξυπνητήρι 5.28, αλλά έχεις τόση προσμονή που ξυπνάς μόνο σου 5.22!

Κάθεσαι στον αναπαυτικό καναπέ σου, σε πονάει το στομάχι σου (πάντα με πονάει στις 5.30 το πρωί επειδή ειναι άδειο, και όταν είμαι ξύπνιος το νιώθω), το σκορ είναι 2-0 υπέρ του Φέντερερ και χωρίς να μεσολαβήσει ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ, καμία ανατροπή, καμία ίντριγκα, ΤΙΠΟΤΑ σας λέω, απλά και ήσυχα, σχεδόν αθόρυβα,  συμβαίνει το 3-0, ενώ εσύ προσπαθείς φιλότιμα να κρατήσεις τα μάτια σου ανοιχτά.  Εξακολουθείς να κάαθεσαι στον καναπέ με το ζόμπι-απλανές-”είναι κανείς εδώ ή ου;” βλέμμα και αναρωτιέσαι (όσο μπορείς να αναρωτηθείς) γιατί σου το έκανες αυτό!

Φαστ Φοργουορντ στο επόμενο βράδυ! Ναδάλ εναντίον Βερντάσκο! Τα Ισπανάκια έχουν δώσει μερικούς απίστευτους αγώνες στο παρελθόν! Ενθουσιάζεσαι τρελά και λες “Δεν μπορεί ΑΥΤΟΣ είναι ο αγώνας μου”! Καταπονημένος από την προηγούμενη, βάζεις πάλι ξυπνητήρι. Αυτή τη φορά ξυπνάς με το ξυπνητήρι στις 5.02, αράζεις στον αναπαυτικό σου καναπέ – η μάχη με τα βλέφαρα είναι ακόμη πιο ζόρικη σήμερις-, το σκορ είναι 2-0 υπέρ του Ναδάλ και ..αααα.. το μαντέψατε…. πάλι δεν γίνεται ΤΙΠΟΤΑ. 3-0 με συνοπτικές διαδικασίες. Το βλέμμα, ελαφρώς πιο βοϊδομάτικο τούτη τη φορά,  είναι και αισθητά πιο στραβωμένο.

Η μόνη εξιλέωση είναι τούτο εδώ το μπλογκ, που γράφεται από τύπους που βάζουν στο μυαλό τους φαϊνές ιδέες (πως στο Διάολο γράφεται αυτό το φαϊνές) και πεισματικά αγωνίζονται να τις φέρουν σε πέρας, αγνοώντας την προφανή βλακεία της προσδοκίας τους. Γιατί ο Φέντερερ παίζει το καλύτερο τένις της χρονιάς, ο Ναδάλ επίσης, και δεν υπάρχει περίπτωση αυτοί οι δύο να μην λύσουν τις διαφορές τους στο φινάλε, καταπίνοντας όλους τους υπόλοιπους. Γιατί αύριο θα έχει το ματς σε επανάληψη, αλλά σε ανθρώπινες ώρες και δεν πρόκειται να ξέρω το αποτέλεσμά του.

Γιατί κάποιες φορές ξέρεις ότι αυτό που κάνεις είναι μια αδικαιολόγητη βλακεία, αλλά εσύ έχεις πάρει την ηλίθια απόφασή σου και είσαι περήφανος γι’αυτή! Ζήτω οι Βούλγαροι (μην εκληφθεί ως ρατσιστική δήλωση, είμαι που είμαι αρπαγμένος, ντον’τ μες ουιθ μι γιου σανοφεμπιτς)!!

Νάτοι οι διπλανοί, αρχίσαν τα πρώτα ψουψουψου της ημέρας, θα μ’αφήσουν να κοιμηθώ τώρα; Ε ρε δεν θα τα πάμε καλάαα!

Kαληνύχτα, καλό ξημέρωμα, καλημέρα,  ό,τι να ‘ναι, εν πάσει περιπτώσει, καλό να είναι!

YΓ 1: E ρε θα τρελαθώ, τώρα βρήκε να κοπεί και η σύνδεση στο ίντερνετ, 6.30 το πρωί! Άντε να επανέλθει να τον ποστάρω το διάολοο, να πάω να κοιμηθώ λιγάκι ακόμη!

YΓ 2: E ρε θα φάω τα μουστάκια μου, ακόμη να επανέλθει!

H πρώτη μέρα στο νησί με βρήκε για μεσημεριανό μπάνιο στον Καρφά, με διαθέσεις άγριες! Φέτος είμαι αποφασισμένος να μαυρίσω, πάει και τελείωσε. Αν και δεν είναι το θέμα τούτης της ανάρτησης, ΠΟΥ Πας ρε καραμήτρο με αντιηλιακό με Δείκτη Προστασίας 30;  Φήμες αναφέρουν ότι θα πρέπει να τρώμε πολλά καρότα για να μαυρίζουμε και σας καλώ να το επιβεβαιώσετε ή να το διαψεύσετε, γιατί δεν αντέχω να τρώω καρότα χωρίς λόγο… όμως όπως είπα αυτό δεν έχει να κάνει με το σημερινό ποστ!

Έπειτα από ωριαία έκθεση στον ήλιο, με ταυτόχρονη ανάγνωση ψαγμένης (;) αθλητικής εφημερίδας, για να ενημερωθούμε για τα χουτ νιουζ του Μουντιάλ 2010 και έπειτα από ολιγόλεπτη βουτιά στα καταγάλανα νερά του εξωτικού Καρφά, άραξα στο διπλανό Μπιτς Μπαρ και παρήγγειλα το περιέ μου, περιμένοντας το μεγάλο γεγονός. Τώρα είναι που θα μπω στο θέμα.

Η έναρξη του αγώνα είναι γεγονός… Οι παρευρισκόμενοι ξεκινούν τα πρώτα αναγνωριστικά σχόλια…

“Μα καλά τι ενδεκάδα κατέβασε ο απερίγραπτος;”

“Είναι καιρός να φύγει πια..” (σ.σ. Ο Ρεχάγκελ)

Το παιχνίδι, είναι η αλήθεια, έχει ξεκινήσει πολύ μέτρια με την Ομαδάρα μας να μην μπορεί να αναπτυχθεί στο γήπεδο.. Τα αρχικά χαλαρά σχολιάκια, σιγά σιγά δίνουν τη θέση τους σε μεγαλύτερο εκνευρισμό..

“Πωωω ρε πού$#@ μου και ο σκύλος μου ξέρει ότι ο Κατσουράνης σέρνεται.. βάλε τον Νίνη να γίνει παιχνίδι..”

“Μαλ.@#$#α Καραγκούνηηηηη”

Οι μπύρες έδιναν και έπαιρναν, με την ομήγυρη να ανεβάζει στροφές..

.. Φάουλ στα 25 μέτρα από την περιοχή μας, η μπάλα στα δίχτυα μας και ακολουθεί παροξυσμός αγανάκτησης, απαξίωσης, ειρωνίας και κατήφειας..

“ΠΩΩΩΩ ρε τον καραγκιόζη, αυτός σε λίγο θα τα τρώει από το απέναντι τέρμα..”

“Ρε το Μ#@$#κα” τι έφαγεεε!”

“Ε εντάξει, τι το θέλαμε να περάσουμε στο Μουντιάλ, αφού είμαστε ομαδίτσα για προκριματικά, ας γυρίσουμε εκεί να παίζουμε με τη Γεωργία..”

“Ρεεε αυτός φταίει;; Τι φταίει το παιδάκι.. ο Ρεχάγκελ φταίει που τον έβαλε…” δηλώνει με άνεση ένας ψαγμένος χονδρός χετταίος με κατσαραμπουλέ μαύρο μαλλί και καδένα στο λαιμό (ο οποίος αναπόφευκτα έγινε σημείο αναφοράς για το υπόλοιπο του αγώνα).

Ο εθνικός μας ήρωας (βαρύτητας αντίστοιχης ενός Κολοκοτρώνη, ενός Καραϊσκάκη και λοιπών οπλαρχηγών)  Β. Τοροσίδης κερδίζει με τρόπο έξυπνο (όταν πρόκειται για αποβολή αντιπάλου, σε αντίθετη περίπτωση θα το χαρακτηρίζαμε βρώμικο) ! Αυτό ήταν, η ομαδίτσα ξαναέγινε Ομαδάρα, οι παικταράδες μας αλωνίζουν το γήπεδο, ανακτώντας τη χαμένη αυτοπεποίθηση και να που έρχεται το … Γκοοοοοολ!

“Είδες τι ποδόσφαιρο μπορούμε να παίξουμε, αν το θελήσουμε;” (σ.σ. γιατί δηλαδή, δεν το θέλαμε τόσο καιρό;)

“Ρεεε εμείς γαμ#$@#ε!”

Χρειαζόμαστε τη νίκη και πιέζουμε.. φλερτάρουμε έντονα με το γκολ! Να όμως που άξαφνα οι αντίπαλοι βγαίνουν σε καθοριστική αντεπίθεση!

“Θα το φάει ρε ο βλάκας, θα το φάει! ΤΟ ΠΙΑΣΕ! Μπράβοοο παλικάρι μου”!

Ο χετταίος, φανερά αμήχανος και συγχισμένος που ο βασικός στόχος των επιθέσεών του τα κατάφερε, ψελίζει ένα “Εεεε επιτέλους έκανε κάτι και αυτός”! 5 λεπτά αργότερα η Ομαδάρα πετυχαίνει το γκολ της λύτρωσης, που έφερε την πρώτη μας νίκη στην σύντομη Μουντιαλική ιστορία μας και στέλνει τους Έλληνες στα ουράνια! Αλλαλαγμοί χαράς, ενθουσιασμός, ευφορία! Είναι όλοι τους ευτυχισμένοι!

Για να κάνουμε και το απαραίτητο κοινωνικό σχόλιο, είναι εντυπωσιακό πως μέσα σε  90 λεπτά απολαύσαμε όλες αυτές τις αντιφατικές πτυχές της ιδιοσυγκρασίας του Έλληνα.. παθιάρηδες, τσατίλες, ξερόλες, ενθουσιώδεις, βιαστικοί, πάνω από όλα ζωντανοί! Έχει πλάκα να βλέπεις έναν λαό να παθιάζεται τόσο πολύ με ένα παιχνίδι  ποδοσφαίρου και να φτάνει από την πλήρη απαξίωση στην άφατη αποθέωση μέσα σε λίγα μόνο λεπτά, να ταυτίζεται με τους πρωταγωνιστές, να τους αγαπά και να τους μισεί ταυτόχρονα!

Και μετά σκέφτεσαι αν είναι αυτό η αιτία που και εσύ είσαι ζωντανός, χαμογελαστός, τσατίλας,  ενθουσιώδης ξινά βάζοντας το χέρι μπροστά από το στόμα!

Όχι, μην νομίσετε ότι αποφάσισα να το γυρίσω στα αθλητικά. Και ναι, γνωρίζω ότι οι περισσότεροι εδώ πέρα δεν είστε και πολύ της ενασχόλησης με το ευγενικό άθλημα του ποδοσφαίρου! Αλλά ρε παιδιά, αυτό το πράγμα συμβαίνει μια φορά στα 4 χρόνια και από μόνο του είναι λόγος να μου φτιάξει η διάθεση. Πως και πως το περίμενα εδώ και πολύ καιρό, μια και το προηγούμενο μουντιάλ μου προσέφερε τρελές συγκινήσεις..

Το πρώτο Μουντιάλ (Ιταλία) που θυμάμαι είναι αυτό του 1990. Τα μηχανάκια-ερασιτέχνες του Καμερούν (θυμάστε τον Μακανάκι; ή κάπως έτσι), τους απίστευτους τερματοφύλακες Πήτερ Σίλτον (στα 41 του νομίζω), Μισέλ Πρεντομ (Βέλγος)  και τον θεότρελο Κολομβιανό Χιγκίτα! Τον πρώτο σκόρερ του Μουντιάλ από το … πουθενά, Τότο Σκιλάτσι. Τον άχρωμο, βαρετό τελικό που κρίθηκε με τη νίκη της Γερμανίας εναντίον της Αργεντινής στο γκολ, τις τελευταίες πραγματικά καλές στιγμές του Μαραντόνα (πολύ αμυδρά)..

Το ’94, στο Λος Άντζελες, για κάποιο λόγο δεν θυμάμαι πολλά. Τον τελικό μεταξύ Βραζιλίας (του μεγάλου Ρομάριο) και Ιταλίας  βέβαια δεν γίνεται να τον ξεχάσω, με το 0-0, την παράταση και το χαμένο πέναλτι του Ρομπέρτο Μπάτζιο στα πέναλτι (πόσο ζέστη έκανε εκείνη τη μέρα)! Ωωωπ τι θυμήθηκα τώρα! Ήταν και η Ελλάδα εκεί, με τον Αλκέτα Παναγούλια στον πάγκο. Έφαγε 10 γκολ από Αργεντινή (Μαραντόνα, Μπατιστούτα), Βουλγαρία (Στοίτσκοφ) και Νιγηρία (με τον φοβερό Ρασίντ Γιεκινί, τον Νουάνκο Κανού) και δεν κατάφερε να βάλει κανένα.. θυμάμαι τότε που είχαμε μαζευτεί στο σχολειό του χωριού μου όλα τα παιδιά και είδαμε το ματς Ελλάδα – Αργεντινή.. τι απογοήτευση φάγαμε. Σπουδαία πορεία έκαναν οι Βούλγαροι (4οι) και οι Σουηδοί (3οι με το φοβερό τριο Νταλίν, Μπρολίν, Κένεθ Άντερσον) – βρε δες πράγματα που θυμάμαι τελικά!

Το 98 στο Παρίσι ήταν η ώρα των Γάλλων και του μεγαλύτερου ποδοσφαιριστή των τελευταίων 20 χρόνων, Ζινεντίν Ζιντάν. Το αντίπαλο δέος ήταν ο Ρονάλντο! Στην κρίσιμη στιγμή, στον μεγάλο τελικό, ο Ρονάλντο εξαφανίστηκε τη στιγμή που ο Ζιντάν με δύο κεφαλιές κατάφερε να κρίνει την έκβαση του αγώνα! Ήταν το καλοκαίρι  μετά τις πανελλήνιες και πολλούς αγώνες -όπως το συναρπαστικό Ολλανδία-Βραζιλία (1-1 κ.δ. 4-2 στα πέναλτι)- τους είδα στην Σάμο, όπου ήμασταν για σούπερ διακοπές με την παρέα μου! Ακόμη δεν μπορώ να ξεχάσω το απίστευτο γκολ του Μάικλ Όουεν εναντίον της Αργεντινής, που μέσα σε μια νύχτα τον έκανε σούπερ σταρ! Μεγάλη έκπληξη η Κροατία του Νταβόρ Σούκερ (πρώτος σκόρερ).

Το 2002, το Μουντιάλ στην Κορέα, ήταν με διαφορά το χειρότερο  από όσα έχω δει. Απίστευτα πράγματα με τους διαιτητές που έσπρωχναν όπως μπορούσαν τους Κορεάτες, οι οποίοι με την μέγιστη αρωγή των γκρι ξεπέρασαν τα εμπόδια της Ιταλίας και Ισπανίας. Αυτοί και οι Τούρκοι ήταν οι εκπλήξεις της διοργάνωσης. Θυμάμαι και το απίστευτο γκολ του Ροναλντίνιο από τα 30 μέτρα απέναντι στον γκαφατζή Σήμαν. Πρώτος σκόρερ ο Ρονάλντο! Μεγάλη έκπληξη οι φοβεροί Σενεγαλέζοι (έπαιζαν ίσως το πιο όμορφο ποδόσφαιρο στη διοργάνωση και συνέχισαν την παράδοση των αφρικανικών ομάδων που εντυπωσιάζουν σε ένα μουντιάλ και μετά χάνονται) που νίκησαν τους πρωταθλητές κόσμου, τους Γάλλους, στην πρεμιέρα.

Για να φτάσουμε στο 2006, στα γήπεδα της Γερμανίας, όπου από την πρώτη ως την τελευταία μέρα, ζούσαμε στους ρυθμούς του… πριν κατέβω Χίο, βλέπαμε τα ματς είτε σπίτι, είτε στις καφετέριες και όταν έφτασα Χίο, συνδυάζαμε μπάνιο και μετά ματς στην Οάση (μπιτς μπαρ στην παραλία του Καρφά), ποτό και νέο ματς το βράδυ στο Αίθριο και πάει λέγοντας. Μπήκε και το στοίχημα στη ζωή μου.. θα πρέπει να πόνταρα 30 ευρώ! Λίγο πριν τον τελικό και μετά από καμιά διακοσαριά στοιχήματα (σε κάθε ματς έπαιζα 4, 5 διαφορετικά πράγματα, πολύ πολύπλοκη σύλληψη), ήμουν στα λεφτά μου (εκεί γύρω στα 30 ευρώ), οπότε στον τελικό τα πόνταρα όλα στην Γαλλία.. αμ δε, έχασε. Πολύ αργά εκτίμησα το μεγαλείο του Ζιντάν, που στο κύκνειο άσμα του, έδωσε τις πιο εντυπωσιακές παραστάσεις ποδοσφαίρου που είχα δει ποτέ στη ζωή μου! Μίσησα τον μπαστάααρντο Ματεράτσι, που κατάφερε να εκμαιεύσει την κεφαλία του Ζιντάν στο στήθος του και την κόκκινη κάρτα που ολοκλήρωσε το δράμα με το πιο τραγικό τρόπο. Γαλλία εναντίον Ιταλίας, ένας απίστευτος τελικός με νικητές τους Ιταλούς, στα πέναλτι. Η Γαλλία αν και ξεκίνησε πολύ μέτρια κατάφερε να περάσει στην επόμενη φάση και στη συνέχεια ξεπέρασε διαδοχικά τα εμπόδια της Ισπανίας, Βραζιλίας και Πορτογαλίας! Η αφρικάνικη ομάδα που εντυπωσίασε ήταν η Γκάνα του κορυφαίου αμυντικού μέσου Μίκαελ Εσιέν (και όχι η πιο διαφημισμένη Ακτή Ελεφαντοστού του πολύ Ντιντιέ Ντρογκμπά). Η Ιταλία πέτυχε κυρίως βασιζόμενη στις εμπνεύσεις των Γκρόσο, Πίρλο να φτάσει ως τα τελικά  (απέκλεισε τη Γερμανία στο 119′ με γκολ του Γκρόσο) και τελικά τα κατάφερε. Κρίμα για τον Μεγάλο Ζινεντίν.

Το πρώτο γκολ του Μουντιάλ 2010

Για να φτάσουμε στο σήμερα.. ο ου ο ου! Νότια Αφρική, 85000 άνθρωποι στην πρεμιέρα (Νότια Αφρική – Μεξικό) να φυσούν τις βουβουζέλες (ο ήχος τους θύμιζει χιλιάδες κουνούπια που σου τρυπάνε το αυτί) και το πανηγύρι  έχει ξεκινήσει! Για τις επόμενες 20 μέρες όλα θα κυλούν στο ρυθμό του Μουντιάλ. Τα συμφωνήσαμε εξάλλου με μπρο ότι αυτό το διάστημα στη δουλειά θα κάνουμε μόοονο τα απαραίτητα.. άλλωστε βολεύει: 14.30 ο πρώτος αγώνας μαζί με το φαγητό, 17.00 ο δεύτερος μαζί με το μπάνιο και 21.30 ο τρίτος πριν το ποτό.. το στοίχημα ξανάρχισε και θα παίξω το ψαγμένο σύστημα με τις ισοπαλίες (αποδόσεις συνήθως κοντά στο 3) και τον διπλασιασμό του στοιχήματος μετά από κάθε χαμένο στοίχημα.. μιλάμε για ολόκληρη επιστήμη!

Σε τούτο το Μουντιάλ δεν έχω ακόμη αγαπημένη ομάδα, λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι η Ελλάδα μάλλον δεν θα καταφέρει να προχωρήσει πολύ (ποτέ δεν ξερεις βέβαια). Βρε λες να με κερδίσει η Νότια Αφρική του Τσαμπαλάλα;

Πάτζοο, τις μπύρες γρήγορα, το ματς ξεκινάει!

Λοιπόν, ο καιρός άνοιξε και συνακόλουθα βιώνω περιόδους έντονης τενίτιδας (ιν άδερ γουόρντς το κόλλημα με το τένις). Έτσι παίζω κάθε μέρα τένις, για κανένα διωράκι και παράλληλα παρακολουθώ μετά μανίας τα τουρνούα τένις που προετοιμάζουν το έδαφος για το μεγάλο Γκραν Σλαμ του Ρολάν Γκαρός. Σήμερις λοιπόν, έπεσα στον αγώνα του Ρότζερ Φέντερερ (νο1 στον κόσμο για χρόνια και ίσως ο καλύτερος τενίστας όλων των εποχών) με τον άσημο Λετονό Έρνεστ Γκούλμπις (στον προηγούμενο γύρο o Gulbis απέκλεισε τον Μ. Παγδατή). Το νο1 εναντίον του νο40.

Ο Γκούλμπις έκανε το παιχνίδι της ζωής του, ενώ ο Ρότζερ, ήταν σε πολύ μέτρια ημέρα. Ωστόσο μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο πριν ηττηθεί (!) , παρέμενε προβληματισμένος μεν, ωστόσο αγωνιστικός, ψύχραιμος, αποφασιστικός. Όταν σταμάτησε να καταστρέφει τα ματς πόιντ του Γκούλμπις (χρειάστηκε 6 ολόκληρα ματς πόιντγια να λυγίσει ο Ρότζερ) ήρθε η στιγμή της καθιερωμένης χειραψίας νικητή και ηττημένου! Λοιπόν, ο Ρότζερ για άλλη μια φορά έδειξε πόσο κορυφαίος είναι στο να χάνει. Στη στιγμή της μεγάλης του στεναχώριας κρατούσε ένα ζεστό χαμόγελο για τον αντίπαλό του!  Πριν από δύο μήνες, όταν ήρθε η σειρά του Παγδατή να τον νικήσει, είχε να πει ένα τεράστιο κοπλιμέντο λίγο μετά την ήττα του: “Μπορεί να με νίκησε ο Μάρκος, αλλά είναι σίγουρο ότι μπορεί να παίξει αρκετά καλύτερα από αυτό που κατάφερε σήμερα”. Πολύ τον ζήλεψα σήμερα!

Γιατί όλη ετούτη η πολυλογία; Διότι ο υποφαινόμενος, έχει θέμα με την ήττα! Με τον φίλο Μήτσο ουσιαστικά αρχίσαμε μαζί να παίζουμε τένις. Το πρώτο διάστημα (κανένα 7μηνο) απλά ανταλλάσαμε μπαλιές!Ώσπου ο μήτσος, μια ωραία πρωία, όταν του είπα ότι σε σταθερή βάση αποδίδω καλύτερα από αυτόν, με προκαλεσε σε κανονικό αγώνα, γεγονός που έτρεμα, υπό το φόβο της ήττας. Τελικά τον νίκησα άνετα, και για τους επόμενους 5 μήνες τον νικούσα συνέχεια (δλδ δεν έπαιρνε καν ένα σετ). Εεεε μια μέρα ήρθε η στιγμή να χάσω (ένα σετ)! Τέτοια τσατίλα και απουσία κομψότητας και άνεσης, τέτοιο σφίξιμο (ούτε μετά από 7ήμερη αποχή από την τουαλέτα), τέτοιο ψυχολογικό βάρος όσο με σκέπαζε η σκια της ήττας.. απαπα! Ε, όταν πια έχασα και ηρέμησα, μου έφυγε το τεράστιοοοο βάρος της πρώτης ήττας.

Στο σχολείο τα πήγαινα πάντα καλά! Κάποια στιγμή στο Γυμνάσιο, στην Οικιακή οικονομία η ανυπόφορη/αντιπαθέσατατη/ξινή  καθηγήτρια μου χαρίζει ένα υπέροχο 14άρι στο πρώτο τεστ της χρονιάς, το οποίο ήταν η πρώτη μεγάλη μου ήττα στα μαθητικά μου χρόνια. Πήρε καιρό για να το ξεπεράσω.

Και έρχεται το 3ο εξάμηνο στην πολυαγαπημένη σχολή μου! Το μάθημα-παλούκι ήταν η βιολογία Κυττάρου (800 ωραιότατες σελίδες προς αποστήθιση).  Και εγώ ήμουν σε έρωτες με νεαρή βιολόγα. Οι μέρες εξανεμίστηκαν και μείνανε 3 μόλις! Τότε εμφανίστηκε και πάλι το ίδιο σύνδρομο. Αυτό οδήγησε σε 3 κολασμένες μέρες τις οποίες θυμάμαι πολύ θολά (μηχανισμός άμυνας). Σε αυτές τις 3 μέρες πρέπει να διάβασα πάνω από 45 ώρες και κοιμόμουν 3 με 4, κάθε μέρα. Πλυν όμως εγώ δεν μπορώ να μάθω κάτι, αν δεν το κατανοήσω (και δεν είχα χρόνο για κάτι τέτοιο). Οπότε η προσπάθεια για αποστήθιση, ήταν εκ προοιμίου καταδικασμένη.

Με θυμάμαι να βγαίνω από το σπίτι στις 8.50 (μόλις είχα τελειώσει την τελευταία απελπισμένη επανάληψη), ζαλισμένος, με θαμπά μάτια, να βρίσκω ένα ταξάκι για να με πάει στη σχολή και μετά από ένα ακόμη μαρτυρικό 3ωρο εκεί να βγαίνω έξω αδυνατώντας  να δω (κάτι θαμπές εικόνες μόνο έβλεπα), να μην αναγνωρίζω πρόσωπα και άλλα τέτοια κομψά και χαριτωμένα. Φυσικά η τιμωρία για την ηλιθιότητά μου ήταν ακόμη μεγαλύτερη.. η εξεταστική πήγε στράφι, καθώς αδυνατούσα να διαβάσω συστηματικά μετά από αυτό το περιστατικό  και μέχρι το Μάιο, αρκούσαν 10 λεπτά διαβάσματος για να βραχυκυκλώσουν (μιλώντας απόλυτα κυριολεκτικά) το μυαλό μου. Προφανώς βίωσα μια σούπερ υπερκόπωση, προϊόν της ανικανότητας μου να απολαύσω την αποτυχία μου!

Θα μπορούσα να σας μιλάω για ώρες για τις υπέροχες αποτυχίες μου και πόσο δύσκολο μου είναι να τις αποδέχομαι και να κερδίζω από αυτές, αλλά θα σας κουράσω. Ωστόσο αν υπάρχουν τιπς, ιδέες, κολπάκια πάνω στο σημερινό θέμα, παρακαλείσθε όπως τα παραθέσετε παρακάτω.

Όσο σκέφτομαι πόσες προκλήσεις μου επιφυλάσσει ακόμη η μοίρα μου και πόσο πιο σημαντικές θα είναι από αυτές που έχω αντιμετωπίσει ως τώρα, ζορίζομαι άσχημα στην ιδέα ότι δεν ξέρω να χάνω!

Για τους λάτρεις του τένις, οι μέρες τούτες είναι από τις καλύτερες της χρονιάς! Στη Μελβούρνη διεξάγεται το ένα από τα 4 μεγάλα τουρνουά της χρονιάς (γνωστά και ως γκραν σλαμ), το αυστραλιανό όπεν. Σήμερις μάλιστα, ο Μάρκος Παγδατής, κατάφερε να νικήσει το νο17 στον κόσμο Νταβίντ Φερέρ, ενώ βρισκόταν πίσω με 0-2. Απίστευτος ο Παγδατής, που έπειτα από καιρό νιώθει καλά και αυτό φαίνεται.. Αλλά επειδή έχω εξαιρετικές αμφιβολίες αν αυτά όλα σας ενδιαφέρουν, θα σας περιγράψω γιατί εμείς (εμείς λέω, δλδ και εγώ) οι μεγάλοι σελέμπριτις και συνάμα μεγάλοι τένιστες, δεν μπορούν να ηρεμήσουν λεπτό από τις εκδηλώσεις λατρείας προς το άτομό τους!

Ο Ράφα Ναδάλ, έπαιζε το τρίτο γκέιμ του τρίτου σετ για τον δεύτερο γύρο του αυστραλιανού όπεν, όταν συνέβησε το παρακάτω:

Κάνοντας ένα εύστοχο παραλληλισμό, φανταστείτε τώρα τον κόμφι να παίζει τένις, στα πανέμορφα δημοτικά γηπεδάκια της Δελφών, μαζί με το Μήτσο (νικώντας τον, τουλάχιστον 3-0 σετ με χαμένα μόλις 3 γκέιμς)  και μια από τις χιλιάδες θαυμάστριων που παρακολουθεί από τα κάγκελα το ματς, να αναφωνεί:

-Τζίιινο θα με παντρευτείς;

Ο Κόμφις, αρχικά θα νιώσει λίγο αμήχανα (κάτι πραγματικά απρόσμενο για μια βεντέτα του ύψους του) αλλά γρήγορα θα ανακτήσει την ηρεμία του και συνδυάζοντας ένα ελαφρά σνομπ ύφος με ένα χαλαρό χαμογελάκι (από την, για μια ακόμα φορά, συνειδητοποίηση της τεράααστιας έλξης που ασκεί στο γυναικείο φύλο) θα κουνήσει  ράθυμα το χέρι του, για να δείξει ότι αρνείται την πρόταση! Λυπάμαι, δεν θα μπορέσω πτωχή/άτυχη θαυμάστρια!

Σίγουρα ήταν ένας από τους καλύτερους τελικούς των τελευταίων 7 χρόνων, ίσως ο δεύτερος μετά το Λίβερπουλ Μίλαν του 2003 (? καλά θυμάμαι;)

Πέρα από το πρώτο 20λεπτο που δεν με ξετρέλανε (οπότε και μπήκε το γκολ του ρονάλντο και οι ομάδες ξύπνησαν) ήταν ένας γεμάτος τελικός. Στο πρώτο ημίχρονο τον λόγο τον είχε η μάντσεστερ, ενώ από κει και πέρα αισθητά καλύτερη ήταν η τσέλσι. Νομίζω ότι συνολικά ήταν κατά ελάααχιστο καλύτερη η τσέλσι. Στα πέναλτι μπορούσε να νικήσει οποιαδήποτε από τις δύο ομάδες.

Πιστεύω επίσης ότι η Τσέλσι υπερέβαλλε εαυτό γιατί στάθηκε τουλάχιστον ως ίση απέναντι στην καλύτερη ομάδα της ευρώπης και ίσως του κόσμου.

Ο Ρονάλντο όσο είχε μόνο το Εσσιέν τον έκανε ότι ήθελε, μετά η βοήθεια του Κόουλ κυρίως τον κλείδωσε (μάλλον αξίζει μπράβο στο γκραντ γι αυτό).

Ρε γμτι μ πάντως η μάντσεστερ όλες τις κωλόφατσες έχει μαζέψει (πέρα από φαν ντε σαρ, εβρά, κάρικ και γκιγκς, είναι όλοι τους.. απαππα αυτός ο νάνι ή ο τέβεζ).

Τέσπα εγώ αγαπώ Μακελελέ, εσιέν, ντρογκμπά (και ας έκανε τη βλακεία στο τέλος). Κορυφαίοι της ομάδας που υποστήριζα νομίζω ήταν Μακελελέ (θεός στα 35 σχεδόν), Μπάλακ, Λάμπαρντ, Τέρι και Τσεχ (τι έπιασε το άτομο στη διπλή ευκαιρία) Εσιέν (όταν βοηθήθηκε από κόουλ).

Από την άλλη Φαν ντε σαρ, Ρονάλντο (στις στιγμές εκλάμψεων), Κάρικ, Τέβεζ (σε διαστήματα του ματς), Φέρντιναντ (ΜVP;) βίντιτς ξεχώρισαν.

Σημασία έχει ότι έγινε ματσάρα και το καταυχαριστηθήκαμε όλοι, θέλω να πιστεύω, ανεξάρτητα ποιός κέρδισε.

ΥΓ: Αυτό τον Ανελκά γιατίιιιιιι τον βάλανε να σουτάρει;; απαπααπαπαπ

To βρήκα και κόλλησα! Σας το παραθέτω! O Zinedine Zidane είναι ο καλύτερος παίχτης, κατά τη γνώμη μου, της τελευταίας δεκαπενταετίας

Ξέρω, ξέρω έχω καιρό να φτιάξω ένα νέο παιχνίδι!! Αλλά καταλαβαίνετε οι υποχρεώσεις και τα φταρνίσματα, καθώς και ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν με άφησαν σε ησυχία! Αφού πω ότι το τελευταίο blog του nasou και του Ελευθέριου.
θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι χτες πήρα μέρος στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, και σε κάποια φάση κόλωσα πάρα πολύ και κρύφτηκα κάτω από κάτι πτώματα. Ξύπνησα και φοβήθηκα ότι θα με έπιαναν και θα με πήγαιναν στο στρατοδικείο. Έτσι άρχισα να τρέχω. Σε τέτοιες περιπτώσεις αψηφώ την βαρύτητα. Πηδάω από το παράθυρο μέχρι το δρόμο, πετάω από δένδρο σε δένδρο. Που στο καλό με προλάβανε πάλι αναρωτιέμαι. Στο τέλος βρέθηκα σε μια χαβανέζικη παραλία που θύμιζε τον καρφά, να συζητάω φιλικά και να πίνουμε κοκτέιλ με ένα από τους κυνηγούς μου.

ταρα τατα τα τάααααααν: Η ώρα που περιμέναμε όλοι:

NEO ΠΑΙΧΝΙΔΙ !!!

Τίτλος: Τραμπάλα
Copyright: 2005-2006 Comfis Production
Copyright του Copyright: Comfis Production
Yλικά: Μια τραμπάλα
Oμάδες: 2 (δύο)
Στόχος: Να νικήσετε

Όπως μπορείτε να δείτε και στη φώτο, κάθε ομάδα απαρτίζεται από δύο παίκτες ή παίχτες. Ένα χρονόμετρο κρίνει τον νικητή. Κάθονται οι δύο παίκτες της μιας ομάδας στις θέσεις τις τραμπάλας και οι αντίπαλοι ανεβαίνουν, όρθιοι, πάνω στην τραμπάλα. Από τη στιγμή που για πρώτη φορά θα ισσοροπήσουν, μετράει ο χρόνος και ο χρονομέτρης, που στη συγκεκριμένη περίπτωση ηταν η ΜαριγκΟΥΕλα μετράει πόση ώρα διατηρούν την ισσοροπία οι όρθιοι παίκτες ή παίχτες. Κατά προτίμηση ο χρονομέτρης ΠΡΕΠΕΙ να έιναι η ΜαριγκοΟΥΕλα γιατί έχει πλέον την εμπειρία με το μέρος της.

Στη φώτο μπορούμε να παρατηρήσουμε το άγχος που καταλαμβάνει τον παίκτη Μίμιζ όση ώρα οι αντίπαλοι παίκτες Kaskarino και Bastard admin καταφέρνουν με εμφανή cool-άδα να διατηρηθούν σε ισσοροπία!

Το παιχνίδι είναι απλό και λιτό και μπορεί να παιχτεί παντού αρκεί να έχετε μια τραμπάλα μαζί σας. Τις ειδικές τραμπάλες κατασκευάζει η Comfis productions.

Επίσης, σε όσους άνοιξε η όρεξη για κατοχυρώσεις να ενημερώσω ότι πλέον η Comfis production έχει κατοχυρώσει και την δυνατότητα κατοχύρωσης, στέλνοντας ένα γράμμα από τον Comfi προς τον Comfi (ή Κόμφι) όπου δηλώνεται ρητά ότι κατοχυρώνεται η δυνατότητα κατοχύρωσης μέσω αποστολής γράμματος από τον Comfi (ή Koμφι) προς τον Comfi (ή Κόμφι). Έτσι για να μπορέσετε και εσείς πλέον να κατοχυρώνετε, οφείλετε να καταβάλετε το συμβολικό ποσό των 7, στο λογαριασμό μου, για κάθε κατοχύρωση!!

Υ.Γ. Κλείνοντας να δηλώσω ότι δεν υπάρχει πιο επίλεκτη μονάδα από τους ζουαζιλανδινούς elite, τους Atlatl και τους Royal Atlatl και βέβαια τους εγκαστρίμυθους!!. Επίσης καλύτερα unique creatures είναι οι Ζμπύρος, Ζμπάιντερμαν και Ζώτης Βολάνης