Θεωρία συνωμοσίας vol. 342: Facebook Big Brother:

Βρισκόμαστε στο 2014. Η κατάργηση των εθνικών κρατών (λόγω οικονομικών καταρρεύσεων και εξαγορών) είναι γεγονός από το σωτήριο έτος 2013. Πλέον υπάρχει η Εταιρεία. Η Εταιρεία πριν 6 χρόνια φρόντισε να εξαγοράσει το facebook εξασφαλίζοντας ότι δεν θα διαρρεύσει η συγκεκριμένη είδηση στο κοινό. Στόχος της ήταν, από τότε, η υποδούλωση της ανθρωπότητας σε ένα τυραννικό καθεστώς στα πρότυπα του ζοφερού κόσμου του 1984 και το σχέδιο της τέθηκε σε εφαρμογή με τρόπο μεθοδικό και υπόγειο. Το facebook αποτέλεσε το βασικό μέσο που επέτρεψε στην Εταιρεία να ελέγχει και την παραμικρή κίνηση κάθε ανθρώπινου όντος. Αρχικά έθισαν τον κόσμο στην βολική/ειδυλλιακή εικονική πραγματικότητα του (φέισμπουκ) και όταν πια το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού εξαρτήθηκε πλήρως, έκαναν την κίνηση ματ.

Ανοίξαν μια οπή πάνω δεξιά στον ηλεκτρονικό υπολογιστή κάθε facebooker (που φτάνουν πλέον το 93% του παγκόσμιου πληθυσμού) και εγκατέστησαν εκεί τον δικό τους big brother. Ένας big brother που τους ενημερώνει για κάθε δραστηριότητα της προσωπικής σου δικτυακής ζωής, που ούτως ή άλλως έχει αντικαταστήσει εδώ και 2 χρόνια την πραγματική ζωή. Το μόνο που συμβαίνει πλέον μακριά από την οθόνη του υπολογιστή μας είναι η ικανοποίηση των βιολογικών μας αναγκών. O Big Brother κρατούσε αρχείο αρχικά με τις σημαντικότερες κινήσεις του καθενός, αλλά όσο ο εθισμός προόδευε, άρχισε να κρατάει στοιχεία για όλες τις δραστηριότητες του ατόμου (τύπου “ήρθε η ώρα να πάω για κακάκια”). Πριν από 1 χρόνο ο BB τελείως απροκάλυπτα αποφάσισε να παρακολουθεί ακόμη και το inbox καθενός, αλλά και τις συνομιλίες του και να δημοσιοποιεί όλα αυτά τα στοιχεία. Και το πιο περίεργο είναι ότι σε κανέναν δεν έκανε εντύπωση. Τώρα που το σκέφτομαι ούτε και σε μένα έκανε. Ανά πάσα στιγμή όλοι γνωρίζουν που ήπιες το εικονικό σου καφέ, με ποιούς συνομίλησες την προηγούμενη ώρα, αν ακούς τις απαγορευμένες μουσικές, ή αν έκανες like στην αιρετική γκάλερι του τάδε αντιφρωνούντα αρτίστα. Κάθε προσπάθεια αντίδρασης πλέον ελέγχεται πριν προλάβει να οργανωθεί γιατί ο FB Big brother ανιχνεύει κυριολεκτικά το τι κάνεις κάθε δευτερόλεπτο της ψηφιακής σου πραγματικότητας.

Οι άνθρωποι είναι τρομαγμένοι γιατί κάθε προσπάθεια ανατροπής κυλίστηκε στο αίμα, μια και οι wannabe οργανωτές βρισκόταν νεκροί, λίγες ώρες αφού συνελάμβαναν την σκέψη της αντίδρασης μια και ο εθισμός τους είναι τόσο έντονος που τους υποχρεώνει να καταγράφουν στο (ελεγχόμενο από τον fb BB) προσωπικό ψηφιακό βιβλίο σκέψεων (facebook ideas). Οι άνθρωποι σιγά σιγά ξεχνούν πως είναι η αίσθηση να μην κοινοποιείται κάθε πτυχή της προσωπικής τους ζωής. Θυμάμαι, θολά πλέον, πόσο διαφορετική ήταν η ρουτίνα της ζωής μου πριν από 2 χρόνια, όταν κάθε μέρα έβγαινα για ώρες από το σπίτι και μπορούσα να κάνω οτιδήποτε θέλω χωρίς ποτέ να το μάθει κανείς. Και τρέμω στην ιδέα ότι σε λίγο καιρό θα το ξεχάσω και αυτό..

ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ ΤΕΛΟΣ

Είναι πολύ εντυπωσιακό αυτό που συμβαίνει εδώ και κάμποσο καιρό στο Facebook. Σταδιακά όλοι μας θα δούμε στην δεξιά στήλη (πριν εμφανιστεί στο δικό μου fb, μου είχαν πει κάμποσοι φίλοι ότι το έχουν φορτωθεί) πάνω από το chat μια dropdown κατάσταση με συνεχή ενημέρωση του οτιδήποτε κάνει ο καθένας στην public facebook δραστηριότητά του. Για την ώρα εξαιρούνται το inbox και το chat αλλά όλα τα υπόλοιπα κοινοποιούνται. Η πληροφορία αυτή είναι πολλαπλάσια από όσα δημοσιευόταν στα wall των φίλων ως τώρα. Έστω ρε ότι είμαι ομοφυλόφιλος και γίνομαι μέλος ενός group για gay, πρέπει να το δουν όλες οι επαφές μου, την στιγμή που το κάνω; Και αν θέλω να συμμετάσχω σε απεργιακές κινητοποιήσεις και κάνω attend σε μια πορεία οργανωμένη στο fb, πρέπει το άθλιο αφεντικό μου που είναι κολλημένος και από τον οποίο κακώς εξαρτώμαι, να ενημερώνεται εκείνη τη στιγμή για αυτή μου την απόφαση; Πόσοι καμμένοι facebook-άδες δεν θα αρχίσουν να περνάνε ώρες των ωρών καρφωμένοι σε αυτή τη στήλη, χωρίς να κάνουν τίποτα, απλά διαβάζοντας τις επόμενες δραστηριότητες των φίλων τους; Tromaktik, νομίζω

Σε συζητήσεις με φίλους, μόνο στον αδερφό μου έκανε ιδιαίτερη αρνητική αίσθηση αυτό το νέο μπλιμπλίκι και αυτό με ξάφνιασε ακόμη παραπάνω. Βέβαια υπάρχει το αντεπιχείρημα “αν θες βγες από το fb, κανείς δεν σε αναγκάζει να είσαι εκεί”. Πολύ σωστό επιχείρημα, απλά νομίζω ότι υπάρχει η δυνατότητα να το μην δίνω τα στοιχεία της online δράσης μου στους άλλους και ούτε να λαμβάνω ενημέρωση για τους υπόλοιπους, οπότε για την ώρα  αν κάποιος γνωρίζει τον τρόπο ας ενημερώσει και θα ψάξω και εγώ και ελπίζω να βρω κάτι.

Ετούτα!

ΥΓ: Η αλήθεια είναι ότι δεν αποτελεί έκπληξη αυτή η εξέλιξη, προφανώς το facebook το πάει προς εκείνη την κατεύθυνση, για λόγους διαφημιστικούς κλπ, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να κατακεραυνώσω αυτή την πολιτική με τον παθιασμένο και δυναμικό λόγο μου!

– Τούτο το ποστ δεν θα το απολαύσουν και τόσο οι μη λάτρεις του Γκρέις Ανάτομι, αλλά έχει πολύ διαφωτιστικά ηθικά διδάγματα–

Μόλις είδα το τελευταίο επεισόδιο της τρίτης σεζόν του Grey’s Anatomy για τρίτη ή τέταρτη φορά. Ήξερα ακριβώς τι θα συνέβαινε. Καμία έκπληξη. Και όμως. Την τρίτη ή τέταρτη φορά που το βλέπω μου προκάλεσε μπόλικη συγκίνηση. Μπόλικη όμως. Τι διάολο. Την τρίτη ή τέταρτη φορά!

Θέλω να πω, δεν μπορεί αυτό το πράγμα να συμβαίνει έτσι απλά, κατά τύχη. Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι θα το δω για δέκατη πέμπτη φορά και θα κοντεύω να βάλω τα κλάματα και την δέκατη πέμπτη. Κοινώς μας δίνουν ναρκωτικά με μορφή αμερικάνικου σήριαλ. Αντί να πάρεις ένα χάπι ευφορίας, φάε το τελευταίο επεισόδιο της τρίτης σεζόν του γκρέις αλλά με ρέγουλα γιατί μπορεί να σε οδηγήσει σε κρίση δικέ μου. Δεν σου φτάνει αυτό; Θέλεις να νιώσεις πιο ζωντανός ακόμη;; Σου έχω το τελευταίο επεισόδιο της έκτης. Καλύτερο από LSD.

Αυτοί οι τύποι με κάποιο τρόπο επιλέγουν μουσικές με ανάστροφα μηνύματα, βάζουν τους ηθοποιούς να στραβώνουν τις φάτσες τους με τέτοιο τρόπο ώστε να εκρίνεις εσύ μπόλικη ενδορφίνη (ή ότι άλλο προκαλεί ευφορία), χρησιμοποιούν λέξεις-κλειδιά που επιδρούν στα νευρικά σου κέντρα άμεσα χωρίς να σου αφήνουν περιθώριο..

Για την ιστορία στο τελευταίο επεισόδιο της 3ης σεζόν του Grey’s Anatomy, αυτό που συμβαίνει είναι να χωρίζουν ο Ντέρεκ με την Γκρέι για 24η φορά. Ο Ο’ Μάλεϊ αποτυγχαίνει στις εξετάσεις του, αλλά οκ, δεν θα συγκινηθώ και τόσο αν αποτυχεί ο κάθε τυχάρπαστος στις εξετάσεις του. Ο Πρέστον ρίχνει χυλόπιτα δύο δευτερόλεπτα πριν το γάμο τους, αλλά πόση έκπληξη να νιώσω από κάτι τέτοιο; To ήξερα ότι αυτό θα γινόταν. Η Κάλι πήρε την θέση του αρχηγού διδασκόντων από την ΜΙΡΑΝΤΑ ΜΠΕΊΛΙ! Οκ και στο νοσοκομείο της χίου μπήκε καινούριος διευθυντής αλλά δεν ένιωσα τόσο στρες!

Aυτό που λέω είναι ότι είμαστε καταδικασμένοι σε ένα κόσμο παραισθήσεων και λογικά όπου να ‘ναι θα πεθάνουμε όλοι!

There will be CONSEQUENCES! SEVEEEERE CONSEQUENCESE!!! (με αγριεμένη φωνή α λα RiτσαrD WeμπεR)

ΥΓ:  Για να δούμε, λες να ρανκάρω και στο “Grey’s Anatomy“;

ΥΓ2: Έχω γίνει πρεζάκιας Grey’s ! Καταραμένοι να είστε εκεί στο ABC bloody bastards! I’d rather you burn in hell!!

Έχουν περάσει 6 μήνες από τότε που η δραχμή ξαναήρθε στη ζωή μας και δεν μπορώ ακόμη να τη συνηθίσω. Πρώτα από όλα γιατί είναι αρκετά κακομούτσουνη, σε σχέση με τα ωραία παλ χρώματα που είχαμε συνηθίσει με το παλιό νόμισμα. Τουτή η περίοδος Μου θυμίζει το αντίστοιχο εξάμηνο πριν από περίπου 11 χρόνια, όταν βάλαμε το παλιό νόμισμα στη ζωή μας και ήταν για όλους μας δύσκολο να υπολογίζουμε με αυτό, οπότε κάναμε πάντα πρώτα την αναγωγή στη δραχμή για να δούμε αν κάτι είναι φτηνό ή όχι!  Από ένα διάστημα και μετά αυτή η αναγωγή δεν είχε κανένα νόημα, παρά μόνο να σε κάνει να μελαγχολήσεις. Γιατί ενώ άφησες τον καφέ στις 600 δραχμές με το ευρώ τον βρήκες στις 1300 και η αναγωγή στο υπενθύμιζε. Και σε μελαγχολούσε. Τις πολυαγαπημένες πίτες με σουβλάκι από 250 δραχμές τις είδες να φτάνουν στις 680. Που να πάρει ο διάολος, αϊ εμ ε χιούμαν μπίινγκ, έχω και εγώ δικαίωμα στην πίτα με σουβλάκι! Τώρα περνάμε το ακριβώς αντίθετο.. προσπαθούμε να συνηθίσουμε τη δραχμούλα! Άσε που η αρχική ισοτιμία ορίστηκε στις 512 δραχμές το ευρώ και μέσα στο εξάμηνο η τακτική υποτίμησης την έχει εκτοξεύσει στις 754.  

Πολλά λοιπόν άλλαξαν από τότε που εισγωρήσαμε (sic) στη δραχμή! Ήμανε από τους άτυχους που δεν πρόλαβαν να αγοράσουν ένα δυνατό desktop που να τους βγάλει για μεγάλο διάστημα και τώρα με τη δραχμή ένα πραγματικά καλό desktop κοστίζει γύρω στο ένα εκατομμύριο τη στιγμή που τα μηνιάτικα είναι στις 150000. Έτσι αυτό είναι ένα από τα τελευταία blog που σας γράφω, όσο ακόμη αντέχει η παλιοσακαράκα  μου και δεν παίρνω όρκο ότι θα  προλάβω να το τελειώσω και αυτό! Μαζί με αυτό, ξεχάστε και τα κάθε είδους γκάτζετς, κινητά, ταμπλέτες κλπ κλπ.

Η Ελλάδα που λέτε, είναι ακόμη πολύ πίσω ενεργειακά και τα καύσιμα από το εξωτερικό είναι πανάκριβα. Μια βόλτα από το σπίτι μου ως το εξοχικό μου κοστίζει πιο πολλά από όσα θα ξόδευα για τρεις μερίδες πατέ χήνας με συνοδεία κου λι χαβιάρι (το έχω δει σε εκπομπές μαγειρικής αυτό το “κου λι” ή μήπως “κουλή”;)  οπότε εδώ στη Χίο το έχουμε ρίξει όλοι στο ποδήλατο και αυτό έκανε την πόλη μας πολύ πιο όμορφη. Δεν συμβαίνει το ίδιο για το 50% του ελληνικού πληθυσμού της Ελλάδας που βρίσκεται στην Αθήνα και στριμώχνεται πλέον καθημερινά σε Μέσα Μαζικής Μεταφοράς που δεν επαρκούν ούτε για το 50% των αναγκών. Τα λεωφορεία είναι γεμάτα, κόσμος κρέμεται στα παράθυρα, ενώ οι πιο απελπισμένοι ανεβαίνουν στην οροφή τους, προκειμένου να φτάσουν κάπως έγκαιρα στον προορισμό τους.  Πριν από 2 μήνες βγήκε μια είδηση ότι μια καινοτόμα ελληνική εταιρεία έφτιαξε ένα δοκιμαστικό ηλιακό αμάξι και ότι μέσα στα επόμενα δύο χρόνια θα κυκλοφορήσει. Ως τότε, να είναι καλά το αγαπημένο μου ποδηλατάκι. Άλλωστε μέσα σε δύο χρόνια στην Αθήνα θα μείνει περίπου το 60% του πληθυσμού σε σχέση με την πΔ (προ Δραχμής) εποχή!

Εκεί πέρα η ζωή είναι πλέον ελαφρώς τραγική. Το αποκούμπι της εργασίας σε μπαρ, καφέ, εστιατόρια κλπ κλπ δεν υπάρχει πλέον, γιατί ο κόσμος φοβάται να ξοδέψει χρήματα για περιττές απολαύσεις, οπότε οι παροχείς αυτών των υπηρεσιών κατάλαβαν ότι δεν έχει μέλλον το λειτούργημα τους και το παράτησαν. Το 25% των εταιρειών της πρωτεύουσας έβαλε λουκέτο πριν τον ερχομό της δραχμής γιατί πολύ απλά δεν παρήγαγαν κάτι. Το πρώτο εξάμηνο της δραχμής ένα έξτρα 20% έκλεισε και οι νέοι πλέον μπορούν πιο εύκολα να βρουν 20ευρω στο δρόμο από ότι δουλειά. Αυτό τους έστειλε από κει που ήρθανε και τους έκανε παραγωγικούς. Μπήκε ένα τέλος στην ασύστολη παροχή υπηρεσιών περιορισμένης χρησιμότητας και επιτέλους άρχισαν να παράγονται αγαθά. Αγγούρια, φασόλια, μπιζέλια, γκουαρανά κοκ. Η νέα κυβέρνηση μοίρασε γη στους μη έχοντες και πλέον ο καθένας μπορεί να παράγει τα ζαρζαβατικά του και αυτό είναι η πρώτη πραγματική κίνηση κοινωνικής πολιτικής την τελευταία 10ετία. Οκ, μπορεί να έχω να φάω το αγαπημένο μου μπρι περίπου κανένα 8μηνο, αλλά καλό είναι και το κατσικοτύρι, ειδικά αν συνδυαστεί με λίγα πιπέρια.

Ποιός να μου το έλεγε ότι θα ξεχνούσα τις γκοφρέτες Loacker (αυτό πόνεσε πολύ), τα caprice, την κόκακόλα (ζήτω οι ελληνικές κόλες) χωρίς να πάθω κατάθλιψη. Αλλαντικά και τυρία που πολύ τα αγαπούσα, καθότι λιχούδης, ξεχάστε τα.  Μόλις άρχισα να εκτιμώ κάποια κρασιά κοπήκανε και αυτά και η καλύτερη μπύρα που μπορώ να πιω είναι η Fix Weisse, πράγμα όχι πολύ καλό. Άμα θες βέβαια πίνεις και Erdinger, αλλά αυτή κοστίζει 5000, οπότε αν πιεις από μια την ημέρα, έχεις βρει τρόπο να επενδύσεις το μηνιάτικό σου. Τέρμα τα ριζότα με καπνιστή πάπια και πέρλες πεπονιού στο Γκαρσόν (πάει έκλεισε και αυτό), τέρμα η μερέντα (κάτι ελληνικές που φτιάχνονται δεν επαρκούν ούτε για το 15% της ζήτησης). Μεγάλη έλλειψη παρατηρείται και στις πατάτες, διότι η ελληνική παραγωγή πρέπει να τριπλασιαστεί για να καλύψει τη ζήτηση, οπότε όπως καταλαβαίνετε, η πατάτα είναι το brand new caviar.

Αρχικά μου ήταν δύσκολο να χωνέψω το κλείσιμο όλων των τηλεοπτικών σταθμών (που χρήματα για διαφήμιση;) – τώρα πως θα βλέπω το Κάστρο του Τακέσι; –  αλλά οκ, όλα μια συνήθεια είναι. Στις στάχτες της θρυλική ΕΡΤ χτίστηκε ο ΚΣΤΡΕ (Κρατικός Σταθμός Τηλεόρασης και Ραδιοφώνου της Ελλάδος), ένας τηλεοπτικός σταθμός λίγο λιγότερο ενδιαφέρον από τα τούρκικα κανάλια που πιάνουμε εδώ στη Χίο. Τέρμα τα ριάλιτι, τέρμα οι μεταδόσεις τσου λου (champions league) και τέρμα η τηλεόραση γενικότερα, κάτι που έκανε τους Έλληνες πιο ευτυχισμένους. Είναι ωραία που μιλάμε πολύ στο σπίτι και κανείς δεν μας φοβίζει τα αυτιά.

Όσο για την καθημερινή μου ζωή, τι να λέμε, το έχω ρίξει στην άθληση, στο διάβασμα και στη μουσική. Και δώστου μουσική, γράψε μουσική, άκουσε μουσική (ευτυχώς το νετ είναι πάμφθηνο και δεν έπαθε τπτς με όλο αυτό το σούσουρο) και δώστου τένις στο δημοτικό γηπεδάκι, δώστου ποδόσφαιρο. Βιβλία κατεβάζω από το νετ και μετά τα εκτυπώνω αλλά μάλλον θα περιοριστώ στην ανάγνωση από την οθόνη, γιατί το μελάνι είναι πΕ (προϊόν εξωτερικού) και άρα πανάκριβο. Το δίχως άλλο, μετά το αρχικό μούδιασμα και άγχος,  θαρρώ ότι είμαι κοντά στην κατάκτηση του ζεν, κοντεύω να γίνω ένας βούδας. Ένας βούδας που τρώει τομάτες από τον κήπο του πατέρα και πίνει γάλα από το γαλατά της γειτονιάς. Τα είχα δοκιμάσει όλα, έκανα διαλογισμό, έγραφα στην παλάμη μου Be Cool, αλλά μάταια! Η λύση βρισκόταν πίσω από μια δραχμή!

YΓ: Για να δούμε θα ρανκάρω για τη δραχμή;; (πιο εύκολα θα έβρισκα δουλειά, αν έψαχνα)

YΓ2: Ουδέν κακό αμπιγέζ καλού

ΥΓ3: Συζήτηση τριαντάρηδων μετά από αγώνα 5χ5.

- Πόσα είναι ο καθένας;

-5.5 εκατομύρια δραχμές

- Α, το ρίξανε, επιτέλους

-Ε ναι! Ρε χτυπάει το τηλέφωνό σου.

- Ωπ ναι, η γυναίκα είναι… Έλα γυναίκα!

-Ερχόμενος σπίτι μπορείς να φέρεις και μια πίτσα?

-Κρατάω μόνο 8 δις μαζί μου, δεν φτάνουν

ΥΓ3: Σχετικό Τραγουδάκι:

ΥΓ4: Καινούριο κολληματάκι:

YΓ5: Αυτό το ποστ γράφτηκε χτες το βράδυ, εμπνευσμένο από τον πανικό των γονέων σε σχετική συζήτηση για το μέλλον με τη δραχμή. Σήμερα το πρωί τα κανάλια έχουν βουήξει, το facebook έχει βουήξει και από ότι φαίνεται οι εξελίξεις μπορεί να είναι πολύ πιο γρήγορες από ότι κάποιος θα μπορούσε να φανταστεί. Πολιτικούληδες βγάζουν ηρωικούς λόγους για εθνικές σωτηρίες, ο μιστερ Γιούνκερ λέει ότι το ευρώ είναι έτοιμο για να αντιμετωπίσει την αποχώρηση της Ελλάδας και ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα.

Αν με ρωτάτε οι μάστιγες του καλοκαιριού είναι πολύ συγκεκριμένες και ιδιαίτερα επικίνδυνες. Ολοκληρώνοντας ένα μήνα (περίπου) διαμονής στη εκζότικ Χίο μπορώ πλέον να τις διακρίνω πολύ εύκολα:

Κουνούπια: Τα κουνούπια σαν έντομα είναι σχεδόν συμπαθητικά. Δεν έχουν τεράστιες κεραίες, μαύρο χρώμα και δεν τρέχουν σαν διάβολοι. Τις αηδιαστικές ακρίδες δεν τις πάω μια, οι κατσαρίδες είναι διαβολικές,τα τζιτζίκια είναι ο κουασιμόδος των εντόμων και οι βρωμούσες βρωμάνε! Τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει στα κουνούπια. Αυτό είναι που τα κάνει και άπειρα επικίνδυνα.

Έτσι όπως είναι μικρά και διακριτικά και ταυτόχρονα παμπόνηρα, δεν σου γεμίζουν το μάτι ωστόσο μπορούν να σου εξασφαλίσουν νύκτες αϋπνίας για πολύυ καιρό, πίνοντας ταυτόχρονα το αίμα σου. Από τη μια ζουζουνίζουν μέσα στο αυτί σου, κάτι που κάνει διάφορους να πετάγονται πάνω από το κρεβάτι, από την άλλη κρύβονται σε σκουρόχρωμα μέρη για να μην τα δεις.
Λύση: Η λύση στο πρόβλημα υπάρχει και είναι να νοικιάσετε μισθοφόρο κουνουποκτόνο με υψηλά ποσοστά ευστοχίας στα χτυπήματα-παλαμάκια και αυξημένες ικανότητες ανίχνευσης. Στα έξοδα υπολογίστε και το κόστος για ένα ράντσο, δίπλα στο κρεβάτι σας για τον κουνουποκτόνο, που θα είναι στεντμπάι για πιθανή εισβολή. Στην περίπτωση μου αυτός ο κουνουποκτόνος είναι δωρεάν και λέγεται Βασούλα. Δύο μέρες τώρα όμως λείπει και έχουμε αϋπνίες και ποτέ δεν φημιζόμουν για την υπομονή μου.

Κατσαρίδες: Οκζ, δεν είναι παγκόσμια πρωτοτυπία η επισήμανση αυτή, αλλά το καλοκαίρι στους δρόμους της χίου κάνουν πάρτι. Και είναι θρασύτατες, ανεβαίνουν σε λαιμούς, σε χαρτιά κουζίνας και μόνο η παρουσία τους αρκεί να σου κλέψει την ηρεμία για μέρες. Θα ξεχάσω προ διετίας που ανακαλύψαμε κατσαρίδα στο σπίτι και κρατούσαμε βάρδιες με τον μπρο για 3 ώρες 1-4 το ξημέρωμα) για να μην χάσουμε τα ίχνη της, περιμένοντας τους γονείς να επιστρέψουν από ταξίδι διακοπών; Φέτος δεν είχαμε ακόμη περιστατικό, αλλά και μόνο η σκέψη τους μου γεμίζει με τρόμο.
Λύση: Πρόσφατα έμαθα ότι πολύ χρήσιμα για την καταπολέμησή τους εκτός από τα μπανάλ αεροζόλ είναι και το οινόπνευμα (τις ζαλίζει) αλλά και ο αφρός ξυρίσματος (για τους παραδοσιακούς) και το λακ (για τους μετροσεξουάλες).

Ο καυτός άνεμος αναπαραγωγής: ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ Χαμός. Ο κόσμος τρελένεται και ετούτο το καλοκαίρι έχει τρελαθεί όπως ποτέ ξανά. Τρελές ανακατατάξεις, χωρισμοί, φλεεγτ, έρωτες, γουιγκμανιλίκια, αλκοολοποσίες ανεξέλεγκτες, “δε τες και τις 3, η κάθε μια έχει τον τύπο της“, “ρώτησες τον σύνδεσμό σου αν τα έχει αυτή” “πρέπει να την ρίξω, να ανεβάσω τις μετοχές μου, να παίξω τσάμπιονς λιγκ του χρόνου“, “να στείλω καμμένο μήνυμα;“, “αν την πέσω σε 5, του κερατά, η μια θα πέσει“,  ”τι να της γράψω στο sms, ες εμ ες γκουρού;;” (ο sms guru είμαι εγώ). Τις προάλλες ήμανε σε γνωστό μπαρ της πόλης και γύρω μου φίλοι που τρελενόοοταν, προβληματιζόταν, προσπαθούσαν να βρουν λύση στα αισθηματικής φύσης προβλήματά τους και ένιωθα ο τελευταίος “τακτοποιημένος” σε μια θάλασσα από ατακτοποίητους συναισθηματικά γνωστούς. Προς θεού, δεν κατηγορώ, και εγώ αν ήμανε στη φάση τους, σε αντίστοιχη ταραχή θα βρισκόμουν και μεγαλύτερη μη σου πω. Αλλά μη μου πεις ότι δεν φταίει το καλοκαίρι!
Λύση: Δύσκολα τα πράγματα στο συγκεκριμένο, αλλά θεωρώ ότι η πιο καλή σας πιθανότητα είναι να κάνετε ένα κρύο ντους. Αν είστε όμως ξεροκέφαλοι και θέλετε να συνεχίσετε να το προσπαθείτε νοικιάστε έναν guru των σχέσεων, έναν sms guru, έναν facebook guru, έναν φωτογράφο με υπεργνώσεις φώτοσοπ, ένα προσωπικό γυμναστή και δεν ξέρω τι άλλο.

Και βρισκόμαστε μόλις στα μέσα του Ιουλίου, ο υδράργυρος χτυπάει κόκκινο, οι στρατιές σιχαμερών εντόμων θα συνεχίσουν να μας πολιορκούν και τα πιθανά ταίρια μας να μας βασανίζουν, μέχρι να έρθουν τα λυτρωτικά πρωτοβρόχια του Σεπτεμβρίου να μας δροσίσουν να μας ηρεμήσουν και να μας θυμίσουν πόσο όμορφος είναι ο χειμώνας σε σχέση με το καυτό καλοκαίρι. Και θα περάσει πάλι ένας μήνας και τότε θα έρθει η ώρα για το ποστ “Οι μάστιγες του φθινοπώρου”, γιατί όσο ζούμε γκρινιάζουμε, ή αλλιώς γκρινιάζουμε για να ζούμε!

Αριβεντέεερτσι!

Λοιπόν, σήμερις πέθανε ο Θανάσης Βέγγος και ταράχτηκα και πολύς κόσμος ακόμη θα ένιωσε ταραχή, θαρρώ. Αλλά νομίζω ότι αυτό που θα πρέπει να νιώθουμε για τον Θανάση Βέγγο είναι μόνο συγκίνηση και όχι λύπη. Ο κόσμος ολόκληρος γέμισε από βιογραφίες του Βέγγου, αλλά εγώ αυτό που σκεφτόμουν συνέχεια από το πρωί που το έμαθα ήταν ότι ο κύριος αυτός έζησε μια ζωή τόσο γεμάτη από ζωντανές, ευχάριστες εμπειρίες, πραγματοποίησε πολλά από τα όνειρά του και δεν γίνεται να πέθανε δυστυχισμένος. Πρέπει να άφησε την τελευταία του πνοή χαμογελώντας ευτυχισμένος.

Σαν μια καλοκαιρινή κυριακάτικη εκδρομή που ξεκινάει νωρίς το πρωί μέσα στο κέφι, συνεχίζεται με μπάνιο και παιχνίδια, ακολουθεί ένα μεσημεριανό φαγοπότι άνευ προηγούμενου, για να συνεχιστεί με νέες βουτιές, παιχνίδια ως το ηλιοβασίλεμα και το βραδάκι ο γυρισμός με το αμάξι, με ανοιχτά παράθυρα και ωραίες μουσικές.. ποιος από εσάς θα ένιωθε λύπη την στιγμή που θα τελείωνε μια τέτοια μέρα; Μόνο πληρότητα και ευτυχία θα μπορούσε να φέρει το φινάλε μιας τέτοιας εμπειρίας.

Έτσι φαντάζομαι πως θα ένιωθε ο Θανάσης Βέγγος αποχαιρετώντας μας.

Θα έχει περάσει περισσότερο από ένας χρόνος από την τελευταία φορά που είδα στην τηλεόραση πολιτική εκπομπή και αυτό ήταν μια συνειδητή επιλογή. Χτες το βράδυ, μια και ήθελα να κάνω λίγο παρέα στους γονείς, άραξα στον καναπέ μαζί τους. Όλα ήταν ευχάριστα και χαλαρά ως τη στιγμή που έφτασε η ώρα μεγάλης πολιτικής εκπομπής, την οποία οι γονείς παρακολουθούν σε τακτική βάση, οπότε η επιλογή ήταν μονόδρομος.

Οι γονείς καθηλώθηκαν, η εκπομπή προχωρούσε, οι γονείς αντάλλαζαν απόψεις και εγώ βαριόμουνα.

Σε κάποια φάση ο άνκορμαν παρουσιάζει τα έσοδα και τις δαπάνες του κράτους για το πρώτο τρίμηνο του 2009 και του 2011 παρατηρώντας με τρόμο ότι οι δαπάνες εξακολουθούν να είναι μεγαλύτερες από τα έσοδα, μετά από δύο χρόνια τρελής λιτότητας. Ας πούμε, το 2009 είχαμε δαπάνες 13 δις και έσοδα 11 δις, ενώ το 2011 είχαμε έσοδα και πάλι 11 δις ενώ έξοδα 12 δις. Έρχεται ο Πασοκτζής πρωτοκλασάτος στέλεχος και ξεστομίζει το διφορούμενο:
Προσέξτε, το 2011 στα έξοδα λαμβάνονται υπόψιν τα πάντα, τα έξοδα των ΔΕΚΟ κλπ κλπ – κανένα σχόλιο για το τι γινόταν το 2009.
Το αντίπαλο δέος, ο Νεοδημοκράτης, απαντάει:
Μα τα στοιχεία από το 2009 και το 2011 προκύπτουν από το ίδιο υπουργείο! – αλλά  και πάλι κανένα σχόλιο για το τι μετρούσε το υπουργείο το 2009 και τι το 2011.
Πετάγεται και ο ευρωβουλευτής της Δημ. Συμμαχίας και λέει
Για το πρώτο τρίμηνο του 2009 τα γενικότερα έσοδα έφταναν τα 115 δις.. – γουατ δε φακ πως πηδήξαμε από τα 11 και τα 13 δις στα 100;
για να μας αποτελειώσει ο άνκορμαν λέγοντας
θέλω να σας δώσω μια συμβουλή κύριε ευρωβουλευτά, να μην αναφέρεστε στα γενικότερα έσοδα, γιατί το συγκεκριμένο μέγεθος που παρουσίασα εγώ, που είναι πιο μικρό, έχει πιο μεγάλο ενδιαφέρον – επιστροφή στην τάξη της δεκάδας!

Κανένας από τους προλαλήσαντες δεν μπορεί να κατηγορηθεί για ψευδείς δηλώσεις. Όλοι είπαν την αλήθεια τους, μόνο που αυτή ήταν μισή και μισοκοπημένη. Κάπου εδώ κολλάει πολύ καλά ο τρε μπανάλ στίχος του Διονύση Τσακνή “και μοιάζει η αλήθεια με πελώριο ψέμα“.  Αν κάποιος από εσάς, που διαβάζετε αυτό το κείμενο καταφέρατε να καταλάβετε αν έχουμε προοδεύσει, αν βρισκόμαστε σε χειρότερη θέση από παλιά, ή εν πάσει περιπτώσει πόσο κοντά είμαστε στο να πεθάνουμε όλοι, να μου το εξηγήσετε και μένα, γιατί αδυνατώ.

Τέτοιες συζητήσεις, μεστές νοήματος, συμβαίνουν εν γένει στην τηλγιόραση του 2011! Οι συζητητές δεν τολμούν καν να αναιρέσουν τον “αντίπαλό” τους με μια ξεκάθαρη κουβέντα, δημιουργώντας, όχι άδικα, μια αίσθηση γενικότερης αποτυχίας/λερωμένης φωλιάς ή και εγώ δεν ξέρω τι άλλο, ο καημένος ο ακροατής βραχυκυκλώνει, αγχώνεται και εγώ δεν ξέρω αν πρέπει να σκάσω στα γέλια ή να φάω τα μουστάκια μου από τα νεύρα μου, με αυτή την απροκάλυπτη φαρσοκωμωδία που καθηλώνει κάθε μέρα τόσο κόσμο και κοσμάκη μπροστά από αυτό το κουτί που παράγει χαζομάρα.

Δεν έχω και πολλά να πω, αλλά τούτο εδώ είναι μια ιδέα που αν κάποιος δεν την έχει σκεφτεί καλά, ας της δώσει μια ευκαιρία. Σήμερις ο Αλεξάντερ Σούπερτραμπ με πήγε πάλι μια βόλτα στην άγρια φύση και μου έδειξε ότι μόνος μου δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένος.

Have no fear
For when I’m alone
I’ll be better off than I was before

I’ve got this light
I’ll be around to grow
Who I was before
I cannot recall

Long nights allow me to feel…
I’m falling…I am falling
The lights go out
Let me feel
I’m falling
I am falling safely to the ground
Ah…

I’ll take this soul that’s inside me now
Like a brand new friend
I’ll forever know

I’ve got this light
And the will to show
I will always be better than before

Long nights allow me to feel…
I’m falling…I am falling
The lights go out
Let me feel
I’m falling
I am falling safely to the ground

Ok, το ξέρω ότι δεν είναι όλα οκ με μένα! Λίγοι άνθρωποι θα κατάφερναν  να παρκάρουν τη μηχανή τους, να την αφήσουν με τα κλειδιά πάνω, να δουλεύει και να πάνε να πιουν το καφεδάκι τους σαν κύριοι και να επανέλθουν μετά από κανένα δίωρο! Και αναρωτιέμαι αν είμαι άτυχος ή τυχερός που απλά η μηχανή έσβησε και λόγω του ότι το φωτάκι της ήταν ανοιχτό, τελείωσε η μπαταρία, ενώ θα μπορούσε κάποιος να ανεβεί πάνω της και να την πάει μια βόλτα κάπου μακριά. Βέβαια μετά έτρεχα στην τσιμισκή προσπαθώντας να την βάλω μπρος, χωρίς μεγάλες επιτυχίες.

Οκ, αυτό ήταν η πρώτη άτυχη στιγμή (τώρα την ηλιθιότητα την βαπτίζουμε ατυχία, για να κάνουμε εντύπωση). Το καλύτερο έγινε όμως 2 μέρες μέτα, όταν, μια μέρα πριν κατέβω Αθήνα για να πάρω το πλάνο για Άμστερνταμ, είπαμε να το γιορτάσουμε (;) και να το ρίξουμε λίγο έξω, παρόλο που ο καιρός δεν ήταν καλός.. ταλαντευτήκαμε για το που να καθίσουμε και πήγαμε για πρώτη φορά  στη ζωή μας σε ένα ταχυφαγείο στην Τσιμισκή με Ικτίνου! Ταλαντευτήκαμε για το που να καθίσουμε (μέσα ή έξω;) και επιλέξαμε έξω αν και σχεδόν ψιλοέβρεχε.  Ταλαντεύτηκα για την καρέκλα που θα καθόμουν, επέλεξα μια, κρέμασα σε αυτή την τσαντούλα μου και πριν προλάβω να κάτσω για 1 λεπτό, σκέφτηκα να πάω τουαλέτα να πλύνω τα χέρια μου. Γυρνώντας η τσάντα μου δεν ήταν εκεί!

Στην τσάντα υπήρχαν κάρτες, πολλά χρήματα (είχα σηκώσει την προ-προηγούμενη), κλειδιά, γάντια (κρεμασμένα), κινητό και.. ταυτότητα. Την επομένη έφευγα για αθήνα. Και αναρωτιέμαι, αν είμαι άτυχος που όλα αυτά έγιναν λίγες ώρες πριν φύγω, οπότε και ήταν άπειρα δύσκολο να προλάβω να βγάλω τουλάχιστον ταυτότητα για να φύγω την επόμενη… ή αν ήμουν τυχερός που τελικά κατάφερα να αλλάξω την πτήση προς αθήνα κατά 24 ώρες, να βγάλω ταυτότητα την επόμενη και τελικά να προλάβω στο τσακ την πτήση μου για το Άμστερνταμ!

ΥΓ1: Φρίκαρα μόλις συνειδητοποίησα την κατάστασή μου.. χωρίς κινητό νιώθεις αποκομμένος από τον κόσμο. Χωρίς κινητό μέσω του οποίου συνδέεσαι στο mail σου νιώθεις άπειρα ευάλωτος σε ιντερνετική εισβολή/απειλή κοκ. Χωρίς κάρτες νιώθεις ότι ανά πάσα στιγμή θα μείνεις άφραγκος. Χωρίς ταυτότητα δεν μπορείς να ξανααποκτήσεις τίποτα από τα προηγούμενα. Χωρίς κλειδιά νιώθεις ότι η πόρτα του σπιτιού σου μένει ορθάνοιχτη το βράδυ! Ντζεεεμ, που ζούμε φορ φακ σέηκ. Δεν νιώθω περήφανος για όλα αυτά, ωστόσο συμβαίνουν!

ΥΓ2: Στόχος μας να κάνουμε την αφηρημάδα τρόπο ζωής (καμάρι μου εσύ):

…Because, you know, you should.

Αυτά έγραψε στο γουόλ της η παλιά σοφή ροκαρολίτισα Δανάη (aka pooka) και εγώ της απάντησα: συμφωνώ πολύ! το χειρότερο όμως είναι ότι δεν ξέρω σε ποιον να θυμώσω. Λίγα λεπτά μετά ξέραμε και οι δύο ότι έλεγα ψέμματα!

Μερικές ώρες πίσω, όταν έγινε γνωστή η κατάσταση που προκάλεσε ο σεισμός, και το επακόλουθο τσουνάμι, μαζί με τις πρώτες εφετζίδικες εικόνες που έφεραν πλήθος σχόλια  στο facebook. Σχόλια γεμάτα οικολογική ανησυχία,  για το ότι η φύση μας εκδικείται, για το πόσο αδύναμοι είμαστε κλπ! Κάπου εκεί άρχισα να τσατίζομαι, γιατί σκέφτηκα ότι η φύση δεν έχει συνείδηση. Απλά υφίσταται, με φυσικούς νόμους. Δεν εκδικείται, απλά συμβαίνει. Μάστορες, αν η φύση είχε συνείδηση, τώρα δεν θα έγραφα αυτό το μπλογκ. Θα της είχαμε σπάσει τα νεύρα σε τέτοιο βαθμό, που θα μας είχε ρίξει μια κλωτσιά πριν καμια 300αριά χρόνια και θα μας είχε πετάξει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας!

Άλλωστε, σκέφτηκα, όπα ρε ευαίσθητοι οικολογ-ανθρωποι, σεισμοί συνέβαιναν πάντα, δεν περίμεναν τον παροξυσμό της ανθρωπότητας για να κάνουν την εμφάνισή τους! Απλά προσπαθείτε να εντυπωσιάσετε. Για να έρθει το σημερινό συμβάν, με την μερική ανατίναξη των εγκαταστάσεων του πυρηνικού αντιδραστήρα στη Φουκοσίμα να με ταπώσει τελείως. Όποια φυσική καταστροφή και να συμβαίνει, τελικά πάντα υπάρχει κάποιος τρόπος να επιδεινωθεί, από τα αριστουργήματα  της ανθρώπινης διάνοιας.

Μετά το σοκ, έρχεται μια συσσωρευμένη ένταση/ενέργεια/στεναχώρια/θλίψη/κατάθλιψη που θέλει να εκτονωθεί. Τότε ήταν που διάβασα το ποστ της Δανάης το οποίο εξέφραζε αυτό ακριβώς που ένιωθα! Ένιωθα θυμωμένος. Αλλά κάθε θυμός που σέβεται τον εαυτό του είναι λυτρωτικός όταν έχεις κάποιον να στοχεύσεις. Εδώ ξεκινάνε τα προβλήματα. Δεν ξέρω σε ποιον να θυμώσω. Υπάρχουν βεβαίως πολλοί υποψήφιοι. Πολυεθνικές, κυβερνήσεις, τράπεζες, μεγιστάνες και η  λίστα είναι τεράστια. Για κάθε ένα που θα θυμώσεις, φυτρώνουν άλλοι 15, τους οποίους οφείλεις να κατακεραυνώσεις με τον απύθμενο θυμό σου!  Κάπου εκεί έρχεται η απογοήτευση της ανημποριάς. Και αυτό είναι το αποκορύφωμα της δυσάρεστης αίσθησης που σου αφήνουν όλα αυτά τα σκατουλάκια ταύρου.

Λοιπόν, σας βρήκα εγώ κάποιον να στρέψετε το θυμό σας πάνω του.. και εδώ που τα λέμε, δεν μπορεί, θα το σκεφτήκατε και εσείς. Αλλά ίσως να μη θέλατε να το παραδεχτείτε. Ούτε εγώ θέλω. Λοιπόν ο πιο αποτελεσματικός στόχος για να εξαντλήσετε όλο σας το θυμό, είναι ο εαυτός σας. To μόνο πράγμα που αληθινά περνάει από το χέρι σας/μας/μου/του/τους είναι να κάνουμε κάτι με τον εαυτό μας. Έχω την όλιβ εδώ και μερικούς μήνες που την συναναστρέφομαι να μου λέει συχνά πόσο ασυνείδητος οικολογικά είμαι. Μηχανή, αντί ποδηλάτου, ξεχασμένο το φυσικό αέριο να ζεσταίνει το σπίτι ενώ εγώ λείπω, τηλεόραση και δύο πισί ανοιχτά για ώρες και η λίστα βλακείας δεν έχει όριο. Πριν αποφασίσω να ανατρέψω το κοινωνικοπολιτικοοικονομικό σύστημα στον πλανήτη γη, υπάρχουν άπειρα πράγματα που μπορώ να κάνω για να γίνω εγώ ένα πλάσμα  πιο αρμονικό με τη φύση! Και πάνω που πήγα να πάρω πάλι τα πάνω μου, έρχεται η ιστορία μου να με απογοητεύσει και πάλι. Θυμάμαι πολλές φορές τα τελευταία 4, 5 χρόνια να θυμώνω με τον κόσμο ολάκερο (δολοφονία Α. Γρηγορόπουλου, προβολές Zeitgeist I II και ΙΙΙ, κάθε λογής εισβολές δυνάμεων δυτικών κοκ) για λίγες μέρες και μετά όλα να ξεχνιούνται. Σαν να μην είχαν συμβεί ποτέ. Και αυτό είναι τελικά η κορωνίδα της κατάθλιψης. Γιατί δεν υπάρχει πιο απογοητευτικό πράγμα, από το να βλέπεις τον εαυτό σου να γίνεται υπέρμαχος της αλλαγής και λίγες μέρες μετά ούτε καν να το θυμάσαι!

Και ήρθε εκείνη την ώρα, της μεγάλη απογοήτευσης, η δήλωση στο φέισμπουκ μιας μικρής άγνωστης, πολύ καλής φίλης  να μου δώσει κάμποσο κουράγιο:

Όταν πιστεύω στον εαυτό μου, όλος ο κόσμος γύρω μου αλλάζει πολύ πιο γρήγορα από ότι φανταζόμουνα ότι ήταν δυνατόν

Ok, ίσως δεν είναι η πιο όμορφη εικόνα, αλλά είναι σίγουρα από τις πιο αγαπημένες.. Την είδα πριν 12 χρόνια. Την ξαναείδα πριν λίγο και νομίζω είναι μια εύστοχη σύνοψη της ομορφιάς της ζωής.

Όριστε και το βίντεο αυτής της όμορφης εικόνας:

Η ζωή σου όλη περνά μπροστά από τα μάτια σου, λένε μια στιγμή πριν πεθάνεις
Πρώτα απ’όλα, αυτή η στιγμή κάθε άλλο παρά στιγμή είναι.
Συνεχίζεται για πάντα σαν ένας ωκεανός χρόνου.
Για μένα ήταν μια νύχτα στην κατασκήνωση προσκόπων βλέποντας πεφταστέρια..
Τα κίτρινα φύλλα των δέντρων που έπεφταν στο δρόμο μας…
Τα χέρια της γιαγιάς μου και το δέρμα της που έμοιαζε με χαρτί…
Και η πρώτη φορά που είδα το ολοκαίνουργιο Firebird του ξαδέρφου μου του Τόνυ..
Και η Τζέινι.. και η Τζέινι
Και η Καρολύν

Μπορούσα να τσατιστώ πολύ γι’αυτό που μου συνέβη…
μα πως να θυμώσεις όταν υπάρχει τόση όμορφια στον κόσμο;
Συχνά νιώθω ότι την βλέπω όλη μαζί και δεν την αντέχω
Γεμάτη η καρδιά μου σαν μπαλόνι, έτοιμο να σκάσει.
Και μετά θυμάμαι να χαλαρώσω..
και παύω να προσπαθω να κρατηθώ από αυτήν.
Και μετά κυλάει μέσα μου σαν βροχή…
και δεν νιώθω τίποτα άλλο παρά μόνο ευγνωμοσύνη…
για κάθε στιγμή της χαζής μικρής ζωής μου.

Είμαι σίγουρος ότι δεν καταλαβαίνετε τι λέω!
Μην ανησυχείτε, μια μέρα θα καταλάβετε!