Βρισκόμαστε στο 2014. Η κατάργηση των εθνικών κρατών (λόγω οικονομικών καταρρεύσεων και εξαγορών) είναι γεγονός από το σωτήριο έτος 2013. Πλέον υπάρχει η Εταιρεία. Η Εταιρεία πριν 6 χρόνια φρόντισε να εξαγοράσει το facebook εξασφαλίζοντας ότι δεν θα διαρρεύσει η συγκεκριμένη είδηση στο κοινό. Στόχος της ήταν, από τότε, η υποδούλωση της ανθρωπότητας σε ένα τυραννικό καθεστώς στα πρότυπα του ζοφερού κόσμου του 1984 και το σχέδιο της τέθηκε σε εφαρμογή με τρόπο μεθοδικό και υπόγειο. Το facebook αποτέλεσε το βασικό μέσο που επέτρεψε στην Εταιρεία να ελέγχει και την παραμικρή κίνηση κάθε ανθρώπινου όντος. Αρχικά έθισαν τον κόσμο στην βολική/ειδυλλιακή εικονική πραγματικότητα του (φέισμπουκ) και όταν πια το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού εξαρτήθηκε πλήρως, έκαναν την κίνηση ματ.
– Τούτο το ποστ δεν θα το απολαύσουν και τόσο οι μη λάτρεις του Γκρέις Ανάτομι, αλλά έχει πολύ διαφωτιστικά ηθικά διδάγματα–
Μόλις είδα το τελευταίο επεισόδιο της τρίτης σεζόν του Grey’s Anatomy για τρίτη ή τέταρτη φορά. Ήξερα ακριβώς τι θα συνέβαινε. Καμία έκπληξη. Και όμως. Την τρίτη ή τέταρτη φορά που το βλέπω μου προκάλεσε μπόλικη συγκίνηση. Μπόλικη όμως. Τι διάολο. Την τρίτη ή τέταρτη φορά! …και μετα, και μετα;;
Έχουν περάσει 6 μήνες από τότε που η δραχμή ξαναήρθε στη ζωή μας και δεν μπορώ ακόμη να τη συνηθίσω. Πρώτα από όλα γιατί είναι αρκετά κακομούτσουνη, σε σχέση με τα ωραία παλ χρώματα που είχαμε συνηθίσει με το παλιό νόμισμα. Τουτή η περίοδος Μου θυμίζει το αντίστοιχο εξάμηνο πριν από περίπου 11 χρόνια, όταν βάλαμε το παλιό νόμισμα στη ζωή μας και ήταν για όλους μας δύσκολο να υπολογίζουμε με αυτό, οπότε κάναμε πάντα πρώτα την αναγωγή στη δραχμή για να δούμε αν κάτι είναι φτηνό ή όχι! Από ένα διάστημα και μετά αυτή η αναγωγή δεν είχε κανένα νόημα, παρά μόνο να σε κάνει να μελαγχολήσεις. Γιατί ενώ άφησες τον καφέ στις 600 δραχμές με το ευρώ τον βρήκες στις 1300 και η αναγωγή στο υπενθύμιζε. Και σε μελαγχολούσε. Τις πολυαγαπημένες πίτες με σουβλάκι από 250 δραχμές τις είδες να φτάνουν στις 680. Που να πάρει ο διάολος, αϊ εμ ε χιούμαν μπίινγκ, έχω και εγώ δικαίωμα στην πίτα με σουβλάκι! Τώρα περνάμε το ακριβώς αντίθετο.. προσπαθούμε να συνηθίσουμε τη δραχμούλα! Άσε που η αρχική ισοτιμία ορίστηκε στις 512 δραχμές το ευρώ και μέσα στο εξάμηνο η τακτική υποτίμησης την έχει εκτοξεύσει στις 754. …και μετα, και μετα;;
Αν με ρωτάτε οι μάστιγες του καλοκαιριού είναι πολύ συγκεκριμένες και ιδιαίτερα επικίνδυνες. Ολοκληρώνοντας ένα μήνα (περίπου) διαμονής στη εκζότικ Χίο μπορώ πλέον να τις διακρίνω πολύ εύκολα:
Κουνούπια: Τα κουνούπια σαν έντομα είναι σχεδόν συμπαθητικά. Δεν έχουν τεράστιες κεραίες, μαύρο χρώμα και δεν τρέχουν σαν διάβολοι. Τις αηδιαστικές ακρίδες δεν τις πάω μια, οι κατσαρίδες είναι διαβολικές,τα τζιτζίκια είναι ο κουασιμόδος των εντόμων και οι βρωμούσες βρωμάνε! Τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει στα κουνούπια. Αυτό είναι που τα κάνει και άπειρα επικίνδυνα. …και μετα, και μετα;;
Λοιπόν, σήμερις πέθανε ο Θανάσης Βέγγος και ταράχτηκα και πολύς κόσμος ακόμη θα ένιωσε ταραχή, θαρρώ. Αλλά νομίζω ότι αυτό που θα πρέπει να νιώθουμε για τον Θανάση Βέγγο είναι μόνο συγκίνηση και όχι λύπη. Ο κόσμος ολόκληρος γέμισε από βιογραφίες του Βέγγου, αλλά εγώ αυτό που σκεφτόμουν συνέχεια από το πρωί που το έμαθα ήταν ότι ο κύριος αυτός έζησε μια ζωή τόσο γεμάτη από ζωντανές, ευχάριστες εμπειρίες, πραγματοποίησε πολλά από τα όνειρά του και δεν γίνεται να πέθανε δυστυχισμένος. Πρέπει να άφησε την τελευταία του πνοή χαμογελώντας ευτυχισμένος. …και μετα, και μετα;;
Θα έχει περάσει περισσότερο από ένας χρόνος από την τελευταία φορά που είδα στην τηλεόραση πολιτική εκπομπή και αυτό ήταν μια συνειδητή επιλογή. Χτες το βράδυ, μια και ήθελα να κάνω λίγο παρέα στους γονείς, άραξα στον καναπέ μαζί τους. Όλα ήταν ευχάριστα και χαλαρά ως τη στιγμή που έφτασε η ώρα μεγάλης πολιτικής εκπομπής, την οποία οι γονείς παρακολουθούν σε τακτική βάση, οπότε η επιλογή ήταν μονόδρομος.
Οι γονείς καθηλώθηκαν, η εκπομπή προχωρούσε, οι γονείς αντάλλαζαν απόψεις και εγώ βαριόμουνα. …και μετα, και μετα;;
Δεν έχω και πολλά να πω, αλλά τούτο εδώ είναι μια ιδέα που αν κάποιος δεν την έχει σκεφτεί καλά, ας της δώσει μια ευκαιρία. Σήμερις ο Αλεξάντερ Σούπερτραμπ με πήγε πάλι μια βόλτα στην άγρια φύση και μου έδειξε ότι μόνος μου δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένος.
Ok, το ξέρω ότι δεν είναι όλα οκ με μένα! Λίγοι άνθρωποι θα κατάφερναν να παρκάρουν τη μηχανή τους, να την αφήσουν με τα κλειδιά πάνω, να δουλεύει και να πάνε να πιουν το καφεδάκι τους σαν κύριοι και να επανέλθουν μετά από κανένα δίωρο! Και αναρωτιέμαι αν είμαι άτυχος ή τυχερός που απλά η μηχανή έσβησε και λόγω του ότι το φωτάκι της ήταν ανοιχτό, τελείωσε η μπαταρία, ενώ θα μπορούσε κάποιος να ανεβεί πάνω της και να την πάει μια βόλτα κάπου μακριά. Βέβαια μετά έτρεχα στην τσιμισκή προσπαθώντας να την βάλω μπρος, χωρίς μεγάλες επιτυχίες. …και μετα, και μετα;;
Αυτά έγραψε στο γουόλ της η παλιά σοφή ροκαρολίτισα Δανάη (aka pooka) και εγώ της απάντησα: συμφωνώ πολύ! το χειρότερο όμως είναι ότι δεν ξέρω σε ποιον να θυμώσω. Λίγα λεπτά μετά ξέραμε και οι δύο ότι έλεγα ψέμματα! …και μετα, και μετα;;
Ok, ίσως δεν είναι η πιο όμορφη εικόνα, αλλά είναι σίγουρα από τις πιο αγαπημένες.. Την είδα πριν 12 χρόνια. Την ξαναείδα πριν λίγο και νομίζω είναι μια εύστοχη σύνοψη της ομορφιάς της ζωής.
Θεωρία συνωμοσίας vol. 342: Facebook Big Brother:
