Πόσο πολύ είχα αγαπήσει το Persepolis, από την πρώτη φορά που το είδα, σε αργή κίνηση (0.66 της κανονικής ταχύτητας αναπαραγωγής με τις φωνές να θυμίζουν και αυτές αργή κίνηση και εγώ να μένω εκστασιασμένος για το φοβερό εύρημα του δημιουργού), δεν περιγράφεται. Πέρασαν από τότε 3 χρόνια και πριν από λίγες μέρες συναντώ ξανά την λατρεμένη Marjane Satrapi! Δεν ήθελε και πολύ! Ήμανε Θεσσαλονίκη, το Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα έπαιζε στους σινεμάδες και εγώ δεν πρόκειται να την έχανα με τπτς! Η φίλη Γιάννα είχε επίσης καλό vibe για τη ταινία λόγω καλών κριτικών και έτσι πήγαμε στο prive σινεμά Βακούρα, αγοράσαμε ποπ κορν (θαρρώ τα καλύτερα ποπ κορν στα σαλονικιώτικα σινεμά) και πήραμε θέσεις!

Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα – Το σενάριο

Στο Ιράν του 1958 ο βιρτουόζος Νασέρ Αλι αποφασίζει να πεθάνει και η μανδάμ Σατραπί μας διηγείται τις 8 τελευταίες μέρες της ζωής του! Και γιατί ο Αλί αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του; Είναι η αλήθεια ότι αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα επιβίωσης. Για κάποιο λόγο καταστράφηκε το βιολί του και κάθε προσπάθεια να βρει κάτι καινούριο κατέληξε σε αδιέξοδο! Το χτύπημα είναι οδυνηρό αλλά στην πραγματικότητα ο πόνος του Αλί κρύβεται πιο βαθιά! Ακολουθεί ένα ασύστολο rewind/fast forward το οποίο θα ξεδιπλώσει την ιστορία του ίδιου και της οικογένειας του, προς τα μπρος και προς τα πίσω, καθώς οδηγούμαστε προς το τέλος του!

Το κοτόπουλο με δαμάσκηνα δεν με κέρδισε από την πρώτη στιγμή. Ωστόσο σας προτείνω να του δώσετε τη δέουσα προσοχή από το πρώτο λεπτό, γιατί στο τέλος κάθε στιγμή έχει την δική της σημασία. Και ενώ η πλοκή προχωρούσε, με γοήτευε όλο και περισσότερο. Για να φτάσουμε στο τέλος να είμαστε όλοι (και οι 4 θεατές στο Βακούρα) σε μια άλλη διάσταση, στο κόσμο της Marjan, όπου η μαγεία, τα κινούμενα σχέδια, το παραμύθι, μερικές εμπνευσμένα αστείες πινελιές,  οι μαγικές έθνικ νότες του Olivier Bernet (ήταν και στο Persepolis) μπλέκονται με την μελαγχολική πραγματικότητα των τελευταίων 8 ημερών του Νασέρ Αλί και της τραγικής ερωτικής του ιστορίας! O Mathieu Amalric κάνει το δικό του one man show και του βγάζω το καπέλο.

Αναμφίβολο 8αράκι (για να μην πω 8.5)  και φυσικά αγνοείται παντελώς στα φετινά όσκαρ. Δείτε και τρέιλερ για να μπείτε λίγο στο κλίμα..:

Οι απόγονοι

Αντίθετα το “Οι απόγονοι” του κουλ Alexander Payne (έχει στο βιογραφικό του το απολαυστικό Sideways) δεν πέρασαν καθόλου απαρατήρητοι από την Ακαδημία! Οκ ίσως να είναι ο καλύτερος ρόλος στην καριέρα του George Clooney (ίσως να ήταν το περσινό up in the air). Προφανώς ο Τζορτζ τα καταφέρνει καλά με χαρακτήρες απελπισμένους, στεναχωρημένους, βασανισμένους! Η ιδιαιτερότητα της ταινίας είναι ότι αυτή εξελίσσεται στην Χαβάη. Και δώστου φωτογραφία γεμάτη χαβάη και δώστου σάουντρακ χαβανέζικο. Το ερώτημα είναι αν αρκεί μια ιδιαιτερότητα και μια αξιόλογη clooney-ερμηνεία για να κάνουν μια ταινία αξέχαστη ή εν πάσει περιπτώσει αξιόλογη!

O Matt King βρίσκεται στη πιο δύσκολη φάση της ζωής του. Μπορεί να είναι ζάμπλουτος και επιτυχημένος, αλλά πέρα από αυτό όλα πάνε θεόστραβα. Η γυναίκα του έχει ατύχημα που την έχει ρίξει σε κώμα, τα παιδιά του τον δυσκολεύουν πολύ γιατί πάντα ήταν ο αναπληρωματικός γονέας, ενώ έχει επωμιστεί με το βάρος να αποφασίσει για το αν πρέπει να πωληθεί η τεράστια ιδιοκτησία της οικογένειάς του (οι απόγονοι έχουν αναθέσει σε αυτόν την απόφαση). Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά μαθαίνει ότι η γυναίκα του τον απατάει. Σε αυτή τη δύσκολη στιγμή θα ανακαλύψει ότι το καλύτερό του στήριγμα είναι τα ίδια του τα παιδιά.

Όχι ακριβώς το πιο ενδιαφέρον σενάριο της ζωής μου! Για την ακρίβεια η πλοκή ήταν κάπως για κλάματα! Οι ερμηνείες ήταν οκ και ο Τζορτζ έδειξε ότι το κατέχει το θέμα του απελπισμένου συζύγου, ο φίλος της κόρης ήταν πολύ αστεία φάτσα, αλλά ως εκεί. Τίποτα δεν με κέρδισε στη σκηνοθεσία του Πέιν! Ναι υπήρχε ο τελευταίος χαιρετισμός του Matt στη γυναίκα του, που ήταν μια δυνατή στιγμή. Κατά τα άλλα μια κάπως μετριότητα.. 7αράκι!

ΥΓ: Χτες είδα και το Hugo και πάλι δεν ενθουσιάστηκα.. και μιλάμε για μια ταινία υποψήφια για 11 όσκαρ! Δεν υπάρχει ελπίδα! Πανέμορφες οι εικόνες από τις ταινίες του Ζορζ Μελιές, παραμυθένια φωτογραφία, αλλά αυτή η ταινία δεν ήταν μια ενήλικη ταινία. Α ρε μια κατάσταση με τα όσκαρ φέτος!