Έχουν πλάκα μερικά πράγματα όπως πως ένας ηθοποιός μπορεί να μεταμορφωθεί από υποστηρικτή μιας οσκαρικής ερμηνείας (με την καλή έννοια του όρου) σε ένα αρσενικό μπίμπιμπο με μούσκουλα που δίνει απλά ένα λόγο στα κοριτσάκια να δουν μια ταινία. Το σουκου ήμανε σαλόνικα και μέσα στα πράγματα που ήθελα οπωσδήποτε να κάνω ήταν να πάω τουλάχιστον δύο φορές σινεμά. Πήγα Πλατεία Odeon για το  Crazy Stupid Love και Ολύμπιον για το Drive. Κοινός παρανομαστής ο ηθοποιός της χρονιάς, όπως πάνε τα πράγματα, ο Ryan Gosling. Ας τα πάρω με τη σειρά λοιπόν:

Στην Πλατεία ήξερα ότι θα δω μια χαλαρή/ευχάριστη ταινία και  έπρεπε να συνοδευτεί με το υπόλοιπο γνωστό πρότυπο χαλαρής/ευχάριστης κινηματογραφικής εμπειρίας. Τουτέστιν Ποπ κορν και Κοκα! Τo Crazy Stupid Love φτιάχτηκε από τον Glen Ficarra (του σαχλούτσικου I love you Philip Morris) και αν και είναι σαφώς ευχάριστο και καταιγιστικό, δεν παύει να έχει  μια λίιιγο ενοχλητική ελαφρότητα.

Ο Cal (Steve Carell) είναι επιτυχημένος οικογενειάρχης και επαγγελματίας που κάποια στιγμή ξεχνάει να φροντίστει τον εαυτό του και η γυναίκα τού του ανακοινώνει ότι πρέπει να χωρίσουν, κάτι που του είναι αδύνατο να αντέξει. Ένα βήμα πριν από την κατάρρευση θα τον συγκρατήσει ένας άγνωστος γυναικοκατακτητής, ο Jacob (Ryan Gosling) που το μόνο που ζητάει από τη ζωή είναι να χτυπάει ανυπεράσπιστα (μπροστά στην γοητεία του) θύματα γένους θυληκού και να  εξαφανίζεται – όπα ρε κουρνίκοβα. Τα ταχύρυθμα μαθήματα του Jacob θα κάνουν τον Cal δυναμικό, γοητευτικό, γεμάτο αυτοπεποίθηση, αλλά τελικά θα φέρουν στη ζωή και των δύο άπειρες ανατροπές.

Η κωμωδία ετούτη είναι η χαρά της σύμπτωσης. Απίστευτα μπλεξίματα λαμβάνουν χώρα (που είναι τόσο απίστευτα που με ξενερώσανε) και αυτό δεν είναι προς τιμή της ταινίας, θαρρώ! Οι 8-pack abs του γόη Ράιαν θα ενθουσιάσουν τις κορασίδες, κάποιοι θα σημειώσουν ότι σε τούτη την ταινία χαραμίστηκαν και οι Carell, Moore, Tomei, εγώ δεν θα μπορέσω να πάψω να χαμογελάω βλέποντας  τα σχεδόν κολλημένα, το ένα με το άλλο, μάτια του να παριστάνουν τα μάτια ενός δον Ζουάν και όλοι στο τέλος θα συμφωνήσουμε ότι ήταν ένα σούπερ ανάλαφρο και ευχάριστο 100-λεπτο.

Η επιλογή των αιθουσών που είδα τις δύο ταινίες ήταν η καλύτερη δυνατή. Το Drive έπρεπε να το δω στο Ολύμπιον. Χωρίς ποπ κορν και κόκα, μόνο λίγο νεράκι αρκούσε! Όσοι το είδατε ίσως σκεφτήκατε ότι είναι το Taxi Driver των 10s.  Εδώ  ο Gosling εδώ ξεπέρασε και τον εαυτό του στο Blue Valentine. H ταινία είναι μια θεόσκληρη, σπλατεριάρικη ωδή στη μοναξιά και στον ανείπωτο πόνο  ενός μελαγχολικού άνδρα. Κάτι τέτοιο συνέβαινε και στον παλιό ταξιτζή.

Ο οδηγός (Ryan Gosling) δουλεύει σαν κασκαντέρ το πρωί και το βράδυ οδηγεί αμάξια που φυγαδεύουν ληστές. Όταν συναντά την Irene (Carrey Mulligan) θα ανακαλύψει πως είναι να ζει κάποιος μακριά από τη μοναξιά του. Δυστυχώς το τίμημα για αυτόν θα είναι σκληρό, διότι χωρίς να το καταλάβει θα βρεθεί μπλεγμένος σε ένα αδιέξοδο γεμάτο γκανγκστερικές παγίδες.

Αν με ρωτάτε, το Drive κέρδισε άμεσα υποψηφιότητα για ταινία της χρονιάς. Καθηλωτική ερμηνεία από τον Gosling, αλλά αυτό είναι πολύ λίγο για να περιγράψω το τι εμπειρία μας προσέφερε ο λατρεμένος Ryan με την περφόρμανς του. Ο οδηγός είναι αλλόκοτος, μυστήριος, βίαιος, οργισμένος, μελαγχολικό, μεγαλόκαρδος και φτάνει μέχρι το κατώφλι της τρέλας και ο Gosling κατάφερε να τα εκφράσει όλα τούτα. Επίσης κανένας από το υπόλοιπο καστ δεν υστερεί (πως άλλαξες έτσι βρε κορίτσι μου Carrey;) και ο Ron Perlman (τον θυμάστε ως Vincent στο Beauty and the beast;) σούπερ στον ρόλο του μαφιόζου με τα συμπλέγματα κατωτερότητας. Το πρώτο μισό κυλάει μέσα σε μια αριστοτεχνικά δομημένη ατμόσφαιρα μυστηρίου  με μοναδική ανάπαυλα δύο καταδιώξεις με αυτοκίνητα που ίσως είναι οι καλύτερες που έχω δει ποτέ. Το δεύτερο μισό δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με το πρώτο, όντας μια καταιγιστική περιπέτεια, με άπειρες σπλάτερ στιγμές, με ένα τουλάχιστον φόνο-αριστούργημα (και άλλον ένα τον οποίο σκέφτηκα και εγώ σαν ιδέα, πριν δω το Drive, για την καινούρια μας ταινία μικρού μήκους (εδώ γελάτε) και πολύ ικανοποιήθηκα ). Χίλια μπράβο στον Δανό Nicholas Winding Refn (είναι η πρώτη του που είδα και με μια πρόχειρη ματιά στο imdb, δεν βλέπω να έχει κάνει κάτι άλλο πολύ αξιόλογο). Τι άλμα είναι αυτό, πόσο μαεστρικά κατάφερε να καθοδηγήσει τα πάντα, πόσο τον ζηλεύω; Α και μην ξεχάσω, σούπερ σάουντρακ που κάθε νότα του μυρίζει 80ς νταρκίλα. Και για να ολοκληρώσω, ειδικά στο πρώτο μισό η ατμόσφαιρα μου έφερε  και λίγο από Lynch στα ντουζένια του (στην σκηνή της απόλυτης απελπισίας του μου έμοιαξε τόσο με τον Bill Pulman του Lost Highway)!

Οκζ, τώρα που τα είπα ηρέμησα. Ένα 8.5 για την πρώτη μεγάλη ταινία της χρονιάς.