Ήμουν και εγώ εκεί. Έτσι φαντάζομαι σε λίγα χρόνια ότι θα λέω για την χτεσινοβραδινή εμπειρία. Όσο και να γέρασε ο Waters, όσο και να λείπουν οι υπόλοιποι Floyd, όσο ακριβό και να ήταν το εισιτήριο, όσο κοροϊδία και να ήταν εκείνα τα ψευτοvip, νομίζω ότι τη χτεσινή βραδιά θα την θυμάμαι για πάντα.

Φτάσαμε στο κατάμεστο ΟΑΚΑ, ΠΟΛΥ αργά (ας όψονται οι αναμονές μέχρι να έρθουν όλοι οι φίλοι) και μπαίνοντας στα VIP (ίδια καθίσματα με τα καθίσματα του κάτω διαζώματος από την ακριβώς απέναντι πλευρά αλλά 70 ευρώ ακριβότερα) η αρχική διαπίστωση ότι δεν υπάρχουν κενά καθίσματα μου γύρισε το μάτι (οι μνήμες από παλαιότερα κατορθώματα της Big Star – βλ Depeche Mode, αναμονή για λεωφορεία μετά τον όζι κλπ κλπ- ξαναζωντάνεψαν) και ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που σκέφτηκα ότι θα κάνω μήνυση ή κάτι.. Τελικά βρήκαμε κουτσά στραβά δύο θέσεις και καθίσαμε.

Οκ, οι θέσεις ήταν κοντά αλλά πολύ πλάγια. Αυτό προς στιγμή με χάλασε, αλλά η συνέχεια ήταν πέρα από κάθε προσδοκία. Όλα ξεκίνησαν με ένα βίντεο και τον Γουότερς να παρακαλάει να μην χρησιμοποιήσουμε μέσα εγγραφής εικόνας και να ζητάει από την αρένα να βάλει τις μάσκες που τους είχαν μοιράσει οι οργανωτές στο Empty Spaces.

Και κάπου εκεί αρχίζει μια εμπειρία περίπου 2 ωρών (+ μισή ώρα διάλειμμα) στην διάρκεια της οποίας με έπιασα άπειρες φορές να παρακολουθώ με δέος με τα χέρια σταυρωμένα. Από το αεροπλάνο που προσγειώθηκε στο τοίχος κάνοντας μια πτήση λίγο πάνω από τα κεφάλια μας, στο τέλος του In the Flesh? μέχρι τις παρανοϊκές φιγούρες/φουσκωτές μαριονέτες του δασκάλου, της μητέρας, του γουρουνιού, της εράστριας και από το στήσιμο του τοίχου τούβλο, τούβλο μέχρι το γκρέμισμά του στο τέλος του The Trial, παρακολούθησα ένα show που εν έτει 2011 μοιάζει πρωτοπόρο και απίστευτα εντυπωσιακό (δεν θέλω να ξέρω πως θα ένιωθα το 1981 αν ήμουν στους τυχερούς που παρακολούθησαν τα αντίστοιχα λάιβ). Από την απίθανη παραγωγή δεν θα μπορούσε βέβαια να λείπει και ο ήχος που άγγιζε το τέλειο (τουλάχιστον στα άπειρα αυτιά μου).

Οκζ, δεν πρόκειται για κλασσική συναυλία και αυτό το ξέραμε.. εγώ όμως φανταζόμουν ότι ίσως να μην βλέπαμε καθόλου την μπάντα και φυσικά κάτι τέτοιο δεν έγινε. Παρούσα μια μεγάλη ομάδα (11 καλλιτέχνες μεταξύ των οποίων και ο παλιός γνώριμος από τα Wall του ’81, Snowy White -my bird of paradise-, o John Carin που συνεργάζεται με τους Floyd από την εποχή του Momentary Lapse of Reason κλπ) που προφανώς ήταν αψεγάδιαστοι μουσικά (ok ο vocalist είχε χροιά που θύμιζε Gilmour, αλλά τον ένιωσα τόοσοο ξενέρωτο, αλλά δεεεεν πειράζει). Από κει και πέρα πρόκειται για μια θεατρική παράσταση του Roger Waters, που όταν πρωτοσυνέλαβε το συγκεκριμένο αριστούργημα προφανώς και θα βίωνε περιόδους ασύστολης μεγαλομανίας (πως αλλιώς να εξηγηθεί η εμμονή του να κρύψει κοτζάμ Pink Floyd πίσω από χάρτινα τούβλα, και να αλωνίζει τη σκηνή μόνος).

Ακόμη και αυτά του τα συγχωρούμε, γιατί η έμπνευση του μας χάρισε τόσο ανεκτίμητες συναισθηματικές καταστάσεις και ένα διαμάντι τόσο διαχρονικό. Πως γίνεται κάτι που γράφτηκε εκεί γύρω στο 1980 να με κάνει να ανατριχιάζω σε 5, 6 διαφορετικές περιπτώσεις στο χτεσινό λάιβ; Όταν στο Mother o Waters τραγουδάει “Mother should i trust the government” 20-25 χιλιάδες ακροατές ξέσπασαν και εγώ ανατρίχιασα. Όταν πίσω από το χτισμένο τείχος ο Waters τραγουδάει “together we stand, divided we fall” και πάλι ανατρίχιασα. H σλάιντ κιθάρα στο ξεκίνημα του βαφτιστικού μου Comfortably numb, μου σήκωσε την τρίχα κάγκελο, για να φτάσουν οι στιγμές του The Trial που νομίζω είναι η πρώτη φορά που ζορίστηκα τόσο που παραλίγο να βάλω τα κλάματα λόγω συναισθηματικής φόρτισης.

Το The Wall είναι ένα μουσικοθεατρικό θέαμα, που όμοιό του δεν έχει υπάρξει δεύτερο. Ακόμη και αν ο Waters στα 67 του δεν μπορεί να βιώνει το μεγαλείο των στίχων που ο ίδιος έγραψε, ακόμη και αν οι βόμβες-δολάρια που έπεφταν από τα αεροπλάνα έχουν γεμίσει τους λογαριασμούς του ώστε να μπορούν να ζήσουν μέσα στη χλιδή τα δισέγγονά του, το χτεσινό βράδυ ήταν μια εμπειρία ζωής που δεν νομίζω να ξεχάσω ποτέ.

ΥΓ1: Αν βρείτε τικέτα, ακόμη και τώρα, μη χάσετε την ευκαιρία
ΥΓ2: Ο έλεγχος για κινητά είναι τυπικός εκτός γηπέδου, αλλά εντός, καλύτερα μην επιχειρήσετε να βιντεοσκοπήσετε
ΥΓ3: Η φωνή του ήταν τέλεια
ΥΓ4: Μετά από μια τέτοια εμπειρία, στην έξοδο από το στάδιο συναντώ δύο τύπους σφιχταγκαλιασμένους, με τις γροθιές σφιγμένες, έτοιμους να αρχίσουν το ξυλίκι μεταξύ τους, να διαφωνούν:
-Servia
-Montenegro
-Servia
-Montenegro
Είναι από κείνες τις ώρες που χάνεις την ελπίδα σου και θες να δαγκώσεις πολύ κόσμο!!!

ΥΓ5: Φανταστικό κοινό. Νο κάμερας, νο φλας, νο βίδεα!