Έχετε συνειδητοποιήσει ότι αυτή τη στιγμή ο Christopher Nolan έχει καταφέρει κάτι σπουδαίο; Έχει γίνει ένας από τους πιο εμπορικούς/περιζήτητους σκηνοθέτες στον κόσμο, πρεσβεύοντας ένα σινεμά μπλοκμπαστερικό και ταυτόχρονα σκεπτόμενο, θεαματικό και ταυτόχρονα ιδιαίτερο/ουσιαστικό! Δεν ήταν πάντα έτσι τα πράγματα. Στο Memento ο Nolan ακόμη δεν είχε την φήμη του τώρα, ωστόσο κατάφερε να στήσει μια λιτή, άψογα αγωνιώδη ταινία, παίζοντας με το μυαλό του θεατή! Μετά ήρθε το Πρεστίζ, όπου το καστ άρχίσε να γίνεται πιο βαρύ, η ταινία πιο εμπορική, αλλά και πάλι πανέξυπνη! Τα 2 batman έδειξαν ότι ο μίστερ Nolan μπορεί ακόμη και στο απόλυτα εμπορικό tag του Batman να προσφέρει κάτι πολύ ξεχωριστό. Και φτάνουμε στο Inception του 2010.
H πιο “διάσημη” ταινία του καλοκαιριού (και στο Top 5 της χρονιάς) είναι ένα αγωνιώδες θρίλερ μυστηρίου, μια τρομακτική sci fi ιστορία που μας φέρνει αντιμέτωπους με τα πιο ψυχοβγαλτικά μας όνειρα.
Ο Κόμπ (Ντι Κάπριο) και η συμμορία του μπορούν να διεισδύουν στα όνειρα και να κλέβουν χρήσιμες πληροφορίες με σκοπό το κέρδος. Πρόκειται για μια απόλυτα οργανωμένη ομάδα που “καταστρώνει” όνειρα παίζοντας με το 
υποσυνείδητο του θύματος. Προκειμένου να είναι πιο αποτελεσματικός, ο Κόμπ εφαρμόζει την τεχνική του “ονείρου μέσα στο όνειρο” βάζοντας ακόμη περισσότερες “τρικλοποδιές” στο θύμα. Κάπου εδώ έρχεται η μεγάλη πρόκληση: να εμφυτεύσει στο μυαλό ενός εξέχοντος προσώπου μια συγκεκριμένη ιδέα (τόσο σημαντική ώστε να αλλάξει την ροή της ιστορίας, ας πούμε), χρησιμοποιώντας και πάλι τα όνειρα!
Η πλοκή είναι καταιγιστική και δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα για 148 ολόκληρα λεπτά. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, υπήρξε μια κοιλιά στο μέσο της ταινίας, όταν για περίπου 30-40 λεπτά ένας εκ των πρωταγωνιστών σκότωνε ότι κουνιόταν. Το φινάλε, κατά την προσφιλή συνήθεια του Νόλαν, ήταν πολύ δυνατό και ανατρεπτικό. Το σάουντρακ (το υπογράφει ο Hans Zimmer) είναι εξαιρετικό και εντείνει το ψυχολογικό τέντωμα στο οποίο μας υποβάλλει ο Νόλαν.
Το καστ είναι λαμπερό, αν και δεν πιστεύω ότι σε τέτοιου είδους ταινίες (τόσο καταιγιστικές), γίνεται εμβάθυνση στους χαρακτήρες ή κάτι τέτοιο, οπότε το καστ, αυτό καθεαυτό, έχει μάλλον δευτερεύον ρόλο. Όπως και να έχει, όμως, το να απολαμβάνεις στην ίδια ταινία την Έλεν Πέιτζ (ακόμη δεν μεγάλωσες πουλάκι μου), τον Τζόζεφ Γκόρντον Λέβι, τον Μάικ Κέιν και την Μαριόν Κοτιγιάρ είναι μια απολαυστική πολυτέλεια.
Ο Νόλαν για μια ακόμη φορά έπαιξε με το μυαλό του θεατή και τον κέρδισε. Και γιατί λέω ότι κατάφερε κάτι σημαντικό; Γιατί πέρα από την τέρψη του θεατή, ο τύπος δημιουργεί ερείσματα ώστε ακόμη και στον εμπορικό αμερικάνικο κινηματογράφο να υπάρχει κίνητρο για ευφάνταστες, πρωτότυπες, δημιουργικές ιδέες. Όταν ο κόσμος τρέχει σαν τρελός για σαχλαμάρες όπως το 2012 είναι σημαντικό να υπάρχει το αντίπαλο δέος μιας ταινίας σαν το Inception.
Δύο ευρήματα με ενθουσίασαν αφόρητα: H αντίληψη ότι στο όνειρο ο χρόνος κυλάει απελπιστικά πιο αργά από ότι στην πραγματικότητα… έτσι σε 5 λεπτά πραγματικού χρόνου μπορεί να εξελιχθεί παραπάνω από μια ώρα “ονειρικού” χρόνου και αυτό ήταν κάτι που το έχω συνειδητοποιήσει στα όνειρά μου, οπότε η επιβεβαίωση ήρθε να με κάνει να ανατριχιάσω. Μάλιστα στην περίπτωση των “ονείρων μέσα στα όνειρα” ο χρόνος κυλάει ακόμη πιο αργά, οπότε για 5 λεπτά ονείρου σε πρώτο επίπεδο, αντιστοιχεί μια εβδομάδα χρόνου σε δεύτερο επίπεδο. Και δημιουργείται το ερώτημα, πόσο επώδυνο μπορεί να γίνει ένα όνειρο όταν κάποιος μπορεί να βιώνει μια δυσάρεστη ονειρική εμπειρία για, ας πούμε, 10 “ονειρικά” χρόνια!
Το δεύτερο που με ενθουσίασε ήταν η σύλληψη της λήθης, της εφιαλτικής εκείνης κατάστασης στην οποία κάποιος “κολλάει” σε ένα όνειρο για πάντα, χωρίς να μπορεί να διακρίνει αν αυτό που βιώνει είναι πραγματικότητα ή όχι. Πόσο πιο τρομακτικόοο;;
Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. Ο Νόλαν για άλλη μια φορά δεν με απογοήτευσε. Έχει αποδείξει ότι και το στόρι μπορεί να χειρίζεται, και τα εφέ και όλα.
Κι εγώ αισθάνθηκα ότι έκανε μια κοιλιά, εκεί που πυροβολούν τα πάντα στα χιόνια.
Ο Ντι Κάπριο μου άρεσε εδώ. Έχω την εντύπωση ότι δουλεύει σκληρά για να ξεφύγει από τη ρετσινιά του ομορφόπαιδου και χαίρομαι που έχει δεχτεί να παίξει διαφορετικούς ρόλους. Αλλού του βγαίνει (Catch me if you can, The Aviator, The Departed, Inception) κι αλλού όχι (The Beach, Shutter Island). Είναι που έχει αυτή τη φυσιογνωμία που δείχνει πιο μικρή από όσο είναι. Αλλά κι εκεί νομίζω προσπαθεί να δώσει βάρος στην ερμηνεία του. Μέχρι και στο Gangs of New York ήταν ικανοποιητικός.
Μεταξύ μας βέβαια, καλή η πιτσιρίκα και υποκριτικά και στο φαίνεσθαι, αλλά όταν έχεις Μαριόν Κοτιγιάρ στο πανί…
Eμένα στο σάτερ μάλλον μου άρεσε, πάντως ακόμη δεν έχει κάνει την ερμηνεία που θα με ξετρέλαινε και θα ήταν σημείο αναφορά για μένα!
Έχει σκληρήνει το πρόσωπό του και τις ερμηνείες του όσο γίνεται, αλλά όντως, εξακολουθεί να μοιάζει μικρότερος από όσο είναι!
Γουατ δε φοκ, χτες βράδυ, κοιμήθηκα σε ένα δωμάτιο και ξύπνησα σε ένα άλλο δωμάτιο, ενώ δεν ξέρω αν είδα στο όνειρό μου ότι η πόρτα του σπιτιού ήταν ανοιχτή ή αν ήταν πραγματικότητα.. και η αλήθεια είναι ότι μέχρι αυτή τη στιγμή που γράφω αυτό το σχόλιο, δεν το θυμόμουν.. μόλις μου ήρθε στο μυαλό! Μπρρρ ανατρίχιασα πάλι!
Νάσο εσύ που είδες την ταινία, αυτά που γράφω στο τέλος, τα θεωρείς σπόιλερ ή ου;;
Όχι, δεν είναι σπόιλερ.
ααα θα το σβήσω τότε!
Kαι πολύ σωστά το αναφέρεις ότι τελικά σε μια τέτοια ταινία σαν το Inception λόγω ύφους και σεναρίου οι ερμηνείες των ηθοποιών ειναι δευτερεύουσες…δεν ξέρω βέβαια πως θα ήταν η ταινία αν δεν βλέπαμε αστέρια του hollywood, αλλά σίγουρα το να έχει ο Nolan έναν καλόν DiCaprio στο καστ του βοήθησε πολύ στο να είναι αυτή τη στιγμή ένας από τους εμπορικότερους/most wanted σκηνοθέτες!
Ένα άλλο ερώτημα είναι αν κυνηγάει πλέον ο νόλαν τους ηθοποιούς, ή οι ηθοποιοί τον νόοολαν μουεχ!!
Κοίτα, εμένα με ήθελε απεγνωσμένα, όμως εγώ δυστυχώς έπρεπε να αρνηθώ. Μου έλεγε “θα σε βάλω σε εφέ, θα γνωρίσεις τη Μαριόν, φήμη, λεφτά, αυτά, κακό”, αλλά με βαριά καρδιά του είπα (με την τέλεια προφορά μου): “Κris lupamai polu, alla den mporw na summetexw sthn tainia sou. 8elw o kosmos na dei to dhmiourghma sou kai oxi emena. Pare ena thlefwno ton Leo, einai polu kalo paidi, o,ti tou peis 8a to kanei”. Δεν ξέρω αν σας διαφώτισα σχετικά με το πως δουλεύει αυτός ο χώρος…
τι λιε ρε γμτιι! Εμένα δεν τόλμησε να μου ζητήσει κάτι τέτοιο, γιατί δεν είχε το επιχείρημα με τη μάριον (προχτες πίναμε καφεδάκι στη Μονμάρτη, μου εξομολογΙΟταν τον έρωτά της, αλλά για άλλη μια φορά τη γείωσα.. τι να κάνω κορίτσιιι μου, ΣΟΡΥ ΚΙΟΛΑΣ)