Λοιπόν, τον τελευταίο καιρό, όπως σας ανέφερα στο προηγούμενο ποστ τα πράγματα εδώ στη Χίο είναι κάπως περίεργα! Δλδ, η διάθεση είναι περίεργη, λόγω της μεταβατικής περιόδου! Και που καταφεύγουμε σε τέτοιες περιπτώσεις;! Eεε που αλλού; Στις ταινίες! Τα credits για το φιλμ του τίτλου πάνε στο Σοφάκι που την ανακάλυψε και μου την πρότεινε! Wristcutters: A love story. Είναι μια ταινία που συνοψίζει όσα εμπεριέχονται στην ετικέτα “Tαινίες που λατρεύω να βλέπω“.

Όταν ο τραγουδιστής των Gogol Bordello αποφάσισε να γίνει σκηνοθέτης, το αποτέλεσμα ήταν ένα σουρεαλιστικό παραμύθι για μια φανταστική afterlife, ένα κόσμο σαν τον δικό μας, αλλά πιο μουντό, σαν ένα layer χρώματος grey και με opacity 25% να έχει εφαρμοστεί πάνω του! Ααα και το πιο σημαντικό, στον κόσμο αυτό, δεν υπάρχει χαμόγελο! Όσο και να προσπάθείς δεν μπορείς να χαμογελάσεις. Είναι το ενδιάμεσο στάδιο μεταξύ ζωής και θανάτου, όπου στέλνονται όσοι έχουν διαπράξει το έγκλημα της αυτοκτονίας!

O Ζία έδωσε τέλος στη ζωή του για χάρη της Ντέζιρε και βρέθηκε σε αυτό τον κόσμο όπου η ανυπαρξία κινήτρου και ελπίδας μοιάζει να παραλύει τα πάντα. Ώσπου με την βοηθεία του Έρικ ( ο οποίος αυτοκτόνησε για να βρει τους επίσης αυτοκτονημένους (sic) γονείς και αδερφό) και της όμορφης Μικάλ (η οποία ισχυρίζεται ότι έχει συμβεί λάθος και δεν ήθελε να αυτοκτονήσει) βρίσκει και πάλι το κίνητρο του, στην αναζήτηση της Ντεζιρέ που έχει και αυτή με τη σειρά της αυτοκτονήσει (γουατ δε φακ, περονόσπορος έπεσε;). Έτσι ξεκινάει μια αναζήτηση γεμάτη ενστικτώδη έρωτα, μαγεία, μαύρες τρύπες και μια υποννοούμενη από τα πάντα μελαγχολία!

Τέτοια σουρεαλιστική, εμπειρία, με τόσο πηγαίο μαύρο χιούμορ είχα να ζήσω, αν δεν κάνω λάθος, από την εποχή του Arizona Dream και του Ετερναλ σάνσαιν οφ ε σποτλες μάιντ! Σε περίπτωση που αυτά σας έκαναν κάτι, δεν παίζει να μην το λατρέψετε ετούτο! 8.5, νομίζω! Aααα και μη ξεχάσω.. ο Τομ Γουέιτς στον καλύτερο του ρόλο, όσο τον θυμάμαι!

Zia: Being here with you reminds me of what I was like before my suicide.
Mikal : What were you like?
Zia : I was happy…

ΥΓ: Σκεφτόμουν να γράψω εντυπώσεις και για τις υπόλοιπες ταινίες του τελευταίου 10ημέρου, αλλά μετά σπάστηκα στην ιδέα ότι θα είναι στο ίδιο ποστ η αναφορά για μια τόσο καλή ταινία με τα υπόλοιπα και είπα να ακυρώσω αυτό το σχέδιο. Μετά όμως με έπιασε ο ουμανισμός μου (ζντοιν) και είπα να σας προειδοποιήσω! Φορ γκαντ σέηκ μη δείτε εκείνο το ανεκδιήγητο Knight and Day (Επικίνδυνες παρέες) με τον Τομ Κρουζ (γουατ α πάπαρ-ταινία), μπλοκμπαστερ-ια από τις πιο άθλιες του είδους. Σε πολύ καλύτερη μοίρα είναι το ευχάριστο (αλλά ως εκεί) Prince Of Persia (αγγίζει λίγο την αισθητική του The Pirates Of the Caribbean, παραγωγός γαρ ο Jerry Bruckheimer)! Eπίσης το The Runaways είναι μια μουσική ταινία για το γκρουπ στο οποίο συμμετείχαν η Joan Jett, Lita Ford και Cherry Curie με τον Michael Shannon σε θεατρικές ερμηνείες που είναι μάλλον απολαυστικές, αλλά η ταινία δεν καταφέρνει να εμπνεύσει ούτε για μια στιγμή! Κααααι τέλος.. το Invictus.. Morgan Freeman (εξαιρετικός ως Νέλσον Μαντέλα), Clint Eastwood στη σκηνοθεσία, πρόταση για όσκαρ… αλλά τζίφος.. από τα μισά και μετά η ταινία αφιερώνεται σε ένα συγκεκριμένο αγώνα ράγκμπι! Πόσο ενδιαφέρον να έχει αυτό, πια!!