Ε, πρέπει να το παραδεχτούμε, τούτη η περίοδος του χρόνου σε γενικές γραμμές δεν παλεύεται! Ακούστε πως έχει η κατάσταση στο νησί και θα καταλάβετε! Μέχρι και τον 15αύγουστο, οι θερμοκρασίες χτυπούν κόκκινο, κανείς δεν έχει διάθεση να μείνει στο καβούκι του, οι παραλίες σφύζουν από ζωή, τα μπαράκια παραφορτώνονται, η βόλτα στην προκυμαία γίνεται δύσκολη από το πλήθος που πηγαινοέρχεται! Και τότε έρχεται η αποφράδα 16η Αυγούστου και τίποτα δεν είναι πια το ίδιο! Το νησί ερημώνει με τρόπο θεαματικό, ξαναξεκινούν και πάλι εκ νέου (ξανά) τα κωλο-μελτεμάκια, η ροπή προς το ξεφάντωμα πάει περίπατο, η διάρκεια της μέρας μειώνεται δραματικά, οι παραλίες αδειάζουν  και όλοι  προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν ότι το πανηγύρι τελείωσε..

.. και όσο πιο γρήγορα το πάρεις απόφαση τόσο το καλύτερο για σένανε!  Ποιό είναι το καλό της υπόθεσης; Η αίσθηση πληρότητας που σου αφήνει το καλοκαίρι που μόλις έζησες! Και  είναι αλήθεια ότι το τελευταίο κομμάτι του φετινού καλοκαιριού ήταν σούπερ συγκλονιστικό! Μετά από ένα κορυφαίο τετραήμερο στην Θεσσαλονίκη γύρισα στο νησί και μέσα σε μια εβδομάδα έζησα πολλές ασυνήθιστες εμπειρίες:

Όλα ξεκίνησαν με το κρυφτό στο κάστρο! 12 μυστήριοι τύποι από 18 ως σχεδόν 40, άνδρες, γυναίκες, αποφάσισαν να παίξουν κρυφτό στο κάστρο της Χίου! Δεν θυμάμαι πόσα χρόνια έχουν περάσει από την τελευταία φορά που έπαιξα κρυφτό, αλλά οι απανταχού σνομπ τύποι με γείωναν κάθε φορά που το πρότεινα! Ε, τούτη τη φορά άρπαξα την ευκαιρία! Πρέπει να πω ότι πήγε πολύ καλά το πράγμα, γιατί 3 στις 4 φορές κατάφερα να “φτύσω”. Tο διασκέδασα πολύ όταν σκαρφάλωσα στον τοίχο πίσω από τη “μάνα” και βρισκόμουν ακριβώς πάνω από το ζευγάρι που τα “φυλούσε”. Μάλιστα με το που τελείωσαν το μέτρημα, επειδή ο τοίχος αυτός τελεί υπό κατάρρευση πέσανε μερικά πετραδάκια που τους τράβηξαν την προσοχή, αλλά μαζεύτηκα τόσο, έγινα ένα κουβάρι, ώστε να μη με δουν.. στη συνέχεια με το που απομακρύνθηκαν λίγα βήματα.. τσουπ.. να το θριαμβευτικό φτύσιμο εξ ουρανού!

Ακολούθησαν δύο δυναμικά  βραδινά μπάνια μπιγιοντ εξπεκτέισονς! Πέρσι δεν είχα κάνει βραδινό μπάνιο και αυτό είναι κάτι που ακόμη δεν μπορώ να κατάλαβω πως άφησα να συμβεί! Τούτη τη φορά η συντροφιά αποτελούνταν από άτομα ως επί των πλείστων μέχρι 21 χρονών (και ο μπαμπόγερος, η αφεντιά μου). Για πρώτη φορά στη ζωή μου κάθισα βράδυ, μέσα στη θάλασσα, τόσο πολύ, και αυτό γιατί έπαιξα “ψαράκια”! Για όσους είναι τόσο άσχετοι ώστε να μην τα γνωρίζουν, στα ψαράκια κάθονται 8,9 ανθρωποι πιασμένοι χέρι χέρι, σε ένα κύκλο! Για κανένα λόγο αυτή η αλυσίδα δεν πρέπει να σπάσει.. σε πρώτη φάση ένας από όλους περνάει πάνω από τα χέρια δύο απέναντι τύπων και αυτό επαναλαμβάνεται 3, 4 φορές με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας τόσοοο απίστευτος γόρδιος δεσμός, όπου τα χέρια πονάνε, ακούγονται κραυγές τύπου “πανάαααθεμαά σε θα μου σπάσεις το χέρι”, τα πρόσωπα στραπατσάρονται (σε κάποια φάση ηφάτσα μου είχε υποστεί τρελή παραμόρφωσημεταξύ δύο αγνώστων πλατών). Ο στόχος; Nα μπορέσει να λυθεί ο δεσμός χωρίς να αφήσει κανείς ούτε για μια στιγμή τα χέρια των διπλανών του!

Αν στο προηγούμενο προστεθούν η φωτιά που ανάψαμε, τα πεφταστέρια και το μπάρμπεκιου, τότε καταλαβαίνετε ότι μιλάμε για ένα εύκολο 8αράκι!

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μετά από 3 ή 4 χρόνια αναβιώνει ο θεσμός της εξερεύνησης (σχετικό φώτο άλμπουμ εδώ)!! Παραήταν βέβαια πολλοί οι συμμετέχοντες και το nissan candy δεν είχε ακριβώς κουράγια να τους μεταφέρει.. έτσι αποφασίσαμε απλά να ξαναγυρίσουμε στον τόπο του εγκλήματος, στο παλιό Κεραμείο που βρίσκεται στην περιοχή του Μέγα Λημνιώνα, αποφασισμένοι να το εξερευνήσουμε! Πρώτα καταφέραμε να μπούμε σε κοντινό  εγκαταλελειμένο αστικό λεωφορείο, κάτι που την προηγούμενη φορά φοβόμουν να δοκιμάσω (πόσο γκέι ήμανε τότε)!

Το Κεραμείο ήταν περικυκλωμένο με συρματόπλεγμα, αλλά σε κάποιο σημείο ο Κασκαρίνο (πείτε του να μην σταματήσει να μπλογκάρει) είχε κάνει, σε προηγούμενη προσπάθεια, ένα άνοιγμα και από κει μπήκαμε στον χώρο έξω από το Κεραμείο με μικρές απώλειες (κάτι γρατζουνιές)! Το κτίριο είναι άπειρα επιβλητικό, τεράστιο και σχετικά δαιδαλώδες! Σχεδόν όλες οι εισόδοι του ήταν σφραγισμένες, αλλά καταφέραμε να βρούμε δύο ανοίγματα, σε διαφορετικά σημεία του Κεραμείου από όπου μπουκάραμε, αρκετά ψαρωμένοι, είναι η αλήθεια! Βέβαια ο συνωστισμός νικάει το φόβο και παρόλο που όλοι ήμαστε σχετικά ανατριχιασμένοι, δεν μπορώ να πω ότι φοβόμασταν!

Τεράστιοι διάδρομοι με πόρτες αριστερά και δεξιά, ανασφάλεια μη  τυχών χάσουμε το προσανατολισμό μέσα στο τεράστιο κτίριο, σάπια ξύλινα επικλινή επίπεδα να ενώνουν δύο διαφορετικούς ορόφους, δωμάτια με παλιά εργαλεία, τρύπες στο πάτωμα με κάτι περίεργα υγρά .. Και αν και τρέμαμε στην ιδέα ότι ίσως ακούσουμε και τον παραμικρό θόρυβο, θα είχε πλάκα αν καμία νυχτερίδα ή κανένα ποντίκι έσπαγε την σιωπή! Επίσης .. τζίφος, δεν υπήρχε κανένα δύσμορφο τέρας ανεβασμένο σε κάποια κορυφή του Κεραμείου, να κρύβεται μέσα στις σκιές! Έπειτα από μικρή περιπλάνηση στα ενδώτερα, αποχωρήσαμε με τις τρίχες σηκωμένες και έχοντας κάνει το βήμα παραπάνω σε σχέση με την προηγούμενη φορά! Θα επανέλθουμε δριμύτεροι!

Κάθε εποχή έχει τις νοστιμιές τις και το καλοκαίρι τις περισσότερες! Ετούτο τελείωσε, αλλά μη σκάτε, θα έρθουν και άλλα! Ως τότε.. βλέπουμε τι θα κανουμε!

YΓ: Θενξ για τις φώτος τζι!