H κατάσταση έχει ξεφύγει πέρα από κάθε όριο! Κάποτε ήμανε πολύ κοινωνικό πλάσμα και πρέπει να πω ότι και τώρα έχω αυτή την διάθεση (να είμαι κοινωνικός). Στο Λυκειο θυμάμαι ότι ήμουν πάντα από τους πιο ψηφισμένους μαθητές στα πενταμελή και δεκαπενταμελή! Είχα ολόκληρο σχολείο στις κοινωνικές μου επαφές, αλλά είχα δυνατές σχέσεις και με το άλλο μεγάλο σχολείο του νησιού! Τεράστιος κύκλος, που λένε (Γιώργο, για ηρέμησε σε παρακαλώ)!

Μετά ήρθε η ώρα να γίνω φοιτητής και να πάω να ζήσω σε ένα μέρος που δεν είχα κανέναν φίλο (μα ούτε έναν)! Πρόκειται για τη Θεσσαλονίκη! Εκεί λοιπόν άρχισα από το μηδέν να χτίζω τη κοινωνική μου ζωή, μέσα από το πανεπιστήμιο, αλλά και από τις παρέες με τους συγκάτοικους κλπ κλπ! Έπειτα ήρθε και το Ιντερνετ και από το Rockarolla γνώρισα εκατοντάδες παιδιά και έκανα μερικούς φοβερούς φίλους! Η Θεσσαλονίκη έγινε η βάση μου, ενώ στη Χίο κράτησα καλές επαφές μόνο με τους πολύ κοντινούς φίλους μου!

Τα χρόνια πέρασαν και οι Φίλοι της Σαλόνικας (φοιτητές ως επί των πλείστων) γυρίσανε στον τόπο τους! Σιτ, σκέφτηκα, πως την πάτησα έτσι! Το Rockarolla έπαψε να είναι αυτό που ήταν και κάπως έτσι σταμάτησε η κοινωνική δικτύωση με αφορμή το διαδίκτυο! Κάπου εκεί έμαθα να εκτιμώ τους φίλους μου, παραπάνω από ότι ήξερα ως τότε!

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι κοινωνικές μου επαφές με Xίο, όσο περνούσαν τα χρονια (δόξα τω θεώ, έχω κλείσει 12 χρόνια στις σαλονίκες) γίνοταν ολοένα και πιο αναιμικές, γιατί άτομα που δεν βλέπονται εύκολα λησμονιούνται! To πιο ενοχλητικό ότι όλοι οι φίλοι που γύρισαν Χίο άρχισαν να απλώνουν τα τα δίκτυα τους! Και όταν εγώ επιστρέφω Χίο βρίσκομαι σε μια κατάσταση του τύπου:

“Ωπ ήρθε η μελαγχολική”!

“Πωωω τι φόρεσε πάλι η σέξυ Πόπη”

“Aαα κατέφθασε ο πολυλογάς ο Ρώσος”

“Γειααα σου Μαρία Καλανδροπαπουτσέλη”

“Μμμ πάλι εδώ είναι το ταλεντάκι”

“Καλό πιπινάκι η παντόφλα”

Εννοείται ότι εγώ ούτε την μελαγχολική γνώριζα, ούτε να θαυμάσω τα προκλητικά ρούχα της σέξυ Πόπης μπορούσα, αλλά και ούτε και να εντοπίσω τον Ρώσο ή την Μαρία Καλααποτέτοιου και φυσικά ποτέ στη ζωή μου δεν έχω δει παντόφλα-πιπίνι! Και αυτό μου την έδινε στα νεύρα! Αλλά και τα παιδιά που γνώριζα, κάποτε έχουν αποκτήσει κοιλιές και καράφλες, προγούλια, μούσια, δαχτυλίδια γάμου και παιδιά, κάτι που δύσκόλευε τον εντοπισμό τους ! Κάπου εδώ υπεισέρχεται και ο παράγοντας “Στραβομάρα”!

O δικός σας (εγώ), είναι στραβομάρα του Κερατά! Οκ, υπερβολές, αλλά βλέπει τόσο ώστε να μην είναι αναγκασμένος να βάλει φακούς (ή να κάνει εγχείρηση)και τόσο ώστε να μπορεί να αποφεύγει το κουτούλημα σε τοίχους, κολώνες κλπ κλπ! Με αυτό τον τρόπο γλιτώνω τα καρούμπαλα, αλλά δεν μπορώ να γλιτώσω από διάφορες άλλες νόστιμες καταστάσεις!

Το συνηθισμένο μοτίβο είναι το εξής:

Τύπος άγνωστων χαρακτηριστικών με χαιρετάει από ικανή απόσταση, ώστε να μην μπορώ να ξεχωρίσω το πρόσωπό του.  Απαντάω με αμήχανο χαιρετισμό και μόνο αν μπορέσω να τον πλησιάσω χωρίς να φανεί ότι τον κοιτάζω σαν alien, ξεκινάει η συνηθισμένη απολογία μου “ααα εσύ είσαι!! συγνώμη, αλλά δεν σε γνώρισα, έχω στραβομάρα γι’ αυτό ήμουν κάπως μουδιασμένος”! Βέβαια αυτή είναι η καλύτερη περίπτωση!

Σε άλλες συνθήκες δεν ξέρω καν αν ο χαιρετισμός απευθύνεται σε μένα ή σε κάποιον κοντά μου (και έτσι πολλές φορές δεν ανταποδίδω, ή όταν ανταποδίδω αποδεικνύεται ότι ο απέναντι δεν απευθυνόταν σε μένα), άλλοτε χαιρετάω ανθρώπους που δεν γνωρίζω  κοκ. Επηρεασμένος από τέτοιες αποτυχίες καταλήγω να κάνω ότι δεν βλέπω ανθρώπους που ίσως να είναι γνωστοί μου! Δεν θέλω να σκέφτομαι για πόσο σνομπ με περνούν οι παλιοί γνωστοί που βλέπουν ένα τύπο να τους χαιρετάει χλιαρά ή να κάνει ότι δεν τους βλέπει!

Μην πιστέψετε στιγμή όμως ότι εγώ το βάζω κάτω! Όχι βέβαια! Από τη μια προσπαθώ να το πάρω απόφαση ότι είμαι στραβός και δεν πειράζει αν χαιρετίσω και κανένα άγνωστο παραπάνω! Από την άλλη στην Θεσσαλονίκη γνωρίζω καινούριους ανθρώπους και παράλληλα προσπαθώ να μάθω όλα τα κωδικά ονόματα για τους φίλους των φίλων μου στη Χίο!! Άλλωστε η συνειδητοποίηση της αδυναμίας σου, είναι η αφετηρία για να ανακάμψεις, συνεπώς..

..we want the world and we want it… now? NOWWWW! (άσχετο, αλλά σε γενικές γραμμές ακούγεται καλό, φαντεζί και ψαγμένο)!