Οι Καναδοί Arcade Fire, το αγαπημένο indie παιδί της μουσικής βιομηχανίας επανέρχονται με τον τρίτο δίσκο τους που δείχνει να τους εδραιώνει πλέον στη συνείδηση του κόσμου ως μπροστάρηδες του συγκεκριμένου μουσικού ρεύματος. Αν το Funeral ήταν ένα σούπερ επιτυχημένο ντεμπούτο, αν το Neon Bible ήταν ένα τολμηρό πόνημα γεμάτο indie πινελιές, γραμμένο σε μια εκκλησία-στούντιο, τότε το Τhe suburbs είναι η απόλυτη καταξίωση! Έχω μιλήσει και σε προηγούμενο ποστ μου για την θεωρία της κατάρας του τρίτου άλμπουμ και είμαι πολύ χαρούμενος που οι Arcade Fire κατάφεραν να αποτέλεσουν εξαίρεση!
Έχουμε να κάνουμε με ένα δίσκο διάρκειας 65 λεπτών (!), ένα συνεκτικό indie concept album! Μην διαννοηθείτε να ακούσετε ένα ή δύο τραγούδια του, γιατί θα τον αδικήσετε! Ο δίσκος πρέπει να ακουστεί από την αρχή ως το τέλος και αν εκτιμάτε τέτοιες μουσικές, δεν θα σας κουράσει ούτε στιγμή! Δεν μπορώ να εξηγήσω με απτές περιγραφές τι ακριβώς είναι η indie μουσική, αλλά νιώθω πολύ ξεκάθαρα ότι το The Suburbs είναι η επιτομή της! Όσο για το tag “Το δικό τους Ok Computer” μπορώ να το αποδώσω μόνο στο γεγονός ότι είναι ο τρίτος δίσκος τους, είναι απόλυτα συνεκτικός, και τους εδραίωσε στην κορυφής της μουσικής βιομηχανίας, όπως ακριβώς έγινε με το Ok Computer και τους Radiohead!
Πρόκειται για συνθέσεις που ακροβατούν μεταξύ της folκ του Neil Young και του Νew Wave (από τους Joy Division ως τους Interpol), ενώ δεν είναι λίγες οι στιγμές που αποκτούν μια επική χροιά. Ιδιαίτερο χαρακτήρα στο The Suburbs δίνει ο συνδυασμός πολλών ακουστικών οργάνων (πιάνο, βιολί, βιόλα κοντραμπάσο, ακουστικές κιθάρες, ξυλόφωνο), με τις σκοτεινές μπασογραμμές (αλά Joy Division) και τα συνθ rif που δεν είναι σπάνια! Σημείο αναφοράς και πάλι η μελαγχολική φωνή του Win Butler (μαζί με τη γυναίκα του Régine Chassagne είναι η δημιουργική δύναμη των Arcade Fire)!
Άλλοτε ρυθμικοί (Ready to start, Empty Room) και άλλοτε λυρικoί (The Sprawl I), άλλοτε ματζόρε (το ομώνυμο φτιαγμένo για να γίνει single The Suburbs) και άλλοτε μινόρε (Half Light I), με όμορφα πιανιστικά rif (We Used to Wait) ή με ακουστικές μελωδίες (Deep Blue), με φολκορικά ξεσπάσματα (σίγουρα το Wasted Hours δεν είναι του Neil Young;;) και synth pop στιγμές (The Sprawl II), με μια υποβόσκουσα μελαγχολία να σκοτεινιάζει γοητευτικά τη μουσική τους κάθε στιγμή, οι Arcade Fire καταφέρνουν να μας κερδίσουν, να μας μεταφέρουν στο δικό τους μουσικό σύμπαν!
Καλή ακρόαση!
YΓ: Μια σχετικά κοντινή ματιά, με πολλές αναφορές στους στίχους του άλμπουμ, μπορείτε να βρείτε εδώ
άκουσα κάποια κομμάτια… δεν τους ήξερα.
. έχουν ένα δικό τους στυλ παντως!
ρηνάαακι, κατέβασε το όλο και δώστου 2 ακροάσεις, πιστεύω θα γουστάαρειις!
Ακριβώς όπως τα λες είναι! Από την αρχή εώς και το τέλος για να μην διαφύγει η μαγεία του..άλλωστε και το άλμπουμ κλείνει κυκλικά το μουσικό του ταξίδι με την ακουστική version του εισαγωγικού κομματιού ”The Suburbs”..
τους έβαλα στο ents24 να με ενημερώνουν για επόμενα live τους! Έγιναν στόχοοοοος!