Παρά το ότι γνώριζα και εκτιμούσα τον Walter Trout ως έναν από τους μεγάλους της κιθάρας, μόνο πρόσφατα έκανα τη συνειδητή κίνηση να ακούσω τη δουλειά του με τη δέουσα προσοχή. Μερικούς δίσκους και αρκετές ώρες ακρόασης αργότερα, αν έπρεπε να χαρακτηρίσω τη μουσική του, θα χρησιμοποιούσα λέξεις όπως αυθεντική, αμερικάνικη, ηλεκτρισμένη, παθιασμένη. Και, τουλάχιστον για τον γράφοντα, αυτό αρκεί για να ανοίξει η όρεξη.

Γενικά οι δουλειές του Trout είναι…χορταστικές! Έτσι η πιο πρόσφατη από αυτές, το φετινό «Common Ground», δεν απογοητεύει ούτε στον αριθμό των τραγουδιών ούτε στην ποικιλία του ύφους τους. Τα 12 κομμάτια του δίσκου είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους όσο οι επιρροές του «ευγενικού γίγαντα» των μπλουζ, τις οποίες γνωρίζει και ντύνει με το προσωπικό του ύφος τόσο καλά, ώστε ο δίσκος να είναι αλάνθαστα δικός του.

Ο Trout ανοίγεται («Open Book»), προβληματίζεται («Common Ground»), και ταυτόχρονα ξέρει να ροκάρει («Danger Zone», το προσωπικό αγαπημένο. Tι να κάνω που ψοφάω για ροκ funk-ιές!), να διηγείται ιστορίες («Her Other Man», «Ηudson Had Help»), να παίζει μπλουζ («Εxcess Baggage», «Wrapped Up In The Blues»). Σε όλα αυτά τον πρώτο λόγο έχει η κιθάρα του, που άλλοτε γρυλίζει, άλλοτε ουρλιάζει κι άλλοτε τραγουδάει με πάθος, με το χαρακτηριστικό, τεράστιο βιμπράτο του Trout το οποίο, πιστέψτε με, θα κάνει τους τοίχους του δωματίου σας να πάλλονται. Σ’ αυτή τη σύντροφό του στο στούντιο, στη σκηνή και στον δρόμο άλλωστε, ο βετεράνος γίγαντας αφιερώνει μια άκρως ερωτική μπαλλάντα («Song For My Guitar»), που είμαι σίγουρος ότι κάθε γυναίκα θα κολακευόταν αν είχε γραφτεί για εκείνη.

Το Common Ground μπορεί να μην είναι ο καλύτερος δίσκος του Trout –ο προηγούμενος στούντιο δίσκος, το καταπληκτικό «Τhe Outsider» (2008) με είχε να πατάω το «play» ξανά και ξανά. Είναι όμως άξια και λογική συνέχεια στην μακριά καριέρα ενός καλλιτέχνη που παίζει το δικό του αμάλγαμα ροκ, μπλουζ και μουσικής αναζήτησης και θα αρέσει τόσο στους παλιούς όσο και σε όσους γνωρίζουν τον Trout τώρα. Ακούστε το!

Nάσος Δ.

Βαθμολογία: 3,8 στα 5

Eναλλακτικός τίτλος: “Χίλιοι καλοί χωράνε”

Highlights: Danger Zone (πάλι και ξανά πάλι και τανάπαλι!), Song for my Guitar