Το λοιπόν, μετά από τα άπειρα μπλογκς με εκνευριστικές καταστάσεις στην ουρά διαφόρων ταμείων (τραπεζών, σουπερμάρκετ κλπ κλπ), χτες είχα μια νεα, πέρα για πέρα πρωτότυπη εμπειρία που μπορεί να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία “Σιτσουέισονς με ενοχλητικούς τύπους στην ουρά“! Η παρέα -5 άνθρωπες- αποφάσισε να κινηθεί προς γνωστό μπαράκι της Χίου (ονόματα δεν λέμε, το Plan B ήταν) που αποτελεί τη μέση λύση σε όλα: ούτε πολύ καγκούρικο, ούτε πολύ εναλλακτικό, ούτε τελείως μπιτ, ούτε τελείως ρέγκε, ούτε γεμάτο νιάνιαρα αλλά ούτε γεμάτο γέροντες. Δυστυχώς όλα τα σταντ ήταν γεμάτα κόσμο, κάτι το οποίο μας προβλημάτισε αλλά δεν μας αποθάρρυνε! Περιμέναμε καρτερικά ώσπου βλέπουμε δύο κοπέλες να πληρώνουν για να φύγουν!

Eίχα στο μυαλό μου προηγούμενες περιπτώσεις όπου, όταν άδειαζε ένα σταντ μας προλαβαίνανε άλλοι, ή τέσπα φτάναμε την ίδια στιγμή αλλά επειδή ήμαστε πιο ευγενικοί απο τους “αντίπαλους”, τους το παραχωρούσαμε και εκείνοι μας ευχαριστούσαν. Σε αυτές τις περιπτώσεις τουλάχιστον υπήρχε η στοιχειώδης ευγένια! Τούτη τη φορά, όντας σε εγρήγορση, εξαιτίας των προηγούμενων εμπειριών, με το που σηκώθηκαν οι κοπέλες, και αφού ο Μπρο (μπορείτε να τον αποκαλείτε και “Μέγα χέστη” από εδώ και πέρα) που είχε οπτική επαφή έδωσε το σύνθημα, τσουπ πετάγομαι πρώτος στο σταντ, ενώ το Σοφάκι (το μικροσκοπικό Σοφάκι) ακολουθεί!

Και ξαφνικά συμβαίνει το εξής εξοργιστικό! Μια άλλη παρέα (5-6 ατόμων) που περίμενε από την άλλη μεριά του σταντ έπειτα από αστραπιαίες συνεννοήσεις αρχίζουν τις κυκλωτικές κινήσεις γύρω μου! Ένας από αυτούς (ο Τοπ αντιπαθητικός της όλης υπόθεσης) με κοιτάζει με βλέμμα άγριο, βαρύ, ασήκωτο και εμφανώς ενοχλημένο, που τόλμησα να καθίσω στο σταντ που εκείνοι είχαν βάλει στο μάτι!  Οι αντίπαλοι κάνουν διάφορες αιφνιδιαστικές  κινήσεις, περνόντας ακόμη και κάτω από το σταντ για να βρεθούν από την άλλη μεριά του, ενώ ο αντιπαθητικός κάθεται πλάτη με πλάτη με μένα και αρχίζει να σπρώχνει!

Έχοντας μείνει με το στόμα ανοιχτό και με τα μάτια γουρλωμένα, διαπιστώνω ότι το Σοφάκι είχε εξαφανιστεί, και οι Μπρο Μίμιζ κάθονται σε μια πλευρά, κοιτάζουν το θέαμα και σκάνε στα γέλια! Γουατ δε φακ , σκέφτομαι, κάνε φίλους να δεις καλό! Τότε μου έρχεται η ιδέα να πετάξω στο τραπέζι καμια συμβιβαστική λύση του τύπου “άααντε παιδιά καθίστε και σεις, θα ακουμπήσουμε και μεις τα ποτά μας” αλλά ο τύπος βλέποντας ότι δεν έχω όρεξη για καβγάδες συνεχίζει να σπρώχνει προκλητικά (μόνο που δεν μου έριξε καμια σπρωξια  με τα χέρια του) και σιγά σιγά εκτοπίζομαι οπότε σκέφτομαι ότι τα σχέδια για συμβιβασμό είναι μάλλον άτοπα!

Ο εκτοπισμός συνεχίζεται και από κει που ακουμπούσα μέχρι και τον ώμο μου στο σταντ, βρίσκομαι να ακουμπάω μέχρι τον αγκώνα, μέχρι το χέρι, μέχρι τον δείκτη του χεριού και τελικά αποχωρώ, ηττημένος αλλά ηρωικός, σε αντίθεση με τους άλλους, τους χέστες που συνεχίζουν να σκάνε στα γέλια ανεβάζοντας το αίμα μου στο κεφάλι! Φεύγοντας πετάω και φωναχτά ένα “Πωωω ρε πόσοι τραγικοί είναι τούτοι οι κερατάααδες” :p και από κείνη τη στιγμή ανά 5λέπτο ξεκινάω τις περιφρονητικές ματιές στον αντιπαθητικό που είχε αράξει αναπαυτικά στο σκαμπόν  όπου βρισκόμουν πριν λίγο εγώ, με ανοιχτά τα ποδια και την κοπέλα του ανάμεσά τους! Όπα ρεε Καραμήτρο!

Ήταν η στιγμή που ο Μίμιζ γεμάτος απορία με ρωτάει “Ρε συ αν παίζαμε ξύλο μαζί τους θα τους δέρναμε ή θα τις τρώγαμε;;”

Aeistadiala!!!!!!

ΥΓ: Αν τελικά μπαίναμε σε φάση λογομαχίας με τους καραγκιοζάκους, ήμουν τόσο εκνευρισμενος που το πιο πιθανό ήταν να ξεστόμιζα με τσιριχτη φωνή (που θα ακουγόταν σε όλο το μπαρ), τρέμοντας από τα νεύρα μου, ένα βαρύ “Είσαιιιι και πολύυυυυυυυυυυ ΒΛΑΚΑΑΣ” τη στιγμή που ο άλλος θα με έλουζε με σαφώς πιο μπρουτάλ χαρακτηρισμούς!