H πρώτη μέρα στο νησί με βρήκε για μεσημεριανό μπάνιο στον Καρφά, με διαθέσεις άγριες! Φέτος είμαι αποφασισμένος να μαυρίσω, πάει και τελείωσε. Αν και δεν είναι το θέμα τούτης της ανάρτησης, ΠΟΥ Πας ρε καραμήτρο με αντιηλιακό με Δείκτη Προστασίας 30;  Φήμες αναφέρουν ότι θα πρέπει να τρώμε πολλά καρότα για να μαυρίζουμε και σας καλώ να το επιβεβαιώσετε ή να το διαψεύσετε, γιατί δεν αντέχω να τρώω καρότα χωρίς λόγο… όμως όπως είπα αυτό δεν έχει να κάνει με το σημερινό ποστ!

Έπειτα από ωριαία έκθεση στον ήλιο, με ταυτόχρονη ανάγνωση ψαγμένης (;) αθλητικής εφημερίδας, για να ενημερωθούμε για τα χουτ νιουζ του Μουντιάλ 2010 και έπειτα από ολιγόλεπτη βουτιά στα καταγάλανα νερά του εξωτικού Καρφά, άραξα στο διπλανό Μπιτς Μπαρ και παρήγγειλα το περιέ μου, περιμένοντας το μεγάλο γεγονός. Τώρα είναι που θα μπω στο θέμα.

Η έναρξη του αγώνα είναι γεγονός… Οι παρευρισκόμενοι ξεκινούν τα πρώτα αναγνωριστικά σχόλια…

“Μα καλά τι ενδεκάδα κατέβασε ο απερίγραπτος;”

“Είναι καιρός να φύγει πια..” (σ.σ. Ο Ρεχάγκελ)

Το παιχνίδι, είναι η αλήθεια, έχει ξεκινήσει πολύ μέτρια με την Ομαδάρα μας να μην μπορεί να αναπτυχθεί στο γήπεδο.. Τα αρχικά χαλαρά σχολιάκια, σιγά σιγά δίνουν τη θέση τους σε μεγαλύτερο εκνευρισμό..

“Πωωω ρε πού$#@ μου και ο σκύλος μου ξέρει ότι ο Κατσουράνης σέρνεται.. βάλε τον Νίνη να γίνει παιχνίδι..”

“Μαλ.@#$#α Καραγκούνηηηηη”

Οι μπύρες έδιναν και έπαιρναν, με την ομήγυρη να ανεβάζει στροφές..

.. Φάουλ στα 25 μέτρα από την περιοχή μας, η μπάλα στα δίχτυα μας και ακολουθεί παροξυσμός αγανάκτησης, απαξίωσης, ειρωνίας και κατήφειας..

“ΠΩΩΩΩ ρε τον καραγκιόζη, αυτός σε λίγο θα τα τρώει από το απέναντι τέρμα..”

“Ρε το Μ#@$#κα” τι έφαγεεε!”

“Ε εντάξει, τι το θέλαμε να περάσουμε στο Μουντιάλ, αφού είμαστε ομαδίτσα για προκριματικά, ας γυρίσουμε εκεί να παίζουμε με τη Γεωργία..”

“Ρεεε αυτός φταίει;; Τι φταίει το παιδάκι.. ο Ρεχάγκελ φταίει που τον έβαλε…” δηλώνει με άνεση ένας ψαγμένος χονδρός χετταίος με κατσαραμπουλέ μαύρο μαλλί και καδένα στο λαιμό (ο οποίος αναπόφευκτα έγινε σημείο αναφοράς για το υπόλοιπο του αγώνα).

Ο εθνικός μας ήρωας (βαρύτητας αντίστοιχης ενός Κολοκοτρώνη, ενός Καραϊσκάκη και λοιπών οπλαρχηγών)  Β. Τοροσίδης κερδίζει με τρόπο έξυπνο (όταν πρόκειται για αποβολή αντιπάλου, σε αντίθετη περίπτωση θα το χαρακτηρίζαμε βρώμικο) ! Αυτό ήταν, η ομαδίτσα ξαναέγινε Ομαδάρα, οι παικταράδες μας αλωνίζουν το γήπεδο, ανακτώντας τη χαμένη αυτοπεποίθηση και να που έρχεται το … Γκοοοοοολ!

“Είδες τι ποδόσφαιρο μπορούμε να παίξουμε, αν το θελήσουμε;” (σ.σ. γιατί δηλαδή, δεν το θέλαμε τόσο καιρό;)

“Ρεεε εμείς γαμ#$@#ε!”

Χρειαζόμαστε τη νίκη και πιέζουμε.. φλερτάρουμε έντονα με το γκολ! Να όμως που άξαφνα οι αντίπαλοι βγαίνουν σε καθοριστική αντεπίθεση!

“Θα το φάει ρε ο βλάκας, θα το φάει! ΤΟ ΠΙΑΣΕ! Μπράβοοο παλικάρι μου”!

Ο χετταίος, φανερά αμήχανος και συγχισμένος που ο βασικός στόχος των επιθέσεών του τα κατάφερε, ψελίζει ένα “Εεεε επιτέλους έκανε κάτι και αυτός”! 5 λεπτά αργότερα η Ομαδάρα πετυχαίνει το γκολ της λύτρωσης, που έφερε την πρώτη μας νίκη στην σύντομη Μουντιαλική ιστορία μας και στέλνει τους Έλληνες στα ουράνια! Αλλαλαγμοί χαράς, ενθουσιασμός, ευφορία! Είναι όλοι τους ευτυχισμένοι!

Για να κάνουμε και το απαραίτητο κοινωνικό σχόλιο, είναι εντυπωσιακό πως μέσα σε  90 λεπτά απολαύσαμε όλες αυτές τις αντιφατικές πτυχές της ιδιοσυγκρασίας του Έλληνα.. παθιάρηδες, τσατίλες, ξερόλες, ενθουσιώδεις, βιαστικοί, πάνω από όλα ζωντανοί! Έχει πλάκα να βλέπεις έναν λαό να παθιάζεται τόσο πολύ με ένα παιχνίδι  ποδοσφαίρου και να φτάνει από την πλήρη απαξίωση στην άφατη αποθέωση μέσα σε λίγα μόνο λεπτά, να ταυτίζεται με τους πρωταγωνιστές, να τους αγαπά και να τους μισεί ταυτόχρονα!

Και μετά σκέφτεσαι αν είναι αυτό η αιτία που και εσύ είσαι ζωντανός, χαμογελαστός, τσατίλας,  ενθουσιώδης ξινά βάζοντας το χέρι μπροστά από το στόμα!