Λοιπόν, αυτό το ποστ γράφεται επί του πιεστηρίου, για τον λόγο ότι ακόμη προλαβαίνετε, όσοι είστε Αθήνα, να αλλάξετε τα σχέδιά σας για το αυριανό βράδυ. 24 ώρες μετά την μεγαλειώδη απογοήτευση που μας προσέφερε ο γερό-Μπομπ Ντύλαν (λεπτομέρειες σε επόμενο ποστ), ήμουν και πάλι πίσω στη Θεσσαλονίκη για να προλάβω το λάιβ του (βάλτε όποιο εμφατικό επιθέτο επιθυμείτε) Jean Michel Jarre. Σε έναν από τους πιο ωραίους ανοιχτούς χώρους της Θεσσαλονίκης, στο Νταμάρι της Τριανδρίας, στο Θέατρο Γης, ο πιονέρος της ηλεκτρονικής μουσικής, Ζαν Μισέλ Ζαρ μας προσέφερε δυνατές συγκινήσεις.

Δεν ξέρω αν η αποτυχία της προηγούμενης βραδιάς με έκανε να βλέπω με ακόμη πιο θετικό μάτι τα όσα συνέβησαν χτες το βράδυ στο Θέατρο Γης, αλλά σας λέω αλήθεια, ήταν τουλάχιστον ισάξιο της συναυλίας των U2 στο Παρίσι  (Ιούλιος 2009) για να μην γίνω υπερβολικός και πω ότι ήταν η καλύτερη συναυλιακή μου εμπειρία από τo live των Coldplay στο Λονδίνο (Δεκέμβριος 2008).

Όλα ξεκίνησαν με το Oxygene 2, μια από τις πιο υπέροχες στιγμές στην καριέρα του Jarre, το οποίο ήταν οπωσδήποτε ανάμεσα στα τραγούδια που ήθελα να ακούσω για να είμαι πλήρης στο τέλος της συναυλίας. Ακολούθησε ένας καταιγισμός από μουσικά highlights που όλοι σας σίγουρα έχετε ακούσει, αλλά πιθανόν δεν γνωρίζατε ότι είναι δικά του.. από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω.. το πανέμορφο new wave Rendez Vouz IV το κολλητικό Magnetic Fields 2, το ενθουσιώδες disco του Equinox 5 και πάει λέγοντας. Αλλά δεν πέρασα καθόλου άσχημα και με τα κινηματογραφικής λογικής Rendez Vouz I και ΙΙ,  το μελαγχολικό Chronologie VI ή με το εντυπωσιακό Rendez Vouz II (πανέμορφα τα laser harp) καθώς ο συνδυασμός εικόνας-ήχου έκοβε την ανάσα!

Όσο για το πρώτο encore, ήταν λες και ο Jarre, είχε βάλει σκοπό του να κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να μην μείνει ανικανοποίητος ούτε ένας θεατής. Oxygene 4 (το απόλυτο masterpiece του) και Οxygene 7 και αναρωτιόμουν αν ήμουν ξύπνιος ή σε κάποιο καλειδοσκοπικό όνειρο βουτηγμένο στο LSD, από αυτά που μου έχουν συμβεί ελάχιστες φορές.

O Jarre έτρεχε από τα συνθεσάιζερ στο accordeon, από εκεί στα laser Harps, για να μας γυρίσει στη συνέχεια την πλάτη και να  αφοσιωθεί στα αγαπημένα του Sounds Effects, ενώ το σόλο του στο Moog keytar του, στο δεύτερο encore ήταν πανέμορφο! Από πάντα τον συμπαθούσα, αλλά χτες τον αγάπησα! Πολύ γλυκούλης, πολύ τυπάς, χωρίς να προσπαθεί καθόλου να γίνει “ντίβας”, “απρόσιτος” ή “σκοτεινά γοητευτικός”!

Kαι σίγουρα πρόκειται το καλύτερο οπτικοακουστικό σόου της ζωής μου. Απίστευτο light show,  με τα λέιζερ να ζωγραφίζουν σχήματα που ξεπηδούν από την πιο ζωηρή φαντασία, οπτικά κύμματα, νέφη, καπνό, διαδρόμους. Αλλά όσο υπέροχο ήταν το οπτικό αποτέλεσμα, δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τα ηχητικά αριστουργήματα του αξιολάτρευτου Γάλλου.

Ο Ζαν Μισέλ Ζαρ στα 62 του, ήταν γεμάτος ενέργεια, χαμογελαστός, κεφάτος και φάνηκε απόλυτα ενημερωμένος για τα ζόρια που τραβάει η χώρα μας, εκφράζοντας μας την συμπαράστασή του. Όλα αυτά μπορείς να πεις ότι είναι δημοσιοσχετίστικα κολπάκια που δεν έχουν καμιά αξία και δεν με νοιάζει να σας πείσω για το αντίθετο. Αυτό που έχει αξία είναι ότι κατάφερε επί σχεδόν δυόμιση ώρες να μας μεταφέρει στην δικιά του πραγματικότητα, μια πραγματικότητα γεμάτη χρώματα και ήχους. Και ήταν τόσο ελκύστική αυτή η εναλλακτική πραγματικότητα που δεν μπόρεσα να κρατήσω έναν αναστεναγμό στο φινάλε..

ΥΓ1: Θα ανεβούν βίντεο, σε πολύ υψηλή ποιότητα, στην διάρκεια της νύχτας, ώστε να μπορέσετε να πάρετε μια πολύ καλή ιδέα του τι συνέβησε χτες.

ΥΓ2: Αύριο το βράδυ, αλλάξτε το πρόγραμμά σας και πηγαίνετε μια βόλτα από το Κλειστό του Φαλήρου για να τον απολαύσετε! Τα tickets κοστίζουν 55, 80 και 120 ευρώ!