Αν με ρωτάτε, διανύουμε την πιο φτωχή κινηματογραφική χρονιά τα τελευταία 5, 6 χρόνια, που ασχολούμαι συστηματικά με το άθλημα! Έπειτα από 3 εβδομάδες που έχω να πατήσω το πόδι μου σε σινεμά αποφάσισα ότι αν μια ταινία θα μπορούσε να επιλεχθεί για κινηματογραφική προβολή (blockbuster-ικών προσδοκιών), αυτή θα ήταν το Robin Hood. “Ρίντλει Σκοτ και Ράσελ Κρόου μαζί“, σκέφτεσαι και εύχεσαι να τα κατάφεραν τόσο καλά όσο και 10 χρόνια πριν, στο Μονομάχο.  Άσε που εδώ κοτζάμ Κέιτ Μπλάνσετ πλαισιώνει το μεσιέ Κρόου!

Όσοι πιστεύετε ότι πρόκειται για τη γνωστή ιστορία του Ρομπέν των Δασών και την αντιπαράθεσή του με τον Σερίφη του Νότιγχαμ, κάνετε λάθος. Το σενάριο είναι γραμμένο από τον Brian Helgeland (διασκεύασε το Σκοτεινό ποτάμι του Dennis Lehane, έγραψε τις Conspiracy Theories κλπ) και έχει να κάνει με την ιστορία πριν από τον μύθο του Ρομπέν των Δασών, κάτι που αρχικά ακούγεται καλό, μια και δεν θα έχουμε μπροστά μας μια γνωστή, χιλιοειπωμένη ιστορία.

H ιστορία  έχει ως εξής: Ο Ρόμπιν, ένας ασήμαντος τοξότης του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου, κατόπιν του θανάτου του βασιλιά και εξαιτίας κάμποσων συμπτώσεων αναλαμβάνει να φέρει το στέμμα του Ριχάρδου πίσω στην Αγγλία και το σπαθί του ιππότη Ρόμπερτ του Λόξλεϋ στον γέρο πατέρα του, ξεπεσμένο άρχοντα του Νότιγχαμ! Τα παραπάνω θα αποτελέσουν την αφετηρία σε μια πορεία που θα αναδείξει τον Ρομπέν σε ήρωα της Αγγλίας, εναντιόν των Γάλλων, που εντωμεταξύ καταστρώνουν σχέδια για την κατάκτηση του Νησιού.  Δυστυχώς η ιστορία του Helgeland αποδεικνύεται γελοία απλοϊκή:

Σερ Ουόλτερ Λόξλεϋ: Ρε συ Ρομπέν, τώρα που καθόμαστε και τα συζητάμε και μια και πέθανε ο γιός μου, θέλεις να κάτσεις εσύ στη θέση του;

Ρομπέν: Βρε λες;; Άσε με να το σκεφτώ λίγοο! Το σκέφτηκα! Ok, μέσα είμαι!

Αλλά αν το σενάριο ήταν απλοϊκό, τα πράγματα στην σκηνοθεσία, ήταν σαφώς τραγικότερα. Ο σημαντικότατος Ρίντλεϊ Σκοτ (τελευταία του καλή στιγμή το Αmerican Gangster), επιχείρησε κάτι που δεν μπορούσε παρά να συγκριθεί με τον Μονομάχο (άλλωστε είναι κάτι που η ίδια η παραγωγή επέλεξε) και η σύγκριση αυτή δεν φαίνεται να τον συμφέρει! Η παραγωγή ήταν αναμενόμενα λαμπερή, τα σκηνικά και τα κουστούμια εντυπωσιακά, η φωτογραφία σε αρκετά σημεία, πανέμορφη, αλλά κάπου εδώ σταματάνε τα όποια καλά στοιχεία.

Η ταινία είναι νερόβραστη, από την αρχή ως το φινάλε της, δεν έχει ψυχή, δεν έχει χρώμα. Ούτε λόγος για υποβλητική ατμόσφαιρα, βαρετές σκηνές δράσης (ο Brave Heart Gibson θα προσέφερε σαφώς περισσότερες συγκινήσεις), ατελείωτα κλισέ είναι ότι μας παρουσιάζει ο Σκοτ.  Και όταν ο σκηνοθέτης είναι σε τέτοια φόρμα, ακόμη και τον Μάρλον Μπράντο στα ντουζένια του (πόσο μάλλον τον Κρόου) να έχεις στην διάθεσή του, τον κάνεινα φαίνεται μέτριος ηθοποιός. Ο Κρόου αδυνάτισε, προσέθεσε μούσκουλα και αρρενωπό σεξ απίλ, αλλά φαίνεται να βαριέται ΤΟΣΟ πολύ! Δυστυχώς, ούτε η Μπλάνσετ καταφέρνει να προσφέρει τίποτα αξιοσημείωτο, ενώ ο ενοχλητικά στερεότυπος έρωτάς τους, είναι πιο βαρετός και από ρομαντική κομεντί με την Τζένιφερ Λόπεζ. Ο μόνος που διασώζεται, όντας αξιοπρεπέστατος, είναι ο μεγάλος Μαξ Φον Σίντοφ!

Τέλος, οι δυόμιση ώρες της διάρκειας του Robin Hood, δίνουν το τελειωτικό χτύπημα. Τούτος ο Robin Hood, είναι χειρότερος από την εκδοχή του Kevin Costner, χειρότερος από το προπολεμικό  πρότυπο του Erol Flyn και δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα ακόμη και με την παρωδία του Μέλ Μπρουκς, “Ρομπέν των Δασών, οι ήρωες με τα κολάν”..

ΥΓ1: Βρε λέτε, να προκύψει καμιά μύνηση από τον Σπίλμπεργκ για την σκηνή της απόβασης των γαλλικών στρατευμάτων (βλέπε Saving Private Ryan);

ΥΓ2: Εκείνο το σφυρί που κράδαινε ο Ρόμπιν, αντί σπαθιού ή κάποιου δόρατος τελοσπάντων, ήταν πολύυυ απειλητικό!

ΥΓ3: Και επειδή σπαταλάω το χρόνο σας λέγοντας σας τι να μη δείτε, να προτείνω και κάτι; Mary and Max, animation από την Αυστραλία, ανακάλυψη του bro! 7.5 εύκολο.. η ιστορία της φιλίας δύο pen friends, δυο δυσλειτουργικών ανθρώπων, που δεν συναντήθηκαν ποτέ! Ιδιαίτερο χιούμορ, ωραίο OST, γενικώς κάτι πρωτότυπο και ξεχωριστό! Άι λάικ!