Λοιπόν, ο καιρός άνοιξε και συνακόλουθα βιώνω περιόδους έντονης τενίτιδας (ιν άδερ γουόρντς το κόλλημα με το τένις). Έτσι παίζω κάθε μέρα τένις, για κανένα διωράκι και παράλληλα παρακολουθώ μετά μανίας τα τουρνούα τένις που προετοιμάζουν το έδαφος για το μεγάλο Γκραν Σλαμ του Ρολάν Γκαρός. Σήμερις λοιπόν, έπεσα στον αγώνα του Ρότζερ Φέντερερ (νο1 στον κόσμο για χρόνια και ίσως ο καλύτερος τενίστας όλων των εποχών) με τον άσημο Λετονό Έρνεστ Γκούλμπις (στον προηγούμενο γύρο o Gulbis απέκλεισε τον Μ. Παγδατή). Το νο1 εναντίον του νο40.
Ο Γκούλμπις έκανε το παιχνίδι της ζωής του, ενώ ο Ρότζερ, ήταν σε πολύ μέτρια ημέρα. Ωστόσο μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο πριν ηττηθεί (!) , παρέμενε προβληματισμένος μεν, ωστόσο αγωνιστικός, ψύχραιμος, αποφασιστικός. Όταν σταμάτησε να καταστρέφει τα ματς πόιντ του Γκούλμπις (χρειάστηκε 6 ολόκληρα ματς πόιντγια να λυγίσει ο Ρότζερ) ήρθε η στιγμή της καθιερωμένης χειραψίας νικητή και ηττημένου! Λοιπόν, ο Ρότζερ για άλλη μια φορά έδειξε πόσο κορυφαίος είναι στο να χάνει. Στη στιγμή της μεγάλης του στεναχώριας κρατούσε ένα ζεστό χαμόγελο για τον αντίπαλό του! Πριν από δύο μήνες, όταν ήρθε η σειρά του Παγδατή να τον νικήσει, είχε να πει ένα τεράστιο κοπλιμέντο λίγο μετά την ήττα του: “Μπορεί να με νίκησε ο Μάρκος, αλλά είναι σίγουρο ότι μπορεί να παίξει αρκετά καλύτερα από αυτό που κατάφερε σήμερα”. Πολύ τον ζήλεψα σήμερα!
Γιατί όλη ετούτη η πολυλογία; Διότι ο υποφαινόμενος, έχει θέμα με την ήττα! Με τον φίλο Μήτσο ουσιαστικά αρχίσαμε μαζί να παίζουμε τένις. Το πρώτο διάστημα (κανένα 7μηνο) απλά ανταλλάσαμε μπαλιές!Ώσπου ο μήτσος, μια ωραία πρωία, όταν του είπα ότι σε σταθερή βάση αποδίδω 
καλύτερα από αυτόν, με προκαλεσε σε κανονικό αγώνα, γεγονός που έτρεμα, υπό το φόβο της ήττας. Τελικά τον νίκησα άνετα, και για τους επόμενους 5 μήνες τον νικούσα συνέχεια (δλδ δεν έπαιρνε καν ένα σετ). Εεεε μια μέρα ήρθε η στιγμή να χάσω (ένα σετ)! Τέτοια τσατίλα και απουσία κομψότητας και άνεσης, τέτοιο σφίξιμο (ούτε μετά από 7ήμερη αποχή από την τουαλέτα), τέτοιο ψυχολογικό βάρος όσο με σκέπαζε η σκια της ήττας.. απαπα! Ε, όταν πια έχασα και ηρέμησα, μου έφυγε το τεράστιοοοο βάρος της πρώτης ήττας.
Στο σχολείο τα πήγαινα πάντα καλά! Κάποια στιγμή στο Γυμνάσιο, στην Οικιακή οικονομία η ανυπόφορη/αντιπαθέσατατη/ξινή καθηγήτρια μου χαρίζει ένα υπέροχο 14άρι στο πρώτο τεστ της χρονιάς, το οποίο ήταν η πρώτη μεγάλη μου ήττα στα μαθητικά μου χρόνια. Πήρε καιρό για να το ξεπεράσω.
Και έρχεται το 3ο εξάμηνο στην πολυαγαπημένη σχολή μου! Το μάθημα-παλούκι ήταν η βιολογία Κυττάρου (800 ωραιότατες σελίδες προς αποστήθιση). Και εγώ ήμουν σε έρωτες με νεαρή βιολόγα. Οι μέρες εξανεμίστηκαν και μείνανε 3 μόλις! Τότε εμφανίστηκε και πάλι το ίδιο σύνδρομο. Αυτό οδήγησε σε 3 κολασμένες μέρες τις οποίες θυμάμαι πολύ θολά (μηχανισμός άμυνας). Σε αυτές τις 3 μέρες πρέπει να διάβασα πάνω από 45 ώρες και κοιμόμουν 3 με 4, κάθε μέρα. Πλυν όμως εγώ δεν μπορώ να μάθω κάτι, αν δεν το κατανοήσω (και δεν είχα χρόνο για κάτι τέτοιο). Οπότε η προσπάθεια για αποστήθιση, ήταν εκ προοιμίου καταδικασμένη.
Με θυμάμαι να βγαίνω από το σπίτι στις 8.50 (μόλις είχα τελειώσει την τελευταία απελπισμένη επανάληψη), ζαλισμένος, με θαμπά μάτια, να βρίσκω ένα ταξάκι για να με πάει στη σχολή και μετά από ένα ακόμη μαρτυρικό 3ωρο εκεί να βγαίνω έξω αδυνατώντας να δω (κάτι θαμπές εικόνες μόνο έβλεπα), να μην αναγνωρίζω πρόσωπα και άλλα τέτοια κομψά και χαριτωμένα. Φυσικά η τιμωρία για την ηλιθιότητά μου ήταν ακόμη μεγαλύτερη.. η εξεταστική πήγε στράφι, καθώς αδυνατούσα να διαβάσω συστηματικά μετά από αυτό το περιστατικό και μέχρι το Μάιο, αρκούσαν 10 λεπτά διαβάσματος για να βραχυκυκλώσουν (μιλώντας απόλυτα κυριολεκτικά) το μυαλό μου. Προφανώς βίωσα μια σούπερ υπερκόπωση, προϊόν της ανικανότητας μου να απολαύσω την αποτυχία μου!
Θα μπορούσα να σας μιλάω για ώρες για τις υπέροχες αποτυχίες μου και πόσο δύσκολο μου είναι να τις αποδέχομαι και να κερδίζω από αυτές, αλλά θα σας κουράσω. Ωστόσο αν υπάρχουν τιπς, ιδέες, κολπάκια πάνω στο σημερινό θέμα, παρακαλείσθε όπως τα παραθέσετε παρακάτω.
Όσο σκέφτομαι πόσες προκλήσεις μου επιφυλάσσει ακόμη η μοίρα μου και πόσο πιο σημαντικές θα είναι από αυτές που έχω αντιμετωπίσει ως τώρα, ζορίζομαι άσχημα στην ιδέα ότι δεν ξέρω να χάνω!
Η καθηγήτρια ήταν η … miss Piggy?
Aγαπητέ, κανείς δεν ξέρει να χάνει καλύτερα από σένα. Κι αν ακούσεις μεγάλες κουβέντες εδώ ή αλλού, δε ξέρεις τι κάνουν πίσω στο σπίτι όλοι αυτοί που έδειξαν τόση αβρότητα κ μεγαλοψυχία στη σκηνή. Κανείς δε θέλει να χάνει. Αλλά χάνουμε κιόλας. Βαθμούς, παρτίδες τένις, έρωτες, φίλους, μέρη αγαπημένα…. και πολλά άλλα. Εγώ λέω ότι ξέρεις να χάνεις μια χαρά, αφού το παραδέχεσαι. Αλλά, επίσης στο κομμάτι της ζωής,στην πλευρά εκείνη που δε χρειάζεται να κερδίσεις (ή να χάσεις) που για μένα είναι η σημαντικότερη, στέκεσαι πολύ καλά, γιατί είσαι καλό άτομο.
Τζορτζ, εξάκτλι!
Βασίλη με συγκίνησες παλιόπαιδο, πολύ με συγκίνησες και πιστεύω με κατάφερες να σου κανονίσω ραντεβούυυ με την σεξουάλα φίλη από το φέισμπουκ (βλ. κόμμεντς προηγούμενου ποστ)!
Ευχαριστώω πολύ
Μετά χαράς να σου έδινα μια συμβουλή , αλλά είναι τόσο το μέγεθος του προσωπικού μου αγώνα για να καταπολεμήσω κ εγώ αυτό το πράγμα, που δεν θα σε βοηθήσω!!
Αν θες βέβαια συμβουλή, πάρε αυτή: Μην διανοηθείς να με κερδίσεις ποτέ σκόπιμα ή άθελά σου, στην Μονόπολη. Αι κιλ γιουυυυ
Ούτε συ εμένα στο γκρινιάρη! Ωωωπ φλασιά! Θυμάμαι τον εαυτό μου 7, 8 χρονών να παίζουμε στης γιαγιάς μου με τα αγαπημένα ξαδέρφια γκρινιάρη.. η ήττα κοντοζύγωνε, και ο Τάκης φέρνει την τελευταία ζαριά που χρειαζόταν για να νικήσει! Με θυμάμαι αρχικά να προσπαθώ να βγάλω ένα χαμογελάκι (μια απέλπιδα προσπάθεια αβρότητας) αλλά να καταλαβαίνω ότι δεν μου βγαίνει με τπτ, οπότε η τσατίλα μου ξεσπάει σαν καταγίδα, αρχίζω να στριγγλάω και πετάω τον γκρινιάρη από το τραπέζι! Αυτό θα πει να ξέρεις να χάνειιις!
Τωρα που ειπατε γκρινιαρη, θυμαμαι πιο μικρη που αναγκαζα τη μανα μου να παιξουμε γκρινιαρη και φιδακι γτ δεν ειχα αλλα παιδακια ευκαιρα:Ρ
Και παντα με νικουσε κι εγω θυμωνα κι αρχιζα να κλαιω!!Δε φτανει που σε παιζουμε κυρια μου,μας νικας κι απο πανω?!
Πολύ σωστή η παρατήρηση σου! Αφού σου κάνουμε την τιμή να σε παίξουμε, χάσε και μη λες πολλάαα!
επίσης έχεις πολύ πλάκα όταν θυμώνεις που σουτάρεις και βγαίνει κάπως έξω ….Γαμότι μου γαμώωωωω …μάλλον είναι και αυτό ένα είδος προσωπικής ήττας :p !
ΥΓ : ρε σε έχω σε ότι άθλημα θες που να σκάσεις !!(..not)
Άντε βρε από δώ, Γιωργάκηη… Ψοφάτε για πλάκα κ θα μου φέρεις καμμιά Orca, κ μετά θα με βάλεις σε κάνα blog “Ο μ@λ@κ@ς (εγώ) σε πρόγραμμα της WWF” ή κάτι τέτοιο…. Αντε από δω….
μίμΟς άσε και έχω και για τη γούνα σου πολλά ραμμένα
θα ξεχάσω την τσατίλα σου όταν δεν τα κατάφερνες πολύ καλά στο μπάσκετ ή στο πινγκ πονγκ? ε ε ε? :p
Βασίλη ΟΧΙ ποτέ! Εγώ για σεένα δουλεύυυω!
ασχετο αλλα βρήκα ποιος σου έκλεψε την κιθάρα http://www.youtube.com/watch?v=4zZbeuupvu4&feature=PlayList&p=B320899D72D4111A&playnext_from=PL&playnext=1&index=47
μια τέτοια δεν ήταν η blade ή κάνω λάθος???? αρκει τώρα να βρείς τα ηλεκτρονικα ίχνη του και να πάμε να τον δείρουμε!
Αναρωτιέμαι γιατί το πόσταρες αυτό, στο συγκεκριμένο ποστ :p
Αλλά ναι αυτή είναι , αυτός μου την έκλεψε ΠΙΑΣΤΕ ΤΟΝ ΠΙΑΣΤΕ ΤΟΟΝ
Η Blade ήταν κόκκινη, αλλά δεν είχε σχέση με αυτή στο βίντεο. Iδού ποια ήντουνε:
http://malko.pl/photo/zoom_pic/blade-durango.jpg
Τo συγκεκριμένο μοντέλο (Ντουράνγκο) βγαίνει σε ποιο κλασικό σχέδιο πλέον. Γκουγκλ Μπλέιντ εντ γιου γουίλ σι.
αα τανάσιουυς έχεις δίκιοο , τώρα που την κοίταξα πιο προσεκτικά! ΑΚΥΡΟ, μην τον πιάσετεεεε!
Ε τώρα εκεί που κάθεσαι ωραία και καλά παίζοντας κιθαρίτσα να μπουκάρουν οι άντρες της ομάδας C.O.M.F.I.S. και να σε σβερκώσουν χωρίς λόγο και αιτία; Αίσχος κύριε Πρόεδρα!
Ξεθαψα αυτο το ποστ- ειχε πολυ πλακα και η συμβουλη μου ειναι μια!
Nadal for ever!
αν και φεντερερικός, έχω να πω ότι τον συμπαθώ τον ναδαλάκο. Ευγενικός, όχι σνομπ, αγωνιστής, φοβερός και ετούτος, όπως και πολλοί άλλοι τενίστες.. τους συγκρίνω με μερικούς αντίστοιχους σταρ στο ποδόσφαιρο, όπως Ρονάλντο και απέχουν μίλια στο θέμα της συμπεριφοράς.