Είναι από αυτές τις ταινίες που κάποιος, από την αρχή ως το τέλος τους, αναρωτιέται αν πρόκειται για παρωδία η κανονική ταινία! Και στο τέλος καταλήγει, πολύ σωστά, ότι πρόκειται για παρωδία! Το κακό είναι ότι αυτοί που την έφτιαξαν, νόμιζαν ότι φτιάχνουν κανονική ταινία! Ή τουλάχιστον, έτσι μας είπαν εμάς, των ανίδεων!

Αν σκέφτεστε να την δείτε στο σινεμά και δεν είστε κάτω των 10, σας ξορκίζω, μην την δείτε!! Εκτός αν το κάνετε συνειδητοποιημένα. Όπως εγώ, εν πλήρει γνώσει, στον κολοφώνα της βαρεμάρας μου, αποφάσισα να την απόλαυσω, από την άνεση του καναπέ μου!

Ένας Ζίους ατακατζής (ταλαίπωρε Λιαμ), ένα πιπίνι, που την έλεγαν Ηώ, μια πολύ ξενερουά Ανδρομέδα, που δικαίως ο Περσέας την έφτυσε, για χάρη της Ηούς, ένας Σπύρος, ένας Στελάρας, αλλά και ένας Εουσέβιους, προσπαθούν να σώσουν το Άργος! Κάπου εκεί εμφανίστηκαν 6, 7 μηχανικοί σκορπιοί που πολύ εζόρισαν την συντροφιά των καλών! Στο τέλος, παρουσιάστηκε ένας τύπος με ένα μεταλλικό κάλυμμα στο κεφάλι (ο οποίος μιλούσε μια ακατάληπτη γλώσσα, αλλά κάποια στιγμή πέταξε και ένα “together”) που τους κάλεσε να πάρουν μια βόλτα με τον δικό του μεταλλικό σκορπιό!

Όταν χρειάστηκε να πάνε στον κάτω κόσμο για να βρουν τη Μέδουσα, όλοι αυτοί, επειδή δεν είχαν ψιλά, αναγκάστηκαν να φεσώσουν τον Ζίους! Έτσι εμφανίστηκε ο Χάροντας, με τη βάρκα του, που καμία σχέση δεν έχει με την εικόνα που έχει περάσει από τη μυθολογία.. επρόκειτο για κοτζάμ κρουαζιερόπλοιο, με καμπίνες κλπ κλπ, όπου μπορούσαν εύκολα να χαλαρώσουν οι ναυτιλομένοι, πριν την μάχη με την Μέδουσα που, ειρήσθω εν παρόδω, δεν ήταν και τόσο άσχημο κορίτσι, μάλλον χαριτωμένη την βρήκα, άνετα θα έκανα κάτι μαζί της!

Εν πάσει περιπτώσει, αφού την ξεπαστρέψε και αυτήνα (sic) ο Πέρσιους, επέστρεψε στο Άργος, που κινδύνευε από το Κράκεν (ελληνική απόδοση: Θαλάσσιος δράκος) και τον Άδη. Ε, το κράκεν πλησίαζε την πόλη γύρω στα 10 λεπτά! Και πλησίαζε και πλησίαζεε – πολύ ώρα εν πάσει περιπτώσει- … όταν έφτασε, ο Περσέας ήταν εκεί , έβγαλε το κεφάλι της μέδουσας και τσακ μπαμ το πέτρωσε, πήρε και ένα θεϊκό σπαθί και το πέταξε στον Άδη (οπότε και τον έστειλε στα Τάρταρα) και ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα με συνοπτικές διαδικασίες.

Συγχαρητήρια στον Λουί Λετεριέ, που καταφέρνει να κοιτάξει στα μάτια τον Ρόλαντ Έμεριχ – βρε αγόρι μου έχεις κάνει και το Danny The Dog που είχε κάτι, αν μη τι άλλο-. Όσο για τον Γουόρθινγκτον σήκωσε την ταινία στα μούσκουλά του και θα μείνει στην ιστορία για έναν ακόμη απαιτητικό ρόλο που έφερε σε πέρας με απόλυτη επιτυχία! Για τους Νίσον και Φάινς.. ίσως να περνούν οικονομικά ζόρια, άλλη εξήγηση δεν μπορώ να δώσω!! Το 3αράκι, το κερδίζει με την αξία του αυτό το, άνευ προηγούμενου, κλάσιμο των Τιτάνων!

Τώρα, για να μιλήσουμε και λίγο πιο σοβαρά, αν έχετε αποφασίσει να περάσετε κάποιο από τα επόμενα βράδια σας με μια ταινία, γιατί δεν δίνετε μια ευκαιρία στο υπέροχο Prοposition; Μόλις είδα το The Road, τσέκαρα τις προηγούμενες δουλειές του σκηνοθέτη John Hillcoat. Ο τύπος ουσιαστικά είχε σκηνοθετήσει, στο πρόσφατο παρελθόν, μόνο άλλη μια ταινία, το Preposition, οπότε οι πι8ανότητες για κάτι καλό ήταν μεγάλες.. και πράγματι.. έχουμε να κάνουμε με ένα βαρύ, βαθιά εσωτερικό γουέστερν, που μας μεταφέρει στην Αυστραλία του 19ου αιώνα όπου ο σκληρός σερίφης/αστυνομος προσπαθεί να πιάσει έναν επικίνδυνο δολοφόνο, εκβιάζοντας τον αδερφό του!

Από την φωτογραφία και το καστ (Γκάι Πιρς, Ρέι Γουίνστον, Έμιλι Γουάτσον, Τζον Χαρτ), μέχρι την υπέροχη μουσική (και πάλι των Nick Cave, Waren Ellis) και από τις ερμηνείες (πόσο πολύ αγαπάμε Πηρς), τους πολύ καλά σκιαγραφημένους χαρακτήρες, μέχρι την βαριά και ασήκωτη ατμόσφαιρα, όλα είναι όπως θα έπρεπε να ήταν! 8.5!