Εψές συνέβησε κάτι που είχε χρόοοοονια να συμβεί! Ο γυρισμός από τις Πασχαλινές διακοπές πραγματοποιήθηκε με τον πιο ταλαίπωρο τρόπο που μπορεί κάποιος να σκεφτεί. Τούτη η εμπειρία μου θύμισε το ένδοξο παρελθόν μου, τότε που τα φράγκα ήταν πραγματικά λιγα και η προνοητικότητα στο 0 και προσπαθούσα με το minimum των εξόδων να κάνω ταξίδια από την Χίο στη Σαλόνικα και ανάποδα, χρησιμοποιώντας αυτά τα 2: Πλοίο και τρένο.
Λοιπόν, σε αυτά τα ταξίδια οι προσπάθειες για περικοπές εξόδων ήταν συγκλονιστικές. 3η θέση στο πλοίο, διότι η καμπίνα κοστίζει, μηδενικά έξοδα εν πλω, εφοδιασμός με κλασσικό θεσσαλονικιό κουλούρι (2 με 3 τεμάχια, καθότι ήταν φτηνά και χορταίνουν) και ένα μπουκαλάκι νερό, πριν τη διαδρομή με το τρένο! Μαζί με ένα περιοδικό “Τρίποντο” που κόστιζε 700 δραχμές, για να περνάει η ώρα!
H όλη ταλαιπωρία δεν οφειλόταν μόνο στην πολιτική λιτότητας που ακολουθούσε ο γράφων. Τα καθίσματα του “Intercity” είναι ένα ξακουστό επίτευγμα στην κατηγορία “άθλια ανατομικά κατασκευή“! Δεν υπάρχει τρόπος, για κανένα ανθρώπινο κορμί, να καθίσει σε αυτά για 2 ώρες χωρίς να βασανιστεί η πλάτη του!
Επίσης, το διωράκι στο οποίο το πλοίο περνάει από το Κάβο Ντόρο ήταν σχεδόν πάντα επεισοδιακό! Φουρτούνα και ανελέητο κούνημα ανακάτευαν το ευαίσθητο στομαχάκι μου. Μόνη λύση, να ξαπλώσω φαρδύς πλατύς, όπου βρω. Σχεδόν πάντα έφτανα στον προορισμό μου σε μαύρα χάλια, απόλυτα μπίχλας και εξουθενωμένος από την θαλασσοταραχή.
Στην όλη ταλαίπωρη εμπειρία αυτών των ταξιδιών συνέβαλε, τέλος, με τρόπο καταλυτικό, η εμμονή μου, κάθε που μεταφερόμουν από Χίο προς Σαλόνικα, ή το αντίθετο, να κουβαλάω όλη μου την περιουσία. Έπρεπε απαραιτήτως, οπουδήποτε βρισκόμουν, να έχω μαζί μου, την ακουστική κιθάρα μου, την ηλεκτρική κιθάρα μου, το συνθεσάιζέρ μου (25 κιλά) αλλά και έναν ενισχυτή. Χώρια την βαλίτσα μου και ό,τι άλλο κουβαλούσα! Οπότε, φανταστείτε έναν άνθρωπο, με το ζόρι 1.70, να κουβαλάει ζωσμένος βαλίτσες και τσάντες στο λαιμό και στους δύο ώμους, ενώ τα χέρια ήταν απασχολήμενα με το να αγκαλιάσουν για να μεταφέρουν το Συνθ. Ωραίες εικόνες, αλλά έτσι μόνο μπορούσα να τα έχω καλά με τον εαυτό μου!
Εδώ αναγκαστικά θα μπεί ένα κλισεδιάρικο “Τα χρόνια πέρασαν, ο comfis μεγάλωσε..” και να ‘μαι πάλι στο ίδιο ταξίδι.
Με το μικρό βαλιτσάκι που ζυγίζει 4, 5 κιλά και έχει και ροδάκια, και ένα μικροσκοπικό τσαντάκι, ανεβαίνω στο πλοίο και αμέσως πηγαίνω στην καμπίνα μου, ξαπλώνω, ανοίγω την τιβι και φαντάσιώνομαι το απόλυτα κουλ ταξίδι μου. Αμ δε, που άρχισε να κουνάει πάλι, το ηλίθιο, σαν ξεβιδωμένο. Κρύος ιδρώτας, ζαλάδα και τα σχετικά είναι τα πρώτα συμπτώματα. Αμέσως καταπινω την δραμαμίνη μου, ξάπλωνω σε στάση που βολεύει το στομάχι (ανάμεσα στο μπρούμυτα και στο ανάσκελα) και περιμένω. Τζίφος, η κατάσταση χειροτέρευει! Και τότε θυμάμαι το κόλπο που εφάρμοζα παλιά. Άρχιζω να σκέφτομαι όμορφες εικόνες (εμένα, πάνω στη σκηνή και το κοινό από κάτω να παραληρεί – πάντα ήσουν καραψωνάρα μωρή, έλα παραδέξου το- ) και ωω του θαύματος, η ανακατοσούρα σταδιακά απομακρύνεται!
Η μυρωδιά του Πειραία, την στιγμή που πατάς το πόδι σου στο λιμάνι, είναι ίδια και απαράλλαχτη όπως τότε που τον πρωτοεπισκέφτηκα, στα 15 μου. Και όσο βρωμερή και αν είναι, αυτόματα ξυπνάει μνήμες παλιές και νοσταλγικές.
Πόσο καιρό είχα να επισκεφτώ τον Σταθμό Λαρίσης! Ο μι τζι, ένα ακόμη λινκ προς παλιές μνήμες! Η αίσθηση είναι ακόμη πιο έντονη, μόλις πατάω στο θρυλικό ιντερσίτυ! Αυτό και αν δεν άλλαξε, ούτε τόσο δα! Μόνο 7, 8 χρόνια πιο παλιό, πιο βρώμικο και πιο διαλυμένο! Μόνο η φθορά του χρόνου! Ααα συν ότι δεν χρειάζομαι πια κουλούρια σαλονίκης, μπορώ να αγοράσω σάντουιτς ή να πιω ζεστό καφεδάκι! Το “Τρίποντο” έδωσε τη θέση του στην προβολή μια ταινίας από το λαπτοπάκι μου, ενώ η τσαντούλα με τις κασσέτες μουσικής αντικαταστάθηκε από το mp3 player μου!
Μα δεν μπορεί.. αναμφίβολα πρόκειται για ντέζα βου! Αυτό το ταξίδι το έχω ξανακάνει, το νιώθω, είμαι ακόμη ο ίδιος, το ταξίδι είναι ακόμη το ίδιο, το τρένο και το πλοίο είναι και αυτά τα ίδια, ο αρχικαμαρώτος έχει απλά μεγαλύτερους κροτάφους, ο Πειραίας μυρίζει με τον ίδιο τρόπο, όλα είναι ίδια, αλλά 10 χρόνια μεγαλύτερα, ή μήπως δεν πέρασε παρά ενα λεπτό από τότε;
Καληνύχτες!
time is nothing…. =)
και συνεχιζουμε… καλημερες
καλημέρα first! twist and change , time is nothing , regret everything θα προσθέσω εγώ (nevermore)
που να κάθόσουν και σε θέσεις κάρβουνου ,comfakie-tzinobile, αφου η βάσως δεν είχε θέμα και με την ταχύτητα του ιντερσιτυ πάλι καλά! :Ρ
Μόνο στα λόγια πλέον είναι ο καρβουνιάρης.. αφού τα καρβουνοτρένα, είναι πιο καινούρια από τα ιντερσίτικα! Ω ρε λέμε μιμάκηζ, 6.36 το κόμεντ σου! Α ρε σκληρά εργαζόμενη εργατιάαααα
Δεν ξέρω αν time is nothing, πάντως σίγουρα η αίσθηση του χρόνου που περνάει τείνει να μηδενιστεί
Έχω κάνει χρυσό τον Deutsche Bahn (γερμανικός σιδηρόδρομος) για λόγους…αισθηματικούς. Κοστίζει, αλλά αξίζει (χαραμίζομαι ρε στην έρευνα, δγιαφημιστής έπρεπε να γίνω). Θα πω μόνο ότι η 2η θέση είναι πολύ καλύτερη από την 1η του ΟΣΕ, ακόμα και στα απλά τρένα (εννοώ τα μη-ICE, με τα οποία συνήθως ταξιδεύω).
Tι εστί ΙCE (ΙnterCity Express, τρένα μακρών αποστάσεων):
Θυμάμαι χαρακτηριστικά την τελευταία μου εμπειρία στον σταθμό Λαρίσης. Έφτασα σε σημείο να είμαι “ΘΑ ΤΑ ΣΠΑΣΩ ΟΛΑ ΕΔΩ ΜΕΣΑ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΟΥΤΩΣ ‘Η ΑΛΛΩΣ!”. Φεστιβάλ αθλιότητας και αλητείας!
Πήγα να βάλω εικόνα στο ποστ μου, αλλά ή κάτι έκανα λάθος, ή δεν επιτρέπεται. Ιδού τα links:
http://en.wikipedia.org/wiki/Intercity-Express
http://ti.org/ICE.jpg
http://www.firstcrapitalconnect.co.uk/images/germain%20ice%20train.jpg
αχαχχααχ “θα τα σπάσω όλα εδώ μέσα, και δεν είναι και πολλά ούτως ή άλλως”
ναι ναι, τεράστια ομοιότητα του ιντερσίτυ μας, με τούτα τα ιντερσίτι που μας δείχνεις στις φώτοζ! :p
Α ρε comfi τα απεχθάνομαι τα πλοία αλλά λόγω του ότι το εισητήριο κοστίζει μόλις 18 ευρω δεν έχω άλλη επιλογή απο το να τα αγαπήσω!!!!
Καραβίλα for ever!!!!
το ICE ειναι ανυπερβλητη λατρεια. απλα χαιρεσαι να ταξιδευεις με τρενο οταν τα παιρνεις :ρ
Όπως ακριβώς τα λες. Όλο μ’αυτά μετακινούμαι. Παρεμπιπτόντως, αύριο θα ταξιδέψω (μουέχ!). Έχεις Bahncard? Πήρες μια επιστολή στην οποία ζητούσαν συγγνώμη για την ταλαιπωρία που υπέστη ο κόσμος το χειμώνα λόγω κακοκαιρίας, η οποία δημιούργησε πολλά τεχνικά προβλήματα σε τρένα και γραμμές; Και όχι μόνο ζητούσαν συγγνώμη, αλλά χάριζαν και 1500 πόντους στο έτσι! Στην Ελλάδα αν πας, όχι να διαμαρτυρηθείς, αλλά να ζητήσεις το δίκιο σου, παίζει ν’ ακούσεις και κανένα “άντ’ αγόρι μου από δω πέρα μη σε φορτώσουμε σε καμιά σκευοφόρο και βρεθείς σε κάνα Γοργοπόταμο”.
ααα και μένα, όταν τους διαμαρτυρήθηκα για την ξεχαρβαλωμένη βρύση στην τουαλέτα, έσπευσαν να μου κάνουν δώρο 1 ώρα σιάτσου μασάζ, από ειδική μασέρ εξ ανατολάς, για να ηρεμήσουν την ταλαιπωρημένη ψυχούλα μου! ωραία ήταν
mariguela, όσο για την δική σου περίπτωση έχεις απόλυτο δίκιο.. 18 ευρώ με 80-90 που κοστίζει το αεροπλάνο, δεν συγκρίνονται.. όμως εγώ έβγαινα με τα ίδια ή και παραπάνω, χρησιμοποιώντας τα δύο μέσα, σε σχέση με το απευθείας αεροπλανάκι.. αλλά τότε είχα κάτι μυαλά.. τρεις λαλούν και δυο χορεύουν
Αυτο που καταλαβα ειναι οτι παντα ησουν “με το ζορι 1,70″ .
Τωρα που μεγαλωσες σπαταλας τα λεφτα σου στα ζεστα καφεδακια του τραινου κι οταν παμε Ζωγ… και Αιθ… το πορτοφολι σου ειναι παντα αδειο.
πόσοοο κωλόοοοπαιδο είσαιιιι ! πόσοοο ακόμη θα μου το κοπανάς γκαντ ντάααμιτ :p
μιαμιση φορά συνέβησε και μου το λες 4 χρόνια…
καλα το μισο πως το μετραας; ασε που ειχα καιρο να σε πειραξω γιαυτο. και το αμερικανικο τελειοοοο.
αυριο κατα τις τεσσερες στο λοφο εισαι; με λεφτα,,,,,
δεν ξέρω πως το μετράω το μισό! αύριο κατα τις 4 λες ε? θέλω να κανονίσω ένα τενις.. αν δεν γίνεται 4 και γίνεται πιο αργά θα μπορείς;; επί του θέματος όλα αυτά ε; :p
θα σε παρω το πρωι….
επι του θεματος, μου θυμισες τα δυο καραβια απο χιο για ηρακλειο, χωρις καμπινα οπως κι εσυ, αλλα και χωρις κουλουρια γιατι εγω επαιρνα gauloises με 600 δρχ .
ε όχιιι! τα δυο κουλοούρια κοστιζαν 200 δραχμες.. είσαι χαζός! θα μπορούσες να αγοράσεις 6 ολόκληρα κουλούριαα
Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ!!! Βέβαια εδώ υπάρχουν αλλαγές!!! Δεν είσαι ο ίδιος ξαδερφούλη μου όταν πλέον έχει δίκλινη καμπίνα και laptop!!! H ταλαιπωρία, όμως, σου φαίνεται η ίδια!!!!!
Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν
ποτέ!!! Βέβαια εδώ υπάρχουν αλλαγές!!! Δεν είσαι ο ίδιος ξαδερφούλη μου όταν πλέον έχει δίκλινη καμπίνα και laptop!!! H ταλαιπωρία, όμως, σου φαίνεται η ίδια!!!!!
Τι διαφορά να σου κάνει η δίκλινη καμπίνα και το λαπτοπίδιο, η αίσθηση που αφήνει η όλη εμπειρία ήταν ίδια και απαρράλαχτη!!
άσε που τώρα θυμήθηκα ότι σε ένα από αυτά τα ταξίδια με το τρένο είχα πάρει φώτοζ με την προϊστορική web cam μου (soundblaster) από όλους του σταθμούς του τρένου της διαδρομής Θεσσαλονίκη Αθήνα) και κρατούσα σχετικές σημειώσεις για να γράψω ένα σχετικό αρθράκι για το enjoy.gr . Το άρθρο αυτό δεν γράφτηκε ποτέ. Άσχετο, αλλά το θυμήθηκα!
Για να μη θυμηθώ ένα ταξίδι από χίο αθήνα που ω του θαύματος δεν κουνούσε και το περάσαμε όοοολο το βράδυ στα τραπεζάκια του σαλονιού της τρίτης θέσης με τον panadim78 να παίζουμε τάβλι. Νικούσε γύρω 12-3 αλλά μέχρι το τέλος το μάζεψα στο 15-13!