Ελάτε, πείτε την αλήθεια, παραδεχτείτε το.. όλοι εσείς εδώ μέσα, σίγουρα κάποια στιγμή στη ζωή σας θελήσατε να γίνετε μεγάλοι κιθαρίστες.. και εγώ έπεσα στην ίδια παγίδα, το ομολογώ!! Και εκεί που όλα έδειχναν ότι κάθε μου προσπάθεια να γίνω βιρτουόζος κιθαρίστας κατέληγε σε αδιέξοδο, συνάντησα την γκουρού της κιθάρας ,Orkilletus, που μέσα από το Touch of evil των Judas Priest, κάνει υψηλού επιπέδου διδασκαλία στην τέχνη της κιθάρας!

Ήδη η περιγραφή του βίντεο αφοπλιστικά ανέφερε: “I hope it helps ^^ “! Bλέπουμε όλοι ότι η Orkillatus, είναι άνθρωπος απλός και καταδεκτικός, πρόθυμη να μας δώσει τα φώτα της, με τρόπο τσαχπίνικο, όπως υποδηλώνουν και τα emoticon που ακολουθούν!! Το video ξεκινάει χωρίς ήχο, αλλά η Ο. είναι εκεί για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους και να μας εξηγήσει: “You have to turn it very loud…” . Μια έξυπνη κίνηση από την Ο., στην προσπάθεια να οξύνει την ακοή του κάθε  λογής γουόνα μπι βιρτουόζου! Τέσπα, δυναμώνω στο φουλ την ένταση και στο βάθος κάτι ακούγεται!

To βίντεο είναι χάρμα ειδέσθε από την αρχή ως το τέλος του, αλλά διάλεξα κάποια χάι λάιτς του που πιστεύω ότι αξίζει να τονιστούν:

Αφου εκτελεί με απαράμιλλο τρόπο το κουπλέ, στα μέσα του ρεφρέν, στα 0.48 αποφασίζει να κάνει μια διακοπή και να μετρήσει τις θέσεις των τάστων, μέχρι το 1.01. Στη συνέχεια σοφά επιλέγει να μας παίξει το κουπλέ σε αργό ρυθμό! Στα μισά του, ορθά αποφασίζει πως ήρθε η ώρα για εκμάθηση συγχορδιών! Οκ, στα 2.07 το μάθημα συγχορδιών έχει πλέον ολοκληρωθεί και αρχίζει μαραθώνια εκπαίδευση για το ρεφρέν! Θέλοντας να ξαφνιάσει, απρόσμενα προχωράει στο σόλο, στα 3.05!

Εεε φτάνει πια με το σόλο, φαίνεται να σκέφτεται η Orkilletus.. παύση στο 3.52! Το μεγάλο ατού αυτού του βίντεο τιουτόριαλ είναι η απροβλεψιμότητά του. Εκεί που πραγματικά κανείς δεν ήξερε τι να περιμένει, η Ο. ξεκινάει και πάλι το σόλο, αυτή την φορά με εναλλαγή κανονικού ρυθμού και slow motion, επιτυγχάνοντας για μια ακόμη φορά κυριολεκτικά να μας πιάσει στον ύπνο! Ώσπου τελικά, λίγο πριν το φινάλε, αδυνατώντας να καταπιέσει τον Steve Vai που κρύβει μέσα της, αναλώνεται σε βιρτουόζικα κιθαριστικά περάσματα, υπενθυμίζοντάς μας, ότι μπορεί να γίναμε καλύτεροι κιθαρίστες, μετά την παρακολούθηση αυτού του τγιουτόριαλ, αλλά εν πάσει περιπτώσει πρέπει να φάμε πολλά ψωμιά για να την φτάσουμε, πόσο μάλλον να την ξεπεράσουμε..

Είναι χαρακτηριστικό το σχόλιο γοητευμένου μαθητευόμενου κιθαρίστα: Call me slow, but I’m not getting the joke.

YΓ: Απορώ, πως είναι δυνατόν κάποιοι τυχάρπαστοι bloggers, που έχουν ολόκληρη κατηγορία αφιερωμένη σε Τιουτόριαλς, να μην έχουν περιλάβει το εν λόγω αριστούργημα στις δημοσιεύσεις τους…