Ο λόγος που ξοδεύω  ώρες των ωρών να σας περιγράφω καινούριες ταινίες, που υπέπεσαν στην αντίληψή μου, δεν έχει να κάνει με την σνομπ εκδοχή του, κατά τα άλλα, κάθε άλλο παρά ανόητου, ξαδέλφου Παντελή: “Μωωρέ το είδαμε τώρα όλοι κριτικοί κινηματογράφου“! Το κίνητρο είναι άλλο: Σας περιγράφω, συνήθως δύο ειδών ταινίες.. Αυτές που τώρα παίζουν στο σινεμά και ενδεχομένως έχετε την απορία “Aξίζει να ξοδέψω 8-9 ευρώ για να την δω στο σινεμά;” Kαι εκείνες τις ταινίες του παρελθόντος, τις όχι πολύ διαφημισμένες, που ενδεχομένως να μην τις πήρατε είδηση, οπότε θέλω να στρέψω την προσοχή σας σε αυτές! Το City Island ανήκει στην δεύτερη κατηγορία!

Οι Rizzos, μένουν στο Μπρονξ, στην περιοχή City Island! Πρόκειται για μια οικογένεια εξ’συνθέσεως δυσλειτουργική: O πατήρ, σωφρονιστικός υπάλληλος και εν δυνάμει ηθοποιός, η ψυχωτική μάνα, η κόρη στρίπερ και ο γιός με φετίχ  “να ταϊζει υπέρβαρες κοπέλες”! Κοινός παρανομαστής στις σχέσεις τους: η ανειλικρίνεια! Όταν ο πατέρας διαπιστώνει ότι στην φυλακή που εργάζεται, βρίσκεται ο γιος του από μια πρώιμη ερωτική του σχέση, προσπαθεί να τον πλησιάσει και τούτο το γεγονός θα γίνει η αφετηρία ενός καταιγισμού απροόπτων που θα κάνουν τελικά την αλήθεια να λάμψει!

Κάποιος θα έλεγε ότι πρόκειται για μια κωμωδία συμπτώσεων και παρεξηγήσεων, όπως εκατοντάδες άλλες. Κι όμως, το City Island, είναι αρκετά παραπάνω από αυτό! Οπότε πρέπει να δώσουμε κρέντιτς στον σκηνοθέτη (που υπογράφει και το σενάριο) Raymond De Felitta, ο οποίος μου είναι παντελώς άγνωστος, αλλά δεν έχει να κάνει. Το όχι συγκλονιστικό σενάριο, μέσα από την φρέσκια, κεφάτη ματιά και το πηγαίο χιούμορ του ντιρέκτορα, αποκτάει ζωντάνια, και γίνεται ένα πολύυυυ ευχάριστο φιλμ, μακριά από κλισεδιάρικες βαρεμάρες!

To καστ ούτως ή άλλως είναι αξιόλογο, αλλά την παράσταση κλέβει ο Άντυ Γκαρσία, μακριά από τα “σκληρά” στερεότυπα του παρελθόντος, στον ρόλο του πάτερ φαμίλια που μάχεται για την οικογένειά του και για το προσωπικό του όνειρο, σε πείσμα των ανασφαλειών του. Αν και δεν μονοπωλεί το φιλμ, κάθε του εμφάνιση σε αυτό, το κάνει πιο αξιαγάπητο. Τζουλιάνα Μαργκούλις (τι περίεργα μάτια), Έμιλυ Μόρτιμερ και Άλαν Άρκιν, είναι ικανοποιητικότατοι στο δικό τους ρόλο, ενώ ο νεαρός Έζρα Μίλερ μου τράβηξε την προσοχή ως φετιχιστής έφηβος.

Αν η πλοκή δεν ήταν τόσο αναμενόμενη και το φινάλε τόσο προχειροφτιαγμένο και σχεδόν γλυκανάλατο, θα σας έλεγα ότι πρόκειται για ένα αδιαμφισβήτητο 8.5-αράκι! Τζίφος, τώρα φτάνει λίγο πάνω από το 7.5!