Άρτι αφιχθής από τα Βερολίνα, έπειτα από την τρίτη επίσκεψή μου εκεί, προσπαθούσα να σκεφτώ ποιο είναι το στοιχείο που διαφοροποίησε περισσότερο αυτη την εμπειρία από τις προηγούμενες. Ε λοιπόν, το δίχως άλλο, ήταν το Κρύο. Το Κρύο είναι ένα τέρας που σου επιτέθεται αρχικά στα κάθε λογής άκρα σου (μύτες αυτιά, χείλη, δάχτυλα.. σταμάατα βρε σάατυρεε) και αφού τα τσούξει/κάψει αρκετά, σου κόβει την ανάσα και σου πιέζει ασφυκτικά τον αυχένα.

Οι θερμοκρασίες κυμάνθηκαν από -8 εως 2 βαθμούς Κελσίου και το κρύο ήταν τσουχτερό. Το παραπάνω δεν ακούγεται πολύ τρομακτικό. Αντίθετα, τρομακτικό είναι το γεγονός ότι, τις 3 από τις 4 ημέρες κλείναμε 7-10 ώρες περπάτημα στην ύπαιθρο, με πολύωρα σταματήματα για να διαβάσουμε τις περιγραφές για κάθε είδους μνημείο/αξιοθέατο. Την πρώτη μέρα την πατήσαμε και δεν βάλαμε ότι ρούχα είχαμε και δεν είχαμε. Το πάθημα έγινε μάθημα: Φανέλα, πόλο, πουλοβεράκι, ζακέτα, μπουφάν χονδρό, διπλές κάλτσες, γάντια έμπειρα, σκουφάκι, κουκούλα του μπουφάν, κασκόλ που κάλυπτε ακόμη και την μύτη, συμπλήρωναν τον εξοπλισμό μας – ναι ναι καλά το ακούσατε δεν φορούσα ούτε παντελόνι, ούτε σώβρακο!  Ακόμα και έτσι το Βερολίνο δεν έχασε ούτε στο ελάχιστο την γοητεία του. Σε αντίθεση με το Βερολίνο, εγώ την έχασα όλη, θυμίζοντας πιο πολύ από ποτέ στη ζωή μου κρεμμύδι.

Στην Alexanderplatz, μύησα τους συνοδοιπόρους στα αμαρτωλά curry wurst (την επόμενη ανακαλύψαμε και τα bratwurst – σαφώς ανώτερα από τα προηγούμενα) και στην πρωτόγνωρη αίσθηση μιας ασυνήθιστης απλοχωριάς. Μια τεράστια πλατεία, σχεδόν άδεια από κόσμο και αμάξια, λόγω του Κρύου και του ότι βρισκόμαστε στο Βερολίνο

Κρόιτσμπεργκ εστεί η πιο “εναλλακτική” γειτονιά του Βερολίνου, στέκι των καλλιτεχνών της πόλης κλπ κλπ. Δυνατά σημεία η Τοπογραφία του Τρόμου (υπαίθριο φωτογραφικό μνημείο στο Ολοκαύτωμα) το οποίο αυτή την φορά μελέτησα πολύ προσεκτικά, παρόλο το τρέμουλο.  Τραγική -αν και ίσως υποβαθμίζει την βαρβαρότητα των γεγονότων-  σύνοψη των όσων διάβασα:  6 εκατομμύρια Εβραίοι δεν κατάφεραν να επιβίωσουν του Ολοκαυτώματος. Η εμπειρία συμπληρώθηκε με την επίσκεψη στο Εβραϊκό Μουσειο, με την περίεργη (άρα ευπρόσδεκτη) αρχιτεκτονική και τον “στενάχωρο” πρώτο όροφο με την καταγραφή της προσωπική ιστορίας πολλών εβραίων που βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη θηριωδία του ολοκαυτώματος -μέσα από γράμματα που αυτοί έστελναν στους δικούς τους-.

Ένα γράμμα από το Άουσβιτς

Στην ηλικία των 25 ο Hans-Peter Messerschmidt μεταφέρθηκε από το Βερολίνο στο Άουσβιτς! Εκεί, λίγο μετά, κατάφερε να στείλει ένα γράμμα σε ένα φίλο του, όπου περιγράφει τις συνθήκες εκεί. Ο Hans κατάφερε να επιζήσει:

“H καθημερινή ρουτίνα πηγαίνει ως εξής: Ξυπνάμε στις 4 το πρωί. Φτιάχνουμε τα κρεβάτια (στρώμα με δύο κουβέρτες). Ντυνόμαστε (Φανέλα, σορτς, ριγωτό παντελόνι, ριγωτό σακάκι, κάλτσες, μάλλινα υποδήματα) αλλά το ντύσιμο δεν αρκεί για να γλιτώσουμε το πάγωμα. Ακολουθεί πρωινό στην ύπαιθρο: Μισό καρβέλι ψωμί, ένα κομμάτι λουκάνικο, ή μαργαρίνη ή τυρί. Την βδομάδα τρώμε 200 γραμμάρια κρέας. Στις 6 το πρωί μας καλούν για να πάμε στους χώρους εργασίας μας, στο εργοτάξιο Buna Works”

Στο Τσεκ Ποιντ Τσάρλι (συνοριακή διάβαση μεταξύ ανατολικού και δυτικού Βερολίνου) θα νιώσεις περίεργα, όσες φορές και να το επισκεφθείς. Η γοητεία της διαιρεμένης πόλης, το περιλάλητο τείχος, οι φίλοι και σύγγενείς που σε μια νύχτα βρέθηκαν σε διαφορετικά στρατόπεδα, οι ψυχροπολεμικές δεκαετίες του 60 και του 70, είναι όλα εκεί σε αυτό το μικρό κομμάτι γης και σε αναγκάζουν να νιώσεις περίεργα, χωρίς να έχεις εντοπίσει ακριβώς τον λόγο. Το πανέμορφο καφέ Adler (δίπλα στο Check Point Charlie) πέθανε. Όσοι δεν προλάβατε να το επισκεφτείτε, χάσατε μια ευκαιρία να γευθείτε έναν kafe latte σε φόντο βγαλμένο από την δεκαετία του ’30.  Στη θέση του, το καινούριο, σαφώς λιγότερο ιδιαίτερο Cafe Einstein. Κρίμα..

To Κροατικό εστιατόρειο που πετύχαμε στον δρόμο μας μας φάνηκε καλή ιδέα.. και δικαιωθήκαμε.. Το Split είχε ένα σερβιτόρο μου έμοιαζε με τον Νίκολα Βουίσιτς και μεσόκοπες κυρίες, προφανώς κροάτισες, που ευθύμησαν και σηκώθηκαν για να χορέψουν και να τραγουδήσουν κροατικούς χορούς!

Σε πείσμα των όσων είχα διαβάσει για επερχόμενη κατεδάφισή της, η κατάληψη της οδού Oranienburger εξακολουθεί να στέκεται περήφανα στη θέση της. Το αναρχοαυτόνομο Zapata, στη βάση της, είναι από τα πιο ζωντανά βραδινά στέκια της πόλης. Ένα μίγμα από Ska p, Βαλκάνια παραληρήματα, Λάτιν και Ρέγκε έκανε τους θαμώνες να χορεύουν ασταμάτητα. Δυστυχώς η παρέα μου κάθε άλλο παρά χορευταράδικη ήταν οπότε αναλώθηκα να χαζεύω τα άπειρα που άξιζαν να χαζευτούν. Την παράσταση έκλεψε με άνεση αδύνατος τύπος, υπέρμετρα μελαγχρινός, με ελαφρώς σνομπ, υπερθετικά λάγνα μάτια και κόκκινο μπλουζάκι της φωτιάς – θα τον ονομάζουμε θεό από εδώ και πέρα. Ο θεός εστίασε σε ξανθιά νεαρή που χόρευε με την φίλη της. Την πλησίασε αλλά το “hello” του δεν είχε την ανταπόκριση που προσδοκούσε. Οι χορευτικές του κινήσεις με ανασηκωμένα τα χέρια, έτοιμα για ζεϊμπέκικο (“..πεεεφτεί φωτιάαα στη στραάατα μουυυ!!“), αν και αναμφίβολα εντυπωσιακές δεν έδεναν πολύ πετυχημένα με το ράθυμο υφάκι του Μπομπ Μάρλεϋ που τραγουδούσε πιο διπλα.

Η βόλτα τις πρώτες πρωινές ώρες (3.30-4.30) στο άδειο Βερολίνο, με τα αμαρτωλά κορίτσια  του (φαγωθήκανε να δώσουν πικάντικη γεύση στο, κατά τη γνώμη τους, βαρετό βράδυ μας), σε αναζήτηση metro απέβη άκαρπη και έτσι 12 έουρος αργότερα ήμασταν κάτω από τα σκεπάσματά μας!

.. η συνέχεια στο επόμενο!

ΥΓ: Aν θέλετε να ενημερώνεστε για νεότερα ποστ μου, μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ και να δώσετε το email σας, ώστε να σας έρχεται ένα μήνυμα, κάθε φορά που δημοσιεύω κάποιο καινούριο θέμα.