O Tim, γεννήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου του 1947.  Και η συγκεκριμένη ημερομηνία είναι μια ειρωνικά καλή ημερομηνία για να έρθει στη γη ένας τύπος που ήξερε να τραγουδάει τόσο όμορφα τον έρωτα. Η πρώτη μου εμπειρία από τον Tim Buckley, ήρθε πριν από περίπου 9 χρόνια, όταν πρωτοάκουσα το Phantasmagoria in Two. Ομολογώ ότι δεν έχω ακούσει πολλούς δίσκους του, ούτε έχω μελετήσει πολύ τους στίχους του. Αλλά η  ιστορία  του σε συνδυασμό με τα αριστουργήματά του, που με συγκινούν ακόμη, εδώ και τόσα χρόνια, μου ασκούν  έντονη γοητεία.

Ο Τιμ Buckley ήταν ένας άλλοτε ρομαντικός, άλλοτε σκληρός και άγριος πρίγκηπας, με μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ φωνή, ίσως μια φωνή που άλλη  όμοια της δεν γνώρισε ποτέ η φολκ ροκ μουσική. Ο πρώτος του δίσκος ήρθε το 1966 και παρουσίασε τον Τιμ στο ευρύ κοινό, ίσως με τον όχι πιο εντυπωσιακό τρόπο, αλλά ότι θα ακολουθούσε θα τον έκανε αξέχαστο. Ένα χρόνο μετά κυκλοφορεί ο δίσκος Goodbye and Hello.

Δεν θα αναλωθώ σε λεπτομέρειες της καριέρας του – άλλωστε δεν γνωρίζω πολλά για ένα  αφιέρωμα ενημερωτικής μορφής στον Μπάκλεϊ. Είναι όμως λυπητερό που αυτός ο πανέμορφος άνδρας, ο τραγουδοποιός με την χαρισματική φωνή, υπέφερε τόσο, σχεδόν από πάντα. Στο wiki αναφέρεται ότι ο πατέρας του δεν του φερόταν όμορφα! Πριν καλά καλά γίνει 19 είχε ένα παιδί με την πιανίστρια Μαίρη Γκίλμπερτ. Αυτό το παιδί έμελε να γίνει ο σχεδόν εξίσου σπουδαίος Jeff Buckley (τον οποίον και ελάχιστες φορές συνάντησε ο Τιμ στη ζωή του). Αλλά στα 1967 αυτό ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για μια πρώτη γνωριμία με το θαυμαστό κόσμο της κατάθλιψης.  Όταν, δε, ένα χρόνο αργότερα κυκλοφορεί το “ψαγμένο” Starsailor, το οποίο πήγε άπατο εμπορικά.. βυθίζεται ακόμη πιο βαθιά στην κατάθλιψη αλλά και στα βαρβιτουρικά.

3 δίσκους αργότερα, στα 1975 και μετά από ένα λάιβ, η μπάντα επισκέπτεται ένα σπίτι φίλων και η πρόσκληση για κατανάλωση παραισθησιογόνων ουσιών, αυτή τη φορά θα αποβεί μοιραία.

Στην ζωηρή μου φαντασία, την στιγμή που η ψυχή του Τιμ βγαίνει από το κορμί του, δεν πάει στον παράδεισο. Ξεστρατίζει, βρίσκει το κορμί του 8χρονου Τζεφ και γίνεται έναν με αυτόν..

Αν για τον Τιμ γνωρίζω λίγα, για τον Τζέφ γνωρίζω ακόμη λιγότερα. Τι σημασία έχει όμως; To Grace του (και όχι μόνο) ήταν υπέροχο και ο Τζεφ κατάκτησε μια θέση αντάξια του πατέρα του. Το φινάλε του, όχι τόσο αυτοκαταστροφικό όσο του πατρός αλλά εξίσου λυπητερό και τραγικό. Στο MIC γράφει: Όμως στις 29 Μαϊου (σ.σ. του 1997), αργά τη νύχτα και μετά από πολύωρη ηχογράφηση, η απόφασή του να κολυμπήσει στο μεγάλο ποτάμι του Νότου με τα ρούχα στάθηκε μοιραία. Το σώμα του δε βρέθηκε παρά μετά από τέσσερεις μέρες να επιπλέει άψυχο.

O Tim πέθανε στα 28 του. Ο Jeff στα 29 του. Και οι δύο εγραψαν σπουδαίες μουσικές. Οι φωνές τους, ήταν χαρισματικές, μοναδικές, ξεχωριστές. Δεν μπορώ να διαννοηθώ πόσα ακόμη θα προσέφεραν αν η καταραμένη τους μοίρα δεν τους εμπόδιζε να κλείσουν 3 δεκαετίες ζωής.

Στο Goodbye and hello υπάρχει ένα τραγούδι που με στοίχιωσε για πολύ καιρό και με έκανε να αγαπήσω τρελά τον Tim Buckley. Το Pleasant Street είναι το αγαπημένο μου ερωτικό, ρομαντικό τραγούδι και κάθε φορά που το ακούω θυμάμαι ένα έρωτα εκείνης της εποχής και τον χωρισμό που ακολούθησε και για μεγάλο διάστημα μου δενόταν κόμπος στομάχι και λοιπό πεπτικό σύστημα, στο άκουσμά του.

The sunshine reminds you of concreted skies
You thought you were flying but you opened your eyes
And you found yourself falling back to yesterday’s lies
Hello, pleasant street, you know she’s back again
You wheel, you steal, you feel, you kneel down

All the stony people
Walking ’round in christian licorice clothes
I can’t hesitate
And I can’t wait
For pleasant street

At twilight your lover comes to your room
He’ll spin you, he’ll weave you ’round his emerald loom
And softly you’ll whisper all around his ear
“sweet lover, I love pleasant street
I wheel, I steal, I feel my way down to kneel”

Blog’s OST:

Tim Buckley – Pleasant Street

Jeff Buckley – Grace