Comfis

Οι κινηματογραφικές εμπειρίες της εβδομάδας

// February 12th, 2010 // movin' pics

Αυτό το θέμα με τα κινηματογραφικά νέα πολύ με έχει ταλανίσει τον τελευταίο καιρό.. Δεν μπορώ να γράφω στο μπλογκ μου (με τη μορφή που είναι) σε ξεχωριστό ποστ για κάθε ταινία που βλέπω. Θα γινόταν κουραστικό. Και τότε ήρθε η θεία φώτιση:  ένα ποστ ανά βδομάδα με περιγραφή των πιο σημαντικών ταινιών που είδα στη διάρκεια της! Πως σας φαίνεται; Αν δεν σας αρέσει,  άι ντον’τ γκιβ ε σιτ, αν σας αρέσει, χαίρουμι

E, τούτη τη βδομάδα, αποφάσισα να δω την καινούρια ταινία του ιδιαίτερα ελπιδοφόρου Jason Reitman. Θα αναρωτηθείτε, γιατί ελπιδοφόρος περικαλώ; Θα σας απαντήσω φέρνοντας το Juno ως επιχείρημα. Ε, όπως και να το κάνουμε, ήταν μια ταινία, ιδιαίτερη, φρέσκια, ευχάριστη, που άφησε το στίγμα της. Και μετά μαθαίνω ότι η καινούρια του ταινία τιτλοφορείται “Ραντεβού στον Αέρα” (αγγλιστί Up in the air) και σκέφτομαι, μα τι στο καλό, ελληνικό μιούζικαλ με την Βλαχοπούλου θα δούμε; Το παραπάνω, σε συνδυασμό με την παρουσία του Κλούνεϊ που – αν εξαιρέσουμε το Michael Clayton, όπου και ήταν καθηλωτικός – κάποιος θα πει και για το Syriana ή το Goodbye and Good Luck – έχει αναλωθεί περισσότερο σε ταινίες που δεν αγάπησα ιδιαίτερα, δεν με ιντρίγκαρε να δω την ταινία. Στη συνέχεια μαθαίνω ότι  το Up in the air θα διεκδικήσει το όσκαρ καλύτερης ταινίας και σκέφτομαι ότι κάποιος λόγος θα υπάρχει γι’αυτό.

Την ταινία την είδα σε δύο φάσεις.. στο πρώτο μισό, το οποίο και με κούρασε, μου θύμισε έντονα χολιγουντιανή κομεντί (καμία σχέση με juno-reitman), με τον, ψυχρό, άνετο, γοητευτικό τύπο, με τις φαντεζί ατάκες και την μπον βιβερ ζωή, ανώριμο και ανίκανο να δεσμευτεί. Εχμ, ο Κλούνι ήταν σαν να αναπαρήγαγε τον εαυτό του, καμιά έκπληξη απολύτως.

Συνεπώς, το δεύτερο μισό το ξεκίνησα με βαριά καρδιά. Κι όμως, αυτό το δεύτερο μισό με κέρδισε απόλυτα.. το γκλάμουρ του πρώτου μέρους έδωσε τη θέση του σε μια πιο “εσωτερική”, μελαγχολική αλλά και τρυφερή ατμόσφαιρα, με ένα συγκαλυμμένο χιούμορ, ενδεικτικά όλα του Reitman. O ήρωάς μας γίνεται αμήχανα γλυκός,  εξωτερικεύει την ανασφάλειά του και προσπαθεί να καλύψει το χαμένο έδαφος.  Κατά την γνώμη μου, λοιπόν, ο Τζοοορτζ σε αυτό το δεύτερο μισό, αποδεικνύει πόσο επιτυχημένα μπορεί να χειριστεί ρόλους λιγότερο αβανταδόρικους, που απομακρύνονται από τα στερεότυπα είτε του περιπετειώδους τύπου, είτε του γόη, είτε του διαπλεκόμενου.  Η Farmiga σε όλη την ταινία, ως συμπρωταγωνίστρια, ήταν ικανοποιητικότατη, μόνο που μου φάνηκε λίγο άστοχη η απότομη μετάπτωσή της στο φινάλε της ταινίας.

Συνολικά η ταινία παίρνει ένα 7.5, για να είμεθα δίκαιοι! Ρισπέκτ Τζέισον!

Και πάμε στο The Wolfman, το οποίο ετίμησα χτες. Με τέτοιο καστ (Χόπκινς και Ντελ Τόρο παραείναι καλοί ηθοποιοί και ο Weaving μόνο μέτριος δεν μπορεί να θεωρηθεί – μικρή εμφάνιση κάνει και η Τζεραλντίν Τσάπλιν, κόρη του μεγάλου Τσάρλι Τσάπλιν) και τέτοια θεματολογία, οι προσδοκίες ήταν αυξημένες.  Σκηνοθέτης ο Joe Johnston, ο οποίος έχει σκηνοθετήσει το … Rocketeer, το Jurasic Park 3 και το Jumanji! Και από την αρχή της ταινίας αναρωτιόμουν αν το καλό καστ και το ατμοσφαιρικό σενάριο θα υπερκαλύψουν το μειονέκτημα ενός σκηνοθέτη που εν πάσει περιπτώσει δεν με ξετρελένει!

Μετά το πρώτο, σκοτεινούτσικο και αισθητικά ευχάριστο 30λεπτο (η μουσική του πασίγνωστου Danny Elfman βοήθησε σε αυτό), οι αμφιβολίες μου διαλύθηκαν. Ο Τζόνσον, όσο προχωρούσε η ταινία, φάνηκε ότι το πήγαινε το πράγμα σε άφθονο ξύλο, εντυπωσιακά άλματα, ακατάπαυστο κυνηγητό και μια τελική μάχη μεταξύ του κακού και του καλού που ήταν ανυπόφορα αναμενόμενη. Φυσικά δεν έλειπε ο κλισεδιάρικος/βαρετός έρωτας μεταξύ του ήρωα και της όμορφης πρωταγωνίστριας (Έμιλυ Μπλαντ). Η δε τελευταία σκηνή, της κορύφωσης του δράματος, με έκανε να βάλω τα γέλια (δεν την αποκαλύπτω, γιατί είναι σπόιλερ). Την εμφάνιση του Χόπκινς θα την χαρακτήριζα από τραγική, ως πολύ τραγική :p Όσο για την πλοκή: Νεαρός που έχει απομακρυνθεί από την οικογένειά του επανέρχεται στο πατρικό του, για να εξιχνιάσει την βάναυση δολοφονία του αδερφού του. Η λύση του αινίγματος θα έχει μεγάλο τίμημα γι’αυτόν! Ένα 6άρι και πολύ του είναι.

YΓ1: Θέλω να πω ένα σπόιλερ, που σιγά το σπόιλερ, μια και πρόκειται για κάπως πατατοειδής ταινία.. αλλά κρατιέμαι ακόμη!

ΥΓ2: Ο μεταμορφωμένος λυκάνθρωπος, ήταν πολύ b-movie κατάσταση.. μου θύμισε τον Αμερικάνο λυκάνθρωπο στο Λονδίνο (ειρήσθω εν παρόδω η εν λόγω ταινία είχε μια από τις πιο αγαπημένες μου καλτ/ατμοσφαιρκές σκηνές, όταν μέσα στη νύχτα το θηρίο πλησιάζει τους ήρωες.. – Τζο Λάντις Θεέ πόοοοσο μπι μούβις μπορείς να είσαι!):